فرهنگ مصادیق:وفای به نذر: تفاوت بین نسخه‌ها

از پژوهشکده امر به معروف
پرش به: ناوبری، جستجو
(اصلاح ارقام)
(اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام)
 
(۱۰ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۳۰: سطر ۳۰:
 
|-
 
|-
 
| ۹ || [[احکام نذر و عهد]]
 
| ۹ || [[احکام نذر و عهد]]
 +
|-
 +
| ۱۰|| [[بررسی احکام نذر]]
 
|}
 
|}
−
<p class="relatesubject">موضوعات مرتبط</p>
+
<p class="relatesubject">مصادیق مرتبط</p>
 
{| class="wikitable"
 
{| class="wikitable"
 
|-
 
|-
 
! ردیف !! عنوان
 
! ردیف !! عنوان
−
 
+
|-
 +
| ۱ || [[وفا به قرار داد صلح]]
 +
|-
 +
| ۲ || [[عدم وفای به عهد]]
 +
|-
 +
| ۳ || [[وفا به عهد با خدا]]
 +
|-
 +
| ۴ || [[وفا به قرارداد تجاری]]
 +
|-
 +
| ۵ || [[وفا به قرارداد جعاله]]
 +
|-
 +
| ۶ || [[وفا به قرارداد حواله]]
 +
|-
 +
| ۷ || [[وفا به قرارداد رهن]]
 +
|-
 +
| ۸ || [[وفا به قرارداد ضمانت]]
 +
|-
 +
| ۹ || [[وفا به قرارداد کفالت]]
 +
|-
 +
| ۱۰ || [[وفا به قرارداد مزارعه]]
 +
|-
 +
| ۱۱ || [[وفا به قرارداد مسابقات مشروع]]
 +
|-
 +
| ۱۲ || [[وفا به قراردادها بین دولت و ملت]]
 +
|-
 +
| ۱۳ || [[وفا به قراردادهای اجتماعی مشروع]]
 +
|-
 +
| ۱۴ || [[وفای به عهد]]
 +
|-
 +
| ۱۵ || [[وفای به قسم]]
 +
|-
 +
| ۱۶ || [[غسل عهد و نذر و قسم]]
 +
|-
 +
| ۱۷ || [[پرداخت کفاره نقض نذر]]
 
|}
 
|}
 
<p class="relatemedia">چندرسانه‌ای مرتبط</p>
 
<p class="relatemedia">چندرسانه‌ای مرتبط</p>
سطر ۵۴: سطر ۸۹:
 
! ردیف !! عنوان
 
! ردیف !! عنوان
  
−
|}
 
−
<p class="relatesites">پایگاه‌های اینترنتی مرتبط</p>
 
−
{| class="wikitable"
 
−
|-
 
−
! ردیف !! عنوان
 
 
|}
 
|}
 
</div>
 
</div>
 
== نذر - ویکی شیعه ==
 
== نذر - ویکی شیعه ==
 
== مقدمه ==
 
== مقدمه ==
−
نذر به معنای آن است که انسان بر خود واجب کند که کار خیری را برای خدا به جا آورد و یا کاری که انجام ندادن آن بهتر است برای خدا ترک کند. از نظر شرعی نذر وقتی واجب العمل است که یا به صورت صیغه عربی و یا به صیغه فارسی که در بردارنده مضمون آن است خوانده شود. نذر سنتی است که مورد اهتمام تمامی انبیاء الهی و امت های گذشته بوده و در اسلام نیز سابقه و مشروعیت دارد. نذر برای ائمه اطهار (ع) از مؤثرترین نذرها است.<br/>
+
نذر به معنای آن است که انسان بر خود واجب کند که کار خیری را برای خدا به جا آورد و یا کاری که انجام ندادن آن بهتر است برای خدا ترک کند. از نظر شرعی نذر وقتی واجب العمل است که یا به صورت صیغه عربی و یا به صیغه فارسی که در بردارنده مضمون آن است خوانده شود. نذر سنتی است که مورد اهتمام تمامی انبیاء الهی و امت‌های گذشته بوده و در اسلام نیز سابقه و مشروعیت دارد. نذر برای ائمه اطهار (ع) از مؤثرترین نذرها است.<br/>
  
 
== تعریف ==
 
== تعریف ==
سطر ۶۹: سطر ۹۹:
  
