امر به معروف و نهی از منکر در شاهنامه فردوسی
امر به معروف و نهی از منکر در شاهنامه فردوسی
پایاننامه . دولتی - وزارت علوم، تحقیقات، و فناوری - دانشگاه زابل - دانشکده ادبیات و علوم انسانی . 1394 . کارشناسی ارشد
استاد راهنما: حیدرعلی دهمرده | استاد مشاور: محمد میر | دانشجو: رضا سنچولی مقدم
امر به معروف و نهی از منکر از جمله موضوعاتی است که از اوایل قرن چهارم، یعنی ظهور شعر فارسی مورد توجه شاعران بوده است. حتی در شعر حماسی فردوسی نیز به اقتضای حوادث داستان، حکمت و پند و موعظه دیده میشود. فردوسی در جایجای شاهنامه همواره به ترویج معارف و تقبیح مفاسد پرداخته و شعر او علاوه بر اینکه بعدها مورد توجه حماسهسرایان قرار گرفته، بلکه از حیث بیان مضامین اخلاقی مورد توجه شاعرانی است که به ادبیات تعلیمی گرایش داشتهاند. لذا در این پژوهش که به شیو? توصیفی- تحلیلی صورت میگیرد، تلاش میشود تا یکی از موضوعات مهم ادبیات تعلیمی یعنی فریض? امر به معروف و نهی از منکر در شاهنام? فردوسی مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گیرد. به نظر میرسد فردوسی هنگام سرودن اثر گرانقدر شاهنامه، در کنار پرداختن به مضامین و روایتهای حماسی، توجه خاصی به بیان مضامین ادب تعلیمی از جمله امر به معروف و نهی از منکر داشته و روح دیانت و معنویت را با حماسه در هم آمیخته است.
