دوستی با کفار در قرآن: تفاوت بین نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۲۲ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۵:۳۰

بسم الله الرحمن الرحیم آیه ۱ سوره ممتحنه :
یَأَیهَُّا الَّذِینَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخِذُواْ عَدُوِّی وَ عَدُوَّکُمْ أَوْلِیَاءَ تُلْقُونَ إِلَیهِْم بِالْمَوَدَّهِ وَ قَدْ کَفَرُواْ بِمَا جَاءَکُم مِّنَ الْحَقّ یخُْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِیَّاکُمْ أَن تُؤْمِنُواْ بِاللَّهِ رَبِّکُمْ إِن کُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فیِ سَبِیلیِ وَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتیِ تُسِرُّونَ إِلَیهِْم بِالْمَوَدَّهِ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَیْتُمْ وَ مَا أَعْلَنتُمْ وَ مَن یَفْعَلْهُ مِنکُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِیلِ(1)
ترجمه :
ای کسانی که به خدا ایمان آورده‌اید، هرگز نباید کافران را که دشمن من و شمایند یاران خود برگرفته و طرح دوستی با آنها افکنید در صورتی که آنان به کتابی که بر شما آمد یعنی قرآن حق سخت کافر شدند، رسول خدا و شما مؤمنان را به جرم ایمان به خدا از وطن خود آواره می‌کنند، پس نباید اگر شما برای جهاد در راه من و طلب رضا و خشنودی من بیرون آمده‌اید پنهانی با آنها دوستی کنید، و من به اسرار نهان و اعمال آشکار شما داناترم، و هر که از شما چنین کند سخت به راه ضلالت شتافته است. (1)
آیه ۸ سوره ممتحنه:
لَّا یَنْهَئکمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکُمْ فیِ الدِّینِ وَ لَمْ یخُْرِجُوکمُ مِّن دِیَارِکُمْ أَن تَبرَُّوهُمْ وَ تُقْسِطُواْ إِلَیهِْمْ إِنَّ اللَّهَ یحُِبُّ الْمُقْسِطِینَ(8)
ترجمه :
خدا شما را از آنان که با شما در دین قتال و دشمنی نکرده و شما را از دیارتان بیرون ننمودند نهی نمی‌کند که با آنان نیکی کنید و به عدالت و انصاف رفتار نمایید، که خدا مردم با عدل و داد را بسیار دوست می‌دارد. (8)
آیه ۹ سوره ممتحنه :
إِنَّمَا یَنهَْئکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ قَاتَلُوکُمْ فیِ الدِّینِ وَ أَخْرَجُوکُم مِّن دِیَارِکُمْ وَ ظَاهَرُواْ عَلیَ إِخْرَاجِکُمْ أَن تَوَلَّوْهُمْ وَ مَن یَتَوَلهَُّمْ فَأُوْلَئکَ هُمُ الظَّالِمُونَ(9)
ترجمه :
و تنها شما را از دوستی کسانی نهی می‌کند که در دین با شما قتال کرده و از وطنتان بیرون کردند و بر بیرون کردن شما همدست شدند، زنهار آنها را دوست نگیرید و کسانی که با آنان دوستی و یاوری کنند ایشان به حقیقت ظالم و ستمکارند. (9)
آیه ۲۸سوره آل عمران :
لَّا یَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ وَ مَن یَفْعَلْ ذَالِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فیِ شیَ ءٍ إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئهً وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلیَ اللَّهِ الْمَصِیرُ(28)
ترجمه :
نباید اهل ایمان، مؤمنان را وا گذاشته و از کافران دوست گزینند، و هر که چنین کند رابطه او با خدا مقطوع است مگر برای در حذر بودن از شرّ آنها (تقیه کنند). و خدا شما را از (عقاب) خود می‌ترساند و بازگشت همه به سوی خدا خواهد بود. (28)

برداشت من از آیات :
رابطه با کفار :
۱- آنها را دوست نگیرید؛ آن‌هایی که به قرآن کافر شدند و به خاطر دین از خانه هایتان راندنتان .^[۱]
۲- آنها را دوست بگیرید در ظاهر(تقیه)؛ برای در امان ماندن از شر آنها .^[۲]
۳- با نیکی و عدالت با آن‌ها رفتار کنید؛ آنها که در دین دشمنی نکردند و بیرون نکردند از دیارتان .^[۳]

بررسی روابط ایران و فرانسه با این آیات

فرض کنیم هدف این که فابیوس به تهران می‌آید ایجاد همکاری‌های اقتصادی و رونق اقتصادی و صنعتی و کارآفرینی و ... باشد. خوب برای رفع مشکلمان و برای رونق اقتصادی و برای سود بردن از آنها دست به این کار زده‌ایم. تا این جا شاید بتوان گفت ما برای دلایلی لازم تقیه پیش گرفته و به دوستی ظاهری با کفار رفته‌ایم .^[۴]
-در ایه ۲۸ آل عمران می‌گوید تقیه کنید. یعنی در ظاهر با آنها دوستی کنید -خوب این یعنی که ما کافر بودن و ظالم بودن آنها را می‌دانیم و فراموش نمی‌کنیم .
اما وقتی می‌گوییم ما باید اشتباهات آنها را فراموش کنیم آنها را ببخشیم، ملت ایران این قدر بزرگوار هست که کوتاهی‌های گذشته را فراموش کند یعنی اصل تقیه را داریم کنار می‌زنیم می خواهیم واقعا به دوستی با آنها برویم. پس این فراموش کردن و گذشت، کار اشتباهی است چون منجر به دوستی واقعی خواهد شد. که طبق آیات مذکور اشتباه است .

تقیه معنایش این است که مؤمن از ترس کافر اظهار ولایت برای او می‌کند، و حقیقت ولایت را ندارد. ^[۵]
برای اطلاعات بیشتر به تفسیر المیزان جلد۳ صفحه ۲۳۶رجوع شود .

پانویس