کاربر:User10/صفحه تمرین: تفاوت بین نسخه‌ها

                            <div class="holdframe">

                                   <div><b>نام استاد :</b> شب زنده دار <br /><b>تاریخ شروع :</b>94/6/16<br /><b>مکان :</b> ؟؟؟؟<br /></div>

                                             <td>[[امر به معروف و نهی از منکر؛ موضوعی کلامی - فقهی/ چهار منهج فقهی در موضوع امر به معروف و نهی از منکر]]</td>

                                             <td>94/6/16</td>

                                             <td>[[بررسی ادله قرآنی و روایی اهمیت امر به معروف و نهی از منکر]]</td>

                                             <td>94/6/17</td>

                                        <tr>

                                             <td>[[روایت درباره اهمیت امر به معروف و نهی از منکر]]</td>

                                             <td>94/6/21</td>

                                             <td>[[تصحیح کتاب تحف العقول از راه اسناد جزمی ثقه و شهادت مولف بر وثاقت راویان]]</td>

                                             <td>94/6/22</td>

                                        <tr>

                                             <td>[[در پرتو امر به معروف، امنیت و آبادانی تامین می شود]]</td>

                                             <td>94/6/24</td>

                                             <td>[[امر به معروف و نهی از منکر عزت الهی می آورد]]</td>

                                             <td>94/6/28</td>

                                             <td>[[بررسی راه حل هایی برای دفع اشکال سندی روایات اهمیت امر به معروف]]</td>

                                             <td>94/6/29</td>

                                             <td>[[مقامات 12 گانه امر به معروف]]</td>

                                             <td>94/6/31</td>

                                        <tr>

                                             <td>[[منکر یا حرام، یا اعم از حرام و مکروه یا اعم از قبیح عقلی و عقلایی است]]</td>

                                             <td>94/7/5</td>

                                             <td>[[راهی برای تعیین مصادیق معروف و منکر]]</td>

                                             <td>94/7/6</td>

                                             <td>[[زیارت آل یاسین از لحاظ دلالی و سندی مورد تایید است]]</td>

                                             <td>94/7/7</td>

                                             <td>[[مصداق معروف، تنها واجب است]]</td>

                                             <td>94/7/11</td>

                                        <tr>

                                             <td>[[اختلاف در نقل، موجب عدم احراز فراز محل استشهاد می شود]]</td>

                                             <td>94/7/12</td>

                                             <td>[[تنها مصداق معروف، واجبات و تنها مصداق منکر، محرمات هستند]]</td>

                                             <td>94/7/13</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 15</td>

                                             <td>[[حقیقت شرعیه و متشرعیه، عرف عام و لغت، مصادیق معروف و منکر را مشخص می کند]]</td>

                                             <td>94/7/14</td>

                                             <td>جلسه 16</td>

                                             <td>[[معنا در لغت برای معروف آمده است]]</td>

                                             <td>94/7/18</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 17</td>

                                             <td>[[بررسی حقیقت شرعیه برای معروف و منکر]]</td>

                                             <td>94/7/19</td>

                                             <td>جلسه 18</td>

                                             <td>[[روایات دلالت بر حقیقت شرعیه درباره واژه معروف نزد شارع دارد]]</td>

                                             <td>94/8/9</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 19</td>

                                             <td>[[معروف در روایات به معنای قرض دادن و رسیدگی به امور نزدیکان آمده است]]</td>

                                             <td>94/8/10</td>

                                             <td>جلسه 20</td>

                                             <td>[[به کار بردن بدون قرینه معروف در معانی خاص توسط شارع دلیل حقیقت شرعیه نیست]]</td>

                                             <td>94/8/11</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 21</td>

                                             <td>[[معروف نزد عرف، به معنای اموری است که خوبی آنها شناخته شده است]]</td>

                                             <td>94/8/12</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 22</td>

                                             <td>[[شناخت و عمل عموم مردم به معروف و ترک منکر، حکمت تشریع این فریضه الهی است]]</td>

                                             <td>94/8/16</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 23</td>

                                             <td>[[معنای امر، متوقف بر شناخت امور هشتگانه است]]</td>

                                             <td>94/8/18</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 24</td>

                                             <td>[[مراتب امر و نهی، نشانه حقیقت شرعیه است]]</td>

                                             <td>94/8/19</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 25</td>

                                            <td>[[رد اشکال سوم به حقیقت شرعیه بودن امر و نهی]]</td>

                                             <td>94/8/23</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 26</td>

                                             <td>[[حل معارضه مراتب سه گانه و مرتبه لسانی با روایت یحیی الطویل]]</td>

                                             <td>94/8/24</td>

                                             <td>جلسه 27</td>

                                             <td>[[امر و نهی لسانی مصداقی از دستور خدا درباره نگه داشتن خانواده از عذاب اخروی است]]</td>

