فرهنگ مصادیق:تاخیر توبه

تاخیر توبه

کتب مرتبط

ردیف	عنوان

مقالات مرتبط

ردیف	عنوان
۱	تستی

موضوعات مرتبط

ردیف	عنوان

چندرسانه ای مرتبط

ردیف	عنوان

مرتبطه ای بوستان

ردیف	عنوان

نرمافزارهای مرتبط

ردیف	عنوان

پایگاه های اینترنتی مرتبط

ردیف	عنوان

نویسنده : میثم گل افشان
تهیه و تدوین :پژوهشکده امر به معروف و نهی از منکر قم - 95/8/9

مقدمه

از عالی ترین مقاماتی که خداوند برای انسان قرار داده ، مقام توبه است . این مقام آثار مهمی در دنیا هنگام مرگ و در برزخ و قیامت دارد. به تاخیر انداختن توبه گناه است. این حرف شیطان است که بگوییم پیر می شویم و توبه می کنیم. چه تضمینی وجود دارد که عمر آدمی تا پیری ادامه یابد . در نتیجه از این نظر توبه واجب فوری است.

فوری بودن توبه

انسان، هر لحظه مامور به توبه است و فرمان "توبوا؛ توبه کنید" او را به تعجیل در توبه دعوت مى نماید، بنابراین تاخیر در توبه، تاخیر در انجام فرمان الهى است و چنین کسى در هر لحظه به عنوان ترک کننده فرمان خدا به حساب مى آید.
امام جواد (ع) مى فرماید: « تَأْخِیرُ التَّوْبَهِ اغْتِرَارٌ وَ طُولُ التَّسْوِیفِ حَیْرَه ؛ تاخیر توبه نوعى غرور و بى خبرى و طولانى نمودن آن نوعى حیرت و سرگردانى است.» مردى از امیر مؤمنان على (ع) درخواست موعظه کرد، آن حضرت به او فرمود: « ُ لَا تَکُنْ مِمَّنْ یَرْجُو الْآخِرَهَ بِغَیْرِ الْعَمَلِ وَ یُرْجِئُ التَّوْبَهَ بِطُولِ الْأَمَل‏ ؛ از کسانى مباش که بدون عمل، امید سعادت آخرت را دارند، و توبه را با آرزوهاى دراز به تاخیر مى اندازند.»
و نیز فرمودند: « لَا دِینَ لِمُسَوِّفٍ بِتَوْبَتِهِ ؛ آن کس که توبه را به آینده موکول مى کند، دین ندارد.»
امام باقر (ع) مى فرماید: « إِیَّاکَ وَ التَّسْوِیفَ فَإِنَّهُ بَحْرٌ یَغْرَقُ فِیهِ الْهَلْکَى‏ ؛ از تاخیر انداختن (توبه) بپرهیز، زیرا تاخیر انداختن (همچون) دریایى است که درمانده در آن غرق مى گردد.» باید توجه داشت که توبه هنگام مرگ، ارزشى ندارد، چنان که ایمان و توبه فرعون هنگام غرق شدن پذیرفته نشد و در آیه 18 سوره نساء به این مطلب تصریح شده است. محمد همدانى مى گوید، از حضرت رضا (ع) پرسیدم: «چرا خدا، فرعون را غرق کرد، با این که ایمان آورد و به توحید اعتراف کرد؟» آن حضرت در پاسخ فرمود: « لِأَنَّهُ آمَنَ عِنْدَ رُؤْیَهِ الْبَأْسِ وَ الْإِیمَانُ عِنْدَ رُؤْیَهِ الْبَأْسِ غَیْرُ مَقْبُول‏ ؛ زیرا فرعون هنگام دیدن عذاب، ایمان آورد. و ایمان در این هنگام پذیرفته نیست.»
در روایات متعدد آمده هرگاه مؤمن گناهى مرتکب شود، تا هفت ساعت به او مهلت داده مى شود که اگر در این هفت ساعت توبه کرد، گناه او در نامه عمل ثبت نمى گردد، در بعضى از روایات به جاى هفت ساعت از صبح تا شب ذکر شده است، امام صادق (ع) فرمودند: « إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا أَذْنَبَ ذَنْباً أُجِّلَ مِنْ غُدْوَهٍ إِلَى اللَّیْلِ فَإِنِ اسْتَغْفَرَ اللَّهَ لَمْ یُکْتَبْ عَلَیْهِ. ؛ بنده وقتى که گناه کند، از بامداد تا شب مهلت دارد اگر در این مدت از درگاه خدا طلب آمرزش کرد، آن گناه بر او نوشته نشود.»

