احکام تربیتی - ورزشی بانوان
 | |
| نویسنده | اعظم سپهری یگانه |
|---|---|
| زبان | فارسی |
| ناشر | بهار دلها |
| محل انتشارات | قم |
| تاریخ نشر | ۱۳۹۳ |
| قطع | رقعی |
| شابک | ۹۷۸-۶۰۰-۶۹۸۷-۵۸-۳ |
| دانلود | |
محتویات
- ۱ سخن پژوهشکده
- ۲ پیشگفتار
- ۳ فصل اوّل: ورزش و ضرورت آن
- ۴ فصل دوم: بانوان و ورزش
- ۵ فصل سوم: ورزش بانوان و نگاه نامحرمان
- ۶ فصل چهارم عکس و فیلم ورزشکاران
- ۷ فصل پنجم: اخلاق و حقوق ورزشى
- ۸ فصل ششم: احکام ورزشى
- ۹ فصل هفتم: سفرهاى ورزشى
- ۱۰ فصل هشتم: وظایف مربیان، ورزشکاران و تماشاچیان
- ۱۱ فصل نهم: مسایل سیاسى، اجتماعى ورزش
- ۱۲ پانویس
سخن پژوهشکده
از نظر اسلام، همانگونه که دین راهنماى اندیشه، اخلاق و عبادات است، راهنماى انتخاب شغل و بایدها و نبایدها در قلمرو تولید، توزیع، مصرف، مدیریت و اقتصاد نیز هست. مشاغل مختلف، صدها حکم واجب و مستحب و شرایط حقوقى و اخلاقى دارد که دانستن آن در سلامت روابط اجتماعى و تکامل اخلاقى و معنوى انسان اثر مىگذارد. همچنین صدها حرام و مکروه دارد که انجام آن فضاى زندگى جمعى و اسلامى را آلوده مىسازد و ابهام آن دلهره و تردید مىآفریند.
آشنایى با احکام ویژه هر صنف براى دستاندرکاران آن ضرورى و براى مراجعان به آن مشاغل نیاز قطعى و براى اهل مطالعه، دانش اجتماعى و دینى مفید است.
طرح پژوهشى فقه و زندگى، که با سفارش »ستاد احیاء امر به معروف و نهى از منکر« و همّت »پژوهشکده باقرالعلومعلیهالسلام« و نظارت علمى حججاسلام: محمّد حسین فلاحزاده و محمود مهدىپور شکل گرفته، پاسخى است به نیازهاى بشر در همه عرصههاى زندگى.
مجموعه حاضر نقطه پیوند »فقه« و »زندگى« است؛ که چگونگى تأمین معیشت حلال را به مسلمانان و صاحبان مشاغل گوناگون مىآموزد و فقه را از تئورى بهعمل نزدیک مىسازد.
آنچه در پیشرو دارید دوازدهمین شماره از مجموعه فقه و زندگى است که موازین یک ورزش سالم و سازنده را بیان مىکند.
امیدواریم براى تکمیل این مجموعه همچنان از حمایتهاى فکرى و مالى ستاد احیاى امر به معروف و نهى از منکر بهرهمند گردیم.
خواهشمند است هرگونه نقد و نظر تجربى و علمى خود را جهت تکمیل این مجموعه با ما درمیان بگذارید.
واللَّه ولى التوفیق
پژوهشکده امر به معروف قم - خیایان سمیه، کوچه 12 - پلاک 355
تلفن: 37734430 (025)
info@fmaroof.ir
پیشگفتار
بهعنوان پیشگفتار آغاز این نوشته، مقاله محقق ارجمند استاد جواد محدّثى را مىآوریم که تحت عنوان ورزشهاى ارزشى و ارزشهاى ورزشى نگاشتهاند و پیشتر توسط ستاد احیاء امر به معروف و نهى از منکر چاپ و منتشر شده است.
ورزش هم، ورزشهاى «باستانى»، اگر آتش غیرت و دود همّتى هم هست، در آن بیشتر است.
باستانىکارهاى ما، ریشهدارند و «یا على» وِرد زبانشان است و «مُولى» دارند و کباده عشقِ «اهلبیت» را به سینه مىکشند و «گودِ زورخانه» در نظرشان خیلى رفیعتر از سکوهاى افتخار و قلّه «اِورست» و رشتهکوه «هیمالیا» است و... نواىِ «شیر خدا» بر دلشان مىنشیند.
فتح قلّه «انسانیّت» خیلى دشوار است.
در مسیر طولانى دنیا تا آخرت، بهشدّت نیازمند دو استقامتیم، و بدون آن، از رُقَبا عقب مىمانیم و از فینال، محروم...
گاهى حرفهاىترین بندبازان هم نمىتوانند از «صراط» بگذرند. داوران، آماده تشویق، یا «فُل» گرفتناند. خیلىها در «استخر دنیا» غرق شدهاند و سوتها و هشدارهاى نجاتغریق، نتوانسته آنها را بهخود آورد، یا به «ساحل بیدارى» برساند.
مشتزنان، چرا به «شکم شهوت» مشت نمىزنند؟
کوهنوردان، چرا به فکر فتح قله «آزادگى» نیستند؟
کشتىگیران، چرا نَفْس خود را «خاک» نمىکنند؟
چرا براى تمرین، به باشگاه «تقوا» و «عفاف» نمىروند؟
چرا براى زیبایى «اندام روح» به عبادت نمىپردازند؟
چرا در کنار بدنسازى، براى «تربیت جان» وقت صرف نمىکنند؟
شناگران، اگر بتوانند طول و عرض عمر شصت، هفتادساله را با موفقیّت طى کنند، لایق جایزهاند، چرا که خیلى از دوندگان، هرگز نمىرسند! و خیلى از وزنهبرداران، یک «حرف حق» را نمىتوانند بردارند و بسیارى از صاحبان عضلات و بازوهاى پرتوان، حریف «نَفْسِ» خودشان نیستند و اسیر یک «عادت»اند!
مدال شرف، بالاتر از مدال طلا و نقره است.
صحنه زندگى ما، با «ماهوارههاى ملکوت» براى آسمانیان «رِله» مىشود. روزى هم در قیامت، براى داورى نهایى و اهداى جوایز، پَخشِ مجدّد خواهد شد.
دستیافتن بهعنوان قهرمانى در این مسابقات، واقعاً دشوار است و دوپینگکنندگان هم، با مرگ، همیشه از دور رقابتها و صحنه امتیازات، حذف و بیرون رانده مىشوند و بعداً چه حسرتها که:
اى کاش...
راستى «گل» زندگى چیست؟
عُمرِمان، مثل میدان مسابقه است و فرصتهاى بسیارى را به ما «پاس» مىدهند.
افسوس که ما «آبشارزن» نیستیم. و پاس فرصتها را خراب مىکنیم. اگر دیگر به ما پاس ندهند، حق دارند؟
برخى با «فُل»کردنشان، از میدان ارزشها «اُوت» مىشوند، بعضى هم از مرحله مقدماتى، به مرحله نهایى راهمىیابند.
دنیا، واقعاً بازیچه است، ولى زندگى، بازى نیست!
حقیقت، در ابدیّتى است که آنسوى دیوارِ مرگ نهفته است. آخرت هم، میدان «رقابت بینالمللى» است، تا امتیازات چه کسى بیشتر باشد و عنوان قهرمانىِ «فوز عظیم» را به خود اختصاص دهد.
بهقول یکى از دوستان: «فاتح، کسى است که «عکسالعملِ» خود را به کسى نشان نمىدهد و پیوسته آن را در «آلبومِ» خدا مخفى مىکند و در برابر اشک یتیمى بهراحتى «میرزا کوچک» مىشود.
بهراستى هم قهرمانان میدان اخلاص اندکند، نیز آمیختن قهرمانى به عاطفه هم کمیاب است.
همه در میدان و راه زندگى در حرکتند، امّا مگر هرکس مىرود، مىرسد؟ مگر هرکس مىدود، مىبرد؟
اىبَسا رونده و دوندهاى که «خارج از خطّ» پیشمىتازد و عاقبت هم خویش را مىبازد. باختن به «نَفْس»، شرمندگى دارد، مدالگرفتن پیشکش!...
برنده واقعى کیست؟ و باخت اصلى کدام است؟...
بگذشت زمان، دست به کارى نزدى
بر گردن لحظهها مهارى نزدى
صد توپ زدى، تمام را کردى «اُوت»
صد «پاس» گرفته، آبشارى نزدى
جواد محدثى
فصل اوّل: ورزش و ضرورت آن
تعریف ورزش
در تعریف ورزش گفتهاند:
«اجراى مرتب تمرینهاى بدنى بهمنظور تکمیل قواى جسمى و روحى، که به آن تربیت بدنى نیز گفته مىشود[۱] و تربیت بدنى، شبکهاى وسیع و متشکل از مجموعه حرکات مشخص و منظّم است که تحت قاعدهاى خاص صورت مىگیرد، و منظور از آن تأمین آمادگى جسمانى لازم براى فعالیتهاى روزانه و حفظ شادابى و طراوت افراد است[۲].
ضرورت ورزش
ورزش در تمام جوامع بهویژه در جوامع توسعهیافته و روبه توسعه، بهعنوان ضرورتى غیرقابل انکار مورد پذیرش قرار گرفته است. براى بسیارى از افراد که در طول روز، ساعتها به یک کار بىتحرک و یا کمتحرک و کسلکننده اشتغال دارند و همواره در معرض آلودگىهاى خاصّ زندگى صنعتى و فراصنعتى هستند، آمادگى و سلامت جسمانى، توان مقاومت در برابر بیمارىها و حفظ شادابى و نشاط، از مهمترین مسائل است. براى چنین افرادى یک برنامه ورزشى منظّم، ضرورى است[۳].
از این بالاتر امروزه تقریباً در تمام کشورها، برخى از اقسام ورزش بهعنوان یک حرفه و شغل، و براى عدّهاى نیز هنر محسوب مىشود. بنابراین، تربیت بدنى و ورزش، پاسخى است به یکى از نیازهاى بشرِ امروز.
هرچند ورزش براى سلامت بدن ضرورت دارد، ولى زیادهروى در آن نیز روانیست. گروهى اصلاً سراغ ورزش نمىروند و گاهى اظهار مخالفت دارند و گروهى نیز عمده وقت خود را صرف ورزش مىکنند.
ورزش فقط منحصر در چند عمل و حرکت بخصوص نیست. مىتوان گفت کار جسمى، یکى از بهترین ورزشهاست، چون ورزش وسیله است، نه هدف. از این منظر، ورزش از دیدگاه اسلام نهتنها امرى مباح و جایز شمرده شده بلکه در برخى موارد، ضرورى است؛ هرچند این کار و هر عمل دیگرى هرگز نباید همراه با کارِ حرام انجام پذیرد.
سؤال: آیا ورزشهایى که امروز موجود است مسلمانان مىتوانند بازى کنند یا نه؟
جواب: ورزشهایى که مایه قدرت جسمى یا روحى مسلمین مىشود، نهتنها جایز است بلکه در مواردى لازم است[۴].
ورزش و سلامت بدن
در همه دنیا، یکى از مهمترین اهداف ورزش را کسب سلامت جسم و تحریک و قدرت آن مىدانند.
امام خمینىقدس سره مىفرماید: اسلام جِدّ است. یک مسلک جِدّى است، هزل در آن نیست، لغو در آن نیست، سهو در آن نیست، بازى در آن نیست. آن بازیى که اسلام اجازه داده تیراندازى است، اسبسوارى، مسابقه در اسبسوارى، مسابقه در تیراندازى (که) آن هم جنگ است؛ حتى آن را رهان قرار دادهاند[۵]. یعنى (مىشود در آنها شرطبندى هم کرد و بردوباخت داشته باشد)
به همان اندازه که ورزش براى حفظ یا تأمین سلامت بدن پسندیده است و به آن سفارش شده، اگر از این اهداف عارى باشد مذموم و ناپسند است، چراکه در این صورت مصداق لهو و لعب پیدا کرده و حرام است.
نقش ورزش در گذران اوقات فراغت
فراغت را مىتوان شمشیر دولبهاى دانست که ممکن است به دو نتیجه کاملاً متفاوت منتهى شود، یا شخصیت فرد را در مسیر کمال شکوفا کند و یا برعکس، موجب فساد و تخریب فرد و جامعه شود.
براى کسانى که به کار و فعالیت جسمانى و بدنى در طول روز و ایّام کارى اشتغال دارند، بهترین وسیله براى پرکردن اوقات فراغت، مطالعه روزنامه و مجلّه و کتابهاى مفید است، ولى کسانى که در طول روز به کارهاى فکرى اشتغال دارند، یا تَحَرُّکِ بدنىِ زیاد ندارند و پیادهروى نمىکنند ورزشهاى سالم یکى از بهترین برنامههاى اوقات فراغت آنها خواهد بود.
جر دىباتلر[۶] در کتاب «مقدمه تفریحات سالم و بازى در جامعه» مىگوید: تفریحات سالم و ورزش، در گذراندن اوقات فراغت نقش سازندهاى در جامعه دارد. بازى و ورزش در اوقات فراغت کودکان و نوجوانان بیان نوعى حالتهاى روانى و عاطفى است.
ورزش زیاد
على بن سهل بن ابىطبرى (247-192ق.) که مهارتى در ورزش داشته مىگوید:
اگر این ورزشها و حرکات بدنى از حدِّ خودش تجاوز نماید، موجب جمعشدن مواد زاید بدن در زیر پوست مىشود و سپس همین فضولات جمع شده در زیر پوست، باعث ترکیدن پوست و پدیدآمدن جراحت و زخم مىگردد[۷].
ورزش زیاد باعث مىشود که ورزشکار دائماً احساس خستگى کند و به بىخوابى بیفتد و باعث ناراحتىهاى عضوى شود.
