فرهنگ مصادیق:حکم اعراض از اهل باطل (قرآن): تفاوت بین نسخهها
| (۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱۵: | سطر ۱۵: | ||
== رها کردن اهل باطل == | == رها کردن اهل باطل == | ||
«وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ | «وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ | ||
| − | ؛<ref>انعام/سوره۶، آیه۱۱۲</ref> و بدين گونه براى هر پيامبرى دشمنى از شيطانهاى انس و جن برگماشتيم بعضى از آنها به بعضى براى فريب [يكديگر] سخنان آراسته القا مى كنند و اگر پروردگار تو مى خواست چنين نمیکردند پس آنان را با آنچه به دروغ مى سازند واگذار» | + | ؛<ref>انعام/سوره۶، آیه۱۱۲</ref> و بدين گونه براى هر پيامبرى دشمنى از شيطانهاى انس و جن برگماشتيم بعضى از آنها به بعضى براى فريب [يكديگر] سخنان آراسته القا مى كنند و اگر پروردگار تو مى خواست چنين نمیکردند پس آنان را با آنچه به دروغ مى سازند واگذار».<br/> |
«... وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ؛ <ref>اعراف/سوره۷، آیه۱۸۰</ref> و براي خدا نامهاي نيكي است خدا را با آن بخوانيد، و آنها را كه در اسماء خدا تحريف ميكنند (و بر غير او مينهند و شريك برايش قائل ميشوند) رها سازيد آنان به زودي جزاي اعمالي را كه انجام ميدادند ميبينند» <ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۳ </ref><ref>طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۸، ص۴۴۶</ref> | «... وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ؛ <ref>اعراف/سوره۷، آیه۱۸۰</ref> و براي خدا نامهاي نيكي است خدا را با آن بخوانيد، و آنها را كه در اسماء خدا تحريف ميكنند (و بر غير او مينهند و شريك برايش قائل ميشوند) رها سازيد آنان به زودي جزاي اعمالي را كه انجام ميدادند ميبينند» <ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۳ </ref><ref>طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۸، ص۴۴۶</ref> | ||
| سطر ۲۴: | سطر ۲۴: | ||
<div class="hold"> | <div class="hold"> | ||
| − | <div class="return">بازگشت به [[اعراض از باطل]] </div> | + | <div class="return">بازگشت به [[اعراض از فکر باطل]] </div> |
</div> | </div> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۴ بهمن ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۵۰
مقدمه
خداوند در قرآن کریم به پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) امر مینماید که از اهل باطل و کسانی که آیات الهی را به سخریه میگیرند و در امر دین لجاجت دارند، اعراض کند.
وجوب اعراض
اعراض از اهل باطل واجب است: «وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ...؛[۱] و چون ببينى كسانى [به قصد تخطئه] در آيات ما فرو مى روند از ايشان روى برتاب...» [۲][۳]
غرور دنیا
«وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا...؛ [۴] و كسانى را كه دين خود را به بازى و سرگرمى گرفتند و زندگى دنيا آنان را فريفته است ...»
اهل بازی
«... قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ؛[۵]... بگو خدا [همه را فرستاده] آنگاه بگذار تا در ژرفاى [باطل] خود به بازى [سرگرم] شوند!» [۶][۷]
رها کردن اهل باطل
«وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ
؛[۸] و بدين گونه براى هر پيامبرى دشمنى از شيطانهاى انس و جن برگماشتيم بعضى از آنها به بعضى براى فريب [يكديگر] سخنان آراسته القا مى كنند و اگر پروردگار تو مى خواست چنين نمیکردند پس آنان را با آنچه به دروغ مى سازند واگذار».
«... وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ؛ [۹] و براي خدا نامهاي نيكي است خدا را با آن بخوانيد، و آنها را كه در اسماء خدا تحريف ميكنند (و بر غير او مينهند و شريك برايش قائل ميشوند) رها سازيد آنان به زودي جزاي اعمالي را كه انجام ميدادند ميبينند» [۱۰][۱۱]
پانویس
- ↑ انعام/سوره۶، آیه۶۸.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۵، ص۲۸۸
- ↑ طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۷، ص۱۹۹
- ↑ انعام/سوره۶، آیه۷۰.
- ↑ انعام/سوره۶، آیه۹۱.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۵، ص۳۳۸
- ↑ طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۸۶
- ↑ انعام/سوره۶، آیه۱۱۲
- ↑ اعراف/سوره۷، آیه۱۸۰
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۳
- ↑ طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۸، ص۴۴۶
