فرهنگ مصادیق:دشمنی با مؤمن
کتب مرتبط
| ردیف | عنوان |
|---|
مقالات مرتبط
| ردیف | عنوان |
|---|---|
| ۱ | عداوت و دشمنی |
مصادیق مرتبط
| ردیف | عنوان |
|---|
چندرسانهای مرتبط
| ردیف | عنوان |
|---|
مرتبطهای بوستان
| ردیف | عنوان |
|---|
نرمافزارهای مرتبط
| ردیف | عنوان |
|---|
محتویات
تعریف دشمنی
دشمنی عبارت است از مخالفت، بد خواهی و کینهتوزی در حق کسی یا نسبت به چیزی که در گفتار یا رفتار خصومت آمیز و کینه توزانه و آزار دهندۀ دشمن بروز میکند.
کاربرد دشمنی در فقه
از این عنوان در بابهای طهارت، صلات، حج، جهاد، تجارت، قضاء و شهادات سخن گفتهاند.
احکام در مورد دشمنی
از موارد جواز نبش قبر و انتقال میت به مکانی دیگر، بیم از نبش قبر توسط دشمن است. [۱]
نجس بودن دشمن اهل بیت
دشمن اهل بیت علیهم السلام ناصبی به شمار میرود، از این رو کافر و نجس است. [۲] [۳] هنگام رفتن برای نماز عیدین (عید فطر و قربان) همراه داشتن سلاح جز در صورت بیم از حمله دشمن، مکروه است. [۴] [۵]
مشروعیت نماز خوف در جنگ با دشمن
هنگام جنگیدن با دشمنان دین، نماز خوف با شرایطی مشروعیت مییابد. [۶]
حکم مصدود
به محرم ی که دشمن او را از اتمام مناسک بازداشته، مصدود گویند که با قربانی کردن در همان مکان از احرام خارج میشود [۷]
وجوب جهاد دفاعی در برابر دشمن اسلام
جهاد دفاعی در برابر دشمن متجاوزی که کمر به نابودی اساس اسلام یا مسلمانان بسته، واجب است [۸] چنان که دفاع در برابر دشمنی که قصد جان یا ناموس آدمی را کرده واجب است [۹]
حرمت فرار از جنگ در جهاد ابتدایی با دشمنان دین
فرار از جنگ در جهاد ابتدایی با دشمنان دین، در صورتی که نیروی دشمن دو برابر مسلمانان یا کمتر از آن باشد جایز نیست. [۱۰]
جواز هجو دشمنان خدا و دین
هجو کردن دشمنان خدا و دین جایز است. [۱۱] چنان که تبری جستن از آنها واجب میباشد .
فروختن سلاح به دشمنان دین، که در حال جنگ با مسلمان انند و نیز در دوران صلح به قصد تقویت آنان علیه مسلمان ان و به قول برخی، مطلقا حرام است. [۱۲]
فرماندۀ سپاه اسلام به کسانی که کارشان دشمنی افکندن میان مسلمان ان است نباید اجازه شرکت در جنگ بدهد. [۱۳][۱۴]
حکم قاضی به نفع دشمن خود، در صورت عدم تنافی دشمنی با عدالت وی، نافذ است، لیکن علیه او نافذ نیست.
برخی در عدم نفوذ تأمل و اشکال کردهاند. [۱۵]
حرمت دشمنی کردن با مومن
دشمنی کردن با مؤمن حرام است.
[۱۶]
شرائط شاهد برای شهادت
شهادت یکی از دو خصم علیه دیگری در صورتی که منشأ خصومت، امور دنیایی باشد، پذیرفته نیست؛ لیکن به نفع وی و نیز مطلقا (له یا علیه) در صورتی که منشأ دشمنی، امور دینی باشد، پذیرفته است.
ملاک دشمنی دنیایی که مانع پذیرش شهادت میگردد این است که هرکدام از دو خصم از ناخوشی و پریشان حالی دیگری، شاد و از خوشی و شادمانی وی اندوهگین گردد و بدی او را بخواهد. برخی، به این مطلب اشکال کرده و گفتهاند؛ این نوع عداوت موجب فسق و خروج از عدالت میگردد. در نتیجه شهادت مطلقا پذیرفته نیست، هرچند به نفع خصم باشد. [۱۷]
منبع
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، ج۳، ص ۶۱۷.
پا نویس
- ↑ توضیح المسائل مراجع، ج ۱، ص ۳۴۹، م ۶۴۳
- ↑ جبعی عاملی، زین الدین بن علی، رسائل الشهید الثانی، ج ۱، ص ۵۹۲
- ↑ بحرانی، یوسف، الحدائق الناضرة، ج ۵، ص ۱۷۸
- ↑ طباطبایی یزدی، محمدکاظم، العروة الوثقیٰ، ج ۳، ص ۳۹۸
- ↑ حلی، حسن بن یوسف، نهایة الإحکام، ج ۲، ص ۶۸.
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۱۴، ص ۱۵۵.
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۲۰، ص ۱۱۱- ۱۲۰
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۲۱، ص ۱۵- ۱۶
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۶۵۱- ۶۵۵
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۲۱، ص ۵۶- ۵۸
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۴۹
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۲۲، ص ۲۸- ۳۰
- ↑ حلی، حسن بن یوسف، تذکرة الفقهاء، ج۹، ص ۵۱
- ↑ محقق کرکی، علی بن حسین، جامع المقاصد، ج ۳، ص ۳۸۸
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۴۰، ص ۷۱- ۷۲
- ↑ طباطبایی، علی، ریاض المسائل، ج ۱۳، ص ۲۸۲
- ↑ نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۷۰- ۷۲.
