فرهنگ مصادیق:اعتراف به گناه در پیشگاه خدا و بنده خدا
سؤال
اعتراف به گناه از نظر تربیتی چرا در پیشگاه بنده گناه است ولی در پیشگاه خدا نیست؟
پاسخ
توجه شما را به چند نکته جلب می نمائیم:
۱-اعتراف درمقابل بنده خداگناه نیست مگر آنکه سبب تحقیر و ذلت فرد گردد، مثلا انسانی مرتکب گناهی شده است به اشتباه خود پی برده است و به این اشتباه خود در نزد دیگران اعتراف میکند.
۲-حقوق در منظر تربیت دینی بر دو قسم است ۱-یا حق الله است ۲-یا حق الناس، این قضایا هم حق الله است در صورتی که حقوق بندگان در آن دخیل نباشد در این صورت رضایت صاحب حق باید در نظر گرفته شود.
۳-اینکه خداوند سبحان به یک طریقی میخواهد انسان را رها نکند و با او در ارتباط باشد و بنده اش به این نتیجه برسد که همه چیزش خداست.
۴-اینکه این کار یک سری آثار پسندیده دارد ویک سری آثار غیر پسندیده.
۱-۴- آثار پسندیده آن این است که انسان به خطای خودش اعتراف میکند و از دیگران کمک میگیرد ودر صد جبران و رضایت بر میآید البته به شرط آنکه آن بنده که در نزد او اعتراف به خطا میکنیم راز دار باشد و راهنمائی خوب.
۲-۴آثار غیر پسندیده آن این است که در آینده ممکن است برای معترف در دسر ساز باشد واینکه بهترین راز دار خدا است و فقط حرف دلت را با او مطرح نما که ستار العیوب و بینا به حال بندگانش است.
۵-اعتراف کردن به گناهان در نزد بنده خدا روشی است مرسوم در بین کنیسهها وااین روش صحیحی نیست.
البته اعتراف به گناه در واقع نوعی پشیمانی است و پشیمانی از گناه توبه است وبه فرمو ده امام باقر (ع) پشیمانی خود توبه است[۱] وشخص ممکن است با اقرار به کار خود ندامت خود رانشان بدهد.و حرفش را میخواهد برای کسی بگوید که او را سرزنش نکند ودر واقع او را در راه رسیدن به هدفش یاری نماید.
پانویس
- ↑ خصال ترجمه مدرس گیلانی ج1ص / 14