ورزش و شادى
جسم و جان ارتباطى دوسویه و مستقیم با هم دارند. آنجا که روانِ آدمى قوى و توانمند باشد، اندوه و ناراحتىِ جسم را زدوده، آن را توسنى بادپا مىسازد و هرگاه نشاطِ جسمى وجود نداشته باشد، دراثر تلاش و تکاپو راههاى خمودى و افسردگى روح، محو مىشود. ازاینرو گفتهاند:
«عقل سالم در بدن سالم است.»
رسولاکرمصلى الله وعلیه وآله مىفرمود:
«الهو و العبو فانّى اکره اَنْ یُرى فى دینکم غلظة»؛
ورزش و بازى کنید و تفریح داشته باشید، همانا من خوش ندارم که در دین شما خستگى و بىنشاطى دیده شود[۸].
و در سخنى دیگر مىفرماید:
خوب است پسر در خردسالى و نوجوانى بازیگوش و پرجنبوجوش باشد، تا در بزرگى خویشتندار و صبور و مقاوم گردد[۹].
امیرمؤمنان علىعلیهالسلام که بسیارى از پهلوانان و قهرمانان او را در ورزیدگى و پهلوانى مقتداى خود مىدانند در رازونیاز خود با خدا چنین آرزویى را مطرح مىکند:
«قَوِّ عَلى خِدْمَتِکَ جَوارِحى وَاشْدُدْ عَلى الْعَزیمَةِ جَوانِحى»[۱۰]؛ پروردگارا اندام مرا در راه خدمت به خودت قوى گردان و دلم را براى عزیمت به سویت محکم ساز.
نکته قابلتوجه این است که حضرت، قوّت و توانمندىِ جسمى را هدف نمىداند، بلکه خواستار آن است که وسیلهاى باشد تا بهتر بتواند در خدمت خالقِ یکتا قرار گیرد و به خلق خدا خدمت کند.
رهبر عزیز و ژرفاندیشمان حضرت امام خمینىقدس سره نیز فرمود:
از قدیم ورزشکاران ایران به یاد خدا و علىعلیهالسلام بودهاند و این رازِ برجستگىهاى آنان بوده است....
ورزشکاران به همان صورتى که ورزشِ جسمى دارند، ورزشِ روحى هم داشته باشند[۱۱].
هرکس در زندگى برنامه داشته باشد استفاده شایان از وقت و عمر خود مىبرد. امام رضاعلیهالسلام فرمود:
«بکوشید اوقات شبانهروزتان به چهار بخش تقسیم شود: قسمتى مخصوص عبادت و رازونیاز با پروردگار، ساعتى براى تأمین امور زندگى، بخشى مخصوص معاشرت با دوستان مورد اعتمادى که عیبهایتان را به شما بازگویند و در دوستى خالص باشند، ساعاتى را هم به استراحت و بهرهمندى از تفریحات سالم و لذّتهاى مشروع بگذرانید؛ که استفاده مطلوب از این قسمت، شما را بر انجام آن سه بخش دیگر توانا مىکند»[۱۲].
ورزش ارزشى
در معارف اسلامى، کسب سلامت و قدرت جسمى مطلوب است، امّا کسب ارزشهاى اخلاقى و تسلّط بر نفس بالاتر از آن دانسته شده است.
پیامبرصلى الله وعلیه وآله مىفرماید: «قوىترین شما کسى است که بههنگام خشم بر خویشتن مسلّط شود»[۱۳].
خوشبختانه ورزش باستانىِ ایران، آمیخته با اخلاق و معارف اسلامى بوده و در آن، تنها به تقویت جسم توجّه نشده، بلکه تعالى و پرورش روح و فکر ورزشکار نیز مدِّنظر ورزشکاران و متولیان امور ورزشى بوده است.
سایر ورزشها را نیز مىتوان با نام خدا آغاز کرد. احترام پیشکسوت را نگهداشت؛ در تشویقها صلوات فرستاد یا تکبیر گفت؛ در خوشحالىها سجده شکر بهجاآورد؛ نسبت به وطن، جوانمردى و تعهّد داشت؛ وقت بازى را با ساعات شرعى و ایّام برگزارى مناسبتهاى مذهبى تنظیم نمود؛ از بلندگوها، تماشاچیان را به ابراز احساسات ملى و انقلابى تشویق کرد و از هیجانات کاذب و اختلافافکن پرهیز داد. بهروى لباس ورزشکاران بهجاى کلمات بیهوده یا تبلیغ کالاهاى شرکتهاى سرمایهداران، جملات آموزنده نوشت.
پرهیز از آثار منفى و رایج در ورزش
ورزش مىتواند آثار مفید و زیبایى داشته باشد و گاهى مىتواند آثار زیانبارى نیز بهدنبال داشته باشد، ورزش نباید جامعه را از مسائل اساسى دور کند، یا حجابى بر نابسامانىهاى اجتماعى و ابزارى براى غفلتآفرینى از مسائل اصلى زندگى باشد. ورزش نباید جوانان را از تحصیل و فنآورى دور کند و آنان را به سمت لهو و لعب سوق دهد، شکست و پیروزىهاى ورزشى نباید موجهاى کاذب در جامعه ایجاد کند، قهرمانانِ ورزشى نباید بیش از حد بزرگ شوند. بهطورى که از دانشمندان و فرهیختگان و پرهیزکاران کشور نیز معروفتر باشند. بودجه محرومان و مستضعفان نباید صرف امور غیرضرورى و گاه بىفایده ورزشى یا تفریح و خوشگذرانىِ ورزشکاران شود.
ورزش کار و یا تماشاچى و یا هردو، نباید مورد بهرهبردارى اقتصادى سرمایهداران یا بهرهبردارىِ سیاسى جناحها و گروهها قرار گیرند.
بنابراین، ورزشى که سبب دشمنى شود و روحیه انسانى را به روحیه حیوانى تبدیل کند و ورزشکار یا تماشاچى را مورد سوءاستفاده قرار دهد و مردم را از مسائل اسلامى جامعه و دردهاى آن دور کند مخرّب است. جاى تأسف است که سنگر مدرسه و دانشگاه و کارگاه و اداره، براى مسابقات فوتبال تعطیل و نیمهتعطیل شود و در اثر هیجانات کاذب، گروهى از جوانان، در پارک و خیابان به رقص و پایکوبى بپردازند.
ورزشهاى مورد توصیه اسلام
اسلام نهتنها با ورزش مخالفتى ندارد بلکه بر انجام برخى ورزشها تأکید کرده است؛ حتّى شرطبندى و برد و باخت را در برخى از آنها مثل ورزشهاى شنا، تیراندازى و اسبدوانى مجاز دانسته است.
شنا
شنا یکى از محبوبترین ورزشها، در بین اقشار مختلف مردم است. فردى که شنا مىکند، نهتنها از این طریق احساس راحتى و نشاط مىکند بلکه در اثر شناکردن، قابلیتهاى جسمانى خود را ازقبیل استقامت دستگاه گردش خون و تنفس، قدرت، سرعت و انعطافپذیرى مفاصلِ شانه و مچ را افزایش مىدهد[۱۴].
پیامبراکرمصلى الله وعلیه وآله مىفرماید: بهترین سرگرمى مؤمن شناکردن است[۱۵].
در ارتباط با شنا لازم است به چند مطلب اشاره شود.
1. بهداشت آب
باید بهداشت و نظافت آب استخرها رعایت شود تا عارى از هرگونه آلودگى و میکروب باشد چون اگر بهداشتِ آب رعایت نشود، خود منبع میکروب و بیمارىهاى مختلف، بهخصوص بیمارى پوستى مىشود لذا لازم است آب استخرها هم گندزدایى شود و هم ضدعفونى شود. در موقع شنا بهخاطر بهداشت آب از لوازم آرایشى استفاده نشود. موهاى زائد بدن برطرف شود که خود مرکزى براى جمعشدن میکروب و ایجاد بیمارىها و انتقال آن است.
اگر کسى بیمارى مسرى دارد موظّف است در جاهاى عمومى شنا نکند که باعث بیمارشدن دیگران، شود.
محیط شنا
محوّطهاى که در آنجا براى شنا آماده مىشوند باید عارى از هرگونه آلودگى باشد. محوّطه باید جورى باشد که خانمها با آسایشخاطر به ورزش و شنا بپردازند، نامحرمى در آنجا رفتوآمد نکند و در جاهایى که استخرِ باز است سایر موازین شرعى در مورد پوشش خانمها رعایت شود که از جاهاى بلند (مثل ساختمانهاى بلند و...) در معرض دید نباشد، یا محل آمدوشد وسائل هوایى (هواپیما، چرخبال، تلىکابین و...) نباشد.
احکام شنا
سؤال: آیا شناکردن، در آب مصرفى مردم مثل (آبانبارها، سدها، برخى از چشمهها، رودخانهها...) جایز است؟
جواب: اگر سبب آلودگى مضرّ آب باشد یا مالک دارد و او راضى نیست، جایز نیست[۱۶].
سؤال: در حال حیض آیا مىشود در استخر شنا کرد، ازجهت آلودهشدن آب، حکم شرعى آن چیست؟
جواب: اگر سبب آلودگىِ مضرّ آب باشد یا مالک دارد و او راضى نیست، جایز نیست[۱۷].
سؤال: زیر دوش که بعد از شنا، دوشى گرفته مىشود که کلر استخر از بدن پاک شود، غسل چه صورت دارد؛ با توجّه به این که فقط اجازه مىدهند یک دوش گرفته شود، نه بیشتر؟
جواب: مانعى ندارد، ولى نباید بیش از مقدار مجاز آب بریزد.
سؤال: در حین آموزش شنا که شخص چنگ مىزند خود را نجات دهد، ضرررساندن به بدن مربى (که گاهى سیاه و کبود مىشود) چه حکمى دارد؟
جواب: در مقام اضطرار تکلیفاً جایز است ولو وضعاً دیه خود را دارد[۱۸].
شنا و روزهمسئله: اگر روزهدار عمداً تمام سر را در آب فروبرد اگرچه باقى بدنِ او از آب بیرون باشد، بنابر احتیاط واجب روزهاش را باید قضا کند[۱۹].
مسئله: اگر روزهدار تمام سر را زیر آب ببرد ولى مقدارى از موها بیرون بماند روزه باطل مىشود[۲۰].
مسئله: اگر فراموش کند که روزه است و سر را در آب فروبرد، یا دیگرى بهزور سر او را در آب فروبرد؛ چنانچه در زیر آب یادش بیاید که روزه است، یا آنکس دست خود را بردارد، باید فوراً سر را بیرون آورد و چنانچه بیرون نیاورد، روزهاش باطل مىشود[۲۱].
مسئله: اگر براى آنکه کسى را از غرقشدن نجات دهد، سر را در آب فروبرد، اگرچه نجاتدادن او واجب باشد، روزهاش باطل است[۲۲].
مسئله: اگر روزهدار بىاختیار در آب بیفتد و تمامِ سرِ او را آب بگیرد، یا فراموش کند که روزه است و سر در آب فرو برد روزه او باطل نمىشود[۲۳].
سؤال: روزه کسى که با پوشیدن لباس مخصوص در آب فرومىرود بدون این که بدنش مرطوب گردد، (مثل لباس غواصان) چه حکمى دارد؟
جواب: اگر لباس به سرش چسبیده باشد، صحت روزهاش محل اشکال است و بنابر احتیاط واجب قضاى روزه آن روز لازم است[۲۴].
مسئله: زن در حال روزه کراهت دارد در آب بنشیند[۲۵].
توجه:
1. ورزشى که سبب ضعف بدنى شود در حال روزه مکروه است.
2. براى تمرین یا مسابقه ورزشى نمىتوان روزهخوارى کرد؛ بلکه مىتوان به مسافرت رفت و برگشت.
تیراندازى و اسبدوانى
تیراندازى و اسبدوانى ازجمله ورزشهایى است که مورد توجّه و توصیه اسلام قرار گرفته و چنانچه مسابقه همراه با برد و باخت نیز باشد اشکال ندارد. در مسابقه اسبدوانى و تیراندازى باید شرایط ذیل مراعات شود.
1 نوع حیوان و نوع اسلحه باید مشخص شود، مثلاً با اسب عربى است یا غیر آن و اسلحه کمرى است یا غیر آن.
2 هر دو حیوان یا هر دو اسلحه از نظر ضعف و قوّت و سلامت مساوى باشند، یعنى یکى ضعیف و دیگرى قوى، یکى سالم و دیگرى معیوب نباشد.
3 جایزهاى که قرار مىدهند کاملاً مشخص باشد، یعنى باید آن را ببینند یا طورى آن را توصیف کنند که ابهام نداشته باشد، پس اگر بگویند هر کسى باخت یک وعده به دیگران غذا بدهد و نوع و قیمت غذا معلوم نباشد صحیح نیست.
4 کیفیت تیراندازى ازنظر تعداد تیر، نشانه، محل رهاکردن تیر و مسافت تیراندازى و مسابقه ازنظر ابتدا و انتها براى هر دو طرف مشخص باشد[۲۶].
توجه: شرطبندى در مورد حیوانات بدینمعنى که دو حیوان مسابقه دهند، مثلاً دو حیوان را به جان یکدیگر بیندازند و صاحب حیوانى که مغلوب مىشود چیزى بپردازد، حرام است[۲۷].
ورزشهاى غیرارزشى
در اسلام هر عملى که برخلاف حکم عقل و شرع نباشد اشکال ندارد و با این وصف اگر براى هدفى مقدس باشد، عملى شایسته و مستحب و داراى ثواب خواهد بود. بنابراین هرنوع ورزش و مسابقهاى که شرایط زیر را داشته باشد جایز است:
الف. براى سلامتى ورزشکار ضررى نداشته باشد.
ب. از ابزار قمار در آن استفاده نشود.
ج. فرد یا گروه برنده از بازنده چیزى دریافت نکند و درخواست کار یا خدمتى نداشته باشد.
