فرهنگ مصادیق:دوستی با کفّار: تفاوت بین نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۹ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۳:۱۵

نویسنده: علی هندی

دوستی باکفّار، ممنوع

مقدمه

می‌دانیم که شروع روز دانش آموزان با یک برنامه صبحگاهی مناسب علاوه بر پرورش روح معنوی دانش آموزان، در بالا بردن سطح آموزشی آن‌ها از لحاظ یادگیری تاثیرگذار است.
به عنوان مثال اگر معلم پرورشی مدرسه بتواند هر هفته یک کلاس را برای برگزاری برنامه‌های صبحگاه مدرسه انتخاب و هدایت نماید:
اول: تمام دانش آموزان طبق استعداد خود در امور و انجام برنامه‌ها مشارکت می‌نمایند.
دوم: طبق ایام اله برای پیدا کردن مطالب مناسب روز اجرای برنامه به دنبال مطالبی از قبیل شعر، مقاله، طنز و غیره هستند.
سوم: مراسم آغازین مدرسه از یک نواخت بودن و احیاناً خسته کننده بودن به پویایی و سرشار بودن تبدیل می‌شود.

یکی از کارهایی که در اکثر مدارس کشور عزیزمان انجام می‌شود، خواندن آیاتی از قرآن مجید می‌باشد، در این زمینه چنان چه دانش آموزان بتوانند علاوه بر شنیدن آیات، با مفاهیم متعالی این معجزه الهی آشنا شوند، بی شک به هدف والای نزول وحی رهنمون گشته‌ایم.
در این راستا، مرکز یادگیری جهت غنی سازی برنامه‌های صبح گاه مدارس، به بررسی و تفسیر برخی از آیات قرآن پرداخته است. در این قسمت سعی شده، تفسیر به زبان ساده و قابل درک برای دانش آموزان ارائه گردد.
در این مقاله آیات ، مورد بررسی قرار می‌گیرد...

دوستی با کفار، ممنوع

از میان شش آیه پایانی سوره انفال از صفحه ۱۸۶، قرآن بعد از ذکر مسائل مهمّی در مورد اسیران جنگی و اوصاف مهاجران و انصار صدر اسلام، در آیه چهارم این صفحه، به نقطه مقابل جامعه اسلامی، یعنی جامعه کفّار و دشمنان اسلام، اشاره می‌کند.
آیه ۷۳ می‌فرماید: «مردم کافِر، پیوند دوستی شان، تنها با خودشان است» و شما مسلمانان، حق ندارید با آن‌ها پیوند دوستی برقرارکنید؛ نه می‌توانید از آن‌ها حمایت کنید و نه از آن‌ها حمایت بطلبید؛ نه به آن‌ها پناه دهید و نه از آن‌ها پناه بخواهید.
و خلاصه، نه آن‌ها باید در تار و پود جامعه اسلامی داخل باشند و نه شما مسلمانان، در تار و پود جامعه آن‌ها.
مسأله دوستی، آن قدر مهمّ است که شاید در قرآن ، روی کم ترموضوعی، به اندازه موضوع دوستی تأکید شده باشد.

اصولاً دوستی بر دو قسم است

دوستی واجب و دوستی حرام. دوستی حرام با کفّار است و دوستی واجب با مومنان.
یعنی، بر مومنان واجب است که با هم، دوستی داشته باشند و رابطه مَحبّت، در میانشان برقرار باشد و به سرنوشت یکدیگر علاقه مند باشند.