 
== سابقه نذر ==
 
== سابقه نذر ==
−
نذر سنتی است که مورد اهتمام تمامی انبیاء الهی و امت های گذشته بوده و در اسلام نیز سابقه و مشروعیت دارد.قرآن کریم داستان نذر همسر عمران، یعنی مادر حضرت مریم(س) را نقل می کند و می فرماید: و به یاد آورید هنگامی را که همسر عمران گفت:«خداوندا آنچه در رحم دارم برای تو نذر کردم که آزاد و در خدمت خانه تو باشد. از من بپذیر که تو شنوا و دانایی»<ref>سوره آل عمران، آیه ۳۵.</ref>.<br/>
+
نذر سنتی است که مورد اهتمام تمامی انبیاء الهی و امت‌های گذشته بوده و در اسلام نیز سابقه و مشروعیت دارد.قرآن کریم داستان نذر همسر عمران، یعنی مادر حضرت مریم(س) را نقل می‌کند و می‌فرماید: و به یاد آورید هنگامی را که همسر عمران گفت:«خداوندا آنچه در رحم دارم برای تو نذر کردم که آزاد و در خدمت خانه تو باشد. از من بپذیر که تو شنوا و دانایی»<ref>سوره آل عمران، آیه ۳۵.</ref>.<br/>
−
و در سوره مریم پس از نقل داستان تولد حضرت عیسی(ع) خدای متعال به حضرت مریم(س) می فرماید: هرگاه کسی از انسان ها را دیدی (با اشاره) بگو: «من برای خداوند رحمان روزه ای نذر کرده ام؛ بنابراین با کسی سخن نمی گویم.»<ref>سوره مریم، آیه ۲۶.</ref>. این کتاب آسمانی هنگامی که یکی از ویژگی های عباد الرحمن را بر می شمارد، می فرماید: ایشان به نذر خویش وفا می کنند و از روزی( قیامت ) که شر و عذابش گسترده است، می ترسند<ref>سوره انسان، آیه ۷.</ref>.<br/>
+
و در سوره مریم پس از نقل داستان تولد حضرت عیسی(ع) خدای متعال به حضرت مریم(س) می‌فرماید: هرگاه کسی از انسان‌ها را دیدی (با اشاره) بگو: «من برای خداوند رحمان روزه‌ای نذر کرده‌ام؛ بنابراین با کسی سخن نمی‌گویم.»<ref>سوره مریم، آیه ۲۶.</ref>. این کتاب آسمانی هنگامی که یکی از ویژگی‌های عباد الرحمن را بر می‌شمارد، می‌فرماید: ایشان به نذر خویش وفا می‌کنند و از روزی( قیامت ) که شر و عذابش گسترده است، می‌ترسند<ref>سوره انسان، آیه ۷.</ref>.<br/>
−
امام صادق(ع) در روایتی که در شأن نزول همین آیه «یوفون بالنذر» از آن حضرت صادر شده، فرموده است: هنگامی که امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) مریض بودند روزی پیامبر(ص) به ملاقات آنها آمد و به علی(ع) فرمود: خوب است جهت سلامتی فرزندانت نذر نمایی. علی(ع) فرمود من نذر می کنم، چنانچه این دو بهبود یابند، سه روز را به جهت تشکر از خداوند روزه بدارم. سپس فاطمه(س) و همچنین فضّه که خادمه آنها بود، همین نذر را تکرار نمودند و خدای متعال لباس عافیت را به اندام آن دو امام پوشاند و ایشان نیز روزه داشتند<ref>میزان الحکمه، ج۱۰، ص۴۸.</ref>. بنابراین نه تنها نذر با توحید، رضا، تسلیم و ادب در مقابل خدای عالم منافاتی ندارد، بلکه پیمان و وفای به آن، عین توجه به حق تعالی، توحید و عبودیت او و باعث قرب به خالق هستی است و در سنت و سیره اهل عصمت و طهارت و مؤمنان جریان دارد.<br/>
+
امام صادق(ع) در روایتی که در شأن نزول همین آیه «یوفون بالنذر» از آن حضرت صادر شده، فرموده است: هنگامی که امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) مریض بودند روزی پیامبر(ص) به ملاقات آنها آمد و به علی(ع) فرمود: خوب است جهت سلامتی فرزندانت نذر نمایی. علی(ع) فرمود من نذر می‌کنم، چنانچه این دو بهبود یابند، سه روز را به جهت تشکر از خداوند روزه بدارم. سپس فاطمه(س) و همچنین فضّه که خادمه آنها بود، همین نذر را تکرار نمودند و خدای متعال لباس عافیت را به اندام آن دو امام پوشاند و ایشان نیز روزه داشتند<ref>میزان الحکمه، ج۱۰، ص۴۸.</ref>. بنابراین نه تنها نذر با توحید، رضا، تسلیم و ادب در مقابل خدای عالم منافاتی ندارد، بلکه پیمان و وفای به آن، عین توجه به حق تعالی، توحید و عبودیت او و باعث قرب به خالق هستی است و در سنت و سیره اهل عصمت و طهارت و مؤمنان جریان دارد.<br/>
  
 
== شروط نذر ==
 
== شروط نذر ==
−
إِذْ قَالَتِ امْرَ أَتُ عِمْرَ انَ رَ بِّ إِنِّی نَذَرْ تُ لَکَ مَا فِی بَطْنِی مُحَرَّ رً ا فَتَقَبَّلْ مِنِّی ۖ إِنَّکَ أَنتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ﴿۳۵﴾ (ترجمه: چون زن عمران گفت: «پروردگارا، آنچه در شکم خود دارم نذر تو کردم تا آزاد شده (از مشاغل دنیا و پرستشگر تو). باشد؛ پس، از من بپذیر که تو خود شنواى دانایى.»)آل عمران، ۳۵<br/>
+
إِذْ قَالَتِ امْرَ أَتُ عِمْرَ انَ رَ بِّ إِنِّی نَذَرْ تُ لَکَ مَا فِی بَطْنِی مُحَرَّ رً ا فَتَقَبَّلْ مِنِّی ۖ إِنَّکَ أَنتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ<ref>آل عمران، ۳۵</ref> (ترجمه: چون زن عمران گفت: «پروردگارا، آنچه در شکم خود دارم نذر تو کردم تا آزاد شده (از مشاغل دنیا و پرستشگر تو). باشد؛ پس، از من بپذیر که تو خود شنوای دانایی.»)<br/>
−
نذر در حقیقت پیمانی است با خداوند<ref>تفسیر انوار درخشان، ج۱، ص۳۵۳.</ref> تا در نتیجه انجام عمل نیکی که آدمی بر خویش واجب می نماید، حق تعالی حاجت او را برآورد. نذر کردن دارای آداب خاصی می باشد از جمله:<br/>
+
نذر در حقیقت پیمانی است با خداوند<ref>تفسیر انوار درخشان، ج۱، ص۳۵۳.</ref> تا در نتیجه انجام عمل نیکی که آدمی بر خویش واجب می‌نماید، حق تعالی حاجت او را برآورد. نذر کردن دارای آداب خاصی می‌باشد از جمله:<br/>
  
 
== صیغه نذر ==
 
== صیغه نذر ==
−
از نظر شرعی نذر وقتی واجب العمل است که یا به صورت صیغه عربی خوانده شود و یا به صیغه فارسی که در بردارنده این مضمون باشد: برای خدا بر عهده و ذمه من باشد اگر فلان حاجت و خواسته من برآورده شد، فلان کار را انجام می دهم ولی اگر تنها از ذهن و قلب گذشته و خطور کرده باشد و صیغه نذر به صورت شرعی که گفته شد خوانده نشود، این نذر وجوب عمل ندارد البته عمل به آن بی اشکال است.<br/>
+
از نظر شرعی نذر وقتی واجب العمل است که یا به صورت صیغه عربی خوانده شود و یا به صیغه فارسی که در بردارنده این مضمون باشد: برای خدا بر عهده و ذمه من باشد اگر فلان حاجت و خواسته من برآورده شد، فلان کار را انجام می‌دهم ولی اگر تنها از ذهن و قلب گذشته و خطور کرده باشد و صیغه نذر به صورت شرعی که گفته شد خوانده نشود، این نذر وجوب عمل ندارد البته عمل به آن بی اشکال است.<br/>
  
