شناخت شیطان و گامهایی شیطانی- شناسایی گامهای شیطان

از پژوهشکده امر به معروف
پرش به: ناوبری، جستجو
شناخت شیطان و گامهایی شیطانی - شناسایی گامهای شیطان

نویسنده: محمّد مهدی فجری

شناسایی گام‌های شیطان

برخی می‌پرسند: ما که شیطان را نمی‌شناسیم و او را نمی‌بینیم، پس چگونه بفهمیم که قدم جای گام شیطان می‌گذاریم؟ در جواب می‌گوییم: باید شیطان را از وسوسه‌هایش شناخت. آنجا که یک وسوسه‌ای در قلب پیدا شد و انسان را به یک عمل زشت و منکر دعوت کرد، بدانید که آنجا پای شیطان در میان است. وسوسه‌های شیطانی شامل هر کاری است که از حدود الهی فراتر رفته، به ورطة افراط و تفریط برسد.

نمونه گام شیطانی

در احادیث اسلامی کارهای خرافی و بی منطق به عنوان خطوات شیطان معرفی شده است. مثلاً در حدیثی می‌خوانیم: مردی قسم یاد کرده بود که فرزند خود را (برای خدا) ذبح کند. امام صادق (علیه السلام) فرمود: ذَلِکَ مِنْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَان؛[۱] این از گامهای شیطان است.
آن بزرگوار در سخنی دیگر می‌فرماید: إِذَا حَلَفَ الرَّجُلُ عَلَی تَرْکِ شَیْءٍ وَ الَّذِی حَلَفَ عَلَیْهِ إِتْیَانُهُ خَیْرٌ مِنْ تَرْکِهِ فَلْیَأْتِ الَّذِی هُوَ خَیْرٌ وَ لَا کَفَّارَةَ عَلَیْهِ وَ إِنَّمَا ذَلِکَ مِنْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ؛[۲] هر کس سوگند به ترک چیزی خورد که انجام آن بهتر است، به این سوگند اعتنا نکند و آن کار خیر را به جا آورد، کفاره هم ندارد و این از خطوات شیطان است.

انزوا طلبی

نقل شده است: شخصی به نام طارق، تصمیم گرفته بود از همسرش جدا شده، زندگی زاهدانه و راهبانه‌ای داشته باشد. امام صادق (علیه السلام) به او فرمود: یَا طَارِقُ إِنَّ هَذَا مِنْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ؛[۳] ای طارق! این از گامهای شیطان است.

مطالب مرتبط

• علت رانده شدن شیطان
• هدف شیطان
• تاکتیک‌های شیطان
• چگونگی فریبکاری شیطان
• نمونه‌ای از خطوات شیطان، تفرقه افکنی و اشاعهٔ منکر

منبع

ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره ۱۷۰.

پانویس

  1. البرهان فی تفسیر القرآن، سید هاشم بحرانی، نشر بنیاد بعثت، تهران، ۱۴۱۶ ق، چاپ اول، ج۱، ص۳۷۰.
  2. الکافی، کلینی، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۴۰۷ق، ج۷، ص۴۴۳.
  3. وسائل الشیعه، محمّد بن الحسن حرّ عاملی، مؤسسه آل البیت (علیهم السلام)، قم، ۱۴۰۹ ق، ج۲۳، ص۲۳۱؛ المیزان فی تفسیر القرآن، سیّد محمّد حسین طباطبایی، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامه مدرسین حوزه علمیه قم، قم، ۱۴۱۷ ق، ج۱، ص۴۲۰.