فرهنگ مصادیق:دشنام: تفاوت بین نسخهها
(←پانویس) |
|||
| سطر ۲: | سطر ۲: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
| − | |||
به سب، ناسزا و فحش دشنام گفته میشود و از احکام دشنام در بابهای طهارت، تجارت و حدود سخن گفتهاند.<br/> | به سب، ناسزا و فحش دشنام گفته میشود و از احکام دشنام در بابهای طهارت، تجارت و حدود سخن گفتهاند.<br/> | ||
| سطر ۱۱: | سطر ۱۰: | ||
== دشنام دادن به کافر == | == دشنام دادن به کافر == | ||
| − | |||
سب کفار و مخالفان جایز است، لیکن قذف آنان جایز نیست<ref>جواهر الکلام، ج۲۲، ص۶۱-۶۲. </ref><ref>کتاب المکاسب، ج۲، ص۱۱۸-۱۱۹</ref>.<br/> | سب کفار و مخالفان جایز است، لیکن قذف آنان جایز نیست<ref>جواهر الکلام، ج۲۲، ص۶۱-۶۲. </ref><ref>کتاب المکاسب، ج۲، ص۱۱۸-۱۱۹</ref>.<br/> | ||
== آثاردشنام == | == آثاردشنام == | ||
| − | |||
دشنام بر حسب نوع آن و فرد دشنام داده شده دارای آثار متفاوتی است، از آن جمله: حد، تعزیر و تأدیب، کفر و نجاست، قتل.<br/> | دشنام بر حسب نوع آن و فرد دشنام داده شده دارای آثار متفاوتی است، از آن جمله: حد، تعزیر و تأدیب، کفر و نجاست، قتل.<br/> | ||
== حدّ دشنام در قالب قذف == | == حدّ دشنام در قالب قذف == | ||
| − | |||
دشنام دادن به مسلمان در قالب قذف، موجب ثبوت حدّ قذف (هشتاد تازیانه) است<ref>جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۲۹. </ref>.<br/> | دشنام دادن به مسلمان در قالب قذف، موجب ثبوت حدّ قذف (هشتاد تازیانه) است<ref>جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۲۹. </ref>.<br/> | ||
| − | == دشنام به | + | == دشنام به غیر قذف به مسلمان و به قذف به غیر مسلمان == |
| − | + | ||
دشنام دادن به مسلمان به غیر قذف و نیز غیرمسلمان در قالب قذف موجب ثبوت تعزیر است<ref>المقنعه، ص۷۹۶. </ref><ref>النهایه، ص۷۲۸.</ref><ref>مسالک الافهام، ج۱۴، ص۴۳۳. </ref><ref>تحریر الوسیله، ج۲، ص۴۷۴</ref>.<br/> | دشنام دادن به مسلمان به غیر قذف و نیز غیرمسلمان در قالب قذف موجب ثبوت تعزیر است<ref>المقنعه، ص۷۹۶. </ref><ref>النهایه، ص۷۲۸.</ref><ref>مسالک الافهام، ج۱۴، ص۴۳۳. </ref><ref>تحریر الوسیله، ج۲، ص۴۷۴</ref>.<br/> | ||
بنابر مشهور، در سبّ کفار نسبت به یکدیگر، تعزیر ثابت نیست، مگر آنکه بیم فتنه باشد، که در این صورت، امام هرگونه صلاح بداند مانع پیدایش فتنه میشود<ref>جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۳۱-۴۳۲</ref>.<br/> | بنابر مشهور، در سبّ کفار نسبت به یکدیگر، تعزیر ثابت نیست، مگر آنکه بیم فتنه باشد، که در این صورت، امام هرگونه صلاح بداند مانع پیدایش فتنه میشود<ref>جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۳۱-۴۳۲</ref>.<br/> | ||
| − | + | حکم دشنام<ref>مسالک الافهام، ج۱۴، ص۴۵۳</ref>(۱۹). بلکه بعضی قدما بر آن ادعای اجماع کردهاند<ref>غنیه النزوع، ص۴۲۸. </ref>.<br/> | |
| − | + | ||
بنابر تصریح برخی، کسی که مادر رسول خدا صلّی اللَّه علیه وآله یا امامان معصوم علیهم السّلام را سبّ به قذف کند مرتد است و کشته میشود<ref>تحریرالاحکام، ج۵، ص۴۱۰</ref><ref>اللمعه الدمشقیه، ص۲۴۱. </ref><ref>الدرّ المنضود (فقعانی)، ص۳۰۳</ref>.<br/> | بنابر تصریح برخی، کسی که مادر رسول خدا صلّی اللَّه علیه وآله یا امامان معصوم علیهم السّلام را سبّ به قذف کند مرتد است و کشته میشود<ref>تحریرالاحکام، ج۵، ص۴۱۰</ref><ref>اللمعه الدمشقیه، ص۲۴۱. </ref><ref>الدرّ المنضود (فقعانی)، ص۳۰۳</ref>.<br/> | ||
نسخهٔ ۲۷ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۳:۰۳
محتویات
مقدمه
به سب، ناسزا و فحش دشنام گفته میشود و از احکام دشنام در بابهای طهارت، تجارت و حدود سخن گفتهاند.