 
== متعلق نذر ==
 
== متعلق نذر ==
−
مورد نذر باید رجحان داشته باشد. اگر نذر کند که کار حرام یا مکروهى را انجام دهد، یا کار واجب یا مستحبى را ترک کند، نذر او صحیح نیست. اگر نذر کند که کار مباحى را انجام دهد یا ترک نماید، چنانچه به جا آوردن آن و ترکش از هر جهت مساوى باشد، نذر او صحیح نیست، اما اگر انجام آن از جهتى بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر کند، نذر او صحیح است.(مثلا نذر کند غذایى را بخورد که براى عبادت قوت بگیرد) و نیز اگر ترک آن از جهتى بهتر باشد و انسان براى همان جهت نذر کند که آن را ترک نماید، نذر او صحیح مى باشد(مثلا براى این که دود مضر است، نذر کند که آن را استعمال نکند). اگر نذر کند نماز واجب خود را در جایى بخواند که بخودى خود ثواب نماز در آنجا زیاد نیست، مثلا نذر کند نماز را در اطاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتى بهتر باشد مثلا به واسطه این که خلوت است انسان حضور قلب پیدا مى کند، نذر صحیح است.<br/>
+
مورد نذر باید رجحان داشته باشد. اگر نذر کند که کار حرام یا مکروهی را انجام دهد، یا کار واجب یا مستحبی را ترک کند، نذر او صحیح نیست. اگر نذر کند که کار مباحی را انجام دهد یا ترک نماید، چنانچه به جا آوردن آن و ترکش از هر جهت مساوی باشد، نذر او صحیح نیست، اما اگر انجام آن از جهتی بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر کند، نذر او صحیح است.(مثلا نذر کند غذایی را بخورد که برای عبادت قوت بگیرد) و نیز اگر ترک آن از جهتی بهتر باشد و انسان برای همان جهت نذر کند که آن را ترک نماید، نذر او صحیح می‌باشد(مثلا برای این که دود مضر است، نذر کند که آن را استعمال نکند). اگر نذر کند نماز واجب خود را در جایی بخواند که بخودی خود ثواب نماز در آنجا زیاد نیست، مثلا نذر کند نماز را در اطاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتی بهتر باشد مثلا به واسطه این که خلوت است انسان حضور قلب پیدا می‌کند، نذر صحیح است.<br/>
  
 
== امکان انجام نذر ==
 
== امکان انجام نذر ==
−
انسان کارى را مى تواند نذر کند که در توانش باشد بنابراین کسى که نمى تواند پیاده به کربلا برود، اگر نذر کند که پیاده برود نذر او صحیح نیست.<br/>
+
انسان کاری را می‌تواند نذر کند که در توانش باشد بنابراین کسی که نمی‌تواند پیاده به کربلا برود، اگر نذر کند که پیاده برود نذر او صحیح نیست.<br/>
  
 
== نذر کننده ==
 
== نذر کننده ==
−
برای صحت نذر، نذر کننده باید دارای خصوصیت هایی باشد.<br/>
+
برای صحت نذر، نذر کننده باید دارای خصوصیت‌هایی باشد.<br/>
 
مکلف باشد: شرط اول نذر آن است که نذر کننده باید مکلف باشد بنابراین بر کسی که مکلف نیست عمل و وفای به نذر واجب نیست<ref>توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫</ref>.<br/>
 
مکلف باشد: شرط اول نذر آن است که نذر کننده باید مکلف باشد بنابراین بر کسی که مکلف نیست عمل و وفای به نذر واجب نیست<ref>توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫</ref>.<br/>
−
عاقل باشد: شرط دوم نذر آن است که نذرکننده عاقل باشد. بنابراین آدم سفیهى که مال خود را در کارهاى بیهوده مصرف مى کند، چنانچه با حال سفاهت بالغ شده باشد یا حاکم شرع او را از تصرف در اموالش جلوگیرى کرده باشد، نذرهاى مربوط به مالش صحیح نیست<ref>توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫</ref>.<br/>
+
عاقل باشد: شرط دوم نذر آن است که نذرکننده عاقل باشد. بنابراین آدم سفیهی که مال خود را در کارهای بیهوده مصرف می‌کند، چنانچه با حال سفاهت بالغ شده باشد یا حاکم شرع او را از تصرف در اموالش جلوگیری کرده باشد، نذرهای مربوط به مالش صحیح نیست<ref>توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫</ref>.<br/>
−
مختار باشد:شرط سوم آن است که نذر کننده از روی اختیار نذر کند، بنابراین نذر کردن کسى که او را مجبور کرده اند، یا به واسطه عصبانى شدن بى اختیار نذر کرده، صحیح نیست.<ref>توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫</ref><br/>
+
مختار باشد:شرط سوم آن است که نذر کننده از روی اختیار نذر کند، بنابراین نذر کردن کسی که او را مجبور کرده‌اند، یا به واسطه عصبانی شدن بی اختیار نذر کرده، صحیح نیست.<ref>توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫</ref><br/>
 
قصد نذر: نذر کننده در حین نذر قصد داشته باشد بنابراین صرف خطور بر ذهن و صرف به کاربردن صیغه آن و یا نذر نمودن در مستی موجب تحقق آن نیست<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
 
