فرهنگ مصادیق:هفتاد گناه زبان !: تفاوت بین نسخهها
(اصلاح نویسههای عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام) |
|||
| سطر ۳: | سطر ۳: | ||
== کتاب == | == کتاب == | ||
در روایت آمده بیشترین افرادی که به جهنم میروند به خاطر زبانشان است. هفتاد [[گناه]] پای زبان مینویسند. این هفتاد [[گناه]] چیست ؟<br/> | در روایت آمده بیشترین افرادی که به جهنم میروند به خاطر زبانشان است. هفتاد [[گناه]] پای زبان مینویسند. این هفتاد [[گناه]] چیست ؟<br/> | ||
| − | خداوند در قرآن کریم به نعمت زبان اشاره فرموده و میفرماید: | + | خداوند در قرآن کریم به نعمت زبان اشاره فرموده و میفرماید: «الرَّحْمَنُ، عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسَانَ، عَلَّمَهُ الْبَيَانَ»<ref>. الرحمن/ 4-1.</ref><br/> |
زبان عمدهترین وسیلهای است که مردم به کمک آن با یکدیگر ارتباط فکری برقرار میکنند و ایجاد تفاهم و انتقال مفاهیم از طریق زبان صورت میگیرد. در یک جمله زبان ملاک ارزش و معرف شخصیت انسان و ترازوی عقل اوست.<br/> | زبان عمدهترین وسیلهای است که مردم به کمک آن با یکدیگر ارتباط فکری برقرار میکنند و ایجاد تفاهم و انتقال مفاهیم از طریق زبان صورت میگیرد. در یک جمله زبان ملاک ارزش و معرف شخصیت انسان و ترازوی عقل اوست.<br/> | ||
حضرت علی ـ علیه السلام ـ میفرماید: «المرءُ مخبوء تحت لسانه؛<ref>. نوری، مستدرک الوسائل، قم، موسسه آل البیت ـ علیه السلام ـ ، 1408 ق، ج9، ص 22.</ref> شخصیت هر کس در پی زبان اوست» زبان با تمام فوائدی که برایش ذکر میشود مفاسد و آفاتی نیز دارد که باید آنها را شناخت تا با کنترل زبان، از ابتلاء به آن آفات پیشگیری و اجتناب ورزید.<br/> | حضرت علی ـ علیه السلام ـ میفرماید: «المرءُ مخبوء تحت لسانه؛<ref>. نوری، مستدرک الوسائل، قم، موسسه آل البیت ـ علیه السلام ـ ، 1408 ق، ج9، ص 22.</ref> شخصیت هر کس در پی زبان اوست» زبان با تمام فوائدی که برایش ذکر میشود مفاسد و آفاتی نیز دارد که باید آنها را شناخت تا با کنترل زبان، از ابتلاء به آن آفات پیشگیری و اجتناب ورزید.<br/> | ||
در قرآن کریم آمده است: ای کسانی که ایمان آوردهاید نباید قومی قوم دیگر را مسخره کند، شاید آنها از اینها بهتر باشند، و نباید زنانی زنان دیگر را مسخره کنند، شاید آنها از اینها بهتر باشند.از یکدیگر عیب مگیرید، و به همدیگر لقبهای زشت مدهید، چه ناپسندیده است نام زشت پس از ایمان. و هر که توبه نکرد آنان خود ستمکارند.»<ref>. حجرات/ 11.</ref><br/> | در قرآن کریم آمده است: ای کسانی که ایمان آوردهاید نباید قومی قوم دیگر را مسخره کند، شاید آنها از اینها بهتر باشند، و نباید زنانی زنان دیگر را مسخره کنند، شاید آنها از اینها بهتر باشند.از یکدیگر عیب مگیرید، و به همدیگر لقبهای زشت مدهید، چه ناپسندیده است نام زشت پس از ایمان. و هر که توبه نکرد آنان خود ستمکارند.»<ref>. حجرات/ 11.</ref><br/> | ||
| − | خداوند در آیه دیگر میفرماید: وای بر هر بدگوی عیبجویی. | + | خداوند در آیه دیگر میفرماید: وای بر هر بدگوی عیبجویی.«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ»<ref>. همزه/1.</ref><br/> |
