بررسی تأثیر امر به معروف و نهی ازمنکر در پیشگیری از وقوع جرم از منظر قانون حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر: تفاوت بین نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۳۰

چکیده:

آن چه امروز نزد حقوق دانان و صاحبان خرد اهمیت آن به اثبات رسیده است، بحث پیشگیری از جرم و جنایت قبل از وقوع آن است .بیدین معنا کیه می بایست با شناسایی علل و عوامل فردی و اجتماعی جرم، با حذف یا کاهش آن، جامعه را از این غده سرطانی نجات داد. پیشیگیری ازجرم، راه های متعدد و خود مردم با کج روی ها ، متنوعی دارد که یکی از انواع به صرفه ودر عین حال ساده ی آن امر به معروف و نهی از منکر است . راه حلی کیه در آن و ناهنجاری های جامعه برخورد می کنند بدین طریق، دولت را از صرف هزینه های گزاف برای تعقیب و مجازات مجرمین می رهاند. دراین بین ممکن است برخی تعابیر و برداشتهای نادرست از امر به معروف و نهی ازمنکر، همچنین اجرای خارج از چهارچوب و به قولی خودسرانه آن در بعضی موارد، نه تنها آثار و کارکردهای مثبت امر به معروف و نهی ازمنکر را ازبین خواهد برد، بلکه آثار غیر قابل جبرانی را ازخود برجای خواهید گذاشت که موجب از بین رفتن اصل این فریضه ی واجب خواهد شد . به همین منظور و به جهت جلوگیری از هرگونه سوء تعبیر و نیز افراطی گری دراجرای امربه معروف و نهی ازمنکر نیازمند قانونی هستیم که علاوه بر در نظرگرفتن تمهیداتی بمنظور پیشگیری ازجرم که هدف غایی امر به معروف ونهی ازمنکر است، شرایط وحدود وکیفیت اجرای آن را نیز مشخص نماید. در پژوهش حاضر ضمن پرداختن به مفاهیم، شرایط و حدود وکیفیت اجرای امر به معروف ونهی ازمنکر، مفهوم جرم و پیشیگیری و نقش آموزه های دینی در پیشگیری ازوقوع جرم و تبیین آثار وکارکردهای پیشگیرانه ی امربه معروف ونهی ازمنکر، به بررسیی وتحلییل قیانون اخیرالتصیویب حماییت ازآمیران بیه معروف وناهیان از منکر پرداخته ایم . درپایان پیشنهاداتی درقالب مدلی کاربردی و عملی جهت توسعه و ترویج فرهنگ امر به معروف ونهی ازمنکر در جامعه و نیز ارائه پیشنهاداتی درجهت اصلاح قانون مذکور، بمنظور نزدیک نمودن آن به آنچه که مورد نظیر خبرگان ملت درتدوین اصل هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بوده بیان شده است.