فرهنگ مصادیق:امان نامه: تفاوت بین نسخهها
(اصلاح نویسههای عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام) |
|||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
<div class="head1"> امان نامه </div> | <div class="head1"> امان نامه </div> | ||
امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن . <br/> | امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن . <br/> | ||
| − | « امان نامه » یا خط امان ، | + | « امان نامه » یا خط امان ، نامهای است که در ضمن آن زنهار و امان دهند . <ref>لغت نامه ، دهخدا .</ref> <br/> |
| − | در فرهنگ عرب ، امان دادن نیز مثل « جوار » و پناه دادن ، سبب مصونیت جانی شخص امان یافته | + | در فرهنگ عرب ، امان دادن نیز مثل « جوار » و پناه دادن ، سبب مصونیت جانی شخص امان یافته میشد . به امانی که میدادند ، حتی نسبت به دشمن خویش ، پایبند بودند و نقض آن را ناجوانمردی و نشانه فرومایگی میدانستند . به همین خاطر ، امام حسین (ع) در نامه اعتراض آمیزی که به معاویه نوشت و او را بخاطر کشتن « حجربن عدی » ملامت کرد ، از جمله بر این نکته تأکید داشت که با آنکه به او امان داده بود ، او را کشت . <ref>حیاه الامام الحسین ، ج 2 ، ص 365 .</ref> <br/> |
| − | به مسلم بن عقیل نیز پس از درگیری تن به تن در میدان و | + | به مسلم بن عقیل نیز پس از درگیری تن به تن در میدان و کوچههای کوفه امان دادند . امان دهنده محمد بن اشعث بود . اما به امان وفا نشد و او را نزد ابن زیاد برده و سرانجام به قتل رساندند . <ref>همان ، ج 3 ، ص 397 .</ref><br/> |
در کربلا نیز شمر ، برای عباس (ع) امان نامه آورد ولی ناکام شد . شمر ، پس از آنکه فرمان قتل حسین (ع) و تاختن بر بدن امام را از ابن زیاد گرفت تا به کربلا آید ، عبدالله بن ابی محل ( که از طایفه امالبنین مادر عباس بود ) آنجا بود . برای عباس و برادرانش دستخط امان گرفت و توسط غلامی نزد آنان فرستاد . آنان با دیدن امان نامه گفتند : ما را به امان شما نیازی نیست ، امان الهی بهتر از امان ابن زیاد است : « لا حاجَهَ لَنا فی اَمانِکم ، اَمانُ اللهِ خَیرٌ مِن اَمانِ ابنِ سُمَیهَ » . <ref>کامل ، ابن اثیر ، ج 2 ، ص 558 .</ref> <br/> | در کربلا نیز شمر ، برای عباس (ع) امان نامه آورد ولی ناکام شد . شمر ، پس از آنکه فرمان قتل حسین (ع) و تاختن بر بدن امام را از ابن زیاد گرفت تا به کربلا آید ، عبدالله بن ابی محل ( که از طایفه امالبنین مادر عباس بود ) آنجا بود . برای عباس و برادرانش دستخط امان گرفت و توسط غلامی نزد آنان فرستاد . آنان با دیدن امان نامه گفتند : ما را به امان شما نیازی نیست ، امان الهی بهتر از امان ابن زیاد است : « لا حاجَهَ لَنا فی اَمانِکم ، اَمانُ اللهِ خَیرٌ مِن اَمانِ ابنِ سُمَیهَ » . <ref>کامل ، ابن اثیر ، ج 2 ، ص 558 .</ref> <br/> | ||