قصد نذر: نذر کننده در حین نذر قصد داشته باشد بنابراین صرف خطور بر ذهن و صرف به کاربردن صیغه آن و یا نذر نمودن در مستی موجب تحقق آن نیست<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
−
قصد قربت: نذر کننده به هنگام نذر قصد قربت داشته باشد پس نذر کافر و نذر از روی ریا منعقد نمی گردد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
+
قصد قربت: نذر کننده به هنگام نذر قصد قربت داشته باشد پس نذر کافر و نذر از روی ریا منعقد نمی‌گردد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
 
استطاعت: امر مورد نذر در استطاعت نذر کننده باشد و نذر به محال عرضی نیز نباشد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
 
استطاعت: امر مورد نذر در استطاعت نذر کننده باشد و نذر به محال عرضی نیز نباشد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
−
نذر به معصیت: امر مورد نذر از امور عبادی و یا مباح باشد لذا نذر به معصیت منعقد نمی گردد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
+
نذر به معصیت: امر مورد نذر از امور عبادی و یا مباح باشد لذا نذر به معصیت منعقد نمی‌گردد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
  
 
== نذر و عدم توانایی انجام عمل ==
 
== نذر و عدم توانایی انجام عمل ==
سطر ۱۰۰: سطر ۱۳۰:
 
آن که از ابتدا قادر به انجام کار نباشد.<br/>
 
آن که از ابتدا قادر به انجام کار نباشد.<br/>
 
آن که در زمان نذر قادر به انجام باشد، ولی بعد از نذر کردن از انجام آن عاجز شده باشد.<br/>
 
آن که در زمان نذر قادر به انجام باشد، ولی بعد از نذر کردن از انجام آن عاجز شده باشد.<br/>
−
در فرض اول مراجع تقلید فرموده اند: انسان کارى را می ‏تواند نذر کند که انجام آن برایش ممکن باشد، بنابر این کسى که نمی تواند پیاده کربلا برود، اگر نذر کند که پیاده برود، نذر او صحیح نیست<ref>توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج ‏۲، ص ۶۱۳، حضرات آیات امام خمینی(ره)، سیستانی، بهجت، مکارم، زنجانی.</ref>.<br/>
+
در فرض اول مراجع تقلید فرموده‌اند: انسان کاری را می‌تواند نذر کند که انجام آن برایش ممکن باشد، بنابر این کسی که نمی‌تواند پیاده کربلا برود، اگر نذر کند که پیاده برود، نذر او صحیح نیست<ref>توضیح المسائل (المحشی للإمام الخمینی)، ج ‏۲، ص ۶۱۳، حضرات آیات امام خمینی(ره)، سیستانی، بهجت، مکارم، زنجانی.</ref>.<br/>
−
و در فرض دوم فرموده اند: اگر نذری غیر از نذر روزه کرده است باز هم نذرش باطل و چیزی بر او نیست<ref>همان، بنا بر فتوای آیت الله سیستانی.</ref>. ولى اگر نذر کند که روزه‏ اى بگیرد و بدون پیش بینى قبلى از انجام آن عاجز شود، باید آن را قضا کند و اگر ممکن نشد<ref>حضرت آیت الله سیستانی در ادامه مطلب فرموده اند: و اگر ممکن نشد، احتیاط واجب آن است که یا به جاى هر روز ۷۵۰ گرم غذا به فقیرى صدقه بدهد یا ۵/ ۱ کیلو به کسى بدهد که به جاى او آن روزه را بگیرد.</ref> به مقدار یک مدّ طعام به فقیر صدقه بدهد<ref>این نظریه بنا بر فتوای آیت الله زنجانی است.</ref>.<br/>
+
و در فرض دوم فرموده‌اند: اگر نذری غیر از نذر روزه کرده است باز هم نذرش باطل و چیزی بر او نیست<ref>همان، بنا بر فتوای آیت الله سیستانی.</ref>. ولی اگر نذر کند که روزه‌ای بگیرد و بدون پیش بینی قبلی از انجام آن عاجز شود، باید آن را قضا کند و اگر ممکن نشد<ref>حضرت آیت الله سیستانی در ادامه مطلب فرموده‌اند: و اگر ممکن نشد، احتیاط واجب آن است که یا به جای هر روز ۷۵۰ گرم غذا به فقیری صدقه بدهد یا ۵/ ۱ کیلو به کسی بدهد که به جای او آن روزه را بگیرد.</ref> به مقدار یک مدّ طعام به فقیر صدقه بدهد<ref>این نظریه بنا بر فتوای آیت الله زنجانی است.</ref>.<br/>
  
 
== انواع نذر ==
 
== انواع نذر ==
 
نذر به حسب قصد فعل نذر کننده بر دوگونه است:<br/>
 
نذر به حسب قصد فعل نذر کننده بر دوگونه است:<br/>
 
قال رسول الله (ص):<br/>
 
قال رسول الله (ص):<br/>
−
پیامبر(ص) فرمود:هیچ نذرى در هیچ معصیتى (صحیح). نیست و هیچ سوگندى در بریدن پیوند خویشاوندى (صحیح). نیست.»<br/>
+
پیامبر(ص) فرمود:هیچ نذری در هیچ معصیتی (صحیح). نیست و هیچ سوگندی در بریدن پیوند خویشاوندی (صحیح). نیست.»<ref>منابع فقه شیعه ج۲۴؛ ص۸۵۵</ref><br/>
−
منابع فقه شیعه ج۲۴؛ ص۸۵۵<br/>
+
 