تسویف چیست؟

پاسخ:
تسویف از ریشه سوف و به معنای تأخیر انداختن، مماطله و امروز و فردا کردن و کار امروز را به فردا انداختن است.
گاهی حالتی در انسان به وجود می آید که او خود می داند در کاری اشتباه می کند و قصد برگشتن از آن کار را هم دارد؛ اما گویی توان تصمیم گیری و اقدام کردن را از دست داده است و هرگاه تصمیم به بازگشت می گیرد، وسوسه می شود که هنوز فرصت بسیار است و خویشتن را به فردا وعده می دهد و انجام آن کار را به وقت دیگری موکول می کند. لحظه ها پشت سر هم می آیند و می روند و او اسیر کارهای دیگری است. این حالت، ممکن است هم در کارهای مادی پیش آید و هم در کارهای معنوی. به این حالت «تسویف» یا «مطال» گفته می شود.
همانطور که «تسویف» در امور مادی و دنیوی، انسان را از تنگی وقت غافل می کند و از انجام آن کار باز می دارد، در امور معنوی نیز باعث غفلت او از خدا، مرگ و قیامت می شود و از اعمال نیک باز می دارد.
در آموزه های معصومان (ع) به شدت چنین حالتی تقبیح و به عواقب آن هشدار داده شده است. امام علی (ع) در دعای کمیل از این حالت به خدا شکایت کرده، می فرماید: «و خدعتنی الدنیا بغرورها و نفسی بجنایتها و مطالی؛ و دنیا مرا با غرور (و ظاهر فریبنده اش) فریفته است، و نفسم با جنایتش، و با مماطله کردنم (مرا بازداشته است).