پس بسیارى از مسابقههاى علمى و آموزشى و ورزشى که امروزه در جهان برگزار مىشود و شرایط فوق را داراست اشکال ندارد.
توجه:
1. اگر در ورزش و مسابقه جایزه برندگان را دولت یا مؤسسه و سازمان خاصّى بپردازد و از بازنده چیزى دریافت نشود اشکال ندارد[۲۸].
2. هرگونه ورزش و مسابقهاى که با وسایل قمار، مانند پاسور و نرد انجام شود حرام است؛ هرچند بردوباختى در کار نباشد[۲۹].
3. ورزش و مسابقهاى که همراه با برد و باخت باشد، یعنى شرط شود که برنده از بازنده چیزى دریافت کند یا بازنده، کارى براى برنده انجام دهد، هرچند از ابزار قمار، استفاده نشود، حرام است[۳۰].
4. شطرنج و هر چیزى که وسیله قمار بوده، اگر بهطور کلّى از ابزار قماربودن خارج شده و حالت اوّلیه خود را ازدست داده است و امروزه مثلاً بهعنوان وسیله بازى فکرى از آن استفاده مىشود، بازى با آن، بدون بردوباخت، اشکال ندارد[۳۱]، ولى براى کسى که مىداند هنوز جزو ابزار قمار است یا نمىداند حالت قبلى خود را ازدست داده یا نه جایز نیست[۳۲].
5. بردوباخت در مسابقه تیراندازى و اسبدوانى، اشکال ندارد[۳۳].
6. ورزش و مسابقهاى که سبب ضرررساندن به سلامتى و بدن افراد مىشود، حرام است[۳۴].
فصل دوم: بانوان و ورزش
اهمیت تربیت بدنى براى بانوان
ورزش، زن و مرد نمىشناسد. اگر مقاومت در برابر بیمارىها و حفظ سلامت و آمادگى بدن براى مردان لازم است این ضرورت براى زنان نیز وجود دارد، و اگر مرد براى انجام بهتر وظایف و بهعهده گرفتن مسئولیت نیاز به جسمى سالم دارد، زن هم براى بهتر انجامدادن وظایف اجتماعى و خانوادگى نیاز به جسم سالم دارد.
مخالفان ورزش بانوان
برخى مخالف ورزش زن هستند و مىگویند زنهایى که ورزش مىکنند صفت زنانه خود را ازدست مىدهند، بهخصوص ورزشهاى سنگین مثل فوتبال، والیبال، بسکتبال، اسکى. همچنین زن دراثر ورزش لطافت خود را ازدست مىدهد. روزنامه «دیلىمیرور» در انگلستان اعلام کرد ازنظر علمى ثابت شده که ورزش، دختران و زنان را بدترکیب و زشت مىکند. دخترانى که ورزش مىکنند صدایشان کلفت و جثّهاى درشت و قوى مانند مردان پیدا مىکنند.
پروفسور «لودویک بروکوب» کارشناس ورزشى، در مسابقات المپیک مکزیک، وضعیت 911 دختر ورزشکار را مورد بررسى قرار داد و مشاهده کرد نیمى از این دختران اندامى درشت شبیه مردان پیدا کردهاند.
موافقان ورزش بانوان
در مقابل برخى موافق ورزش بانوان هستند و مىگویند تحقیقات نشان داده است که شروع عادت ماهانه در دختران و زنان ورزشکار، دیرتر از غیرورزشکار است. این تأخیر خود تأثیرات مثبتى براى دختران دربردارد، ازجمله این که رشد طبیعى اندامها را بیشتر خواهد نمود.
ورزش بانوان ازنظر اسلام
اسلام موافق هیچکدام نمىباشد، بلکه نظریه متعادل و متناسب به کیفیت خلقت زن و نیاز فردى و اجتماعى و شأن و منزلت وى را تأیید مىکند. از آنجا که زن از لطافت جسمى خاصى برخوردار است و به مقتضاى زندگى خود باید همیشه طراوات و لطافت زنانه خود را حفظ کند، اگر ورزش هم مىکند ورزشى باشد که با وضعیت جسمانى و روحیّات او سازگارى داشته باشد و جسم و روح او را آزرده نکند بلکه به او شادابى دهد و او را براى نقش مهم مادرى و همسرى آماده کند. همانگونه که براى مردان، ورزشى که براى سلامت مضرّ باشد حرام و ممنوع است، براى بانوان نیز حرام است، افزون بر این، زن مسلمان داراى شأن و احترامى است که در ورزش نیز باید این احترام و شأن حفظ شود. براى مثال، دوچرخهسوارى و دویدن در معابر عمومى با شأن زن مسلمان سازگار نیست. البته اگر محلهاى مخصوصى براى اینگونه ورزشها در نظر گرفته شود، و در معرض دید نامحرمان نباشد اشکال ندارد.
سؤال: به نظر شما این که گفته شده زنان مىتوانند سوار دوچرخه و موتورسیکلت شوند و چادر سیاه براى زنان کراهت دارد، چیست؟
جواب: دوچرخهسوارى و موتورسوارى بانوان موجب جلبنظر مردان و معرض فتنه و به فساد کشیدهشدن اجتماع است و منافى با عفت بانوان است، و لازم است ترک شود، چادر داخل در عنوان رداء است و رداء مشکى کراهت ندارد[۳۵].
سؤال: حکم دوچرخهسوارى و موتورسوارى خواهران با مانتو در سطح شهر،با توجه به آثار سوء اجتماعى و اخلاقى آن چیست؟
جواب: با توجه به پیامدهاى سویى که اینگونه امور دارد، لازم است از آن پرهیز شود و به وسوسههایى که این و آن مىکنند توجه نکنید[۳۶].
در حدیثى از امام معصومعلیهالسلام نقل شده که:
زنها بر اسب سوار نشوند، این کار موجب تهییج و فساد خواهد شد[۳۷].
ورزشهاى رزمى بانوان
ورزشهایى که اسلام به آنها اهمیّت داده و یا شرطبندى بر آن را جایز دانسته و از مصداق لهو خارج کرده، بدینجهت است که رزمى بوده و توان رزمى مسلمین را بالا مىبرد. این ورزشها عبارتند از سوارکارى، تیراندازى و شنا.
خداوند متعال در قران کریم مىفرماید: «در برابر آنها (دشمنان) آنچه توانایى دارید، از نیرو و اسبان سوارى آماده و مهیا سازید»[۳۸].
ویژگىهاى جسمى و رزمى زنان عامل مهمّى است که باید هنگام بحث از توسعه رشتههاى ورزشى مورد توجّه قرار گیرد. ورزشهاى سنگینى که نیازمند توانایى بالاى بدنى و استقامت و تحرّک فراوانند، هیچ تناسبى با جسم و روان زن، ندارند، و آثار نامطلوبى بهجاى مىگذارند[۳۹].
سؤال: آیا بانوان مىتوانند در کلاسهاى اسلحه و تیراندازى با رعایت حجاب شرکت کنند؟
جواب: با رعایت وظایف شرعیه و عدم مفسده مانع ندارد[۴۰].
سؤال: در صورت نبودن مربّى خواهر، آیا براى برادران جایز است با درنظر گرفتن لزوم امر (ارتش بیست میلیونى) به خواهران آموزش نظامى دهند؟
جواب: آموزش نظامى براى خواهران مانع ندارد ولى اگر مربّى مرد است باید اجتناب شود[۴۱].
فصل سوم: ورزش بانوان و نگاه نامحرمان
مکان ورزش بانوان
مکان ورزش بانوان، اعم از شنا یا غیر آن، چه از نظر موقعیّت و چه ازنظر نقشه مهندسى و ساختوساز و نماى داخلى باید بهگونهاى باشد که شأن و منزلت زن مسلمان و نیز عفاف و حرمت حریم معنوى وى را محفوظ نماید تا تمام بانوان علاقهمند بتوانند با خاطرى آسوده به ورزش دلخواه خود بپردازند. نکته دیگرى که نباید ازنظر دور داشت در مکانهاى ورزش مشترک در دو شیفت جداگانه آقایان و بانوان فعالیّت دارند، حساسیت این امور بیشتر است و دقّت و نظارت افزونترى مىطلبد، تا جایى که تصاویر مورد استفاده بر سالنها یا تابلوها یا زیر شیشه میزها و تراکتها و دیوارنوشتهها در شأن هر گروه باشد و از تصاویر و نوشتههاى محرّک و مفسدهبرانگیز پرهیز شود.
مقدار پوشش زن از نامحرم
چیزى که خواهران باید بدانند این است که نباید به بهانه ورزش و تربیت بدنى اندام و چهره آنها در معرض دید و تماشاى نامحرمان قرار گیرد و ملعبهاى براى بهرهگیرىها و چشمچرانىها بشوند[۴۲].
در اینجا بهطور اجمالى درباره حجاب و ضرورت پوشش بانوان مسائلى را ذکر مىکنیم:
مسئله1: زن باید تمام بدن خود را از نامحرم بپوشاند، بهجز دستها تا مچ و صورت؛ بهمقدارى که در وضو شسته مىشود و احتیاط مستحب است که مقدار بیشترى بپوشاند.
مسئله2: اگر صورت و دست، آرایش و زینت داشته باشد پوشاندن لازم است.
ارتباط با نامحرم
در اسلام فعالیت اجتماعى زنان منع نشده است ولى مسئله مهم حفظ جایگاه ویژه بانوان و حفظ عفاف و حجاب آنان و مراعات عفت عمومى است چنانچه بانوان در ارتباط با نامحرم بتوانند تمام وظایف شرعى خود را مراعات کنند ازنظر اسلام نیز ممنوعیتى ندارند، لذا داشتن مربّى غیرهمجنس یا مسافرت با مردان نامحرم یا صحبت با آنان یا نشستوبرخاست با آنان مشروط به همین است و باید توجّه داشته باشند که علل و انگیزه رابطه و مراوده با نامحرم چیست؟ انگیزه رابطه و مراوده مىتواند شغلى و اجتماعى باشد یا جنسى و شهوانى.
علل و انگیزههاى ارتباط افراد نامحرم گوناگون است ممکن است دختر و پسر نامحرم انگیزههاى مشترک و یا جداگانهاى براى روابط خود داشته باشند.
1. انگیزه شغلى و اجتماعى
اگر ارتباط زن و مرد نامحرم صرفاً انگیزه کارى و مسائل اجتماعى مورد نیاز باشد و هیچگونه انگیزه شهوانى در میان نباشد و در نحوه رفتار نیز مراعات حدود شرعى بشود و خوف به گناهافتادن نباشد و مفسدهاى نیز نداشته باشد، اشکال ندارد.
2. انگیزه جنسى
اگر انگیزه روابط بین دو جنس مخالف انگیزه جنسى باشد، ازنظر احکام اسلام غیرمجاز و ممنوع شمرده شده و هیچگونه پوشش ظاهرى مجوز آن نخواهد بود. گاهى برخى افراد براى مشروع جلوهدادن این روابط نامشروع سخنانى برخلاف انگیزه اصلى بر زبان جارى مىکنند که رابطه ما رابطه خواهر و برادرى است، در میان دخترها و پسرها اینگونه توجیهات بیشتر است، چراکه این رابطه شادمانى زیادترى را موجب خواهد شد، ولى دختر و پسر نامحرم با این تعابیر هرگز خواهر و برادر نخواهند شد و روابط آنان با این بهانه مشروع نخواهد گشت، گاهى انگیزه ارتباط به دلیل شهرت اجتماعى طرف مقابل است، مانند علاقهمندى به ورزشکارانى که در میادین ورزشى مدال کسب کردهاند.
استفتاء: آیا یک خانم مىتواند به یک ورزشکار مرد در هر رشتهاى علاقه داشته باشد و بهخاطر کسب شهرت و کسب مقام و مدالهاى ورزشى، عکس و پوستر او را به دیوار اتاقش بزند؟
جواب: اگر شأنیت مفسده دارد اجتناب لازم است بلکه اولى ترک آن است مطلقا[۴۳].
مسئله: اگر مرد و زن نامحرم در محل خلوتى باشند که کسى در آنجا نباشد ودیگرى هم نتواند وارد شود چنانچه بترسند که به حرام بیفتند از آنجا بیرون بروند[۴۴].
تماشاى ورزشکاران
یکى از مهمترین نعمتهاى الهى، قدرت بینایى است، انسان باید از این نعمت بزرگ در راه کمال و ترقى خود استفاده کند، مىتواند به تماشاى مناظر زیباى طبیعت بپردازد و به عظمت خالق یکتا بیندیشد، ولى باید از نگاه به نامحرمان و مکانهایى که بهگونهاى تجاوز به حقوق دیگران محسوب مىشود پرهیز کند.
پیامبراسلامصلى الله وعلیه وآله فرمود: «نگاه به نامحرم تیرى از تیرهاى شیطان است. کسى که نگاه به نامحرم را از ترس خدا ترک کند، خداوند ایمانى به او عطا مىکند که حلاوت آن ایمان را در قلبش مىیابد»[۴۵].
اکنون مىپردازیم به ذکر برخى از مسائل نگاه:
الف: تماشاى ورزش بانوان
بانوان مىتوانند به تماشاى ورزش بانوان بروند و نیز هنگام ورزش مىتوانند بدن یکدیگر را نگاه کنند؛ امّا نگاه شهوانى و نگاهى که مفسده برانگیز باشد و نیز نگاه به شرمگاه (عورتین) دیگران حرام است، خواه آن زن جوان باشد یا پیر، زشت باشد یا زیبا[۴۶]
سؤال: نگاهکردن زنان در استخر شنا به بدن زنان چه حکمى دارد؟
جواب: نگاهکردن زن به بدن زن دیگر با قصد لذّت حرام است[۴۷].