 
=== نذر مجازاتی ===
 
=== نذر مجازاتی ===
−
عبارت است از نذری که نذر کننده عمل به آن را در گرو تحقق فعلی قرار می دهد؛ مثلاً اگر فلان حادثه رخ دهد بر من باد که فلان کار را انجام دهم. از همین رو تحقق و وجوب این نذر از ناحیه تحقق مقدّم قضیّه شرطیه نشأت می گیرد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>. نذر مجازاتی بر دو گونه است:<br/>
+
عبارت است از نذری که نذر کننده عمل به آن را در گرو تحقق فعلی قرار می‌دهد؛ مثلاً اگر فلان حادثه رخ دهد بر من باد که فلان کار را انجام دهم. از همین رو تحقق و وجوب این نذر از ناحیه تحقق مقدّم قضیّه شرطیه نشأت می‌گیرد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>. نذر مجازاتی بر دو گونه است:<br/>
−
نذر شکر: که به شکرانه روا شدن حاجتی نذری می کند.مثلاً می گوید چنانچه بیمار من بهبود یابد، انجام فلان کار براى خدا بر عهدۀ من است این گونه نذر را نذر شکر مى گویند<ref>ر.ک.رساله توضیح المسایل(مراجع)، ج۲، ص۶٠٩.</ref>.<br/>
+
نذر شکر: که به شکرانه روا شدن حاجتی نذری می‌کند.مثلاً می‌گوید چنانچه بیمار من بهبود یابد، انجام فلان کار برای خدا بر عهدۀ من است این گونه نذر را نذر شکر می‌گویند<ref>ر.ک.رساله توضیح المسایل(مراجع)، ج۲، ص۶٠٩.</ref>.<br/>
−
نذر زجر: که بخاطر ارتکاب کار زشتی بر خود نذری واجب کرده و سخت می گیرد مثلاً می گوید اگر مرتکب فلان کار زشت شوم فلان کار خیر را براى خدا انجام خواهم داد این گونه نذر کردن را نذر زجر گویند<ref>ر.ک.رساله توضیح المسایل(مراجع)، ج۲، ص۶٠٩.</ref>.<br/>
+
نذر زجر: که بخاطر ارتکاب کار زشتی بر خود نذری واجب کرده و سخت می‌گیرد مثلاً می‌گوید اگر مرتکب فلان کار زشت شوم فلان کار خیر را برای خدا انجام خواهم داد این گونه نذر کردن را نذر زجر گویند<ref>ر.ک.رساله توضیح المسایل(مراجع)، ج۲، ص۶٠٩.</ref>.<br/>
 
=== نذر تبرّعی ===
 
=== نذر تبرّعی ===
 
عبارت است از نذری که عمل به آن در گرو امر دیگری قرار نگرفته است. مثلاً شخصی بر خود واجب کند فلان عمل را انجام دهد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
 
عبارت است از نذری که عمل به آن در گرو امر دیگری قرار نگرفته است. مثلاً شخصی بر خود واجب کند فلان عمل را انجام دهد<ref>خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.</ref>.<br/>
سطر ۱۱۷: سطر ۱۴۷:
 
== احکام نذر ==
 
== احکام نذر ==
 
=== مخالفت با نذر ===
 
=== مخالفت با نذر ===
−
در صورتى که شخصی نذر صحیح نموده باشد با مخالفت عمدى نذر کفاره بر او لازم است<ref>مجمع المسایل، ج2 ص318.</ref>.<br/>
+
در صورتی که شخصی نذر صحیح نموده باشد با مخالفت عمدی نذر کفاره بر او لازم است<ref>مجمع المسایل، ج2 ص318.</ref>.<br/>
 
=== تغییر مصرف در نذر ===
 
=== تغییر مصرف در نذر ===
−
کسی که چندین سال نذری نموده در صورتى که صیغۀ نذر را بنحو شرعى خوانده باشد تغییر جایز نیست و لکن غالب مردم صیغۀ شرعى نمى خوانند و لذا نذر منعقد نمى شود بنابراین مختار است در تغییر یا ترک عمل به آن<ref>مجمع المسایل، ج2 ص321.</ref>.<br/>
+
کسی که چندین سال نذری نموده در صورتی که صیغۀ نذر را بنحو شرعی خوانده باشد تغییر جایز نیست و لکن غالب مردم صیغۀ شرعی نمی‌خوانند و لذا نذر منعقد نمی‌شود بنابراین مختار است در تغییر یا ترک عمل به آن<ref>مجمع المسایل، ج2 ص321.</ref>.<br/>
 
=== تبدیل عین منذوره ===
 
=== تبدیل عین منذوره ===
−
در صورتى که نذر صحیح با صیغۀ عربى یا فارسى واقع شده باشد واجب است عین همان مورد استفاده شود.به عنوان مثال کسی که برای قربانی کردن گوسفندی را نذر می کند باید همان گوسفندى که براى قربانى اسم برده شده را قربانى کنند و گوسفند دیگری به جای آن مجزى نیست<ref>ر.ک. مجمع المسایل، ج۲ ص۳۲۰.</ref>.<br/>
+
در صورتی که نذر صحیح با صیغۀ عربی یا فارسی واقع شده باشد واجب است عین همان مورد استفاده شود.به عنوان مثال کسی که برای قربانی کردن گوسفندی را نذر می‌کند باید همان گوسفندی که برای قربانی اسم برده شده را قربانی کنند و گوسفند دیگری به جای آن مجزی نیست<ref>ر.ک. مجمع المسایل، ج۲ ص۳۲۰.</ref>.<br/>
−
وَمَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَهٍ أَوْ نَذَرْ تُم مِّن نَّذْرٍ  فَإِنَّ اللَّـهَ یَعْلَمُهُ ۗ وَمَا لِلظَّالِمِینَ مِنْ أَنصَارٍ ﴿۲۷۰﴾ (ترجمه: و هر نفقه اى را که انفاق، یا هر نذرى را که عهد کرده اید، قطعاً خداوند آن را مى داند، و براى ستمکاران هیچ یاورى نیست.)بقره، ۲۷۰<br/>
+
وَمَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَهٍ أَوْ نَذَرْ تُم مِّن نَّذْرٍ  فَإِنَّ اللَّـهَ یَعْلَمُهُ ۗ وَمَا لِلظَّالِمِینَ مِنْ أَنصَارٍ<ref>بقره، ۲۷۰</ref> (ترجمه: و هر نفقه‌ای را که انفاق، یا هر نذری را که عهد کرده‌اید، قطعاً خداوند آن را می‌داند، و برای ستمکاران هیچ یاوری نیست.)<br/>
 +
 