تسویف در توبه

یکی از مکاید و حیل شیطان تسویف در توبه است، به این معنی که توبه بنده را به تأخیر اندازد و وسوسه می کند که چون فرصت باقی است، به فلان گناه اقدام نما و بعد از آن توبه کن، غافل از آن که عقوبت گناه قطعی، و بر فرض توبه، قبول آن مشکوک می باشد، حضرت امیر المؤمنین علیه السلام فرماید: ترک الذّنب اهون من طلب التّوبه. ترک گناه آسانتر است از طلب توبه.
هم چنین درباره حقه های شیطان می فرماید: «و یمنیه التّوبه لیسوفها اذا (حتّی) هجمت منیته علیه اغفل ما یکون عنها»
(شیطان) توبه را به صورت آرزویی در می آورد تا انسان برای انجام آن امروز و فردا کند تا آن گاه که مرگش فرا رسد و به طور کامل از آن غافل شود.
کسانی توفیق توبه پیدا می کنند که مورد لطف خدا قرار بگیرند؛ چرا که اول تا خداوند به انسان نظر نکند انسان توفیق توبه پیدا نمی کند. انسان باید بکوشد که مرتکب گناه نگردد و در صورت ارتکاب معصیت فوراً توبه کند و امروز و فردا ننماید؛ چرا که تسویف در توبه و به عبارتی به تاخیر انداختن توبه از وساوس شیطان است تا به این ترتیب توفیق توبه را از انسان سلب کند. توبه، واجب فوری است؛ یعنی لازم است شخص پس از ارتکاب گناه، بلا فاصله توبه کند. مرگ خبر نمی کند و ممکن است پیش از آنکه گناهکار موفق به توبه شود، مرگش فرا رسد و بدون توبه از دنیا برود.
این نکته را هم در نظر داشته باشیم که تاخیر توبه از گناهان علاوه بر زیاد شدن گناه، ممکن است موجب سلب توفیق و موفق نشدن بر توبه نیز بشود. تا جایی که زمانی برسد که آن زمان دیگر توبه قبول نیست:
«إِنَّمَا التَّوْبَهُ عَلَى اللّهِ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السُّوَءَ بِجَهَالَهٍ ثُمَّ یَتُوبُونَ مِن قَرِیبٍ فَأُوْلَئِکَ یَتُوبُ اللّهُ عَلَیْهِمْ وَ کَانَ اللّهُ عَلِیماً حَکِیماً» ؛ پذیرش توبه از سوى خدا، تنها براى کسانى است که کار بدى را از روى جهالت انجام مى دهند، سپس زود توبه مى کنند. خداوند، توبه چنین اشخاصى را مى پذیرد؛ و خدا دانا و حکیم است.
«وَلَیْسَتِ التَّوْبَهُ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السَّیِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّی تُبْتُ الآنَ وَلاَ الَّذِینَ یَمُوتُونَ وَهُمْ کُفَّارٌ أُوْلَئِکَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِیمًا» ؛ براى کسانى که کارهاى بد را انجام مى دهند، و هنگامى که مرگ یکى از آنها فرا مى رسد مى گوید: «الان توبه کردم!» توبه نیست؛ و نه براى کسانى که در حال کفر از دنیا مى روند؛ اینها کسانى هستند که عذاب دردناکى برایشان فراهم کرده ایم.
همچنین در اثر کثرت گناه، اعتقاد و ایمان انسان ضعیف تر شده و در اثر عدم توبه حتی ممکن است که بسیاری از اعتقادات را تکذیب کرده و‌ کافر شود و در نهایت با کفر از دنیا برود. همانطور که خداوند متعال می فرماید: «سر‌ انجام آنان که به اعمال زشت و کردار بد پرداختند این شد که کافر شده و آیات خدا را تکذیب و تمسخر کردند». درست است که طبق روایات «توبه از هر کسی تا زمانی که از حیات خود مأیوس نشده قبول است»؛ ولی باید توجه داشت که هر چه توبه به تاخیر انداخته شود، سخت تر خواهد بود؛ چون نفس انسان مزه گناه را هر چه بیشتر بچشد، ترکش سخت تر خواهد شد.
مهلت هایی که خدا به انسان می‌دهد گاه طولانی مدت است مانند مدت عمر که فرصت داریم کارهای خیر انجام دهیم یا اینکه در این مدت طولانی خداوند مهلت ویژه ای به انسان می‌دهد و آن فرصت جوانی است. روز قیامت خداوند از انسان چهار سئوال می کند که یکی از آنها درباره جوانی است.
مهلت های دیگری هم است که بسیار زود گذر است. در روایتی آمده است خود را در معرض این فرصتها قرار بدهید و با این فرصتها حرکت کنید؛ آنجا که پیامبر اسلام صلى اللَّه علیه و آله می فرماید: « إِنَّ لِرَبِّکُمْ فِی أَیَّامِ دَهْرِکُمْ نَفَحَاتٍ أَلَا فَتَعَرَّضُوا لَهَا. براى پروردگار شما در دوران عمرتان نسیمهاى رحمتى است، بهوش باشید و خود را در معرض آنها در آورید». این فرصتها در کربلا برای زهیر بن قین و حر بن یزید ریاحی هم اتفاق افتاد و آنها به خوبی از آن استفاده کردند.
امام جواد علیه السلام در حدیثی گران بها، نتیجه تکرار گناه، تاخیر در توبه و امروز و فردا کردن با خدا را هلاکت و زیانکاری دانسته‌اند؛ آنجا که می فرمایند: « تَأْخیرُ التَّوْبَهِ اغْتِرارٌ وَطُولُ التَسـْویفِ حَـیْرَهٌ وَالاْءعُتِـلالُ عَـلىَ اللّهِ هَـلَـکَهٌ وَالاْءصْرارُ عَلَى الذَّنْبِ أَمْنٌ لِمَکْرِ اللّهِ "وَلایَـأمَنُ مَکْرَ اللّهِ إلاَّ الْقَومُ الخاسِروُنَ" ». تأخیر در توبه و پشیمانى، غرور است، ادامه تأخیر، حیرت است و سرگردانى، امروز و فردا کردن با خدا، هلاکت است و تکرار گناه، ایمنى از مکر خداست"و از مکر خدا جز زیانکاران ایمن نباشند".