== راه نجات در چیست ؟ == | == راه نجات در چیست ؟ == | ||
| سطر ۸۳: | سطر ۸۳: | ||
۶۴. عذرتراشی برای ظلم ظالمان.<br/> | ۶۴. عذرتراشی برای ظلم ظالمان.<br/> | ||
۶۵. سخن برادر مسلمان خود را قطع کردن.<br/> | ۶۵. سخن برادر مسلمان خود را قطع کردن.<br/> | ||
| − | ۶۶. پیشگویی و کهانت. ۶۷. منّت کشیدن.<br/> | + | ۶۶. پیشگویی و کهانت.<br/> |
| + | ۶۷. منّت کشیدن.<br/> | ||
۶۸. با خواندن قرآن کسب روزی کردن.<br/> | ۶۸. با خواندن قرآن کسب روزی کردن.<br/> | ||
۶۹. امر سلاطین را امر خدا دانستن.<br/> | ۶۹. امر سلاطین را امر خدا دانستن.<br/> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۵ اسفند ۱۳۹۵، ساعت ۱۵:۱۳
محتویات
کتاب
در روایت آمده بیشترین افرادی که به جهنم میروند به خاطر زبانشان است. هفتاد گناه پای زبان مینویسند. این هفتاد گناه چیست ؟
خداوند در قرآن کریم به نعمت زبان اشاره فرموده و میفرماید: «الرَّحْمَنُ، عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسَانَ، عَلَّمَهُ الْبَيَانَ»[۱]
زبان عمدهترین وسیلهای است که مردم به کمک آن با یکدیگر ارتباط فکری برقرار میکنند و ایجاد تفاهم و انتقال مفاهیم از طریق زبان صورت میگیرد. در یک جمله زبان ملاک ارزش و معرف شخصیت انسان و ترازوی عقل اوست.
حضرت علی ـ علیه السلام ـ میفرماید: «المرءُ مخبوء تحت لسانه؛[۲] شخصیت هر کس در پی زبان اوست» زبان با تمام فوائدی که برایش ذکر میشود مفاسد و آفاتی نیز دارد که باید آنها را شناخت تا با کنترل زبان، از ابتلاء به آن آفات پیشگیری و اجتناب ورزید.
در قرآن کریم آمده است: ای کسانی که ایمان آوردهاید نباید قومی قوم دیگر را مسخره کند، شاید آنها از اینها بهتر باشند، و نباید زنانی زنان دیگر را مسخره کنند، شاید آنها از اینها بهتر باشند.از یکدیگر عیب مگیرید، و به همدیگر لقبهای زشت مدهید، چه ناپسندیده است نام زشت پس از ایمان. و هر که توبه نکرد آنان خود ستمکارند.»[۳]
خداوند در آیه دیگر میفرماید: وای بر هر بدگوی عیبجویی.«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ»[۴]
راه نجات در چیست ؟
در روایتی داریم که حضرت رسول ـ صلی الله علیه و آله ـ فرمود: «هر که متعهد شود محافظت آنچه میان دو فک اوست که زبان باشد، و آنچه میان دو پای اوست، من از برای او بهشت را متعهد میشوم.»[۵]
شخصی به آن حضرت عرض کرد که: راه نجات چیست؟ فرمود: زبان خود را نگاه دار.[۶] و دیگری عرض کرد که: از چه چیز بیشتر بر من ترسیده شود؟ زبان او را گرفت و فرمود: این و فرمود بیشتر چیزی که مردمان را داخل جهنم میکند زبان است و شهوت.[۷]
حضرت علی ـ علیه السلام ـ میفرماید:«به خدا سوگند، باور نمیکنم بندهای زبانش را حفظ نکند تقوائی سودمند به دست آورد.»[۸]
پیامبر اکرم میفرماید: «بیشترین مردم به خاطر گناه و آفت زبان به جهنم میروند.» که در اینجا به بعضی از آنها اشاره میکنیم.[۹]
در روایتی داریم که حضرت رسول ـ صلی الله علیه و آله ـ فرمود: «هر که متعهد شود محافظت آنچه میان دو فک اوست که زبان باشد، و آنچه میان دو پای اوست، من از برای او بهشت را متعهد میشوم»
گناهان زبان
۱. غیبت.
۲. نمیمه.
۳. دروغ.
۴. دو زبانی.
۵. بهتان و افتراء.