برادر پیامبر

مَثَل بسیار جالبی از پیغمبراکرم(ص) نقل شده که اهل ایمان را تشبیه به یک پیکر انسان کرده و فرموده است: جامعه اسلامی مانند بدن یک انسان است که اعضایی دارد.
چطور اگر عضوی از بدن، دردناک گردد، تمام اعضای بدن به خاطر آن عضو دردناک، بی خواب شده و تب می‌کنند، همان گونه هر فرد جامعه اسلامی نیز به منزله یک عضو از آن پیکر است که اگر برای او ناراحتی پیش آید، باید تمام امّت اسلامی، به خاطر او ناراحت شوند تا او را از آن پریشانی نجات دهند.
سعدی نیز از همین حدیث شریف و پر محتوای نبوی الهام گرفته و آن شعر معروف را سروده است.
در روایت دیگری از رسول خدا (ص) آمده است: کسی که برای مشکل گشاییِ برادر ایمانی اش حرکت کند، گویا نُه هزار سال خدا را عبادت کرده، در حالی که روزها، روزه دار و شب‌ها، شب زنده دار بوده است.
امام صادق(ع) در حدیث دیگری فرموده است: کسی که برادر مومنش گرفتار شده و مشکلی برایش پیش آمده، اگر به فریاد او برسد و غم و غصّه او را برطرف کند و او را در برآمدن حاجاتش کمک نماید، خداوند در اِزای این خدمت، هفتاد و دو رحمت برای او قرار می‌دهد که یکی ازآن‌ها را در دنیا عنایت می‌فرماید و در سایه آن رحمت، امر معاش و زندگی اش را رو به صلاح و نیکی می‌برد و مشکل زندگی اش را برطرف می‌گرداند.
یعنی، همان طور که او مشکل برادر ایمانی اش را برطرف کرده است، خدا هم، مشکلات زندگی او را برطرف می‌نماید، به طوری که پیچیدگی در امر معیشت پیدا نکند و امّا هفتاد و یک رحمت دیگر را هم، خدا برای قیامت نگه می‌دارد و وحشت آن روز را از او برطرف می‌سازد.
بنابراین،از طرفی، توهین، آبروریزی، غیبت، حسادت و بی ادبی به یک مومن که متأسّفانه در زمان ما مثل آب خوردن شده، حسنات انسان را از بین برده و از ارزش می‌اندازند.
چنان که فرموده‌اند: همان گونه که آتش هیزم را می خورَد، حسد هم، حسنات انسان را از بین می‌برد. از طرف دیگر، یک خدمت و نیکوکاری به یک فرد مومن، بسیاری از گناهان انسان را از بین برده یا حتّی تبدیل به حسنات می‌سازد.
امّا دوستی با کفّار، یعنی آن‌ها را به خود راه دادن، درِ دل را به روی آنان بازکردن، آن‌ها را در زندگی خود دخالت دادن و محرم اسرار خود دانستن به طوری که نفوذ در شوون زندگی مسلمانان پیدا کنند، حرام است.
لذا انتهای همین آیه ۷۳ می‌فرماید: «اگر با کفّار قطع رابطه نکنید، فتنهٔ بزرگی در جامعه بشری و محیط شما به وجود می‌آید و فَساد بزرگی پدیدار می‌شود».
چه فتنه و فسادی از این بالاتر که اخلاق عمومی، رو به فساد می‌رود و اعمال زشت و ناپسند در میان ملل رواج یافته و نقشه‌های شوم دشمنان در راه براندازی آیین حق و عدالت از نو جان می‌گیرد.
درحقیقت، قرآن، به ما مسلمانان هشدار می دهدکه اگر رابطه همکاری و برادری خود را با یکدیگر محکم نکنیم و از دشمنان قطع پیوند و همکاری ننماییم، روز به روز، اختلاف و پراکندگی در صفوفمان بیش تر شده و با نفوذ دشمنان در جامعه اسلامی و وسوسه‌های اغواگر آن‌ها، پایه‌های ایمان، سست و متزلزل شده و از این راه، فتنه بزرگی دامانمان را خواهدگرفت.
هم چنین بر اثر عدم پیوند محکم اجتماعی بین ما مسلمانان و رخنه دشمن در صفوف ما، انواع مفاسد، نا امنی‌ها، خونریزی‌ها، تباهی اموال و فرزندان و نابسامانی‌ها در جامعه ما آشکار شده و تباهی همه جا را فرا خواهدگرفت.
البتّه، این مطلب، منافاتی با برقراری رابطه اجتماعی، اقتصادی و احیاناً سیاسی با کفّار ندارد، به شرطی که این رابطه، لطمه‌ای به استقلال و اقتدار مسلمانان نزند.