انواع تاخیر در توبه

تاخیر در توبه از گناه حق الله

گناهان انسان یا مربوط به حق الله است که گناهکار فقط از دستورات خدا سرپیچی کرده برای جبران گناه باید به روش توبه روی آورد. ازجمله سرپیچی ها ندادن خمس و زکات و نگرفتن روزه های واجب است که در صورت پشیمانی باید خمس و زکات را پرداخته و قضای روزه را به جا آورد یا کفاره آن را بپردازد.

تاخیر در توبه از گناه حق الناس

در رابطه با افراد

یا مربوط به حق الناس است در رابطه ی با افراد یعنی حقوقی از اشخاص را ضایع کرده و باید رضایت کسی که حقش را ضایع کرده به دست آورد. نباید به امید فردا توبه در گناه حق الناس را به تاخیر انداخت چرا که کسی نمی داند مرگش کی فرا می رسد اینجاست که امام علی (علیه السلام) فرزندش را به تعجیل در توبه توصیه می کنند: «أَنَّکَ طَرِیدُ الْمَوْتِ الَّذِی لَا یَنْجُو مِنْهُ هارِبُهُ وَ لَا یَفُوتُهُ طَالِبُهُ وَ لَا بُدَّ أَنَّهُ مُدْرِکُهُ فَکُنْ مِنْهُ عَلَی حَذَرِ أَنْ یُدْرِکَکَ وَ أَنْتَ عَلَی حَالٍ سَیِّئَهٍ قَدْ کُنْتَ تُحَدِّثُ نَفْسَکَ مِنْهَا بِالتَّوْبَهِ فَیَحُولَ بَیْنَکَ وَ بَیْنَ ذَلِکَ فَإِذَا أَنْتَ قَدْ أَهْلَکْتَ نَفْسَکَ» .و صید مرگی که گریزنده از آن را نجات نیست و از دست خواهنده اش بیرون نرود و ناگزیر او را بیابد. از اینکه مرگ تو را به هنگام گناه دریابد گناهی که با خود می گفتی از آن توبه می کنم برحذر باش، مرگی که بین تو و توبه ات مانع گردد و بدین صورت خود را به هلاکت انداخته باشی.تاخیر در توبه، تاخیر در فرمان الهی است. در قرآن مجید نیز تاخیر توبه مذمت شده و به تعجیل توبه توصیه شده است:
«إِنَّمَا التَّوْبَهُ عَلَی اللَّهِ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَهٍ ثُمَّ یَتُوبُونَ مِنْ قَرِیبٍ فَأُولئِکَ یَتُوبُ اللَّهُ عَلَیْهِمْ وَ کانَ اللَّهُ عَلِیماً حَکِیماً» ؛ توبه نزد خداوند، تنها برای کسانی است که از روی نادانی مرتکب گناه می شوند، سپس به زودی توبه می کنند اینانند که خدا توبه شان را می پذیرد و خداوند دانای حکیم است. انسان قبل از اینکه آثار مرگ بر او ظاهر شود باید تصمیم به توبه بگیرد.

در رابطه با جامعه

یا مربوط به حق الناس است در رابطه با یک جامعه. در این مورد تاخیر انداختن توبه نه تنها آثار شوم فردی دارد بلکه آثار ناگوار اجتماعی در پی خواهد داشت بعنوان مثال گاهی تاخیر انداختن توبه توسط یک شخصیت سیاسی باعث بوجود آمدن فتنه ای در جامعه می شود.

تاخیر در توبه از گناه کبیره و صغیره

1- گناهان کبیره موجب ساقط شدن عدالت انسان می شود، و کسی که مرتکب کبیره شود عادل نیست در نتیجه شهادت او به عنوان شاهد در دادگاه مورد پذیرش قرار نمی گیرد، و نمی تواند به عنوان امام جمعه و یا امام جماعت قرار گیرد. بنا بر این تا زمانی که توبه نکرده و آن را به تاخیر میندازد این بی عدالتی برای او ثابت است. با توجه به احکام شرعی این شخص حق ندارد بعنوان امام جمعه قرار بگیرد زیرا در امام جمعه شدن اعتراف خود شخص به عدالتش لازم است به خلاف امام جماعت. گناهان صغیره (در صورتی که اصراری به انجام آن ها نداشته باشیم) این اثر را ندارد.
2- ارتکاب گناهان کبیره موجب حد و یا تعزیر می شود، کسی که این گناهان را مرتکب شود باید حد و یا تعزیر شود ، اما با توبه کردن می توان این مجازات را ساقط کرد در نتیجه با تاخیر در توبه این فرصت را از خود سلب می کند در حالی که این اثر بر گناهان صغیره مترتب نمی شود.

