امر به معروف و نهی از منکر در شاهنامه فردوسی
|
خطا در ایجاد بندانگشتی: نمیتوان تصویر بندانگشتی را در مقصد ذخیره کرد | |
| نویسنده | رضا سنچولی مقدم |
|---|---|
| زبان | فارسی |
| استاد راهنما | حیدرعلی دهمرده |
| استاد مشاور | محمد میر |
| تاریخ دفاع | 1394 |
| رشته | الهیات و معارف اسلامی |
| محل دفاع | دانشگاه زابل - دانشکده ادبیات و علوم انسانی |
چکیده
امر به معروف و نهی از منکر از جمله موضوعاتی است که از اوایل قرن چهارم، یعنی ظهور شعر فارسی مورد توجه شاعران بوده است. حتی در شعر حماسی فردوسی نیز به اقتضای حوادث داستان، حکمت و پند و موعظه دیده میشود. فردوسی در جایجای شاهنامه همواره به ترویج معارف و تقبیح مفاسد پرداخته و شعر او علاوه بر اینکه بعدها مورد توجه حماسهسرایان قرار گرفته، بلکه از حیث بیان مضامین اخلاقی مورد توجه شاعرانی است که به ادبیات تعلیمی گرایش داشتهاند. لذا در این پژوهش که به شیوه توصیفی- تحلیلی صورت میگیرد، تلاش میشود تا یکی از موضوعات مهم ادبیات تعلیمی یعنی فریضه امر به معروف و نهی از منکر در شاهنامه فردوسی مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گیرد. به نظر میرسد فردوسی هنگام سرودن اثر گرانقدر شاهنامه، در کنار پرداختن به مضامین و روایتهای حماسی، توجه خاصی به بیان مضامین ادب تعلیمی از جمله امر به معروف و نهی از منکر داشته و روح دیانت و معنویت را با حماسه در هم آمیخته است.