سؤال: بعضى بعد از شنا مىآیند مایو خود را در زیر دوشى که درب ندارد و دیگران او را مىبینند بیرون مىآورند انسان چشمش به عورت آنها مىافتد چه حکمى دارد؟
جواب: نگاه عمدى به عورت دیگرى حرام است، اگرچه از پشت شیشه یا در آیینه یا آب صاف و مانند اینها باشد و احتیاط واجب آن است که به عورت بچّه ممیّز هم نگاه نکنند[۴۸]. ولى تماشاى ورزش بانوان براى آقایان جایز نیست و از آنجا که نگاه مرد به بدن زن نامحرم حرام است بانوان باید بدن خود را بهجز صورت و دستها تا مچ از نگاه نامحرم بپوشانند.
سؤال: آیا زن مىتواند با لباسهاى گشاد و با روسرى و شلوار در پیش مرد نامحرم ورزش کند؟
جواب: از این عمل احتراز شود[۴۹].
ب: اختلاط زن و مرد در ورزشگاه
از دستورهاى پیامبراسلامصلى الله وعلیه وآله است که فرمودند: «نگذارید بین زن و مرد اختلاط برقرار شود، چه آن که اگر بین آنها اختلاط و آمیختگى باشد دردى بىدرمان شما را فراخواهد گرفت»[۵۰].
سؤال: برخى در حال زمینهسازى براى شرکت زنان در ورزشگاه جهت تماشاى مسابقات مردان مىباشند، از آنجا که در این مکانها غالباً توسط طرفداران تیمهاى ورزشى، حرکات غیراخلاقى صورت مىگیرد و تبعات سوئى را بههمراه دارد، آیا زمینهسازى و شرکت زنان در این مکانها که موجب هتکحرمت آنها مىشود چه صورت دارد؟
جواب: هرگاه موجب فساد یا هتکحرمت احکام اسلامى گردد، جایز نیست[۵۱].
سؤال: اختلاط زن و مرد در ورزشگاه براى تماشا و تشویق ورزشکاران چه حکمى دارد؟
جواب: جایز نیست[۵۲].
برهنگى در ورزش
برهنگى خارج از حدود الهى و شئون انسانى در ورزش، از ارمغانهاى شوم استعمارگران زمانهاى بسیار دور در یونان است. که اختلاط در ورزش دختران و پسران بود. افراد در ورزش بنا به فرمان لیگورگ موظّف بودند، بدون لباس باشند، و از تعلیمات دختران بدین شیوه مقاصد و اهدافى داشتند[۵۳]. متأسفانه امروزه نیز برهنگى در ورزش وجود دارد. در حالى که در اغلب موارد، برهنگى، براى ورزشکردن ضرورتى ندارد.
رسالتى که بر دوش بانوان ورزشکار و متولّیان است، این است که در عمل نشان دهند پرداختن به ورزش و انجام مسابقههاى ورزشى براى بانوان، هرگز بهمعناى فاصلهگرفتن از ضوابط دینى و ارزشهاى اسلامى نیست، بلکه هدف از این امر، یافتن توانایى بیشتر براى نزدیکشدن به همین ارزشها و معیارهاست. بنابراین لازم است براى رعایت حدود و مسائل شرعى در زمان برگزارى مسابقهها از هیچ کوششى دریغ نکنند[۵۴].
لباس ورزشکاران
لباس ورزشى و ورزش نباید بازیچه تبلیغات تجارى واقع شود. استفاده از لباسهایى که فرهنگ غربى را اشاعه مىدهد به فتواى همه مراجع تقلید حرام است.
سؤال: نظر جنابعالى در مورد پوشیدن لباسهایى که عکس یا علامت مربوط به کشورهاى غربى روى آن نقش بسته است، یا چیزهاى مبتذل (مثل آرمهاى گروهها) یا وسائل موسیقى و قمار و اینها... چیست؟
جواب: استفاده از اینگونه لباسها که ترویج فرهنگ غیرمسلمین است اشکال دارد[۵۵].
سؤال: استفاده از پوشاک متداول ملل کافر و دولتهاى غربى، چگونه است؟
جواب: بر مسلمان سزاوار است از لباسهایى که موجب تشبّه به کفّار است، استفاده نکنند، و از امورى که شعار کفّار است، مانند صلیب باید اجتناب نمود[۵۶].
فصل چهارم عکس و فیلم ورزشکاران
یکى از برنامههاى متداول در جامعه ورزشى، چاپ و انتشار عکس ورزشکاران و پخش فیلمهاى آنان از کانالهاى مختلف تلویزیونى و تکثیر نوار و سىدى آنهاست که این مسأله از منظر فقهى به دوجهت قابل توجه است: یکى از جهت عکسگرفتن و فیلمبردارى از ورزش بانوان و دوّم، ازجهت نگاه دیگران به این عکسها و فیلمها مطلب سوّمى نیز فرع بر این دو مسئله است و آنهم حکم نگاه بانوان به عکس و فیلم ورزشکاران نامحرم است.
-عکسگرفتن و فیلمبردارى از زنان ورزشکار به خودى خود حرام نیست، مگر آن که همراه با کار حرام باشد، مثل نگاه مرد نامحرم به بدن عریان آنان، یا براى کار حرام باشد، مثل نشاندادن به نامحرمان.
سؤال: عکسهایى که براى تحقیر ورزشکاران مسلمان گرفته مىشود حکمش چیست؟
جواب: جایز نیست![۵۷]
سؤال: عکسگرفتن با دوربین مخفى بدون اطلاع افراد در میان تماشاچیان، از ورزشکاران چه حکمى دارد؟
جواب: فىنفسه اشکال ندارد مگر این که مفسدهاى بر آن مترتب شود[۵۸].
سؤال: آیا از کسى که راضى نیست مىتوان عکس یا فیلم تهیه کرد؟
جواب: مانعى ندارد، مگر این که اسباب ایذاء و اذیّت او باشد[۵۹].
سؤال: آیا عکسبردارى با تکثیر و توزیع آن بدون رضایت صاحب عکس جایز است؟
جواب: اگر موجب اذیّت صاحب عکس باشد، جایز نیست.
سؤال: عکسانداختن مرد نامحرم از زن نامحرم و بالعکس چهصورت دارد؟
جواب: اگر مقدار لازم را پوشانده باشد مانع ندارد[۶۰].
سؤال: عکسگرفتن دبیران مرد همراه دانشآموزان دختر یا ورزشکاران همراه تماشاگران دختر چه حکمى دارد؟
جواب: اگر مفسده ندارد و یا مستلزم فعل حرام نباشد اشکال ندارد[۶۱].
سؤال: نگهداشتن یا نصب عکس ورزشکاران مرد توسط دختران بر روى جلد دفتر و وسایل خود چه صورتى دارد؟
جواب: جایز نیست[۶۲].
سؤال: چاپ عکس و تصویر خانمهاى ورزشکار در روزنامهها، مجلّات و جلد دفترچه و کتاب چه حکمى دارد؟
جواب: اگر مفسده داشته باشد جایز نیست و غالباً چنین امرى موجب مفسده است[۶۳].
نگاه به عکس ورزشکاران
1. نگاهکردن به هر عکسى به قصد لذّت و ازروى شهوت حرام است؛ خواه عکس مرد باشد یا زن، محرم باشد یا نامحرم، عکس انسان باشد یا غیر آن.
2. در صورتى که کسى بترسد با نگاه به عکس دیگرى به گناه بیفتد، نباید به آن عکس نگاه کند.
3. مرد مىتواند به عکس نامحرمى که حجاب خود را کاملاً رعایت کرده است نگاه کند، به شرط آن که به قصد لذّت نباشد و ترس به حرام و گناهافتادن نیز نداشته باشد.
4. اگر از زن نامحرم که حجاب خود را بهطور کامل رعایت نکرده عکسى گرفته شود، حکم نگاه مرد نامحرم به آن عکس بدین شرح است:
الف. اگر صاحب آن عکس را، یعنى آن زن را، مىشناسد نباید به آن عکس نگاه کند.
ب. اگر صاحب آن را نمىشناسد:
بدون قصد لذّت مىتواند نگاه کند.
نگاه با قصد لذّت، حرام است.
سؤال: نظرکردن مرد به عکس زن اجنبیّه در صورتى که او را بشناسد جایز است یا نه؟ برفرض عدم جواز، مراد از شناختن چیست؟ همین که بداند صاحب عکس دختر یا عیال فلان شخص است کافى است یا چیز دیگرى مراد است؟
جواب: نظر به عکس زن اجنبیّهاى که او را بهعنوان زن فلان شخص یا خواهر فلانى قبلاً بشناسد، جایز نیست؛ علىالاحوط[۶۴]. (به احتیاط نزدیکتر است)
سؤال: نگاهکردن به عکس زنان غیرمسلمان یا مسلمان که حجاب اسلامى را کاملاً رعایت نکردهاند چه حکمى دارد؟
جواب: در صورتى که مرد، زنها را نشناسد و نترسد که به مفسده بیفتد، بدون قصد لذّت و ریبه، اشکال ندارد؛ اگرچه احتیاط مستحب در ترک است.
سؤال: اخیراً چاپ و توزیع عکس ورزشکاران زیبایى اندام رایج شده و در خیابان و مغازهها اقدام به خرید و فروش آن مىکنند، آیا خرید و فروش و توزیع این عکسها جایز است؟
جواب: در فرض داشتن مفسده، حرام است و واجب است از هرگونه تبلیغ و ترویج و تکثیر آن اجتناب شود.
آیةاللَّه تبریزى: خرید و فروش اشیایى که مبدأ نشر و ترویج فساد در جامعه مىشود جایز نیست[۶۵].
دیدن ورزش بانوان از تلوزیون
سؤال: ازنظر شرعى حکم ورزشهاى بانوان ازقبیل دوچرخهسوارى، اسبسوارى، قایقرانى و دومیدانى در اماکن و معابر عمومى را بیان فرمایید. در ضمن تماشاى اینگونه برنامهها از تلوزیون و سینما چه حکمى دارد؟
جواب: ورزش براى بانوان در معابر عمومى جایز نیست و تماشاى اینگونه برنامهها با قصد التذاذ جنسى حرام است[۶۶].
فصل پنجم: اخلاق و حقوق ورزشى
انگیزه ورزشکاران
پیشتر اشاره شد که ورزش، هدف نیست، بلکه وسیلهاى است براى اهدافى بلند و خداپسندانه، لذا ورزشکاران باید با این نگرش سراغ مسابقه و ورزش بروند، نه با هدف فرار از کار و مسئولیتهاى اجتماعى و رسیدن به منافع اقتصادى و شهرت و خودنمایى، که اگر هدف و انگیزه ورزشکار چنین باشد، فعالیتهاى ورزشى او نیز پوسته بىمغزى است که خاصیت چندانى ندارد و از ارزش مطلوب برخوردار نیست، امّا اگر همّت بلند و نیّت مقدس ورزشکار با کار صحیح و استفاده صحیح از شیوههاى ورزش همراه شد، نهتنها دنیاى او تأمین خواهد شد بلکه از سعادت و اجر اخروى نیز برخوردار خواهد بود، لذا ورزش نیز مىتواند به نوعى عبادت خداوند باشد، چون هر کار صحیحى اگر با انگیزه الهى همراه شد، عبادت خدا محسوب مىشود.
نکات اخلاقى و انضباطى
ورزشکار علاوه بر برخوردارى از اخلاق پسندیده و رفتار انسانى با همکاران و رقیبان و تماشاگران بلکه عموم مردم لازم است که به مقررات و تعهدنامه ورزشى و ورزشگاه عمل کند که گاهى تخلّف از آن گناه محسوب مىشود.
در اینجا برخى از مواد تعهد و آییننامه ورزشگاه را بهطور مختصر مىآوریم:
1. رعایت کامل اخلاق و شئون و فرهنگ اسلامى.
2. رعایت حجاب اسلامى.
3. استفاده از کفش و لباس ورزشى مناسب و پرداخت شهریه در اوّل هر ماه.
4. حفظ حرمت همدیگر و مسئولین ورزش.
ورزشکاران نباید کارى کنند که در مقابل کشورهاى خارجى و مخصوصاً دشمنان ایران، عزّت اسلام و اقتدار ملّت غیور ایران مخدوش گردد.
حفظ حرمت دیگران
وظیفه اخلاقى ایجاب مىکند که ورزشکار به مربّى بىاحترامى نکند و حقوق دیگر ورزشکاران را رعایت کند. در رساله حقوق امام سجادعلیهالسلام آمده است. «حقّ معاشر (دوست) تو این است که او را فریب نداده با او به دروغ و نیرنگ دوستى نکرده و در امر ارتباط با او از خدا بترسى.»[۶۷]
مسلمان واقعى تجسّمى از صداقت و امانت، یکرنگى و پاکى است. لذا ورزشکار هم باید تجسّمى از یک مسلمان واقعى باشد.
دوپینگ
دوپینگ با داروى کمکى عبارت است از چیزى که قابلیت انجام کار بدنى را بهبود مىبخشد[۶۸].
عوارض اجتماعى دوپینگ
ورزشکار براى رسیدن به شهرت ملّى و جهانى و یا براى حفظ دستآوردهاى گذشتهاش به هر درى مىزند تا شاید چند صباحى دیگر بر سکوى قهرمانى خویش بماند؛ ورزشکاران باید متوجّه این حقیقت باشند که اوج هر قهرمانى در یک محدوده خاصّ زمانى است و اکنون دیگران مثل او شایستگى میداندارى را دارند.
استفاده از علم در جهت منفى، کارى ناپسند است، و نمونه واضح آن همین دوپینگ است که از علم پزشکى با همه فواید و خدمت آن به سلامت بشر بهشکل نادرست و غیرمعقولى براى توسعه قابلیتهاى ورزشکاران استفاده مىشود و تیمهاى مختلف با همراهداشتن پزشکهاى متخصص بهراحتى و بدون دلهره و ترس بهنحوى از آن بهره مىگیرند و با رعایت دقیق آن تا حدود زیادى مانع از کشف حقایق و رسوایى خویش مىشوند.