تاخیر در توبه از گناهان مالی، عرضی، جانی، اعتقادی

مالی

در گناهان مالی به این شکل است که ضرر مالی که به کسی یا ارگانی یا کشوری(بیت المال) وارد ساخته در صدد جبرانش نباشد و جبران آن را به تاخیر بیندازد.

عرضی

در گناهان عرضی بدین گونه است که شخص گناهکار آبروی دیگران را می ریزد و اعاده حیثیت او با توبه گناهکار واعتراف او امکانپذیر است لذا تاخیر توبه در اینگونه موارد ممکن است طرف مقابل را تا آخر عمر بی آبرو کند طوری که دیگر قابل جبران نباشد.

جانی

اگر کسی ضرب و جرحی به دیگران وارد کرده باید برای مجازات و یا پرداخت دیه خویش را آماده کند و حلالیت بخواهد.

اعتقادی

اگر انسان با نشر افکار انحرافی سبب گمراهی عقیدتی و اخلاقی ورفتاری شود باید دراسرع وقت خودش برای اصلاح انحراف اقدام کند.

تاخیر در توبه از گناه رسانه ای

شخصی یا مجموعه ای که مرتکب گناهی در رسانه ای مانند صدا و سیما یا روزنامه ها می شود به جهت فرا گیر بودن این رسانه ها، برای توبه نباید اهمال و تسویف کند چرا که این ابزارها برد تبلیغاتی زیادی دارند و خسارات ناشی از آن تاخیر بسیار زیاد خواهد بود.

تاخیر در توبه از دیدگاه آیات و روایات

حدود 35 مطلب در کدام؟ کتب روایی درباره این موضوع یافت شد.در قرآن کریم 5 آیه در این مورد یافت شد.
نمونه روایات:
«إِیَّاکَ أَنْ تُسْلِفَ الْمَعْصِیَهَ وَ تُسَوِّفَ بِالتَّوْبَهِ فَتَعْظُمَ لَکَ الْعُقُوبَه» . بر حذر باش از اینکه معصیت را پیش بیندازی و توبه را به تاخیر بیندازی که در این صورت عقوبتت عظیم خواهد شد.
«لَا دِینَ لِمُسَوِّفٍ بِتَوْبَتِه» . کسی که توبه اش را با تسویف به تاخیر بیندازد دین ندارد.
نمونه آیات:
«إِنَّمَا التَّوْبَهُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذینَ یَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَهٍ ثُمَّ یَتُوبُونَ مِنْ قَریبٍ فَأُولئِکَ یَتُوبُ اللَّهُ عَلَیْهِمْ وَ کانَ اللَّهُ عَلیماً حَکیماً» . بى‏تردید توبه نزد خدا فقط براى کسانى است که از روى نادانى مرتکب کار زشت مى‏شوند، سپس به زودى توبه مى‏کنند؛ اینانند که خدا توبه آنان را مى‏پذیرد، و خدا همواره دانا و حکیم است.

علل تاخیر در توبه

موانع توبه کدام است؟
عواملى که از انجام توبه جلوگیرى مى‏کند عبارتند از:

غفلت از مرگ

امام جواد علیه السلام مى‏فرماید: « تَأْخِیرُ التَّوْبهِ اغْتِرارٌ؛ تأخیر توبه، گول خوردن(از بى‏خبرى و غفلت) است».
یکی از این غفلتهای مهلک غفلت از مرگ است، زیرا کسی که مرگ را در کمین خود می بیند بلافاصله بعد از خطا و گناه و احساس خسران اقدام به توبه خواهد کرد و تاخیر و مماطله نخواهد کرد.

تسویف (امروز و فردا کردن)

در حدیثى مى‏خوانیم: بیشتر ناله‏ها و فریادهاى اهل دوزخ از جهت امروز و فردا کردن توبه است. امیرمؤمنان علیه السلام مى‏فرماید: « بسیار کسان پیش از تو، سرگرم آرزوها و امروز و فردا کردنها گشتند، و گرفتار اجل شدند و غفلت زده مردند.»