 
=== تعیین نکردن منذور ===
 
=== تعیین نکردن منذور ===
−
حلبى از امام صادق(ع) روایت مى کند که ایشان دربارۀ کسى که بدون تعیین منذور براى خدا نذرى را بر عهدۀ خود قرار مى دهد فرمود: «اگر معین کند، همان چیزى است که تعیین کرده است و اگر تعیین نکند، چیزى بر او نیست.»<ref>منابع فقه شیعه، جلد:٢۴، ص٨۶٣.</ref><br/>
+
حلبی از امام صادق(ع) روایت می‌کند که ایشان دربارۀ کسی که بدون تعیین منذور برای خدا نذری را بر عهدۀ خود قرار می‌دهد فرمود: «اگر معین کند، همان چیزی است که تعیین کرده است و اگر تعیین نکند، چیزی بر او نیست.»<ref>منابع فقه شیعه، جلد:٢۴، ص٨۶٣.</ref><br/>
 
=== نذر زن بدون اجازه شوهر ===
 
=== نذر زن بدون اجازه شوهر ===
−
چنانچه زن در غیاب شوهر و یا با عدم اطلاع و یا با عدم رضایت او نذر کند صحیح نیست هر چند که در مال شوهر یا مشترک یا مختص خودش باشد از قبیل ارث و یا اجرت کارى که از شوهر مى گیرد<ref>مجمع المسایل، ج2 ص323.</ref>.<br/>
+
چنانچه زن در غیاب شوهر و یا با عدم اطلاع و یا با عدم رضایت او نذر کند صحیح نیست هر چند که در مال شوهر یا مشترک یا مختص خودش باشد از قبیل ارث و یا اجرت کاری که از شوهر می‌گیرد<ref>مجمع المسایل، ج2 ص323.</ref>.<br/>
−
=== نهى والدین از متعلق نذر ===
+
=== نهی والدین از متعلق نذر ===
−
پدر یا مادر نمی توانند فرزند را از نذر نمودن یا از عمل به منذور از آن جهت که متعلق نذر شده نهى کنند اما از نفس عملى که مورد تعلق نذر قرار گرفته می توانند نهى نمایند. مثلا فرزند نذر کرده روزه بگیرد؛ پدر یا مادر نمی توانند به فرزند بگویند نذر نکن ولی می توانند بگویند نذرت روزه نباشد<ref>ر.ک. مجمع المسایل، ج2 ص323.</ref>.<br/>
+
پدر یا مادر نمی‌توانند فرزند را از نذر نمودن یا از عمل به منذور از آن جهت که متعلق نذر شده نهی کنند اما از نفس عملی که مورد تعلق نذر قرار گرفته می‌توانند نهی نمایند. مثلا فرزند نذر کرده روزه بگیرد؛ پدر یا مادر نمی‌توانند به فرزند بگویند نذر نکن ولی می‌توانند بگویند نذرت روزه نباشد<ref>ر.ک. مجمع المسایل، ج2 ص323.</ref>.<br/>
  
 
== فهرست منابع ==
 
== فهرست منابع ==
سطر ۱۳۸: سطر ۱۶۹:
 
== پا نویس ==
 
== پا نویس ==
 
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
 
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
−
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> ویکی شیعه : http://fa.wikishia.net/view/%D9%86%D8%B0%D8%B1 </span></div>
+
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://fa.wikishia.net/view/%D9%86%D8%B0%D8%B1 ویکی شیعه] - تاریخ برداشت:94/12/04 </span></div>
−
تاریخ برداشت:94/12/04<br />
+
<br />
  
 
[[رده:فهرست الفبایی مصادیق معروف]]
 
[[رده:فهرست الفبایی مصادیق معروف]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۸ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۲۰:۰۶

وفای به نذر

کتب مرتبط

ردیف عنوان

مقالات مرتبط

ردیف عنوان
۱ نذر - حوزه نت
۲ نذر-اهل البیت
۳ نذر، قسم و عهد
۴ نذر
۵ نذر و عهد
۶ مؤثرترین نذر و شرایط صحت آن
۷ صیغه نذر چگونه ادا می‌شود؟
۸ استفتائات نذر- آیت الله العظمی مکارم مدظله
۹ احکام نذر و عهد
۱۰ بررسی احکام نذر

مصادیق مرتبط

ردیف عنوان
۱ وفا به قرار داد صلح
۲ عدم وفای به عهد
۳ وفا به عهد با خدا
۴ وفا به قرارداد تجاری
۵ وفا به قرارداد جعاله
۶ وفا به قرارداد حواله
۷ وفا به قرارداد رهن
۸ وفا به قرارداد ضمانت
۹ وفا به قرارداد کفالت
۱۰ وفا به قرارداد مزارعه
۱۱ وفا به قرارداد مسابقات مشروع
۱۲ وفا به قراردادها بین دولت و ملت
۱۳ وفا به قراردادهای اجتماعی مشروع
۱۴ وفای به عهد
۱۵ وفای به قسم
۱۶ غسل عهد و نذر و قسم
۱۷ پرداخت کفاره نقض نذر

چندرسانه‌ای مرتبط

ردیف عنوان

مرتبط‌های بوستان

ردیف عنوان

نرم‌افزارهای مرتبط

ردیف عنوان

نذر - ویکی شیعه

مقدمه

نذر به معنای آن است که انسان بر خود واجب کند که کار خیری را برای خدا به جا آورد و یا کاری که انجام ندادن آن بهتر است برای خدا ترک کند. از نظر شرعی نذر وقتی واجب العمل است که یا به صورت صیغه عربی و یا به صیغه فارسی که در بردارنده مضمون آن است خوانده شود. نذر سنتی است که مورد اهتمام تمامی انبیاء الهی و امت‌های گذشته بوده و در اسلام نیز سابقه و مشروعیت دارد. نذر برای ائمه اطهار (ع) از مؤثرترین نذرها است.

تعریف

این واژه در لغت به معنای واجب کردن چیزی بر خود است[۱] و در اصطلاح فقهی نذر آن است که انسان بر خود واجب کند که کار خیری را برای خدا به جا آورد و یا کاری که انجام ندادن آن بهتر است برای خدا ترک کند[۲]. به عنوان مثال نذر آن است که انسان در قالب این عبارت و صیغه بگوید: نذر کردم که اگر - مثلاً - مریض من خوب شد برای خدا، بر من واجب است که صد تومان به فقیر بدهم.