در مسابقه غیرارزشى، مسابقه معناى رقابتى سالم و دوستانه ندارد، مسابقه، بردن و شکست و تحقیر حریف است. دوپینگ از مشکلات جامعه ورزشى است.
باید بههوش بود و با تأمین متعادل زندگى ورزشکاران و قهرمانان و تشویق به داشتن زندگى سالم از هرگونه دوپینگ خونى، قرصى، کپسولى و شیرینى، آمپولى و... خوددارى کرد و از این عارضه جهانى آن را نجات داد.
چرا باید دوپینگ را ممنوع کرد
1. دلایل فیزیکى: دوپینگ یک عامل مخاطرهآمیز حاد براى سلامت انسان است.
2. دلایل اخلاقى: استفاده از مواد ممنوع در ورزش طبق مفهوم واقعى ورزش، غیراخلاقى است و مىتواند به اعتیاد منجر شود.
3. دلیل قانونى: دوپینگ برخلاف بیانیههاى کنفدراسیونهاى ورزشى بینالمللى است و در بسیارى از کشورهاى جهان تعدادى از مواد ممنوع در ورزش، طبق قوانین و محدودیتهاى مواد مخدر، قانونى است. آینده دوپینگ در ورزش نامعلوم است. امّا ما باید در درجه اوّل سعى در ایجاد روحیه والاى ورزشکارانه از طریق توسّل به معیارهاى متعالى مذهبى و انسانى داشته باشیم[۶۹].
سؤال: اگر کسى براى افزایش نیرو از قرص و آمپول... استفاده کند، یعنى دوپینگ کند (که به تشخیص پزشکان مضر به حال او است) چه حکمى دارد؟
جواب: اگر مخالف مقررات حکومت اسلامى باشد یا ضرر مهمّى داشته باشد استفاده از آن جایز نیست[۷۰].
سؤال: شخصى در مسابقه ورزشى دوپینگ کرده و برنده شده است آیا تضییع حقوق دیگرى محسوب مىشود و بههرحال وظیفه دوپینگکننده چیست؟
جواب: با توجّه به اینکه این کار منع قانونى دارد اشکال دارد[۷۱].
فصل ششم: احکام ورزشى
ورزش و وقت نماز
ازجمله موضوعاتى که در احادیث اهلبیت عصمتعلیهمالسلام مورد تأکید قرار گرفته است، محافظت بر اوقات نمازها است.
امام صادقعلیهالسلام از حضرت رسولاکرمصلى الله وعلیه وآله نقل مىکند که: «شیطان تا هنگامى که مسلمان به نمازهاى پنجگانه خود اهمیّت مىدهد و هریک از آنها را در وقت خود بهجا مىآورد، گریزان است، ولى همین که محافظت به نمازهاى خود را از دست داد، شیطان بر او جرأت پیدا مىکند و او را به گناهان بزرگ مىکشاند»[۷۲].
در میادین ورزشى بهتر است مسابقات ورزش را براساس وقت نمازها تنظیم کنند که ورزش با نماز اوّلوقت تلاقى نکند و اگر شرایط را طورى فراهم کنند که نماز به جماعت خوانده شود بهتر است.
باید توجّه داشت که براى ورزش حتى، مسابقات بینالمللى نمىتوان نماز واجب را ترک کرد.
ورزش و روزهیکى از عبادات مهم اسلامى، بلکه کلیّه ادیان الهى روزه است.
1. در حال روزه، ورزشى که سبب ضعف بدنى شود مکروه است.
2. بهجهت تمرین با مسابقه ورزشى نمىتوان روزه خوارى کرد، بلکه مىتوان به مسافرت رفت و برگشت.
آهنگهاى ورزشى
از آنجا که در برخى از ورزشها از آهنگها و ابزار موسیقى استفاده مىشود، لازم است بهطور اجمال به برخى از مسائل موسیقى اشارهاى داشته باشیم. موسیقى، عبارت است از اصوات و آهنگهایى که در روان آدمى تحریکاتى ایجاد کرده که گاهى شخص از آن لذّت مىبرد و زمانى با آهنگى به غم و افسردگى دچار مىشود. به عبارت دیگر، موسیقى فنّ ایجاد آهنگهایى است که تولید شادى یا اندوه مصنوعى و موقّت در آدمى مىنماید[۷۳].
استفتاء
سؤال: برخى مىگویند غنا حرام است، ولى موسیقى اشکال ندارد. لطفاً فرق بین غنا و موسیقى و موسیقى اصیل و سنّتى را بیان فرمایید.
جواب: غنا، خوانندگى و مطرب و ملهى (لهوى) متناسب با مجالس عیشونوش است و موسیقى، نوازندگى با همان اوصاف است و در حکم باهم فرقى ندارد و هر دو حرام است[۷۴].
سؤال: استفاده از نحوه آوازخوانى و موسیقى بهشکلى که در زمان طاغوت کموبیش متداول بود، در رادیو و تلویزیون چه حکمى دارد؟
جواب: غنا و موسیقى مطرب حرام است و صداهاىِ مشکوک مانع ندارد.
سؤال: استفاده از وسایلى مثل (تنبک، ساز، دف...) براى تشویق ورزشکاران چه صورت دارد؟
جواب: جایز نیست[۷۵].
سؤال: کفزدن و سوتکشیدن و خواندن ترانه براى تشویق ورزشکاران چه حکمى دارد؟
جواب: دو مورد اوّل اگر به حدّ لهو محرم نرسد جایز است و مورد سوّم اشکال دارد[۷۶].
عاریهکردن وسائل ورزشى
عاریه آن است که انسان چیزى از کسى قرض بگیرد. مورد عاریه مىتواند لباس و وسایل ورزشى باشد. عاریهکننده باید در حفظ وسیله عاریهشده کوشش نماید.
مسئله: اگر در نگهدارى چیزى که عاریه کرده کوتاهى نکند و در استفاده از آنهم زیادهروى نکند و اتفاقاً آنچیز تلف شود ضامن نیست، ولى اگر شرط کنند که اگر تلف شود عاریهکننده ضامن باشد، باید عوض آن را بدهد[۷۷].
اشیاء پیدا شده در ورزشگاه
اگر انسان چیزى را پیدا کند هرچند برداشتن آن مکروه است ولى اگر بردارد ملزم است که به حکم مربوط به اشیاء پیدا شده عمل کند:
مسئله: مالى که انسان پیدا مىکند اگر نشانهاى نداشته باشد که بهواسطه آن، صاحبش معلوم شو، احتیاط واجب آن است که از طرف صاحبش صدقه بدهد[۷۸].
مسئله: اگر آنچه پیدا شده، کمتر از یکدرهم ارزش دارد[۷۹]، مىتواند براى خودش بردارد.
مسئله: اگر قیمتش یکدرهم یا بیشتر باشد، باید اعلام کند و پى صاحبش بگردد، و اگر صاحبش پیدا نشد بین این سه کار مخیّر است. به هرکدام بخواهد مىتواند عمل کند:
1. براى خودش بردارد، ولى اگر صاحبش پیدا شد، باید به او برگرداند.
2. به فقیرى صدقه بدهد، ولى اگر صاحبش پیدا شد باید آن را و یا مانند آن، قیمتش را به او بدهد.
3. بهطور امانت براى صاحبش نگهدارى کند[۸۰].
اشیاء جا مانده در ورزشگاه
سؤال: حکم وسایل جامانده در ورزشگاه چیست؟
جواب: وسایلى که جامانده اگر صاحب آنها مجهول باشد و سراغ آنها نیاید بعد از اعلامکردن و مأیوسشدن، بنابر احتیاط واجب باید از طرف صاحبش آنها را صدقه بدهند[۸۱].
سؤال: براى ثبتنام برنامه ورزشى پولى گرفته شده، ولى صاحب پول یا اصلاً نیامده یا یکىدوروز آمده، تکلیف این پول گرفته شده چیست؟
جواب: حکم مجهولالمالک را دارد. مگر اینکه هنگام دریافت پول نسبت به مصرف آن کسب رضایت کنند[۸۲].
سؤال: اشیاء و لوازمى که در ورزشگاهها جامىماند گاهى کمارزش و گاهى ارزشمند است از نظر شرعى آن اشیاء را چه باید کرد؟
جواب: حکم مجهولالمالک را دارد[۸۳].
شرطبندى در ورزش
در اسلام به یکسرى از ورزشها اهمیّت زیادى داده شده، حتّى شرطبندى در این روزشها را هم جایز مىداند. این ورزشها عبارتست از اسبسوارى، تیراندازى، شنا و یکسرى از ورزشهاى دیگر را جایز مىداند امّا شرطبندى در آن را حرام مىداند. مثل: وزنهبردارى، کشتى، و... در بعضى از ورزشها (بازىها) نهتنها برد و باخت در آنها جایز نیست، بلکه خود بازى هم حرام است، که موارد آن در ذیل آورده مىشود.
مسئله: خرید و فروش ابزارى که منافع مقصود از آنها منحصر در حرام باشد، مانند ابزار قمار، حرام است ولى خرید و فروش ابزار مشترک که هم منفعت حلال دارد و هم حرام، براى منفعت حلال آن اشکال ندارد[۸۴].
سؤال: اگر شطرنج بدون پول باشد آیا بازهم حرام است؟
جواب: حرام است[۸۵].
سؤال: اگر شطرنج آلت قمار بودن خود را بهکلى ازدست داده باشد و چون امروزه تنها بهعنوان یک ورزش فکرى از آن استفاده مىشود، بازى با آن چه صورت دارد؟
جواب: برفرض مذکور اگر برد و باختى دربین نباشد اشکال ندارد[۸۶].
سؤال: بازىهاى سرگرمکننده ولى بدون شرطبندى، مانند شطرنج و تخته نرد، پاسور و غیره... چگونه است؟
جواب: بازى با آلات قمار مطلقاً حرام است[۸۷].
سؤال: بازى با آلات قمار، مانند پاسور و غیر آن از طریق کامپیوتر چه حکمى دارد؟
جواب: حکم بازى با آلات قمار را دارد[۸۸].
بهنظر مکلّف، شطرنج اگر در حال حاضر از آلات قمار محسوب نشود در این صورت بازى با آن بدون شرطبندى اشکال ندارد[۸۹].
سؤال: حکم بازى بیلیارد چیست؟
جواب: هرگاه از آلت قمار خارج شده باشد و در نزد عرف یک وسیله سرگرمى مسحوب شود، بازى با آن بدون بردوباخت اشکال ندارد[۹۰].
سؤال: بازى با آلاتى مثل شطرنج و بیلیارد در کشورهاى خارجى چه حکمى دارد؟ مصرف مال براى استفاده از این آلات بدون شرطبندى چه حکمى دارد؟
جواب: حکم بازى با شطرنج و آلات قمار در مسائل قبل بیان شد و در حکم مذکور فرقى بین بازى با آنها در کشورهاى اسلامى یا غیر اسلامى و بین بازى با مسلمان یا کافر وجود ندارد و خرید و فروش آلات قمار و مصرف مال در آن موارد جایز نیست[۹۱].
احکام شرطبندى
سؤال: آیا شرطبندى با پول یا غیر آن در بازى با غیرآلات قمار جایز است؟
جواب: شرطبندى جایز نیست هرچند بازى با غیر آلات قمار باشد[۹۲].
سؤال: شرطبندى بینندگان بهروى بازى بازیکنان، چه حکمى دارد؟
جواب: صحیح نیست[۹۳].
سؤال: اگر بازیکنان بدانند، تماشاگران بر روى آنان شرط مىبندند، آیا باید بازى را ترک گویند؟
جواب: لزومى ندارد[۹۴].
سؤال: معمولاً در برخى از مسابقات ورزشى مردم باهم شرط مىبندند مثلاً: اگر شما برنده شدید یک وعده غذا مىدهم، نوشابه مىخرم، آیا جایز است اینگونه شرطبندى؟
جواب: شرطبندى در موارد مذکور الزامآور و واجبالوفاء نیست و اجبار بر عمل به شرط حرام است[۹۵].
سؤال: براى تهیه لوازم مسابقه مثل توپ و جایزه آیا جایز است برگزارکنندگان از بازیکنان پول دریافت کنند؟
جواب: براى جایزه، جایز نیست، ولى تهیه مخارج وسایل بازى عیبى ندارد.
سؤال: شرطبندىکردن و شکستن جناغ سینه مرغ آیا جایز است و این کار بین زن و شوهر یا والدین یا فرزند خود چه حکمى دارد؟
جواب: اگر بردوباخت باشد حرام است[۹۶].
سؤال: بیشتر اوقات مشاهده مىشود که بعضى در مسابقات فوتبال، والیبال، بهخصوص پینگپنگ مبلغ 40 یا 50تومان پول مىسپارند و روى آن شرطبندى مىکنند که هر گروه یا تیمى که برنده شود با آن پول میوه یا شیرینى خریدارى کرده و بخورند. آیا این بازى حکم قمار دارد یا خیر؟
جواب: اگر پولى برد و باخت مىشود حکم قمار را دارد و حرام است[۹۷].
سؤال: آیا در خیابان و جلو مغازهها که جوانها یا بچّهها فوتبالدستى بازى مىکنند و یک نوشابه، بسنتى مىبرند چه حکمى دارد؟ آیا قمار محسوب مىشود؟
جواب: در فرض مسأله جایز نیست و قمار محسوب مىشود[۹۸].
سؤال: بچّهها کارتبازى مىکنند و کارت طرف مقابل را مىبرند، آیا حکم قمار را دارد و لازم است مانع آنها شد؟
جواب: بر ولىّ است که مراقبت کند[۹۹].
سؤال: وقتى مسابقه تمام مىشود مربّى از بچههاى تیمى که باختهاند مقدارى پول مىگیرد و براى همه (برندگان و بازندگان) بستنى یا شیرینى مىخرد و اسم این عمل را هم تنبیه و جریمه مىگذارد، آیا گرفتن این پول و یا خوردن بستنى... جایز است یا نه؟
جواب: اگر بدون رضایت باشد و الزامى در کار باشد جایز نیست[۱۰۰].
