فرهنگ مصادیق:جزع - ویکی فقه
محتویات
مقدمه
جزع به فتح جیم و زاء به معنای بی صبری و بی تابی در مصیبتها میباشد.
جَزَع در لغت
بی تابی و ناشکیبایی در مصیبت را میگویند.
کاربرد جرع در فقه
از آن در باب طهارت و ظهار سخن رفته است.
احکام جزع
جزع کردن در مرگ عزیز خود، مکروه و موجب از بین رفتن پاداش شکیبایی بر مصیبت است.
لطمه زدن
لطمه زدن و خراش وارد کردن بر سر و صورت، کندن و چیدن مو از روی بی تابی در مرگ کسی جایز نیست. بر عدم جواز ادعای اجماع شده است؛ [۱][۲].
هرچند برخی، لطمه و خراش وارد کردن بر خود را، در صورتی که ضرر قابل توجهی نداشته باشد، جایز دانستهاند[۳].
گریبان چاک کردن
گریبان چاک کردن مرد جز در مرگ پدر و برادر جایز نیست. در حرمت آن بر زن اختلاف است[۴].
داد زدن در مصیبت
در جواز داد زدنِ خارج از حدّ معمول در مرگ کسی، اختلاف است. بسیاری آن را حرام دانستهاند[۵][۶].
کفاره جزع
در برخی مصادیق جزع، مانند کندن مو و خراشیدن صورت توسط زن و گریبان چاک کردن مرد در مرگ فرزند و همسر، علاوه بر حرمت، کفاره ثابت است و کفّاره آن کفّاره شکستن قسم (اطعام یا پوشاندن ده مسکین و یا آزاد کردن ده بنده) است[۷].
برخی بر زن در چیدن موی خود کفّاره افطار روزه ماه رمضان (آزاد کردن بنده، دو ماه روزه گرفتن یا شصت مسکین اطعام دادن) را واجب دانستهاند[۸][۹].
استثنائات جزع
از حرمت جزع، جزع کردن بر سالار شهیدان، اباعبد الله الحسین علیه السّلام [۱۰][۱۱].
و- به تصریح برخی- سایر ائمه و انبیا ی الهی استثنا شده است[۱۲].
منبع
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، جلد۳، صفحه۸۱-۸۲.
پانویس
- ↑ کتاب السرائر، ج۱، ص۱۷۳.
- ↑ المبسوط، ج۱، ص۱۸۹.
- ↑ العروه الوثقی، ج۲، ص۱۳۱.
- ↑ جواهر الکلام، ج۴، ص۳۶۷.
- ↑ العروه الوثقی، ج۲، ص۱۳۱.
- ↑ الحدائق الناضره، ج۴، ص۱۵۳.
- ↑ جواهر الکلام، ج۳۳، ص۱۸۶.
- ↑ العروه الوثقی، ج۲، ص۱۳۲.
- ↑ جواهر الکلام، ج۳۳، ص۱۸۳-۱۸۵.
- ↑ صراط النجاه، ج۳، ص۴۴۳.
- ↑ التنقیح (الطهاره)، ج۹، ص۲۳۵ .
- ↑ جواهر الکلام، ج۴، ص۳۷۱.
