فرهنگ مصادیق:ایذاء پیامبر (ص)

ایذاء پیامبر (ص)

کتب مرتبط

ردیف	عنوان

مقالات مرتبط

ردیف	عنوان
۱	آیه ایذاء – ویکی فقه
۲	حرمت ایذاء پیامبر (ص)

مصادیق مرتبط

ردیف	عنوان
۱	یاری رسول خدا (ص)
۲	محاربه با خدا ، رسول خدا و امام
۳	ایذاء بی گناهان
۴	اهانت به مرقد پیامبر (ص)
۵	تحریف سخن پیامبر (ص)
۶	تحریف سیره پیامبر (ص)
۷	منت گذاری بر خدا و رسول(ص)

چندرسانه‌ای مرتبط

ردیف	عنوان

مرتبط‌های بوستان

ردیف	عنوان

نرم‌افزارهای مرتبط

ردیف	عنوان

پرسش

منظور از ایذاء رسول اکرم(صلی الله علیه وآله) چیست؟ پاسخ تفصیلی: خدای متعال در آیه ۵۷ سوره «احزاب» می‌فرماید: (کسانی که خدا و پیامبرش را ایذاء می‌کنند خداوند آنها را در دنیا و آخرت از رحمت خود، دور می‌سازد، و برای آنان عذاب خوار کننده‌ای آماده کرده است)؛ «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُهِينًا».
در این که منظور از «ایذاء پروردگار» چیست؟ بعضی گفته‌اند: همان کفر و الحاد است که خدا را به خشم می‌آورد؛ چرا که آزار در مورد خداوند، جز ایجاد خشم، مفهوم دیگری نمی‌تواند داشته باشد.
این احتمال نیز وجود دارد که «ایذاء خداوند»، همان ایذاء پیامبر(صلی الله علیه وآله) و مؤمنان است، و ذکر خداوند برای اهمیت و تأکید مطلب است.
و اما ایذاء پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله) مفهوم وسیعی دارد، و هرگونه کاری که او را آزار دهد شامل می‌شود، اعم از کفر، الحاد و مخالفت دستورات خداوند، همچنین نسبت‌های ناروا و تهمت، و یا ایجاد مزاحمت، به هنگامی که آنها را دعوت به خانه خود می‌کند، همان گونه که در آیه ۵۳ همین سوره آمده است: «إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ»؛ (این کار شما پیامبر را آزار می‌دهد).
و یا موضوعی که در آیه ۶۱ سوره «توبه» آمده که: پیامبر(صلی الله علیه وآله) را به خاطر انعطافی که در برابر سخنان مردم نشان می‌داد، به خوش باوری و ساده دلی متهم می‌ساختند: «وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ»؛ (گروهی از آنها پیامبر را آزار می‌دهند و می‌گویند: او آدم خوش باوری است که گوش به حرف هر کس می‌دهد) و مانند اینها.
حتی از روایاتی که در ذیل آیه وارد شده، چنین استفاده می‌شود که: آزار خاندان پیامبر(صلی الله علیه وآله) مخصوصاً علی(علیه السلام) و دخترش فاطمه زهرا(علیهما السلام) نیز مشمول همین آیه بوده است، در «صحیح بخاری» جزء پنجم چنین آمده است که: رسول خدا(صلی الله علیه وآله) فرمود: «فاطِمَهُ بَضْعَهٌ مِنِّی فَمَنْ أَغْضَبَها أَغْضَبَنِی»؛ (فاطمه پاره تن من است هر کس او را به خشم در آورد مرا به خشم در آورده است)
همین حدیث در «صحیح مسلم» به این صورت آمده: «اِنَّ فاطِمَهَ بَضْعَهٌ مِنِّی یُؤْذِیْنِی ما آذاها»؛ (فاطمه پاره‌ای از تن من است، هر چه او را آزار دهد مرا می‌آزارد)
شبیه همین معنی دربارهٔ علی (علیه السلام) از پیامبر گرامی اسلام(صلی الله علیه وآله) نقل شده است.(3)
و اما «لعن» در آیه فوق به معنی دوری از رحمت خداست، و این درست نقطه مقابل رحمت و صلوات است.
در حقیقت، لعن و طرد از رحمت، آن هم از سوی خداوندی که رحمتش گسترده و بی پایان است، بدترین نوع عذاب محسوب می‌شود، به خصوص که این طرد از رحمت، هم در دنیا باشد و هم در آخرت (چنان که در آیه مورد بحث این گونه است).
و شاید به همین جهت مسأله «لعن»، قبل از «عذاب مُهین» ذکر شده.
تعبیر به «أَعَدَّ»؛ (آماده کرده است) دلیل بر تأکید و اهمیت این عذاب است.

پا نویس

منبع: پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله مکارم - تاریخ برداشت: 94/07/13