فرهنگ مصادیق:حکم اعراض از اهل باطل (قرآن)

از پژوهشکده امر به معروف
پرش به: ناوبری، جستجو
حکم اعراض از اهل باطل (قرآن)

مقدمه

خداوند در قرآن کریم به پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) امر می‌نماید که از اهل باطل و کسانی که آیات الهی را به سخریه می‌گیرند و در امر دین لجاجت دارند، اعراض کند.

وجوب اعراض

اعراض از اهل باطل واجب است: «وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ...؛[۱] و چون ببينى كسانى [به قصد تخطئه] در آيات ما فرو مى ‏روند از ايشان روى برتاب...» [۲][۳]

غرور دنیا

«وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا...؛ [۴] و كسانى را كه دين خود را به بازى و سرگرمى گرفتند و زندگى دنيا آنان را فريفته است ...»

اهل بازی

«... قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ؛[۵]... بگو خدا [همه را فرستاده] آنگاه بگذار تا در ژرفاى [باطل] خود به بازى [سرگرم] شوند!» [۶][۷]

رها کردن اهل باطل

«وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ ؛[۸] و بدين گونه براى هر پيامبرى دشمنى از شيطانهاى انس و جن برگماشتيم بعضى از آنها به بعضى براى فريب [يكديگر] سخنان آراسته القا مى كنند و اگر پروردگار تو مى‏ خواست چنين نمیکردند پس آنان را با آنچه به دروغ مى‏ سازند واگذار».
«... وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ؛ [۹] و براي خدا نامهاي نيكي است خدا را با آن بخوانيد، و آنها را كه در اسماء خدا تحريف مي‏كنند (و بر غير او مي‏نهند و شريك برايش قائل مي‏شوند) رها سازيد آنان به زودي جزاي اعمالي را كه انجام مي‏دادند مي‏بينند» [۱۰][۱۱]


پانویس

  1. انعام/سوره۶، آیه۶۸.
  2. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۵، ص۲۸۸
  3. طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۷، ص۱۹۹
  4. انعام/سوره۶، آیه۷۰.
  5. انعام/سوره۶، آیه۹۱.
  6. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۵، ص۳۳۸
  7. طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۸۶
  8. انعام/سوره۶، آیه۱۱۲
  9. اعراف/سوره۷، آیه۱۸۰
  10. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۳
  11. طباطبائی، سید محمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۸، ص۴۴۶
منبع: ویکی فقه - تاریخ برداشت:95/07/12