                                             <td>94/8/25</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 28</td>

                                             <td>[[عدم اثبات حقیقت شرعیه برای واژه امر ونهی/در امر و نهی برتری آمر و ناهی شرط نیست]]</td>

                                             <td>94/8/26</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 29</td>

                                             <td>[[امتثال امر و نهی منوط به فهم عرفی است]]</td>

                                             <td>94/8/30</td>

                                             <td>جلسه 30</td>

                                             <td>[[امر و نهی غیر عرفی در اجتماع، بدون قرینه موجب امتثال وظیفه نیست]]</td>

                                             <td>94/9/1</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 31</td>

                                             <td>[[در صورت تعذر از امر و نهی، نصیحت واجب است]]</td>

                                             <td>94/9/2</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 32</td>

                                            <td>[[امر و نهی در شرع حمل بر معنای عرفی می شود]]</td>

                                             <td>94/9/3</td>

                                             <td>جلسه 33</td>

                                             <td>[[احتیاط در رعایت قیود عرفی در واژه امر و نهی است]]</td>

                                             <td>94/9/7</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 34</td>

                                             <td>[[ده دلیل شرعی بر وجوب امر به معروف ونهی از منکر اقامه شده است]]</td>

                                             <td>94/9/28</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 35</td>

                                            <td>[[امر به معروف بر کافران نیز واجب است]]</td>

                                             <td>94/9/30</td>

                                             <td>جلسه 36</td>

                                             <td>[[تفسیر علی بن ابراهیم؛ تلفیقی از روایات چند کتاب یا نقل روایات از یک کتاب]]</td>

                                             <td>94/10/1</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 37</td>

                                            <td>[[امر به معروف کفران نعمت است]]</td>

                                             <td>94/10/5</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 38</td>

                                            <td>[[پنج وجه جمع بین روایات معارض ذیل آیه 104 سوره آل عمران وجود دارد]]</td>

                                             <td>94/10/5</td>

                                             <td>جلسه 39</td>

                                             <td>[[چهار اشکال به قرینه عقلی بر اختصاص امر به معروف به ائمه وارد است]]</td>

                                             <td>94/10/7</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 40</td>

                                             <td>[[صیغه امر در آیه 104 سوره آل عمران دلالت بر وجوب دارد]]</td>

                                             <td>94/10/12</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 41</td>

                                             <td>[[واژه امر و نهی دلالت بر الزام دارد]]</td>

                                             <td>94/10/14</td>

                                             <td>جلسه 42</td>

                                             <td>[[معروف و منکر به نظر عرف منصرف از مستحبات و مکروهات است]]</td>

                                             <td>94/10/15</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 43</td>

                                             <td>[[ظهور عرفی آیه در وجوب امر و نهی به خاطر قراین منفصل حجیت ندارد]]</td>

                                             <td>94/10/19</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 44</td>

                                             <td>[[آیه 104 سوره آل عمران در صدد بیان حکم وجوب تشکیل امّت است]]</td>

                                             <td>94/10/20</td>

                                             <td>جلسه 45</td>

                                             <td>[[آیه 104 سوره آل عمران مومنان را به تشکیل نهاد امر به معروف تشویق می کند]]</td>

                                             <td>94/10/21</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 46</td>

                                             <td>[[اشکال پنجم بر تقريب اول براي استدلال به آيه 104 از سوره آل‌عمران]]</td>

                                             <td>94/10/22</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 47</td>

                                             <td>[[تقريب دوم براي استدلال به آيه 104 از سوره آل‌عمران]]</td>

                                             <td>94/10/26</td>

                                             <td>جلسه 48</td>

                                             <td>[[دو نکته باقي ماند، استدراک کنيم راجع به آيه مبارکه]]</td>

                                             <td>94/10/27</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 49</td>

                                             <td>[[امر به معروف مانند ایمان به خدا از اوجب واجبات است]]</td>

                                             <td>94/10/29</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 50</td>

                                             <td>[[روایات اختصاص امر و نهی به معصومین، بیانگر مصداق کامل آمر و ناهی است]]</td>

                                             <td>94/11/3</td>

                                             <td>جلسه 51</td>

                                            <td>[[در آیه 110 سوره آل عمران "آمران، ناهیان و مومنان" مورد ستایش خدا هستند]]</td>