۶. قذف.
۷. افشاء اسرار مؤمن.
۸. دشنام.
۹. لعن و نفرین.
۱۰. طعن و شماتت.
۱۱. سُخریه و استهزاء.
۱۲. مدح.
۱۳. اظهار غضب.
۱۴. غنا.
۱۵. کثرت مزاح و خنده.
۱۶. مراء و جدال.
۱۷. خصومت.
۱۸. سؤال عوام از امور مشکله.
۱۹. تکلم بدون علم.
۲۰. تکلم بی فایده.
۲۱. منکر خدا شدن.
۲۲. غیر خدا را پرستش کردن.
۲۳. دروغ بستن به خدا.
۲۴. تکذیب آیات خدا.
۲۵. کفران نعمت.
۲۶. از خدا شکوه کردن.
حفاظت از زبان
27. اظهار ناامیدی کردن از خداوند.
۲۸. به خداوند دشنام دادن.
۲۹. نسبت فرزند به خدا دادن.
۳۰. نسبت بی عدالتی به خدا.
۳۱. ادعای خدائی کردن.
۳۲. از خدا درخواست بیجا کردن.
۳۳. دعای خیر برای ستمگران.
۳۴. نفرین کردن.
۳۵. چون و چرا کردن در کار خدا.
۳۶. خدا را متهم کردن که به قتل امام حسین راضی بوده.
۳۷. با دشمنان خدا اظهار دوستی کردن.
۳۸. منکر رسالت پیامبر شدن.
۳۹. پیامبر را مجنون خواندن.
۴۰. اسرار امامان معصوم را فاش کردن.
۴۱. از سخن امام عیب گرفتن.
۴۲. برای ظهور امام زمان وقت تعیین کردن.
۴۳. ادعای امامت کردن.
۴۴. حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال دانستن.
۴۵. احکام را با قیاس سنجیدن.
۴۶. به ناحق شهادت دادن.
۴۷. تفسیر به رأی کردن قرآن.
۴۸. مؤمن را خوار کردن.
۴۹. فاسق را عزیز شمردن.
۵۰. مؤمن را ترساندن.
۵۱. اظهار فقر و تنگدستی کردن.
۵۲. راز خود را به دیگران گفتن.
۵۳. به پدر و مادر اُف گفتن.
۵۴. عیبجوئی کردن.
۵۵. نسبت زنا به کسی دادن.
۵۶. خلافکار را تشویق کردن.
۵۷. مؤمنان را با القاب زشت خواندن.
۵۹. به مال و منال دیگران غبطه خوردن.
۶۰. وعده دروغ دادن.
۶۱. صفات نیک زنان را به نامحرمان گفتن.
۶۲. با زن نامحرم شوخی کردن.
۶۳. فال بد زدن.
۶۴. عذرتراشی برای ظلم ظالمان.
۶۵. سخن برادر مسلمان خود را قطع کردن.
۶۶. پیشگویی و کهانت.
۶۷. منّت کشیدن.
۶۸. با خواندن قرآن کسب روزی کردن.
۶۹. امر سلاطین را امر خدا دانستن.
۷۰. در کیفیت خدا سخن گفتن.[۱۰]
منابع جهت مطالعه بیشتر
۱. معراج السعاده، احمد نراقی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ص 527.
۲. گناهان زبان، محمدعلی صفری، تهران، چاپ فرهنگ، 1361.
منبع
مجله الکترونیکی پرسمان
پانویس
- ↑ . الرحمن/ 4-1.
- ↑ . نوری، مستدرک الوسائل، قم، موسسه آل البیت ـ علیه السلام ـ ، 1408 ق، ج9، ص 22.
- ↑ . حجرات/ 11.
- ↑ . همزه/1.
- ↑ . کنزل العمال، ج 15، ص 806، ح 43205.
- ↑ . جامع السعادات، ج 2، ص 341.
- ↑ . الغزالی، محمد، احیاء العلوم، بیروت، انتشارات دارالقلم، ج 3، ص 94.
- ↑ . نهج البلاغه، ص 183، خطبه 176.
- ↑ . نراقی، احمد، معراج السعاده، ص 527.
- ↑ صفری، محمدعلی، گناهان زبان، تهران، چاپ فرهنگ، چاپ اول، شهریور 1361