آرزوهاى دور و دراز

یکى از موانع توبه، روى آوردن به آرزوهاى طولانى است. امیرالمؤمنین علیه السلام مى‏فرماید: « از کسانى مباش که بدون عمل، امید سعادت آخرت را دارند و توبه را با آرزوهاى دراز به تأخیر مى‏اندازند».

استدراج

امام صادق علیه السلام مى‏فرماید: « هرگاه پروردگار به بنده‏اى اراده خیر نماید، اگر گناهى کند، او را به بلا و معصیتى گرفتار مى‏فرماید تا بفهمد که در اثر گناه مبتلا شده، پس آگاه گردیده، استغفار و توبه نماید اما هرگاه به بنده‏اى به خاطر زشتى عملش، اراده شر نماید، هرگاه گناهى از بنده سرزند، نعمت تازه‏اى به او مى‏دهد تا استغفار را فراموش نماید و به نعمت مشغول شود! گمان مى‏کند این نعمت لطفى است که به او شده و بر عصیان خود مى‏افزاید، و این معناى استدراج است که قرآن مجید مطرح کرده‏است، یعنى اندک اندک و آهسته آهسته ایشان را مى‏گیریم.»

غرور

چه بسا برداشت نادرستى از امید به لطف و کرم خدا موجب غرور و نترسیدن از عذاب و ترک توبه شود. قرآن مجید مى‏فرماید: « وَلا یَغُرَّنَّکُمْ بِاللهِ الْغَرُورِ؛ شیطان شما را به خدا نفریبد». در مواردى، بین رجا(امید) و غرور اشتباه شده‏است، در حالى که با دقت در آثار هر یک مى‏توان آن دو را تشخیص داد. شخصى مى‏گوید: به امام صادق علیه السلام گفتم: دسته‏اى از مردم‏اند که گناه مى‏کنند و مى‏گویند: به رحمت خدا امیدواریم، و براین حالت هستند تا مرگ به سراغ آنان رود، حضرت فرمود: « آن‏ها قومى هستند که از مرز اعتدال خارج شده‏اند. دروغ مى‏گویند، امیدوار نیستند. کسى که به چیزى امید داشته‏باشد، آن را طلب مى‏کند» .

موانع توبه اجتماعی

آیا «توبه فردی» برای «گناه اجتماعی» کفایت می‌کند؟
«توبه فردی» برای گناه اجتماعی کفایت نمی‌کند و به تناسب خطا باید توبه اجتماعی صورت پذیرد، در آیات شریف قرآن افعالی که برای توبه به‌کار برده شده، اغلب به‌صورت جمع است. ممکن است در یک گناه فراگیر حتی چند نفری هم توبه کنند؛ اما خطا جمعی است و عذاب هم به‌صورت جمعی نازل می‌شود. طبق قرآن و متون تاریخی در قومی مانند بنی‌اسرائیل حضرت موسی(ع)، بارها توبه و راه‌کارهای آن را به قوم خود آموخته است اما آن‌ها دائماً سرپیچی کرده و مورد عذاب واقع شده‌اند.

لجاجت یکی از موانع مهم توبه ی اجتماعی لجاجت اشخاص می باشد.

عواقب تاخیر در توبه

انسان می‌بایست در توبه کردن تاخیر روا ندارد؛ زیرا ممکن است توفیق توبه نیابد. برخی از مردم گمان می‌کنند چون تا آخر عمر و قبل از حالت احتضار امکان توبه برایشان فراهم است آن را به تاخیر می‌اندازند؛ در حالی که ممکن است هرگز توفیق توبه پیدا نکنند.
جواد‌الائمه، حضرت امام محمدتقی(ع) فرمودند: «تاخیر در توبه و پشیمانی، غرور است، ادامه تاخیر، حیرت است و سرگردانی، امروز و فردا کردن با خدا، هلاکت است و تکرار گناه، ایمنی از مکر خداست "و از مکر خدا جز زیانکاران ایمن نباشند" ». پس برای تاخیر توبه سه عقوبت بزرگ است:حیرت ،هلاکت و گرفتارشدن به مکرالهی.

