فرهنگ مصادیق:هفتاد گناه زبان

از پژوهشکده امر به معروف
نسخهٔ تاریخ ‏۲۳ خرداد ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۲۹ توسط Kazem (نظرات | مشارکت‌ها)

پرش به: ناوبری، جستجو
هفتاد گناه زبان

عقاید سلام در روایت آمده بیشترین افرادی که به جهنم می‌روند به خاطر زبانشان است. هفتاد گناه پای زبان می‌نویسند. این هفتاد گناه را نام ببرید؟
بیشترین گناهان انسان بخاطر زبانشان می‌باشد:
حضرت علی ـ علیه السلام ـ می‌فرماید:
«به خدا سوگند، باور نمی‌کنم بنده‌ای زبانش را حفظ نکند تقوائی سودمند به دست آورد.»[۱]
پیامبر اکرم(ص) می‌فرماید: «بیشترین مردم به خاطر گناه و آفت زبان به جهنم می‌روند.»
حال در اینجا به بعضی از گناهان زبان اشاره می‌کنیم.[۲]
۱. غیبت.
۲. نمیمه.
۳. دروغ.
۴. دو زبانی.
۵. بهتان و افتراء.
۶. قذف.
۷. افشاء اسرار مؤمن.
۸. دشنام
۹. لعن و نفرین.
۱۰. طعن و شماتت.
۱۱. سُخریه و استهزاء.
۱۲. مدح.
۱۳. اظهار غضب.
۱۴. غنا.
۱۵. کثرت مزاح و خنده.
۱۶. مراء و جدال.
۱۷. خصومت.
۱۸. سؤال عوام از امور مشکله.
۱۹. تکلم بدون علم.
۲۰. تکلم بی فایده.
۲۱. منکر خدا شدن.
۲۲. غیر خدا را پرستش کردن.
۲۳. دروغ بستن به خدا.
۲۴. تکذیب آیات خدا.
۲۵. کفران نعمت. ۲۶. از خدا شکوه کردن.
۲۷. اظهار ناامیدی کردن از خداوند.
۲۸. به خداوند دشنام دادن.
۲۹. نسبت فرزند به خدا دادن.
۳۰. نسبت بی عدالتی به خدا.
۳۱. ادعای خدائی کردن.
۳۲. از خدا درخواست بیجا کردن.
۳۳. دعای خیر برای ستمگران.
۳۴. نفرین کردن.
۳۵. چون و چرا کردن در کار خدا.
۳۶. خدا را متهم کردن که به قتل امام حسین راضی بوده.
۳۷. با دشمنان خدا اظهار دوستی کردن.
۳۸. منکر رسالت پیامبر شدن.
۳۹. پیامبر را مجنون خواندن.
۴۰. اسرار امامان معصوم را فاش کردن.
۴۱. از سخن امام عیب گرفتن.
۴۲. برای ظهور امام زمان وقت تعیین کردن.
۴۳. ادعای امامت کردن.
۴۴. حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال دانستن.
۴۵. احکام را با قیاس سنجیدن.
۴۶. به ناحق شهادت دادن.
۴۷. تفسیر به رأی کردن قرآن.
۴۸. مؤمن را خوار کردن.
۴۹. فاسق را عزیز شمردن.
۵۰. مؤمن را ترساندن.
۵۱. اظهار فقر و تنگدستی کردن.
۵۲. راز خود را به دیگران گفتن.
۵۳. به پدر و مادر اُف گفتن.
۵۴. عیبجوئی کردن.
۵۵. نسبت زنا به کسی دادن.
۵۶. خلافکار را تشویق کردن.
۵۷. مؤمنان را با القاب زشت خواندن.
۵۹. به مال و منال دیگران غبطه خوردن.
۶۰. وعده دروغ دادن.
۶۱. صفات نیک زنان را به نامحرمان گفتن.
۶۲. با زن نامحرم شوخی کردن.
۶۳. فال بد زدن.
۶۴. عذرتراشی برای ظلم ظالمان.
۶۵. سخن برادر مسلمان خود را قطع کردن.
۶۶. پیشگویی و کهانت.
۶۷. منّت کشیدن.
۶۸. با خواندن قرآن کسب روزی کردن.
۶۹. امر سلاطین را امر خدا دانستن.
۷۰. در کیفیت خدا سخن گفتن.

پانویس

  1. نهج البلاغه، ص 183، خطبه 176
  2. نراقی، احمد، معراج السعاده، ص 527
منبع: مرکز ملی پاسخگویی به مسائل دینی - تاریخ برداشت : ۹۵/۳/۲۲


بازگشت به گناه