فرهنگ مصادیق:صلح - ویکی فقه
محتویات
تعریف صلح
«صلح» عبارت است از سازش و موافقت بر انجام کاری؛ مانند تملیک عین یا منفعتی یا اسقاط دین و یا حقی و شرط نیست پیش تر نزاعی واقع شده باشد. [۱]
اقسام صلح
صلح ممکن است در مقابل عوضی یا بدون آن انجام گیرد. صلحی را که در مقابل عوض انجام میگیرد «صلح معوّض» مینامند و صلحی که بدون عوض باشد «صلح غیر معوّض» نام دارد.
شرط صحّت صلح
هر دو صلح(معوّض و غیر معوّض)، (اگر با شروط مقررّ انجام گیرد) صحیح است، مگر این که حلالی را حرام و یا حرامی را حلال کند،[۲] همچنان که در حدیثی از پیامبر اکرم صلوات الله علیه میخوانیم: «.. وَ الصُّلْحُ جائِزٌ بَیْنَ الْمُسْلِمینَ الَّا صُلْحاً احَلَّ حَراماً اوْ حَرَّمَ حَلالًا؛ [۳] هر نوع صلحی در بین مسلمانان جایز است، مگر صلحی که موجب حلال شدن حرام یا حرام شدن حلالی گردد. » بنابراین، صلحی که بر خلاف دستورات دینی و یا بر خلاف مصالح مسلمانان باشد صحیح نیست.
صلح کردن به کمتر از مقدار واقعی طلب
اگر کسی مقدار بدهی خود را بداند و طلبکار او نداند، چنانچه طلبکار، طلب خود را به کم تر از مقداری که هست، صلح کند، صحیح نیست و بدهکار نسبت به مقدار اضافی مدیون است، مگر این که مقدار بدهی خود را به او بگوید و او راضی شود یا چنان باشد که اگر مقدار طلب خود را هم میدانست، باز هم به این صلح راضی بود. [۴]
منبع
کتاب آشنایی با ابواب فقه، ص۸۱-۸۲.