سؤال: اگر در شرطبندى، دوطرفى که شرط بستهاند راضى باشند وجهى را بدهند یا چیزى بخرند، آیا این شرطبندى هم حرام است؟
جواب: بله اشکال دارد[۱۰۱].
فصل هفتم: سفرهاى ورزشى
=== آداب سفر ===
اسلام براى سفر آداب ویژهاى قائل است که برخى از آنها را بهطور مختصر در اینجا مىآوریم:
1. بستگان و دوستان خود را از سفر باخبر کند و با آنان خداحافظى کنند.
2. هنگام سفر صدقه بدهد و دعاهایى که وارد شده بخواند.
3. آنچه در سفر نیاز دارد همراه بردارد.
4. با یاد خدا و توکّل بر او و با حمد و شکر الهى سفر را آغاز کند.
5. سورههاى حمد، توحید، قدر و آیةالکرسى را بخواند.
نماز و روزه در سفرهاى ورزشى
مسئله: انسان باید در سفر، نمازهاى چهاررکعتى را دورکعت (یعنى شکسته) بهجا آورد، به شرط آن که مسافرتش از هشت فرسخ که حدود 45کیلومتر است، کمتر نباشد[۱۰۲].
مسئله: مسافرى که قصد دارد یا مىداند در جایى حداقل دهروز مىماند، باید در آنجا نماز را تمام بخواند[۱۰۳].
مسئله: مسافرى قصد کرده، دهروز را در محلى بماند اگر بیشتر از دهروز در آنجا بماند، تا وقتى که مسافرت نکرده است باید نمازش را تمام بخواند و لازم نیست دوباره قصد کند[۱۰۴].
مسئله: مسافرى که باید نمازهاى چهاررکعتى را در سفر، دو رکعت بخواند نباید در آن سفر روزه بگیرد ولى باید قضاى آن را بهجا آورد، و مسافرى که نمازش را تمام مىخواند، مثل کسى که دهروز را در ماه رمضان در جایى مىماند، باید در سفر روزه بگیرد[۱۰۵].
مسئله: کسى که در ماه رمضان بعد از ظهر به مسافرت مىرود روزهاش صحیح است و باید آن را تمام کند[۱۰۶].
مسئله: کسى که قبل از ظهر به وطن یا جایى که دهروز مىماند برسد و کارى که روزه را باطل مىکند انجام نداده باشد، باید نیت روزه کند و صحیح است[۱۰۷].
مسئله: مسافرت در ماه رمضان اشکال ندارد ولى اگر براى فرار از روزه باشد مکروه است[۱۰۸].
سفرهاى خارجى و ورزش
امروزه در سراسر دنیا در کشورهاى مختلف مسابقات ورزشى انجام مىگیرد و ورزشکاران به کشورهاى مختلف براى انجام مسابقات سفر مىکنند. از آنجا که خواهران ورزشکار هم گاهى به کشورهاى دیگر مىروند بعضى از وظایف شرعى در مسافرت اشاره مىشود.
مسافرت به کشورهاى غیراسلامى داراى مسائلى است. ابتدا لازم است بدانیم کشور اسلامى کجاست و کشور کفر چه خصوصیتى دارد. تفصیل این مطلب در کتب فقهى ذکر شده است[۱۰۹].
سؤال: غذاهایى که از دست کفّار گرفته مىشود چه حکمى دارد؟
جواب: در صورتى که احتمال بدهیم این غذاها بهوسیله کارخانهها یا ابزارآلات یا دستکش تهیه شده هیچ اشکالى ندارد، ولى هرگاه یقین داشته باشید با دست یا بدن آنها با رطوبت تماس پیدا کرده احتیاط آن است که در غیر موارد ضرورت اجتناب شود، اما در موارد ضرورت، مثل مسافرتهایى که به کشورهاى غیراسلامى مىشود و پرهیز از این امور مشکل است، مىتوانید پرهیز نکنید[۱۱۰].
مسئله: فرآوردههاى لبنى که از حیوان حلالگوشت زنده گرفته مىشود، مثل شیر، ماست، پنیر، کشک، کره، خامه که از گاو و گوسفند باشد همگى پاک و خوردن آن حلال است، هرچند شخص کافر آن را تهیّه کرده باشد و یا در بازار غیرمسلمان به فروش برسد، و یا از کشورهاى غیراسلامى وارد کرده باشند، مگر آن که انسان یقین کند با بدن کافر تماس پیدا کرده و نجس شده است[۱۱۱].
مسئله: چیز پاک را اگر انسان شک کند نجس شده یا نه، پاک است و جستجو و وارسى هم لازم نیست، هرچند بتواند نجس یا پاکبودن آن را بفهمد. بنابراین، در مثالهایى که آورده مىشود، حکم به طهارت مىشود و نیاز به پرسش و تحقیق و پرهیز نیست:
وسائل و لوازمى که در هتلها وجود دارد، ازجمله ظروف غذا، حوله حمام و دستشویى، صابون و رختخواب... که یقین به تماس با بدن کافر آن هم بهگونهاى که رطوبت سرایت کرده باشد.
نوشابهها و سایر نوشیدنىهایى که اصل آنها پاک و حلال است و معلوم نیست که با بدن کافر تماس داشته باشد یا نه.
نان و سایر پختنىها که غیرمسلمان طبخ آن را انجام داده و ماده اولیه آن پاک بوده ولى یقین به نجسشدن آن نیست، پاک مىباشد[۱۱۲].
سؤال: آیا مىتوانیم در کشورهاى خارجى در رستورانهایى که آشپز و پیشخدمتها مسیحى هستند، غذاهاى غیرگوشتى مثل سبزیجات و ماهى و تخممرغ بخوریم یا نه؟
جواب: اگر یقین به ملاقات آنها با رطوبت به بدن کافر باشد نجس است و نباید بخورید[۱۱۳].
سؤال: آیا اهل کتاب نجس هستند؟
جواب: احتیاط اجتناب (دورىکردن) است مگر براى کسانى که در سفرهاى خارجى یا در محیط خود به آن نیاز پیدا مىکنند[۱۱۴].
مسئله: چیزى که از چرم حیوان خونجهندهدار تهیه شده، مانند کیف و کفشى که معلوم است از چرم گاو تهیه شده، اگر ذبح شرعى آن معلوم نیست، یعنى نمىدانیم به طریق شرعى ذبح شده یا نه، اقسام مختلفى دارد بدینشرح:
× اگر از مسلمان خریدارى مىشود و ساخت کشور اسلامى است، پاک است.
× اگر از مسلمان خریدارى مىشود ولى ساخت کشور غیراسلامى است، مثلاً در بازار کویت کیف و کفشى مىخرد که ساخت ایتالیا است؛ نجس است، مگر این که معلوم شود که ذبح شرعى شده.
× اگر از غیرمسلمان خریدارى مىشود ولى ساخت کشورهاى اسلامى است، مثلاً در لندن کفشى و کیفى مىخرد که ساخت سوریه است؛ پاک مىباشد.
× اگر از غیرمسلمان خریدارى مىشود و ساخت کشور غیراسلامى است؛ نجس است.
× اگر از مسلمان مىخرد و معلوم نیست از چه کشورى است؛ پاک است.
× اگر از غیر مسلمان مىخرد و معلوم نیست از چه کشورى است؛ نجس است[۱۱۵].
فصل هشتم: وظایف مربیان، ورزشکاران و تماشاچیان
وظایف داوران
داورىکردن خود یک قضاوت است، قضاوت بین دو گروه که اگر به حقّ داروى نشود مسئولیّت سنگین دارد. خداوند (جلجلاله) در قرآن به افرادى که کارشان قضاوت (داورى) است هشدار مىدهد: «اى کسانى که ایمان آوردهاید، کاملاً قیام به عدالت کنید. براى خدا گواهى دهید، اگرچه [این گواهى] به زیان خود شما یا پدر و مادر یا نزدیکان شما باشد، چه اینکه غنى یا فقیر باشند، خداوند سزاوارتر است که از آنها حمایت کند. بنابراین از هوا و هوس پیروى نکنید که از حق منحرف خواهید شد اگر حق را تحریف کنید خدا به آنچه انجام مىدهید آگاه است»[۱۱۶].
حرفت را براى خدا بزن اگرچه اینکه نفست نپسندد، دوستت خوشش نیاید و متّهم به بىعاطفگى شوى. چقدر انسان بعد از این که قضاوتى موردپسند خدا و وجدان انجام داد آسودهخاطر است و به خود مىبالد، اما اگر خداىناکرده خلاف وجدان خود کارى کند چقدر ناراحتى و فشار وجدان براى او هست. البته این عمل خلاف باراوّل و دوّم، او را ناراحت مىکند، امّا اگر خداى ناکرده عادت کرد، دیگر نهتنها ناراحت نمىشود بلکه تضییع حقوق دیگران را حق خود و دوستانش مىداند.
سؤال: پرداخت مبلغى به داور تیمهاى ورزشى براى آن که اشتباه یکى از تیمها را نادیده بگیرد چه حکمى دارد؟
جواب: اگر سبب ظلم و تضییع حقوق آنها شود جایز نیست[۱۱۷].
سؤال: آیا جایز است از داروان کشورهاى غیراسلامى براى داورى دعوت بهعمل آید؟
جواب: در ورزشهاى مشروع و جایز، که سبب تقویت در کفر آنها نشود جایز است[۱۱۸].
سؤال: جوانى بهعنوان مربّى و داور بینالمللى بعضى از ورزشها به کار مشغول است. شغل او اقتضا مىکند که به باشگاههایى وارد شود که غنا و موسیقى حرام در آنها پخش مىشود، با توجّه به این که این کار مقدارى از هزینههاى زندگى او را تأمین مىکند چه صورت دارد؟
جواب: این شغل براى او اشکال ندارد هرچند گوشدادن به غنا و موسیقى لهوى براى او حرام است. امّا در موارد اضطرارى جایز است داخل مجلس غنا و موسیقى حرام شود ولى باید از گوشدادن به آن اجتناب کند و آنچه که بدون اختیار به گوش او مىخورد اشکال ندارد[۱۱۹].
صحبتى با مربّیان
مربّیان و سرپرستان تیمها ازجمله افرادى هستند که نقش تعیینکنندهاى در تصمیمگیرىهاى ورزش دارند و به علّت ارتباط تنگاتنگشان با ورزشکاران مىتوانند فرهنگ و اخلاق صحیح ورزشى را بهنحو احسن به آنان انتقال دهند.
وظایف ورزشکاران
ورزشکاران بهنوبه خود داراى وظایفى هستند، همانطور که داور، مربّى و تماشاچى وظیفه دارد که یکسرى امور اخلاقى و انضباطى را رعایت کند.
وظایف تماشاچیان
تماشاچیان تیمهاى ورزشى معمولاً طرفدار یک تیم و علاقهمند به آن مىباشند و گاهى مخالف تیم دیگرند، علاقه به یک تیم و طرفدارى از افراد تیم در هنگام ورزش ازنظر احکام دین اشکال ندارد، امّا توهین و بىاحترامى به دیگران و آزاررساندن به افراد تیم مقابل یا طرفداران آنان و ضرررساندن به آنان یا اموال عمومى ازنظر اسلام محکوم و ممنوع و عملى غیرمشروع است که در این بخش به بعضى از آنها بهطور اجمال اشاره مىشود.
تماشاچیان در موقع تماشا، شئون اسلامى-انسانى را رعایت کنند و کارى نکنند که درخور یک فرد مسلمان نباشد.
قرآن انسانها را از لقب زشت دادن به دیگران و مسخرهکردن آنان منع کرده است و این عمل را جزو گناهان محسوب داشته است[۱۲۰].
حال فرق نمىکند این القاب ازروى شوخى یا توهین یا دشمنى باشد.
سؤال: شرکت در مجالس و محافلى که انسان در آنها گاهى مبتلا به شنیدن کلام غیرمناسبى ازقبیل فحش و افترا بر مقامات دینى یا مسئولین جمهورى اسلامى یا مؤمنین مىشوند، چه حکمى دارد؟
جواب: مجرد حضور در آن مجالس تا زمانى که مستلزم ابتلاء به عمل حرام مانند گوشدادن به غیبت و همچنین موجب تأیید و ترویج منکر نباشد فىنفسه اشکال ندارد ولى نهى از منکر با وجود شرایط آن واجب است. در مسئله ذکر شده فرق نمىکند که افتراء به یک وزیر باشد، یک نماینده باشد، یک ورزشکار و یا هر مسلمان دیگرى که باشد در هر حال زشت و گناه است[۱۲۱].
در بسیارى از مسابقات دیده مىشود تماشاچیان در موقع تماشاى مسابقات، فحش و افتراء و کلمات زشت در مورد تیم مقابل یا تماشاچیان تیم مقابل به زبان مىآورند که حرام است و همچنین است نامگذارى براى افراد یا تیمهاى مقابل، این کار درستى نیست و در شأن جوان و زن مسلمان و انقلابى نیست.
همچنین ایجاد تشنّج در اجتماع که باعث نگرانى و هرجومرج در جامعه و ضررزدن به مال مردم و بیتالمال (شکستن شیشه، آتشزدن ماشین، خرابکردن باجه تلفن...) خرابکردن وسائل ورزشگاه ازقبیل (شیر آب، پارهکردن شلنگ دستشویى، کمد...)، کثیف و آلودهکردن مکان ورزشى که یک مکان عمومى است، کار درستى نیست.
مسائل انضباطى
1. در هر مسابقه باید با نظم و انضباط وارد شد.
2. وقتى شمارههاى لباس داده شد وظیفه ورزشکار است که آنها را روى لباس خود نصب کند.
3. نیمساعت قبل از شروع مسباقه آماده باشد (وقتشناس باشد).
4. در هر ورزش، براى مسابقه، لباس مخصوص آن ورزش را بپوشد.
