فرهنگ مصادیق:تظاهر به فسق-ویکی فقه: تفاوت بین نسخهها
(←حکم تظاهر به گناه: اصلاح نویسههای عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام) |
|||
| سطر ۸: | سطر ۸: | ||
== حکم تظاهر به گناه == | == حکم تظاهر به گناه == | ||
| − | + | [[تظاهر به گناه]] حرام است <ref>مهذب الاحکام ج۱۵، ص۲۴۴.</ref> و کسی که [[تظاهر به گناه]] میکند، در شرع دارای حرمت نیست. ازاین رو، غیبت او نزد کسی که بر گناهش مطلع نیست جایز است و اگر کسی او را با عناوینی همچون فاسق، حقیر، پست (وضیع) و مانند آن از عناوین و القابی که استحقاق آن را دارد، خطاب کند، کیفر حد یا تعزیر بر او جاری نمیشود. <ref>جواهر الکلام ج۴۱، ص۴۱۲.</ref> البتّه در اینکه غیبت کردن از چنین شخصی مطلقا جایز است یا تنها در قلمرو گناهی که بدان تظاهر کرده، اختلاف است. <ref>جواهر الکلام ج۲۲، ص۶۹.</ref> <ref>کتاب المکاسب ج۱، ص۳۴۳.</ref> <ref>کتاب المکاسب ج۱، ص۳۴۵.</ref><br/> | |
== تظاهر به فسق کافر ذمی == | == تظاهر به فسق کافر ذمی == | ||
نسخهٔ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۴۸
تظاهر به فسق انجام علنی گناه با علم والتفات به گناه بودن آن در ملع عام.
معنای لغوی
تظاهر به فسق (تجاهر به فسق)آشکارا انجام دادن گناه.
بیان مراد
مراد از عنوان یاد شده، ارتکاب علنى گناه با علم و التفات به گناه بودن آن در مرئی و منظر دیگران است. ازاین رو، ارتکاب گناه از روى جهل یا سهو، تجاهر محسوب نمى شود؛ چنان که تظاهر به آن با عذر، هرچند غیر موجه- مانند همکارى با ظالم با ابزار معذور بودن در این کار- تجاهر به شمار نمى رود. و نیز بر تظاهر به گناه نزد دوستان و خواص یاران، تجاهر صدق نمى کند مگر آنکه شمارشان زیاد باشد. [۱] [۲] [۳]از این عنوان به مناسبت در باب جهاد و تجارت سخن رفته است.
حکم تظاهر به گناه
تظاهر به گناه حرام است [۴] و کسی که تظاهر به گناه میکند، در شرع دارای حرمت نیست. ازاین رو، غیبت او نزد کسی که بر گناهش مطلع نیست جایز است و اگر کسی او را با عناوینی همچون فاسق، حقیر، پست (وضیع) و مانند آن از عناوین و القابی که استحقاق آن را دارد، خطاب کند، کیفر حد یا تعزیر بر او جاری نمیشود. [۵] البتّه در اینکه غیبت کردن از چنین شخصی مطلقا جایز است یا تنها در قلمرو گناهی که بدان تظاهر کرده، اختلاف است. [۶] [۷] [۸]
تظاهر به فسق کافر ذمی
از شرایط صحت عقد ذمه، تعهد کافر ذمی به عدم تظاهر به محرمات اسلامى است. در صورت تظاهر وى به منکرى مانند نوشیدن شراب، حکم اسلامى درباره او جاری و پیمان ذمّه اش باطل مى گردد [۹]
منبع
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۵۱۴.