معنای دشنام
دشنام نام یا نسبت زشتی است که هنگام ناراحتی و تنفر از کسی به او داده میشود. بنابراین، کلماتی که مفاد آنها هتک و اهانت به دیگری است، مصداق دشنام یا سبّ به شمار میروند، مانند قذف (نسبت زنا یا لواط دادن به کسی) و کسی را با لقب زشت خواندن، از قبیل فاسق، پست، نجس، سگ و خوک[۱].
دشنام دادن به مسلمان
دشنام دادن به مسلمان حرام است، مگر آنکه طرف به سبب بدعت گذاری یا تظاهر به کارهای خلاف شرع مستحق آن باشد[۲].
دشنام دادن به کافر
سب کفار و مخالفان جایز است، لیکن قذف آنان جایز نیست[۳][۴].
آثاردشنام
دشنام بر حسب نوع آن و فرد دشنام داده شده دارای آثار متفاوتی است، از آن جمله: حد، تعزیر و تأدیب، کفر و نجاست، قتل.
حدّ دشنام در قالب قذف
دشنام دادن به مسلمان در قالب قذف، موجب ثبوت حدّ قذف (هشتاد تازیانه) است[۵].
دشنام به غیر قذف به مسلمان و به قذف به غیر مسلمان
دشنام دادن به مسلمان به غیر قذف و نیز غیرمسلمان در قالب قذف موجب ثبوت تعزیر است[۶][۷][۸][۹].
بنابر مشهور، در سبّ کفار نسبت به یکدیگر، تعزیر ثابت نیست، مگر آنکه بیم فتنه باشد، که در این صورت، امام هرگونه صلاح بداند مانع پیدایش فتنه میشود[۱۰].
حکم دشنام[۱۱](۱۹). بلکه بعضی قدما بر آن ادعای اجماع کردهاند[۱۲].
بنابر تصریح برخی، کسی که مادر رسول خدا صلّی اللَّه علیه وآله یا امامان معصوم علیهم السّلام را سبّ به قذف کند مرتد است و کشته میشود[۱۳][۱۴][۱۵].
پانویس
- ↑ مصباح الفقاهه، ج۱، ص۲۸۰
- ↑ جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۱۲.
- ↑ جواهر الکلام، ج۲۲، ص۶۱-۶۲.
- ↑ کتاب المکاسب، ج۲، ص۱۱۸-۱۱۹
- ↑ جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۲۹.
- ↑ المقنعه، ص۷۹۶.
- ↑ النهایه، ص۷۲۸.
- ↑ مسالک الافهام، ج۱۴، ص۴۳۳.
- ↑ تحریر الوسیله، ج۲، ص۴۷۴
- ↑ جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۳۱-۴۳۲
- ↑ مسالک الافهام، ج۱۴، ص۴۵۳
- ↑ غنیه النزوع، ص۴۲۸.
- ↑ تحریرالاحکام، ج۵، ص۴۱۰
- ↑ اللمعه الدمشقیه، ص۲۴۱.
- ↑ الدرّ المنضود (فقعانی)، ص۳۰۳