5. پس از اعلام سرداور، ورزشکار باید خودش را به داور معرفى کند.
6. هرگونه جراحت یا کسالت در حین مسابقه باید به اطلاع پزشک تیم برسد.
ورزش و ایمنى
انسان در هر زمانى باید سلامت خود را حفظ کند حتى در ورزش، اگر در ورزشهایى امکان ضرررسیدن به انسان هست باید پیشگیرى کند، چون اگر کوتاهى کند و آسیبى ببیند مسئول است. باید از لوازم ایمنى استفاده کند. مثلاً: در بعضى ورزشها (بسکتبال، والیبال و...) امکان دارد توب به دهان فرد بخورد و باعث شکستگى فک و دندان شود، باید از محافظ دهان استفاده کند. در ورزشهاى دیگر هم این کار را به تناسب آن ورزش باید انجام دهد.
فصل نهم: مسایل سیاسى، اجتماعى ورزش
استفاده سیاسى
امروزه، گونههایى از ورزش یا بهتر بگوییم ورزشنماها در جهان وجود دارند که با اهداف استعمارى و ضدانسانى اجرا مىشوند. طورى ورزش را برنامهریزى مىکنند که این ورزشها سبب دشمنى ورزشکاران یا تماشاچیان شده و روحیه انسانى آنها را به روحیه درندهخویى تبدیل مىکنند و سبب آسیبرساندن به دیگران مىشوند. هدف برگزارکنندگان این قسم ورزشها بهچنگآوردن پول بىحساب و بادآورده و دورکردن مردم از مسائل اصلى زندگى و سرگرمکردن آنها به مسائل ورزشى است. لذا در ورزش باید موارد ذیل رعایت شود.
1. ورزش نباید روحیّه انسانى را به روحیّه حیوانى تبدیل کند.
2. ورزش نباید سبب دشمنى شود.
3. ورزشکار نباید به خود یا دیگران آسیب برساند.
4. ورزشکار و یا تماشاچى نباید مورد استعمار و استثمار قرار گیرد.
5. ورزش نباید سلطه کفّار را درپى داشته باشد.
6. ورزش نباید با بودجه حرام باشد.
7. ورزش نباید تبلیغ کالاهاى حرام باشد.
8. ورزش نباید مشمول لهو باشد.
9. ورزش نباید مزاحم کارهاى واجب باشد.
10. ورزش نباید تبلیغ کفّار و کالاهاى آنان باشد.
مسئله: هر عملى که خارج از حدود الهى، موجب کینه و دشمنى و گسستن پیوندهاى عاطفى، ایمانى گردد حرام است.
سؤال: شرکت در مسابقاتى که حریف در آن از کشور دشمن مسلمین مىباشد، و انجام مسابقه بهمنزله رسمیتدادن به آن کشور است، چه حکمى دارد؟
جواب: در فرض مزبور جایز نیست[۱۲۲].
سؤال: شرکت در مسابقات بینالمللى در کشورى که دشمن مسلمین محسوب مىشود چه حکمى دارد؟
جواب: اگر تقویت دشمن مسلمین نباشد و اظهار قوّت مسلمین باشد، مانعى ندارد[۱۲۳].
سؤال: شرکت در مسابقاتى که باخت در آن، سرشکستگى کشور اسلامى را درپى خواهد داشت، چه حکمى دارد؟
جواب: مجرد باختن، هتکحرمت حساب نمىشود؛ و اگر به مسابقهدهندگان یا به مملکت اسلامى توهین کنند، هتک حساب مىشود[۱۲۴].
ورزش استعمارى
استعمار امروز از تربیت بدنى براى رسیدن به قهرمانى بهره مىگیرد، که خود آفتى بزرگ است. پرورش روحیه قهرمانى که مترادف حرفهاىشدن ورزش و حرفهاىگرى است، که مخالف و ضدانسان و هویت انسانى است یادآور دوران «گلادیاتور» و توسعه آن در قرون قبل از میلاد مىباشد؛ که بردگان با آموزش لازم در اختیار برگزارکنندگان ضیافتهاى آنچنانى قرار مىگرفتند و بهجاى رزم، بزم را به خاک و خون مىکشیدند....
امروزه در غرب جز اسمى از تربیت بدنى باقى نمانده است. ورزش فقط براى ورزش، ورزش براى رسیدن به قهرمانى، ورزش براى کسب شهرت و ورزش براى تحقّق مقاصد استعمارى است، نه براى سلامت و نه براى بهسازىِ نسل، و نه براى رسیدن انسان به مقام واقعىاش و رساندن انسان به مرحلهاى که قرب الهى است[۱۲۵]. بلکه فقط وسیلهاى است براى پرشدن جیب یکعدّه استعمارگر.
ورزش وسیلهاى براى کسب درآمد
برخى افراد، ورزش را وسیله کسب درآمد مىدانند و براى همین به ورزش حرفهاى رومىآورند. اگر هدف از ورزش کسب درآمد باشد مشکلآفرین و خطرساز خواهد بود.
خریدوفروش ورزشکاران، تبلیغات بیش از اندازه، جوایز کلان و شرطبندى نیز ازجلمه عوراض منفى ورزش امروز جهان است که سلامتى فکر و جسم ورزشکاران را تهدید مىکند، و آنان را چون کالایى بىجان بازیچه دست دیگران مىسازد.
متأسفانه بعد از بررسىهاى کارشناسى مشاهده شد که هیچگونه معیار و مبنایى جهت تعیین مبلغ براى ورزشکاران در تنظیم قراردادها وجود ندارد و اگر مقرراتى هم وجود داشته باشد خیلى کمرنگ است. آنچه مبالغ را معین مىکند بازار است و رقابت و مسائل پشت پرده... در بررسى میانگین قرار داد بازیکنان در سال79ù77 در رشتههایى که بهطور نمونه عنوان شده،به ارقام ذیل رسیدهایم، البته در مقایسه با درآمدهاى نجومى بازیکنان حرفهاى با میانگین حدوداً دومیلیون دلار در سال، چشمگیر نیست.
فوتبال با میانگین دهمیلیون تومان، والیبال با میانگین ششمیلیون تومان، بسکتبال با میانگین سهمیلیون تومان... رشتههاى رزمى با میانگین یکمیلیون تومان که بازىکنان تیمهاى ملى بهغیر از قرارداد با باشگاههاى خود چهلهزار تومان از کمیته ملى المپیک دریافت مىکنند، درخصوص بانوان مبالغ قرارداد باشگاهها بسیار پایین است[۱۲۶]. باز جاى خوشبختى است که در ایران و بسیارى از کشورها اینگونه مسائل مالى و اهداف اقتصادى و درآمدهاى نجومى در ورزش بانوان کمرنگتر است.
استفتاء: آیا خرید ورزشکار از کشورهاى خارجى اهل کتاب یا کافر براى ترقّى در آن رشته جایز است؟
جواب: اجازه آنها جایز است با مراعات احکام شرعى مربوط به کفّار.
استفتاء: آیا با این بودجه سنگین که از بیتالمال خرج اینگونه ورزشکاران مىشود، مىتوانند خود را به تیمهاى خارجى بفروشند؟
جواب: این کار در محدوده و چهارچوب ضوابط و مقررات حکومت اسلامى جایز است[۱۲۷].
استفتاء: آیا ورزشکارى که با بودجه شخصى خود به شهرت رسیده مىتواند خود را به تیمهاى خارجى بفروشد؟
جواب: هرگاه ضررى براى اسلام و مسملین نداشته باشد مانعى ندارد[۱۲۸].
استفتاء: آیا جایز است ورزشکاران خود را به تیمهاى دیگر بفروشند براى ورزش؟
جواب: باید خصوص قرارداد ملاحظه شود[۱۲۹].
استفتاء: پذیرش کمکهاى مالى کفّار و منافقان و تبلیغ ظالمان و استثمارگران از طریق میادین ورزشى و لباسهاى ورزشکاران و اقدامات آنان چه حکمى دارد؟
جواب: جایز نیست[۱۳۰].
شغل و ورزش
ابنعباس مىگوید: وقتى رسولاکرمصلى الله وعلیه وآله مردى را مىدید که نیرو و توانائیش مایه تعجّب پیغمبرصلى الله وعلیه وآله مىشد سؤال مىکرد، آیا کار مىکند؟ اگر به پیغمبرصلى الله وعلیه وآله مىگفتند نه بیکار است مىفرمود: «از چشم من افتاد. یعنى جوان بیکار در نظر پیامبرصلى الله وعلیه وآله ارزش ندارد[۱۳۱].
سؤال: افراط در ورزش بهگونهاى که مسائل زندگى را تحتالشعاع قرار دهد چه حکمى دارد؟
جواب: هر جوانى باید مشغول به کارى باشد، خدا آدم بیکار را دوست ندارد، ورزش شرعاً کار محسوب نمىشود[۱۳۲].
سؤال: آیا مىتوان ورزشکارى، و مربّیگرى ورزش را، بهعنوان شغل انتخاب کرد؟
جواب: شغلى که در شرع ترغیب شده است که انسان داشته باشد و بیکار نماند شامل بازى نمىشود[۱۳۳].
مسائل قضائى ورزش
در ماده59 قانون مجازات اسلامى آمده است: حادثهاى که در نتیجه عملیات ورزشى بهوجود مىآید در صورتى جرم محسوب نمىشود که منطبق با قواعد و مقرّرات ورزشى باشد. امّا اگر در ورزش عمداً باعث ایجاد ضرر شود مقصر است مثلاً: در فوتبال اگر پنالتى قبل از سوت داور زده شود و به سر دروازهبان بخورد و بمیرد، آن شخص شوتکننده ضامن است. وسائل ورزشى هم باید مناسب با ورزش باشد اگر مناسب با ورزش نباشد و نقصى داشته باشد و سازنده آن مقصر باشد و بهجهت همین نقص براى کسى صدمهاى پیش بیاید سازنده آن ضامن است.
ماده59: حوادث ناشى از عملیات ورزشى، مشروط بر اینکه سبب آن، حوادث نقض مقرّرات مربوط به آن ورزش نباشد و این مقرّرات هم با موزاین شرع مخالفت نداشته باشد جرم محسوب نمىشود[۱۳۴].
سؤال: در یک مسابقه رزمى اگر ورزشکارى از قوانین سرپیچى نماید و خود مجروح شود، آیا خود ضامن هست یا حریف یا داور یا مربّى؟
جواب: آن کسى که او را مجروح کرده است[۱۳۵].
سؤال: بعضى از مربّیان حرکات ورزشى را بهدرستى آموزش نمىدهند و این باعث ناراحتىهایى در مفاصل و اندام ورزشکار مىگردد. آیا مربى ضامن است؟
جواب: مربى ضامن نیست، شخص در موارد احتمال خوف ضرر باید اقدام به این عمل نکند تا مطمئن شود که در اثر این عمل خطرى متوجّه او نمىشود[۱۳۶].
سؤال: در صورتى که نجاتغریق، که وظیفه امداد دارد، از نجات شخص غریق امتناع ورزد و آن شخص غرق شود، آیا مسئولیتى متوجّه او خواهد بود؟
جواب: اگر نجاتغریق مسئولیت مراقبت را پذیرفته و محل، جاى خطرناکى است که مردم به اعتماد پذیرش مسئولیت او، وارد استخر یا دریا مىشوند، اگر کوتاهى کند مسئول است[۱۳۷].
سؤال: مربّى در ورزش بدون اجازه والدین، کودکى نابالغ را به کلاس راه مىدهد، کودک بدون تقصیر مربّى در سانحه ورزشى مجروح مىگردد، آیا مربّى ضامن است؟
جواب: اگر به دعوت مربّى، کودک به کلاس رفته باشد، مربّى ضامن است. امّا اگر کودک خودش بدون دعوت مربّى به کلاس رفته باشد، مربّى ضامن نیست[۱۳۸].
سؤال: اگر براى نجات جان کسى ضررى به او رسید، آیا نجاتدهنده ضامن است یا نه، بهطور مثال: در آنجایى که شخص ضربان قلب دارد، ولى ماساژدهنده متوجّه نباشد و قلب او را ماساژ دهد و به او ضرر جانى برسد و طرف فوت شود، آیا نجاتدهنده ضامن است یا نه، در حالى که قصد کمک داشته است؟
جواب: بلى ضامن است[۱۳۹].
سؤال: اگر در اثر برداشتن وزنهاى سنگین یا ورزش مشتزنى حرفهاى ضرر به انسان وارد شود حکمش چیست؟
جواب: اگر در ورزش مشتزنى یا وزنهبردارى این خوف باشد که در اثناى بازى به او آسیبى وارد شود و یا او به دیگرى آسیبى وارد کند، مثل کورشدن چشم و شکستن استخوان و پارهکردن پرده گوش، جایز نیست[۱۴۰].
سؤال: در حین آموزش، ضرررسیدن به بدن مربّى، چه حکمى دارد؟ مثلاً در شنا وقتى کسى که آموزش مىبیند از ترس اینکه غرق شود به بدن مربى چنگ مىزند که بدن مربّى گاهى هم سیاه و کبود مىشود؟
جواب: در مقام اضطرار تکلیفاً جایز است ولو وضعاً دیه خود را دارد[۱۴۱].
ورزشدرمانى
سؤال: بیمارانى که پزشک متخصص براى معالجه بیمارىیشان دستور ورزش خاصى را مىدهد آیا انجام آن ورزش واجب است؟
جواب: اگر بهنحو علاج منحصر باشد، بله واجب است[۱۴۲].
معلولین و ورزش
ورزش مجموعه فعالیتها و حرکتهایى است که از نظر جسمى و روحى داراى اثرهایى است. معلولیت، اختلال یا کاهش در فعالیّت شخصى، براى ادامه زندگى پرثمر است. ورزش با روحیه نفىگرایى، افسردگىهاى ناشى از معلولیّت، انزواطلبى و مشکلات متعددِ معلول، مقابله مىکند و با مقاومکردن معلولان در برخورد با این عوارض نامطلوب، اثرات سوء آنها را کاهش مىدهد.