| − | قبل از روز عاشورا هم وقتی شمر پشت خیمه اصحاب امام آمد و عباس و برادرانش را اینگونه صدا زد : خواهر زادگان ما کجایند ؟ عباس و جعفر و عثمان ( فرزندان امیرالمؤ منین (ع) ) بیرون آمدند که : چه | + | قبل از روز عاشورا هم وقتی شمر پشت خیمه اصحاب امام آمد و عباس و برادرانش را اینگونه صدا زد : خواهر زادگان ما کجایند ؟ عباس و جعفر و عثمان ( فرزندان امیرالمؤ منین (ع) ) بیرون آمدند که : چه میخواهی ؟ گفت : « أنتُم یا بَنی اُختی امِنُون » ؛ شما در امانید . شمر میخواست به بهای رها کردن حسین (ع) به عباس و برادرانش امان دهد . آنان نیز در پاسخ گفتند : لعنت خدا بر تو و امان تو باد . آیا به ما امان میدهی در حالی که پسر پیامبر را امانی نیست ؟ « لَعنَک اللهُ وَلَعَنَ اَمانَک ، اَتُؤ مِنُنا وَ ابنُ رَسُولِ اللهِ لااَمانَ لَه ؟ »<ref>وقعه الطف ( چاپ جامعه مدرسین ) ، ص 190.</ref> |
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس|colwidth=30em|۲}} | {{پانویس|colwidth=30em|۲}} | ||
| − | <div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.hawzah.net/fa/Book/View/45242/18691/ | + | <div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.hawzah.net/fa/Book/View/45242/18691/ پایگاه اطلاع رسانی حوزه] تاریخ برداشت:94/11/07</span></div> |
<div class="hold"> | <div class="hold"> | ||
<div class="return">بازگشت به [[نقض امان و آتشبس]] </div> | <div class="return">بازگشت به [[نقض امان و آتشبس]] </div> | ||
</div> | </div> | ||
نسخهٔ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۲۲:۵۲
امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن .
« امان نامه » یا خط امان ، نامهای است که در ضمن آن زنهار و امان دهند . [۱]
در فرهنگ عرب ، امان دادن نیز مثل « جوار » و پناه دادن ، سبب مصونیت جانی شخص امان یافته میشد . به امانی که میدادند ، حتی نسبت به دشمن خویش ، پایبند بودند و نقض آن را ناجوانمردی و نشانه فرومایگی میدانستند . به همین خاطر ، امام حسین (ع) در نامه اعتراض آمیزی که به معاویه نوشت و او را بخاطر کشتن « حجربن عدی » ملامت کرد ، از جمله بر این نکته تأکید داشت که با آنکه به او امان داده بود ، او را کشت . [۲]
به مسلم بن عقیل نیز پس از درگیری تن به تن در میدان و کوچههای کوفه امان دادند . امان دهنده محمد بن اشعث بود . اما به امان وفا نشد و او را نزد ابن زیاد برده و سرانجام به قتل رساندند . [۳]
در کربلا نیز شمر ، برای عباس (ع) امان نامه آورد ولی ناکام شد . شمر ، پس از آنکه فرمان قتل حسین (ع) و تاختن بر بدن امام را از ابن زیاد گرفت تا به کربلا آید ، عبدالله بن ابی محل ( که از طایفه امالبنین مادر عباس بود ) آنجا بود . برای عباس و برادرانش دستخط امان گرفت و توسط غلامی نزد آنان فرستاد . آنان با دیدن امان نامه گفتند : ما را به امان شما نیازی نیست ، امان الهی بهتر از امان ابن زیاد است : « لا حاجَهَ لَنا فی اَمانِکم ، اَمانُ اللهِ خَیرٌ مِن اَمانِ ابنِ سُمَیهَ » . [۴]
قبل از روز عاشورا هم وقتی شمر پشت خیمه اصحاب امام آمد و عباس و برادرانش را اینگونه صدا زد : خواهر زادگان ما کجایند ؟ عباس و جعفر و عثمان ( فرزندان امیرالمؤ منین (ع) ) بیرون آمدند که : چه میخواهی ؟ گفت : « أنتُم یا بَنی اُختی امِنُون » ؛ شما در امانید . شمر میخواست به بهای رها کردن حسین (ع) به عباس و برادرانش امان دهد . آنان نیز در پاسخ گفتند : لعنت خدا بر تو و امان تو باد . آیا به ما امان میدهی در حالی که پسر پیامبر را امانی نیست ؟ « لَعنَک اللهُ وَلَعَنَ اَمانَک ، اَتُؤ مِنُنا وَ ابنُ رَسُولِ اللهِ لااَمانَ لَه ؟ »[۵]
