شیخ محمدتقی آقا نجفی اصفهانی: تفاوت بین نسخهها
(←فهرست منابع) |
|||
| (یک نسخهٔ میانیِ همین کاربر نمایش داده نشده است) | |||
| سطر ۲۷: | سطر ۲۷: | ||
۲- دایره المعارف بزرگ اسلامی،۱ :۴۸۱-۴۸۲.<br/> | ۲- دایره المعارف بزرگ اسلامی،۱ :۴۸۱-۴۸۲.<br/> | ||
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text">[http://daneshnameh.irdc.ir/?p=53 دانشنامههای انقلاب اسلامی و تاریخ ایران] - تاریخ برداشت: 4-11-94</span></div> | <div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text">[http://daneshnameh.irdc.ir/?p=53 دانشنامههای انقلاب اسلامی و تاریخ ایران] - تاریخ برداشت: 4-11-94</span></div> | ||
| − | [[ | + | |
| + | <div class="hold"> | ||
| + | <div class="return">بازگشت به [[کتابخانه:شخصیت_ها | شخصیت ها]] </div> | ||
| + | </div> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ اسفند ۱۳۹۵، ساعت ۲۱:۳۶
نویسنده: محمد رجبی
محتویات
ولادت و تحصیلات
عالم منتفذ بزرگ ایران در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری. پدر وی شیخ محمدباقر از دانشمندان روزگار خود بود و جد وی میرزای عبدالرحیم نویسنده هدایه المسترشدین، مقام اجتهاد و رهبری داشت. نیاکان آقانجفی از ایوانکی سمنان بودند.
جدش در آغاز جوانی به عراق رفت و پس از سالها تحصیل علم، اصفهان را برای سکونت و فعالیتهای دینی برگزید و در آنجا حوزه درسی دایر کرد. آقا نجفی در ۲۲ ربیع الثانی ۱۲۶۲ ق در اصفهان زاده شد. مقدمات علوم را در محضر پدرش فراگرفت و پس از آن به نجف رفت و در آنجا به تحصیل علم ادامه داد. از محضر میرزامحمدحسن شیرازی که زمانی در اصفهان از شاگردان جد خود او بود و نیز شیخ مهدی کاشف الغطاء و شیخ راضی نجفی بهره گرفت تا به مقام اجتهاد رسید، سپس به اصفهان بازگشت و در زمان حیات پدر، مرجعیت عام یافت و صاحب نفوذ و قدرت معنوی فراوان شد. او را به عنوان «جامع علوم معقول و منقول» شناخته و به قوت حافظه، حضور ذهن، نکته گویی، سخاوت و شجاعت ستودهاند.
فعالیت ها
طی دوران مرجعیت و حکومت شرعی و عرفی خود در اصفهان در کمک به مردم، رفع ستم از ایشان و تأمین وسایل آسایش آنان کوشا بود، حدود شرعی را اجرا میکرد و نسبت به دستگاه حکومت بی اعتنا بود و با ظل السلطان فرزند شاه که حاکم اصفهان بود و بسیار بر مردم ستم میکرد، همواره درگیری داشت، اما در واقع قدرت او از قدرت حاکم اصفهان افزون تر بود. ظل السلطان نیز آقا نجفی را مانع تاخت و تاز، چپاول و تجاوز خود مییافت.
فتوا تحریم کالاهای فرنگی
در ۱۳۱۵ ق آقا نجفی به دنبال درخواست «انجمن شرقی» که ترغیب مردم به استفاده از کالاهای داخلی را در دستور کار خود قرار داده بود، حکم تحریم کالاهای فرنگی را در اصفهان صادر کرد و به دنبال آن علمای نجف هم فتواهایی در این باره صادر نمودند. مأموران استعماری انگلستان نیز که برای بسط تسلط دولت متنوع خود بر ایران برنامههای گسترده داشتند قدرت اجتماعی آقانجفی را مانع اجرای خویش یافتند و از او بیمناک بودند.
همه این کسان و عمال ایشان در تضعیف وی بسیار کوشیدند و چون مردم به او اقبال و علاقه داشتند، کاری از پیش نبردند. یک بار توانستند با تحریک ناصرالدین شاه و ترساندن وی - که خود نیز از آقا نجفی بیمناک بود و توسعه نفوذ وی و بی باکی او در اجرای حدود شرعی را تعرضی نسبت به حدود اختیارات و قدرت خود میشمرد - فرمان انتقال آقانجفی به تهران را از وی بگیرند، اما آقانجفی در تهران هم علاوه بر دایر ساختن حوزه درسی، به مبارزه سیاسی و روشن ساختن ذهن مردم نسبت به فساد دربار و نظام حاکم و سرانجام مداخلات بیگانگان در امور کشور ادامه داد و چون خطر فعالیت وی در پایتخت برای رژیم بیشتر بود، او را به اصفهان بازگرداندند.
نقش آقا نجفی در جنبش تنباکو
همانند این حادثه در ۱۳۲۱ ق / ۱۹۰۳ در هنگام سلطنت مظفرالدین شاه نیز تکرار شد. آقانجفی در جنبش تنباکو از آغازگران مبارزه بود. به تهدیدات ظل السلطان و شاه اعتنا نکرد و پرچم مخالفت را از دست ننهاد. در عین حال از فعالیتهای علمی نیز غافل نشد و آثار بسیار از خود به جای گذاشت.
وفات
تعداد آثار او را برخی بیش از صد دانستهاند. وی در ۱۱ شعبان ۱۳۳۲ ق در اصفهان در گذشت و در جوار مرقد امام زاده احمد علی المشهور نواده امام باقر (ع) به خاک سپرده شد.
آثار
از آثار مهم وی، این رسائل و کتابها را میتوان نام برد: الاجتهاد و التقلید؛ اسرارالآیات؛ اسرار الاحکام؛ اسرارالشریعه؛ اصول الدین و انوارالعارفین؛ بحرالحقایق؛ تأویل الایات الباهره فی العتره الطاهره.
فهرست منابع
۱- دانشنامه جهان اسلام، ۶۴۶:۶، ۶۵۹.
۲- دایره المعارف بزرگ اسلامی،۱ :۴۸۱-۴۸۲.
