دوستی با کفار در قرآن

بسم الله الرحمن الرحیم آیه ۱ سوره ممتحنه :
یَأَیهَُّا الَّذِینَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخِذُواْ عَدُوِّی وَ عَدُوَّکُمْ أَوْلِیَاءَ تُلْقُونَ إِلَیهِْم بِالْمَوَدَّهِ وَ قَدْ کَفَرُواْ بِمَا جَاءَکُم مِّنَ الْحَقّ یخُْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِیَّاکُمْ أَن تُؤْمِنُواْ بِاللَّهِ رَبِّکُمْ إِن کُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فیِ سَبِیلیِ وَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتیِ تُسِرُّونَ إِلَیهِْم بِالْمَوَدَّهِ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَیْتُمْ وَ مَا أَعْلَنتُمْ وَ مَن یَفْعَلْهُ مِنکُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِیلِ(1)
ترجمه :
ای کسانی که به خدا ایمان آورده اید، هرگز نباید کافران را که دشمن من و شمایند یاران خود برگرفته و طرح دوستی با آنها افکنید در صورتی که آنان به کتابی که بر شما آمد یعنی قرآن حق سخت کافر شدند، رسول خدا و شما مؤمنان را به جرم ایمان به خدا از وطن خود آواره می کنند، پس نباید اگر شما برای جهاد در راه من و طلب رضا و خشنودی من بیرون آمده اید پنهانی با آنها دوستی کنید، و من به اسرار نهان و اعمال آشکار شما داناترم، و هر که از شما چنین کند سخت به راه ضلالت شتافته است. (1)
آیه ۸ سوره ممتحنه:
لَّا یَنْهَئکمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکُمْ فیِ الدِّینِ وَ لَمْ یخُْرِجُوکمُ مِّن دِیَارِکُمْ أَن تَبرَُّوهُمْ وَ تُقْسِطُواْ إِلَیهِْمْ إِنَّ اللَّهَ یحُِبُّ الْمُقْسِطِینَ(8)
ترجمه :
خدا شما را از آنان که با شما در دین قتال و دشمنی نکرده و شما را از دیارتان بیرون ننمودند نهی نمی کند که با آنان نیکی کنید و به عدالت و انصاف رفتار نمایید، که خدا مردم با عدل و داد را بسیار دوست می دارد. (8)
آیه ۹ سوره ممتحنه :
إِنَّمَا یَنهَْئکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ قَاتَلُوکُمْ فیِ الدِّینِ وَ أَخْرَجُوکُم مِّن دِیَارِکُمْ وَ ظَاهَرُواْ عَلیَ إِخْرَاجِکُمْ أَن تَوَلَّوْهُمْ وَ مَن یَتَوَلهَُّمْ فَأُوْلَئکَ هُمُ الظَّالِمُونَ(9)
ترجمه :
و تنها شما را از دوستی کسانی نهی می کند که در دین با شما قتال کرده و از وطنتان بیرون کردند و بر بیرون کردن شما همدست شدند، زنهار آنها را دوست نگیرید و کسانی که با آنان دوستی و یاوری کنند ایشان به حقیقت ظالم و ستمکارند. (9)
آیه ۲۸سوره آل عمران :
لَّا یَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ وَ مَن یَفْعَلْ ذَالِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فیِ شیَ ءٍ إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئهً وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلیَ اللَّهِ الْمَصِیرُ(28)
ترجمه :
نباید اهل ایمان، مؤمنان را وا گذاشته و از کافران دوست گزینند، و هر که چنین کند رابطه او با خدا مقطوع است مگر برای در حذر بودن از شرّ آنها (تقیه کنند). و خدا شما را از (عقاب) خود می ترساند و بازگشت همه به سوی خدا خواهد بود. (28)

برداشت من از آیات :
رابطه با کفار :
۱- آنها را دوست نگیرید ؛ آن هایی که به قرآن کافر شدند و به خاطر دین از خانه هایتان راندنتان .^[۱]
۲- آنها را دوست بگیرید در ظاهر(تقیه) ؛ برای در امان ماندن از شر آنها .^[۲]
۳- با نیکی و عدالت با آن ها رفتار کنید ؛ آنها که در دین دشمنی نکردند و بیرون نکردند از دیارتان .^[۳]

بررسی روابط ایران و فرانسه با این آیات

فرض کنیم هدف این که فابیوس به تهران می آید ایجاد همکاری های اقتصادی و رونق اقتصادی و صنعتی و کارآفرینی و ... باشد . خوب برای رفع مشکلمان و برای رونق اقتصادی و برای سود بردن از آنها دست به این کار زده ایم . تا این جا شاید بتوان گفت ما برای دلایلی لازم تقیه پیش گرفته و به دوستی ظاهری با کفار رفته ایم .^[۴]
-در ایه ۲۸ آل عمران می گوید تقیه کنید . یعنی در ظاهر با آنها دوستی کنید -خوب این یعنی که ما کافر بودن و ظالم بودن آنها را می دانیم و فراموش نمی کنیم .
اما وقتی می گوییم ما باید اشتباهات آنها را فراموش کنیم آنها را ببخشیم ، ملت ایران این قدر بزرگوار هست که کوتاهی های گذشته را فراموش کند یعنی اصل تقیه را داریم کنار می زنیم می خواهیم واقعا به دوستی با آنها برویم . پس این فراموش کردن و گذشت ، کار اشتباهی است چون منجر به دوستی واقعی خواهد شد . که طبق آیات مذکور اشتباه است .

تقیه معنایش این است که مؤمن از ترس کافر اظهار ولایت برای او می کند، و حقیقت ولایت را ندارد. ^[۵]
برای اطلاعات بیشتر به تفسیر المیزان جلد۳ صفحه ۲۳۶رجوع شود .