سابقه نذر

نذر سنتی است که مورد اهتمام تمامی انبیاء الهی و امت‌های گذشته بوده و در اسلام نیز سابقه و مشروعیت دارد.قرآن کریم داستان نذر همسر عمران، یعنی مادر حضرت مریم(س) را نقل می‌کند و می‌فرماید: و به یاد آورید هنگامی را که همسر عمران گفت:«خداوندا آنچه در رحم دارم برای تو نذر کردم که آزاد و در خدمت خانه تو باشد. از من بپذیر که تو شنوا و دانایی»[۳].
و در سوره مریم پس از نقل داستان تولد حضرت عیسی(ع) خدای متعال به حضرت مریم(س) می‌فرماید: هرگاه کسی از انسان‌ها را دیدی (با اشاره) بگو: «من برای خداوند رحمان روزه‌ای نذر کرده‌ام؛ بنابراین با کسی سخن نمی‌گویم.»[۴]. این کتاب آسمانی هنگامی که یکی از ویژگی‌های عباد الرحمن را بر می‌شمارد، می‌فرماید: ایشان به نذر خویش وفا می‌کنند و از روزی( قیامت ) که شر و عذابش گسترده است، می‌ترسند[۵].
امام صادق(ع) در روایتی که در شأن نزول همین آیه «یوفون بالنذر» از آن حضرت صادر شده، فرموده است: هنگامی که امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) مریض بودند روزی پیامبر(ص) به ملاقات آنها آمد و به علی(ع) فرمود: خوب است جهت سلامتی فرزندانت نذر نمایی. علی(ع) فرمود من نذر می‌کنم، چنانچه این دو بهبود یابند، سه روز را به جهت تشکر از خداوند روزه بدارم. سپس فاطمه(س) و همچنین فضّه که خادمه آنها بود، همین نذر را تکرار نمودند و خدای متعال لباس عافیت را به اندام آن دو امام پوشاند و ایشان نیز روزه داشتند[۶]. بنابراین نه تنها نذر با توحید، رضا، تسلیم و ادب در مقابل خدای عالم منافاتی ندارد، بلکه پیمان و وفای به آن، عین توجه به حق تعالی، توحید و عبودیت او و باعث قرب به خالق هستی است و در سنت و سیره اهل عصمت و طهارت و مؤمنان جریان دارد.

شروط نذر

إِذْ قَالَتِ امْرَ أَتُ عِمْرَ انَ رَ بِّ إِنِّی نَذَرْ تُ لَکَ مَا فِی بَطْنِی مُحَرَّ رً ا فَتَقَبَّلْ مِنِّی ۖ إِنَّکَ أَنتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ[۷] (ترجمه: چون زن عمران گفت: «پروردگارا، آنچه در شکم خود دارم نذر تو کردم تا آزاد شده (از مشاغل دنیا و پرستشگر تو). باشد؛ پس، از من بپذیر که تو خود شنوای دانایی.»)
نذر در حقیقت پیمانی است با خداوند[۸] تا در نتیجه انجام عمل نیکی که آدمی بر خویش واجب می‌نماید، حق تعالی حاجت او را برآورد. نذر کردن دارای آداب خاصی می‌باشد از جمله:

صیغه نذر

از نظر شرعی نذر وقتی واجب العمل است که یا به صورت صیغه عربی خوانده شود و یا به صیغه فارسی که در بردارنده این مضمون باشد: برای خدا بر عهده و ذمه من باشد اگر فلان حاجت و خواسته من برآورده شد، فلان کار را انجام می‌دهم ولی اگر تنها از ذهن و قلب گذشته و خطور کرده باشد و صیغه نذر به صورت شرعی که گفته شد خوانده نشود، این نذر وجوب عمل ندارد البته عمل به آن بی اشکال است.

متعلق نذر

مورد نذر باید رجحان داشته باشد. اگر نذر کند که کار حرام یا مکروهی را انجام دهد، یا کار واجب یا مستحبی را ترک کند، نذر او صحیح نیست. اگر نذر کند که کار مباحی را انجام دهد یا ترک نماید، چنانچه به جا آوردن آن و ترکش از هر جهت مساوی باشد، نذر او صحیح نیست، اما اگر انجام آن از جهتی بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر کند، نذر او صحیح است.(مثلا نذر کند غذایی را بخورد که برای عبادت قوت بگیرد) و نیز اگر ترک آن از جهتی بهتر باشد و انسان برای همان جهت نذر کند که آن را ترک نماید، نذر او صحیح می‌باشد(مثلا برای این که دود مضر است، نذر کند که آن را استعمال نکند). اگر نذر کند نماز واجب خود را در جایی بخواند که بخودی خود ثواب نماز در آنجا زیاد نیست، مثلا نذر کند نماز را در اطاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتی بهتر باشد مثلا به واسطه این که خلوت است انسان حضور قلب پیدا می‌کند، نذر صحیح است.

امکان انجام نذر

انسان کاری را می‌تواند نذر کند که در توانش باشد بنابراین کسی که نمی‌تواند پیاده به کربلا برود، اگر نذر کند که پیاده برود نذر او صحیح نیست.