                                             <td>94/11/5</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 52</td>

                                             <td>[[بررسی احتمالات مقصود از امت در آیات الاحکام]]</td>

                                             <td>94/11/6</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 53</td>

                                             <td>[[از آیه 104 سوره آل عمران وجوب عقلی فهمیده می شود]]</td>

                                             <td>94/11/10</td>

                                             <td>جلسه 54</td>

                                             <td>[[تقاریب ثلاثه برای استفاده وجوب امر به معروف و نهی از منکر از آیه 71 سوره توبه]]</td>

                                             <td>94/11/11</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 55</td>

                                             <td>[[اقسام ولایت در اسلام ولایت میراث، نصرت، امن، سرپرستی و مالکیت است]]</td>

                                             <td>94/11/17</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 56</td>

                                             <td>[[ناتمام بودن استدلال به آیه 71 سوره توبه برای وجوب امر و نهی]]</td>

                                             <td>94/11/8</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 57</td>

                                             <td>[[طبق روایت، نهی نکردن از منکر، مبارزه با خداست]]</td>

                                             <td>94/11/19</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 58</td>

                                             <td>[[دلیل دوم مقتضی وجوب؛ سنت (2)/ مسلمانان بی اعتنا به معاصی علنی، مورد مواخذه ائمه هستند]]</td>

                                             <td>20/11/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 59</td>

                                             <td>[[دلیل دوم مقتضی وجوب؛ سنت]]</td>

                                             <td>25/11/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 60</td>

                                             <td>[[بررسی ادله وجوب؛ ضرورت، اجماع، ارتکاز متشرعه و بقای احکام شرایع سابق]]</td>

                                             <td>27/11/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 61</td>

                                             <td>[[ادله وجوب؛ قاعده و استصحاب بقای احکام شرایع، دلیل عقل به نحو حکومت و کشف]]</td>

                                             <td>1/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 62</td>

                                             <td>[[ادله فراوان وجوب، استدلال عدم وجوب را فاقد حجیت می‌کند]]</td>

                                             <td>2/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 63</td>

                                             <td>[[سه پاسخ تفصیلی به برداشت عدم وجوب از "علیکم انفسکم]]</td>

                                             <td>8/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 64</td>

                                             <td>[[آمر و ناهی، نسبت به حصول نتیجه وظیفه ای ندارند]]</td>

                                             <td>9/12/94</td>

                                             <td>جلسه 65</td>

                                             <td>[[برداشت عرف از "لا یضرکم" عدم وجوب امر و نهی نیست]]</td>

                                             <td>10/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 66</td>

                                             <td>[[منظور آیه نفی اکراه، الزام مکلف به عمل بی حاصل است]]</td>

                                             <td>11/11/94</td>

                                             <td>جلسه 67</td>

                                             <td>[[ ادله عدم تعارض آیه "لا اکراه" با فریضه امر به معروف و نهی از منکر]]</td>

                                             <td>15/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 68</td>

                                             <td>[[مقصود از آیه "لا اکراه" نفی اجبار در عقائد است نه احکام و تکالیف]]</td>

                                             <td>16/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 69</td>

                                             <td>[[اکراه در تکالیف، امری عقلانی و مبتنی بر سنت جزاء و عقاب الهی است==]]</td>

                                             <td>17/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 70</td>

                                             <td>[[روایت جریر طبری در عدم وجوب امر به معروف ضعف دلالی و سندی دارد]]</td>

                                             <td>18/12/94</td>

                                             <td>جلسه 71</td>

                                             <td>[[روایت طبری در عدم وجوب امر به معروف علاوه بر ضعف سندی در مضمون نیز دارای خدشه است]]</td>

