فرهنگ مصادیق:اشاعه فحشا - ویکی فقه
محتویات
مقدمه
به نشر دادن زشتی اشاعهٔ فحشاء گویند. از اشاعهٔ فحشا به مناسبت در بابهای صلاة و حدود بحث شده است.
اشاعه دهندگان فحشا در قرآن
در قرآن کریم، دوستداران اشاعهٔ فحشا در میان مؤمنان به عذاب دردناک الهی تهدید شدهاند [۱].
مراد از فحشاء
در مراد از فحشا اختلاف است؛ زنا، هر فعل یا قول زشت که در شرع دارای حدّ معیّن است، و هر گناه کبیره، معانی مختلفی است که برای فحشا بیان شده است؛ [۲] [۳][۴]امّا این واژه بیشتر، در مورد زنا، لواط و مانند آن به کار میرود.
راههای اشاعه فحشاء
اشاعهٔ فحشا یا به وسیلهٔ قول است، مانند منتشر کردن خبر متضمّن فحشا در میان مؤمنان، مثل این که گفته شود فلانی زناکار است، و یا به وسیلهٔ فعل؛ بدین معنا که فحشا آشکارا انجام شود تا دیگران نیز بدان ترغیب گردند و یا وسائل انجام آن برای دیگران فراهم شود.
حکم اشاعه فحشاء
اشاعهٔ فحشا حرام و از گناهان کبیره است[۵]و انجام آن به وسیلهٔ قول در اموری مانند زنا یا لواط در صورتی که قذف محسوب شود، موجب ثبوت حدّ قذف است [۶].
پا نویس