آثار تاخیر در توبه

عظیم شدن عقوبت

امام علی(ع) : «إِیَّاکَ أَنْ تُسْلِفَ الْمَعْصِیَهَ وَ تُسَوِّفَ بِالتَّوْبَهِ فَتَعْظُمَ لَکَ الْعُقُوبَه.» بپرهیز از این که پیشه کنى عصیان را و تأخیر نمائى توبه و بازگشت را، پس عظیم شود از براى تو عقوبت .

آثار اجتماعی تاخیر در توبه

اکنون پرسشی که مطرح است این است که آیا تاخیر در توبه آثار اجتماعی هم دارد یا صرفاً یک مسئله‌ شخصی است؟ بدین معنا که هر فردی می‌تواند توبه خود را به تاخیر بیندازد بی آنکه آثار اجتماعی خاصی برآن مترتب شود.
برخی تصور می‌کنند که «توبه» و «تاخیر در توبه» یک مسئله‌ی فردی است و به ارتباط انسان با خدایش مربوط می‌شود. جمعی بر این باورند که اگر مسئله توبه با تمام زوایایش مورد بررسی قرار گیرد و منابع اسلامی در چارچوب اجتماعی تجزیه و تحلیل گردد به خوبی می‌نمایاند که توبه وطبیعتاً تاخیر در آن امری اجتماعی است.
قرآن مجید تصریح می‌کند که توبه نه تنها آثار روانی و اجتماعی در جامعه برجا می‌گذارد، بلکه موجب می‌گردد تا نعمت‌های الهی در جامعه سرازیر ‌شود و بتبع آن می توان نتیجه گرفت تاخیر در توبه عکس این اثرات را خواهد داشت. مثلاً خداوند سبحان می‌فرماید یکی از عوامل نزول باران‌های مفید، سودمند و مستمر توبه است:« و ای قوم من! از پروردگارتان طلب آمرزش کنید، سپس به سوی او بازگردید، تا (باران) آسمان را پی در پی بر شما بفرستد و نیرویی بر نیرویتان بیفزاید...».
در این آیه توبه به عنوان عامل ریزش باران و فراوانی نعمت شمرده شده است. بنابر این جامعه‌ی برخوردار از نعمت، جامعه‌ی قدرت‌مند، توانمند و مستقل است. جامعه‌ای که از قدرت سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برخوردار است در برابر دشمنان هراسی احساس نمی‌کند. ودر نقطه مقابل جامعه ای که تاخیر در توبه در آن اتفاق میفتد و رواج دارد از این نعمات محروم خواهد بود که دچار ضعف و نهایتاً زوال خواهد شد.

نابودی ارتباط عاطفی در جامعه و جولان ضد ارزشها

یکی از مهم‌ترین کارکردهای توبه در حوزه اجتماع، تقویت ارتباط عاطفی در جامعه است؛ وقتی توبه به تاخیر میفتد منافع شخصی به صلاح جامعه ترجیح داده می شود از این رو در جامعه‌ای که منافع شخصی بر صلاح جامعه رجحان بیابد و با غیبت و تهمت و افترا، تخریب شخصیتی در آن عادی شود، اتحاد و همدلی در آن از بین می‌رود و زمینه جولان ضد ارزش‌های فرهنگی در آن جامعه فراهم می‌شود.
یکی دیگر از آثار اجتماعی توبه افزایش قدرت در جامعه است که در آیه ۵۲ از سوره مبارکه هود به آن اشاره شده است: «وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّهً إِلی‏ قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمینَ» ضمن آنکه در همین آیه «نزول باران» را از آثار توبه بیان می‌کند.

تاثیر اطرافیان در تاخیر توبه

گاهی اطرافیان یک شخص با القای امیدهای واهی و دعوت وی به اینکه حالا فردا توبه می کنی و سرعت در توبه ضرورتی ندارد وبسیاری حرفهای بی مبنای دیگر در حقیقت تریبون شیطان شده و شخص گنهکار را نسبت به انجام توبه سست می کنند در صورتی که هیچ تضمینی وجود ندارد که شخص فردا زنده باشد ویا اگر زنده باشد هم تضمینی نیست که حال و توفیق توبه پیدا کند.
معمولا اینگونه القائات بر روی اشخاصی اثر می گذارد که «نه» گفتن بلد نیستند یا انسان خود باخته ای می باشند که تسلیم سفارشهای دیگران می شوند و ملاکی برای خوبی یا بدی کارها برای خودشان تعریف نکرده اند.