جامعهاى که به علت عقبماندگىهاى ذهنى و ناسازگارى با معلولان روبه ازدیاد خود، از زاویه ترحّم به آنان مىنگرد، خود آفریننده تحقیر و بدنگرى، در معلولین است. امّا ورزش زداینده تحقیرها و بدنگرىهاست[۱۴۳].
لذا با ورزش و ایجاد فعالیت، مىتوان روحیه معلولین را زنده و آنها را از انزوا بیرون آورد، و امیدوار به آینده کرد.
احکام ورزش معلولین
سؤال: آیا براى معلولین خانم جایز است در انظار مردم ویلچررانى در خیابان کنند؟
جواب: ورزش براى بانوان در معابر عمومى جایز نیست؟[۱۴۴]
سؤال: معلولین قطع نخاع براى ورزش و مسابقه، همراهى براى کمککردن مىخواهند؛ استفاده ما همراهان از وسائل و غذاى ورزشگاه به چه صورت است؟ و گاهى از جوائز ورزشکاران (مثل گرمکن، تىشرت...) به همراهان داده مىشود، آیا اشکال شرعى ندارد؟
جواب: تابع مقررات است[۱۴۵].
آیا مىدانید؟
مىشود هر کارى را با یاد خدا شروع کرد حتى ورزشکردن را.
مىشود حرف خود را براى خدا زد و در تشویقها راه صواب را رفت.
مىشود در همهحال حتى ورزشکردن با وضو بود.
مىشود روز خود را چه در سفر چه در وطن با دادن صدقه شروع کرد.
مىشود براى نزدیکى قلبها از سفر براى دوستان هدیه آورد.
مىشود براى حفظ سلامت جامعه پوشش مناسب داشت.
مىشود اوّل و آخر بازى با حریف خود معانقه (روبوسى) کرد.
مىشود محیط ورزشگاه را با علائم و شعارهاى اسلامى آموزنده آراست.
مىشود وقت بازى را با ساعات شرعى تنظیم کرد تا برنامه عبادى نیز به وقت آن انجام شود.
مىشود به روى رفقاى خود تبسّم کرد.
مىشود با کنترل نگاه، تیر شیطان را به خطا زد.
پانویس
- ↑ لغتنامه، على اکبر دهخدا.
- ↑ ورزش در اسلام، حسین صبورى.
- ↑ همان.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه مکارم، ص225، م780.
- ↑ صحیفه نور، امام خمینى، ج16، ص61.
- ↑ . George S.butler
- ↑ ورزش در اسلام، حسین صبورى، ص104.
- ↑ من لایحضرهالفقیه، ج3، ص493.
- ↑ من لایحضرهالفقیه، ج3، ص493؛ بحارالانوار، ج60، ص631.
- ↑ مفاتیحالجنان، دعاى کمیل.
- ↑ کلمات قصار، پندها و حکمتهاى امام خمینىرحمة الله، ص182.
- ↑ دررالکلام، سخنان گوهربار امام رضاعلیهالسلام، حسین حائرى کرمانى.
- ↑ بحارالانوار، ج77، ص150. (اشدکم من ملک نفسه عند الغضب)
- ↑ برگزیده مقالات علمى، ورزشى بانوان، اداره کل ورزش بانوان کشور، ص70.
- ↑ نهجالفصاحه، ص319، ح1527.
- ↑ استفتاء از آیةاللَّه بهجت.
- ↑ استفتاء از آیةاللَّه فاضل.
- ↑ استفتاء از آیةاللَّه بهجت.
- ↑ توضیحالمسائل، حضرت امام، م1608.
- ↑ همان، م1611.
- ↑ همان، م1615.
- ↑ همان، م1618.
- ↑ همان، م1612.
- ↑ آیةاللَّه خامنهاى، استفتاء.
- ↑ توضیحالمسائل، حضرت امام، م1657.
- ↑ شرح لمعه، کتاب السیق و الرمایة.
- ↑ همان.
- ↑ استفتائات، ج2، ص10، ص22.
- ↑ استفتائات، ج2، ص8، 9، س18ù15.
- ↑ همان، ص19.
- ↑ به فتواى برخى از مراجع تقلید، بازى با شطرنج در هرصورت حرام است.
- ↑ استفتائات، ج3، ص10، ص21.
- ↑ واجبات و محرمات در شرع اسلام، على مشکینى، ص107.
- ↑ قاعده لاضرر یک قاعده مهم فقهى است.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص469، م2177.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه مکارم، 1736.
- ↑ وسائلالشیعه، ج3، ص25.
- ↑ سوره انفال، آیه60.
- ↑ مرکز پژوهشهاى صداوسیما، ویژهنامه ورزش.
- ↑ استفتائات، حضرت امام، ج3، وظایف اجتماعى زن.
- ↑ همان، استفتائات، آیةاللَّه مکارم، م1650.
- ↑ برگزیده، مقالات علمى ورزشى بانوان، اداره کل ورزش بانوان کشور، ص7.
- ↑ استفتاء، آیةاللَّه بهجت.
- ↑ توضیحالمسائل، حضرت امام، ص292، م2452.
- ↑ میزانالحکمه، ج10، ص78؛ (النّظر سهمّ مسمومٌ من سهام ابلیس فمن ترکها خوفاً من اللَّه اعطاء اللَّه ایماناً یجد حلاوته فى قلبه).
- ↑ العروةالوثقى، ستر و ساتر، ص549، ج1؛ تحریرالوسیله، ج2، ص164، 242.
- ↑ توضیحالمسائل، امام خمینى، م2445؛ آقاى فاضل، م2582؛ آیةاللَّه تبریزى، م2447.
- ↑ همان، امام خمینى، م2443؛ آقاى فاضل، م2581؛ آیةاللَّه تبریزى، م2445.
- ↑ استفتائات، حضرت امام، ج2، (نظر و لمس و صداى نامحرم).
- ↑ قال رسولاللَّه: باعدوا بین انفاس الرجال و النساء فانه اذا کانت المعاینه و اللقاء کان الداء الذى لا دواء له.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه مکارم.
- ↑ استفتاء، آیةاللَّه بهجت.
- ↑ تاریخ فلسفه غرب، ترجمه نجف دریا هندى، ج1، ص163.
- ↑ ویژهنامه ورزش، مرکز پژوهشهاى صدا و سیما.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه خامنهاى، نقل ازجمله نصیحت، شماره149.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص507، س2225.
- ↑ العروةالوثقى، امامرحمة الله، نکاح، ص803، م3.
- ↑ همان.
- ↑ استفتائات از محضر آیةاللَّه خامنهاى (دامت برکاته).
- ↑ استفتائات، امام خمینىرحمة الله، ج3، ص259، س5.
- ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه خامنهاى.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص496، م2178.
- ↑ آدابالشریعه، علامه فشارکى، ص132.
- ↑ استفتائات، امام خمینىرحمة الله، ج3، ص263، ص23.
- ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه خامنهاى و آیةاللَّه تبریزى.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص496، م2178.
- ↑ رساله حقوق امام سجاد، ص167.
- ↑ مبانى فیزیولوژى ورزش، لارى جىشیور، ترجمه و تنظیم: قوام الدنى جلیلى، عباسعلى گائینى، ص389.
- ↑ کاربرد غیرمجاز داروها، دکتر صادق جاویداننژاد، دکتر مهرداد حمیدى و دکتر سعداللَّه محمدى.
- ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه العظمى مکارم شیرازى.
- ↑ همان.
- ↑ توضیحالمسائل، آیةاللَّه نورى همدانى، ص150.
- ↑ تأثیر موسیقى بر اعصاب و روان، حسین عبداللهى خوروش، ص26ù25. در رابطه موسیقى مراجععه شود به کتاب موسیقى ازنظر دین و دانش، نویسنده، محمدرضا جوهرىزاده، و مبانى فقهى، روانى موسیقى، نویسنده، حسین میرزاخانى.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه خامنهاى.
استفتائات، آیةاللَّه مکارم (کلیه صداها و آهنگهایى که مناسب مجالس لهو و فساد است، حرام است.)
جامعالمسائل، آیةاللَّه فاضل، غنا آوازى است که در آن صدا را در گلو مىگردانند؛ به زبان عرف چهچهه مىگویند و طربانگیز است و مناسب مجالس لهو و لعب هم مىباشد؛ این حرام است. موسیقى به تعریف دیگر، ترکیب اصوات است به نحوى که خوشآیند باشد، لذا اگر مناسب مجالس لهو و لعب باشد حرام است. - ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه بهجت.
- ↑ همان.
- ↑ توضیحالمسائل، حضرت امام، ص282، م2356.
- ↑ توضیحالمسائل، حضرت امام، م2570.
- ↑ یکدرهم در سال 92 حدود 1000تومان است.
- ↑ تحریرالوسیله، حضرت امام، ج2، ص225، م6.
- ↑ توضیحالمسائل، آیةاللَّه فاضل، م2726.
- ↑ استفتاء، آیةاللَّه فاضل.
- ↑ همان.
- ↑ تحریرالوسیله، حضرت امام، ج1، ص495، م8؛ احکام فقهى در سفرهاى خارجى، محمد حسین فلاحزاده، ص81.
- ↑ همان.
- ↑ همان، استفتائات، آیةاللَّه مکارم، م542؛ اگر شطرنج از آلات قمار در عرف عام مسحوب شود، بازى با آن حرام است و اگر از حالت قمار خارج شود و جزء ورزش فکرى درآمده باشد اشکال ندارد.
- ↑ استفتائات، حضرت امام، ج3، ص10؛ مجمعالمسائل، آیةاللَّه گلپایگانى، ص11، س2 (بازىکردن با آلات قمار مثل نرد، شطرنج، و پاستور حرام است، اگرچه قصد برد و باخت در کار نباشد.)
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه خامنهاى، ص247، س1124.
- ↑ همان، س1115.
- ↑ استفتاء از حضرت آیةاللَّه مکارم شیرازى.
- ↑ همان، ص1119.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه خامنهاى، ص247.
- ↑ همان، ص990.
آیةاللَّه تبریزى، شرطبندى جایز نیست ولى جایزهدادن به برندگان مسابقه مانعى ندارد. - ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، س986.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه خامنهاى.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه بهجت.
- ↑ استفتائات، حضرت امام، ج2، ص9.
- ↑ همان.
- ↑ استفتائات، آیتاللَّه بهجت.
- ↑ همان.
- ↑ استفتاء، آیةاللَّه بهجت.
- ↑ توضیحالمسائل امام، ص173، نماز مسافر؛ توضیحالمسائل، آیةاللَّه مکارم، ص226، م1120.
- ↑ همان؛ توضیحالمسائل، آیةاللَّه فاضل، ص266، م1314.
- ↑ توضیحالمسائل امام، م1347.
- ↑ همان.
- ↑ همان، م1721.
- ↑ همان.
- ↑ همان، م1715.
- ↑ احکام فقهى در سفرهاى خارجى، تدوین محمد حسین فلاحزاده.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه مکارم، ص283، م992.
- ↑ استفتائات، حضرت امام، ج2، ص508.
- ↑ توضیحالمسائل، حضرت امام؛ احکام فقهى در سفرهاى خارجى، محمد حسین فلاحزاده، ص29-28.
- ↑ استفتائات، حضرت امام، ج2، ص509.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه مکارم، م42-41؛ رساله آیةاللَّه فاضل لنکرانى، م109-14؛ رساله آیةاللَّه تبریزى، م107 (کافر نجس است اما اهل کتاب مانند یهود و مسیحى پاک مىباشند)؛ استفتائات، عربى، آیةاللَّه خامنهاى، م325 (اهل کتاب ذاتاً محکوم به طهارت هستند).
- ↑ العروةالوثقى، ج1، ص558، م9؛ ص559، م10؛ ص60، م7-6؛ احکام فقهى در سفرهاى خارجى، محمد حسین فلاحزاده، ص23-22.
- ↑ سوره نساء، آیه135: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُونُوا قَوَّامِینَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنْفُسِکُمْ... فَإِنَّ اللّهَ کَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیراً».
- ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه بهجت.
- ↑ استفتاء، آیةاللَّه بهجت.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه خامنهاى، ص254، س1158.
- ↑ سوره حجرات، آیه11. «لَا تَنَابَزُوا بِالْالْقَابِ».
- ↑ استفتاء آیةاللَّه خامنهاى، ص319، (حضور در مجلس معصیت، س1429).
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص495، س2168.
- ↑ همان، س2166.
- ↑ همان، س2176.
- ↑ تربیت بدنى از دیدگاه اندیشمندان غرب، ص284.
- ↑ فصلنامه ورزش، علمى، فرهنگى-آموزشى، شماره27، ص29.
- ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه مکارم شیرازى.
- ↑ همان.
- ↑ استفتاء از حضرت آیةاللَّه بهجت.
- ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه مکارم شیرازى.
- ↑ بحارالانوار، مرحوم مجلسى، ج23، ص6. (کان رسولاللَّه اذا نظر الى الرّجل فاعجبه قال هل له حرفة فان قالوا لا قال سقط من عینى)
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص494، م2165.
- ↑ همان، ص492، م2153.
- ↑ قانون مجازات اسلامى، مؤسسه مطالعات و تحقیقات حقوقى، ص20، ماده59.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص493، م2155.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه مکارم، ص388، م1302.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه مکارم، ص388، م1302.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى، ص492، م2165.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه فاضل.
- ↑ استفتائات، آیةاللَّه تبریزى.
- ↑ استفتاء، آیةاللَّه بهجت.
- ↑ همان.
- ↑ ورزش معلولین، دوره کاردانى تربیت معلم، ص36تا38.
- ↑ توضیحالمسائل، آیةاللَّه تبریزى، م2178.
- ↑ استفتاء از محضر آیةاللَّه بهجت.