                                             <td>14/12/94</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 72</td>

                                             <td>[[ضعف صدوری و دلالی روایت طبری]]</td>

                                             <td>15/1/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 73</td>

                                             <td>[[ضعف دلالی و اختلافات متنی روایت ابی عمیر]]</td>

                                             <td>16/1/95</td>

                                          <tr>

                                             <td>جلسه 74</td>

                                             <td>[[: ادله داله بر برائت در آیه شریفه تعذیب]]</td>

                                             <td>14/1/95</td>

                                          <tr>

                                             <td>جلسه 75</td>

                                             <td>[[اشکال سندی و متنی روایت ابی عمیر]]</td>

                                             <td>21/1/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 76</td>

                                             <td>[[استناد به ظاهر روایات عدم وجوب]]</td>

                                             <td>22/1/95</td>

                                             <td>جلسه 77</td>

                                             <td>[[لزوم حفظ عباد الله از هلاک]]</td>

                                             <td>24/1/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 78</td>

                                             <td>[[وجوب حفظ نظام اسلامی]]</td>

                                             <td>28/1/95</td>

                                             <td>جلسه 79</td>

                                             <td>[[دلیل عقلی بر وجوب امر به معروف]]</td>

                                             <td>29/1/95</td>

                                             <td>جلسه 80</td>

                                             <td>[[اثبات وجوب امر به معروف با قاعده صیانت]]</td>

                                            <td>جلسه 81</td>

                                            <td>[[عقل مستقلاً تمام ابعاد امر به معروف را نمی تواند اثبات کند و این لزوم تاکید بر روایات را در پی دارد]]</td>

                                             <td>31/1/95</td>

                                             <td>جلسه 82</td>

                                             <td>[[عقل از باب شکر منعم می تواند حکم کند به وجوب امر به معروف و نهی از منکر]]</td>

                                             <td>2/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 83</td>

                                             <td>[[بعد از امر شارع به معروف، عقل حکم به امر به معروف می‌کند]]</td>

                                             <td>6/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 84</td>

                                             <td>[[ اصل برائت در مقابل دلیل عقلی موجب عدم وجوب مطلق امر به معروف می‌شود]]</td>

                                             <td>7/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 85</td>

                                             <td>[[ بررسی ادله کفایی یا عینی بودن امر به معروف و نهی از منکر]]</td>

                                             <td>11/2/95</td>

                                             <td>جلسه 86</td>

                                             <td>[[روایت مسعده بن صدقه سنداً و مضموناً برای کفایی بودن امر به معروف قابل استناد است]]</td>

                                             <td>12/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 87</td>

                                             <td>[[دلیل عقلی به تنهایی نمی تواند کفایی بودن امر به معروف را اثبات کند]]</td>

                                             <td>13/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 88</td>

                                             <td>[[استناد به سیره متشرعه برای اثبات کفایی بودن امر به معروف از باب محتمل الحدس و حس بودن حجت است.]]</td>

                                             <td>18/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 89</td>

                                             <td>[[ اصل عملی در امر به معروف اثبات کننده وجوب کفایی آن است]]</td>

                                             <td>19/2/95</td>

                                             <td>جلسه 90</td>

                                             <td>[[روایات معارض حجیت اطمینان در رفع تکلیف ناتمام بوده و توان مقابله با سیره عقلاء را ندارد]]</td>

                                             <td>20/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 91</td>

                                             <td>[[عمل به اطمینان مبتنی بر سیره، تتمیماً للتشریع جایز است]]</td>

                                             <td>20/2/95</td>

                                             <td>جلسه 92</td>

                                             <td>[[مصلحت احتیاط رافع اشکال عدم مصلحت در موارد احتمال امتثال توسط دیگری است]]</td>

                                             <td>25/2/95</td>

                                             <td>جلسه 93</td>

                                             <td>[[ادله شش گانه می تواند لزوم امر به معروف در زمان ظن اهتمام غیر را اثبات کند]]</td>

                                             <td>26/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 94</td>

                                             <td>[[حجیت استدلال به فور و تراخی در لزوم اهتمام به امر به معروف در صورت ظن به قیام غیر]]</td>

                                             <td>27/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 95</td>

                                             <td>[[عدم مسارعت در امر به معروف در حالت ظن اقدام غیر به معنای وجوب عقاب نیست]]</td>

                                             <td>28/2/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>[[ لزوم فور در امر به معروف قابل اثبات نیست]]</td>

                                             <td>1/3/95</td>

                                        <tr>

                                             <td>جلسه 97</td>

                                             <td>[[تعبدی یا توصلی بودن امر به معروف و نهی از منکر]]</td>

                                             <td>3/3/95</td>

                                             <td>جلسه 98</td>

                                             <td>[[ آیات مورد استدلال در تعبدی بودن امر به معروف تمام نیست]]</td>

                                             <td>4/2/95</td>

                                             <td>جلسه 99</td>

                                             <td>[[اشکالات وارده بر روایت زراره از حیث سند قابلیت رد این حدیث را ندارد]]</td>

                                             <td>8/3/95</td>

                                             <td>جلسه 100</td>

                                             <td>[[ سند روایت زراره به نقل امالی تمام است و تعویض سند برای توثیق سند خصال محتمل است]]</td>

                                             <td>9/2/95</td>