نظارت همگانی و متقابل بین مردم و دولت در حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران و ارتباط آنها با مقوله های آزادی و مسئولیت: تفاوت بین نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۶ خرداد ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۴۵

چکیده

1- نظارت همگاهی مراقبت و مشاهده ای است که توسط همه مردم و برای تحقق ارزشهای متعالی در جامعه اسلامی بر اساس قانون اعمال می شود. این نظارت توسط مردم و دولت نسبت به یکدیگر انجام می شود.

2- موضوع نظارت معروف و منکر است. اعمالی که مطابق احکام شرع و قانون باشد معروف و در صورت مخالفت با احکام شرع و قانون منکر نام دارد. هدف نظارت همگانی انجام معروف و مبارزه با منکر به منظور پاکی و سلامت جامعه است.

3- نظارت دولتی به شکل نظارت درون سیستمی به معنای نظارت قوای حکومت نسبت به یکدیگر و نظارت رهبر بر قوای سه گانه از طریق تشکیل نهادهای نظارتی و ادارات بازرسی درون سازمانهای دولتی، و یا اعطای وظایف نظارتی به بعضی سازمانهای موجود انجام می شود.

4- نظارت مردم بر دولت از طریق تشکیل احزاب و جمعیتها و انجمنهای نظارتی و تبلیغی و آزادی بیان و مطبوعات و نشریات، رسانه های صوتی و تصویری و تظاهرات و اجتماعات قانونی و انتخابات صورت می پذیرد.

5- نظارت نسبت به ناظر و نظارت شونده هم حق و هم تکلیف است مسئولیت در مقابل سرنوشت جامعه ، ارزشهای متعالی و موازین واصول پذیرفته شده جامعه وظیفه همه است و همگان حق دارند که ارزشها و اصول اعتقادی آنها مورد احترام واقع شود. هیچکس حق ندارد اعمال حق نظارت خود را وسیله توهین و تحقیر و تجاوز و تعدی غیر قانونی و غیر شرعی نسبت به دیگران قرار دهد. همچنین نمی تواند به بهانه آزادی، ارزشهای متعالی دینی و موازین قانونی و حقوق انسانی پذیرفته شده در جامعه را مورد تعدی و بی حرمتی قرار دهد.

6- دولت اسلامی موظف است با قانونمندکردن حق نظارت شرعی، از تبعات سوء اجرای نادرست آن توسط بعضی افراد ناآگاه غیر مسئول جلوگیری نماید. این امر موجب تقویت امر تظارت دولتی و مشارکت عموم مردم در سرنوشت جامعه، دمیدن روح بیداری و مسئولیت در همه افراد، گسترش نیکی ها و ریشه کنی بدیها و اجرای کامل قانون خواهد شد.