دو فریضه و حیات طیبه (۱۳۶۸/۱۰/۱۹)

دو فریضه و حیات طیبه

خلاصه: قرآن کریم می‏فرماید: «الّذین ان مکّناهم فی الارض اقاموا الصّلاة و آتوا الزّکاة و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر». من می‏خواهم این واجب فراموش‏ شده‏ ی اسلام را به یاد شما و ملت ایران بیاورم: امر به معروف و نهی از منکر. همه‏ ی آحاد مردم باید وظیفه ‏ی امر کردن به کار خوب و نهی کردن از کار بد را برای خود قائل باشند. این، تضمین‏ کننده‏ ی حیات طیبه در نظام اسلامی خواهد بود. عمل کنیم تا آثارش را ببینیم. امر به معروف، یک مرحله ‏ی گفتن و یک مرحله‏ ی عمل دارد. مرحله‏ ی عمل، یعنی اقدام با دست و با زور. این مرحله، امروز به عهده‏ ی حکومت است و باید با اجازه ‏ی حکومت انجام بگیرد و لا غیر. اما گفتن با زبان، بر همه واجب است و همه باید آن را بدون ملاحظه انجام بدهند.

روزی بود که اگر کسی کار خلافی مرتکب می‏شد و دیگری به او اعتراض می‏کرد، نظام حاکم آن اعتراض را می‏کوبید. ما دیده بودیم که اگر گناهی انجام می‏گرفت، گناهکار تشویق می‏گردید؛ اما معترضِ به گناه کوبیده می‏شد! امروز، به عکس است. امروز، نه اینکه گناه در جامعه نیست؛ هست. زمان حکومت امیر المؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) هم در جامعه گناه بود؛ اما مهم این است که نظام و تشکیلات حاکم بر جامعه- آن کسانی که اداره و مدیریت کشور را بر عهده دارند- میل به طرف صلاح دارند و با گناه و تخلف مخالفند.