احکام تاخیر در توبه

توبه واجب فوری توبه از گناهان چه کبیره و چه صغیره به اتفاق جمیع علماء و به حکم عقل واجب و فوری است، چنانچه محقق طبرسی در تجرید الکلام و علامه حلی در شرح آن فرموده اند که به توبه فوری ضرر دفع می شود و دفع ضرر هم عقلاً واجب است پس توبه به حکم عقل واجبست و در قرآن سوره نور آیه 31 می فرماید: توبه کنید، و همه شما بسوی خداوند رجوع کنید، باشد که رستگار شوید و نیز در آیه هشت سوره تحریم می فرماید: ای کسانی که به خدا ایمان آورده اید توبه کنید و به خدا رجوع نمائید، توبه خالص (فقط برای رضای خدا) امید است پروردگار شما، گناهانتان را تلافی فرماید.

تاخیر در توبه حرام است

از نظر فقه اسلامی، همان گونه که نماز، روزه، خمس و … در شرع مقدس، واجب و ترک آنها موجب عقوبت الهی است، توبه نیز از واجبات و ترک آن نیز مانند سایر واجبات، عقوبت و عذاب الهی را به دنبال دارد.
توبه، از واجبات فوری است؛ توضیح آن که: در اسلام برخی از واجبات، واجب فوری اند؛ یعنی باید بی درنگ به جا آورده شود و تأخیر در آنها معصیت است؛ مثل جواب سلام، پاک کردن مسجد و امثال اینها که در رساله های عملیه ی همه ی فقها آمده است.
توبه نیز از این گونه واجبات است، بنابراین هر لحظه تاخیر آن معصیت و گناه بوده و برای حتی لحظه ای نباید در انجام آن درنگ کرد. پس به محض توجه شخص به خطای خویش در انجام حرام یا ترک واجب بلافاصله توبه کند.

راههای پیشگیری و درمان تاخیر انداختن توبه

در اکثر مسائل و منکرات فقهی و اخلاقی برای پیشگیری و درمان یک منکر و یا مرض قلبی معمولا به شناسایی و از بین بردن علل وعوامل بوجود آورنده ی آن پرداخته می شود که در اینجا نیز به همین شکل عمل می شود. از جمله این راهکارها عبارتست از:
1) همیشه به یاد مرگ باشیم و آن را درکمین خود ببینیم.
2) دائما مراقبت از اعمال داشته باشیم وهر روز محاسبه نفس کنیم.
3) بدون عمل و بدون توبه امید واهی به رحمت خداوند نداشته باشیم. یعنی خود را ایمن از مکر الهی ندانیم.
4) آرزوهای دورو دراز را از ذهنمان بیرون کنیم چرا که به فرموده حضرت علی (علیه السلام) آنها مانع انجام توبه می شوند.
5) از فرصت های مثل ماه رمضان،شب های جمعه،شب قدر و اماکن مقدسه و هنگام زیرات و سفرهای معنوی برای توبه ازگناهان مربوط به حق الهی و حق الناس استفاده کنیم و پس از هراقدام جمعی همدیگر را از لغزش ها و خطاهای سهوی و عمدی حلال کنیم.

منابع برای مطالعه بیشتر

کتب مرتبط

کتابها و رسائلی در خصوص توبه نوشته‌ شده که برخی از آن‌ها به استقلال در باب توبه نگاشته شده و در برخی دیگر، فصل یا فصول مستقلی به این موضوع اختصاص یافته است. از جمله:
1) رساله فی التوبه، عبدالصمد عاملی جَبَعی، جد شیخ بهائی.
2) الرساله الکافیه فی ابطال توبهالخاطئه، شیخ مفید (متوفی ۴۱۳).
3) مسأله فی التوبه، مرتضی علم الهدی.
4) فصلی از کتاب صراط النجاه، محمدباقر مجلسی (۱۰۳۷ـ۱۱۱۱) نیز به مسئله توبه اختصاص دارد.

سایت مرتبط

http://tahoor.com/fa/article/view/114365
http://akhlagh.porsemani.ir
http://www.pasokhgoo.ir/node/1763