نذر کننده

برای صحت نذر، نذر کننده باید دارای خصوصیت‌هایی باشد.
مکلف باشد: شرط اول نذر آن است که نذر کننده باید مکلف باشد بنابراین بر کسی که مکلف نیست عمل و وفای به نذر واجب نیست[۹].
عاقل باشد: شرط دوم نذر آن است که نذرکننده عاقل باشد. بنابراین آدم سفیهی که مال خود را در کارهای بیهوده مصرف می‌کند، چنانچه با حال سفاهت بالغ شده باشد یا حاکم شرع او را از تصرف در اموالش جلوگیری کرده باشد، نذرهای مربوط به مالش صحیح نیست[۱۰].
مختار باشد:شرط سوم آن است که نذر کننده از روی اختیار نذر کند، بنابراین نذر کردن کسی که او را مجبور کرده‌اند، یا به واسطه عصبانی شدن بی اختیار نذر کرده، صحیح نیست.[۱۱]
قصد نذر: نذر کننده در حین نذر قصد داشته باشد بنابراین صرف خطور بر ذهن و صرف به کاربردن صیغه آن و یا نذر نمودن در مستی موجب تحقق آن نیست[۱۲].
قصد قربت: نذر کننده به هنگام نذر قصد قربت داشته باشد پس نذر کافر و نذر از روی ریا منعقد نمی‌گردد[۱۳].
استطاعت: امر مورد نذر در استطاعت نذر کننده باشد و نذر به محال عرضی نیز نباشد[۱۴].
نذر به معصیت: امر مورد نذر از امور عبادی و یا مباح باشد لذا نذر به معصیت منعقد نمی‌گردد[۱۵].

نذر و عدم توانایی انجام عمل

عدم توانایی بر انجام کار با توجه به زمان نذر دو صورت دارد:
آن که از ابتدا قادر به انجام کار نباشد.
آن که در زمان نذر قادر به انجام باشد، ولی بعد از نذر کردن از انجام آن عاجز شده باشد.
در فرض اول مراجع تقلید فرموده‌اند: انسان کاری را می‌تواند نذر کند که انجام آن برایش ممکن باشد، بنابر این کسی که نمی‌تواند پیاده کربلا برود، اگر نذر کند که پیاده برود، نذر او صحیح نیست[۱۶].
و در فرض دوم فرموده‌اند: اگر نذری غیر از نذر روزه کرده است باز هم نذرش باطل و چیزی بر او نیست[۱۷]. ولی اگر نذر کند که روزه‌ای بگیرد و بدون پیش بینی قبلی از انجام آن عاجز شود، باید آن را قضا کند و اگر ممکن نشد[۱۸] به مقدار یک مدّ طعام به فقیر صدقه بدهد[۱۹].

انواع نذر

نذر به حسب قصد فعل نذر کننده بر دوگونه است:
قال رسول الله (ص):
پیامبر(ص) فرمود:هیچ نذری در هیچ معصیتی (صحیح). نیست و هیچ سوگندی در بریدن پیوند خویشاوندی (صحیح). نیست.»[۲۰]

نذر مجازاتی

عبارت است از نذری که نذر کننده عمل به آن را در گرو تحقق فعلی قرار می‌دهد؛ مثلاً اگر فلان حادثه رخ دهد بر من باد که فلان کار را انجام دهم. از همین رو تحقق و وجوب این نذر از ناحیه تحقق مقدّم قضیّه شرطیه نشأت می‌گیرد[۲۱]. نذر مجازاتی بر دو گونه است:
نذر شکر: که به شکرانه روا شدن حاجتی نذری می‌کند.مثلاً می‌گوید چنانچه بیمار من بهبود یابد، انجام فلان کار برای خدا بر عهدۀ من است این گونه نذر را نذر شکر می‌گویند[۲۲].
نذر زجر: که بخاطر ارتکاب کار زشتی بر خود نذری واجب کرده و سخت می‌گیرد مثلاً می‌گوید اگر مرتکب فلان کار زشت شوم فلان کار خیر را برای خدا انجام خواهم داد این گونه نذر کردن را نذر زجر گویند[۲۳].

نذر تبرّعی

عبارت است از نذری که عمل به آن در گرو امر دیگری قرار نگرفته است. مثلاً شخصی بر خود واجب کند فلان عمل را انجام دهد[۲۴].

احکام نذر

مخالفت با نذر

در صورتی که شخصی نذر صحیح نموده باشد با مخالفت عمدی نذر کفاره بر او لازم است[۲۵].

تغییر مصرف در نذر

کسی که چندین سال نذری نموده در صورتی که صیغۀ نذر را بنحو شرعی خوانده باشد تغییر جایز نیست و لکن غالب مردم صیغۀ شرعی نمی‌خوانند و لذا نذر منعقد نمی‌شود بنابراین مختار است در تغییر یا ترک عمل به آن[۲۶].

تبدیل عین منذوره

در صورتی که نذر صحیح با صیغۀ عربی یا فارسی واقع شده باشد واجب است عین همان مورد استفاده شود.به عنوان مثال کسی که برای قربانی کردن گوسفندی را نذر می‌کند باید همان گوسفندی که برای قربانی اسم برده شده را قربانی کنند و گوسفند دیگری به جای آن مجزی نیست[۲۷].
وَمَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَهٍ أَوْ نَذَرْ تُم مِّن نَّذْرٍ فَإِنَّ اللَّـهَ یَعْلَمُهُ ۗ وَمَا لِلظَّالِمِینَ مِنْ أَنصَارٍ[۲۸] (ترجمه: و هر نفقه‌ای را که انفاق، یا هر نذری را که عهد کرده‌اید، قطعاً خداوند آن را می‌داند، و برای ستمکاران هیچ یاوری نیست.)

تعیین نکردن منذور

حلبی از امام صادق(ع) روایت می‌کند که ایشان دربارۀ کسی که بدون تعیین منذور برای خدا نذری را بر عهدۀ خود قرار می‌دهد فرمود: «اگر معین کند، همان چیزی است که تعیین کرده است و اگر تعیین نکند، چیزی بر او نیست.»[۲۹]

نذر زن بدون اجازه شوهر

چنانچه زن در غیاب شوهر و یا با عدم اطلاع و یا با عدم رضایت او نذر کند صحیح نیست هر چند که در مال شوهر یا مشترک یا مختص خودش باشد از قبیل ارث و یا اجرت کاری که از شوهر می‌گیرد[۳۰].

نهی والدین از متعلق نذر

پدر یا مادر نمی‌توانند فرزند را از نذر نمودن یا از عمل به منذور از آن جهت که متعلق نذر شده نهی کنند اما از نفس عملی که مورد تعلق نذر قرار گرفته می‌توانند نهی نمایند. مثلا فرزند نذر کرده روزه بگیرد؛ پدر یا مادر نمی‌توانند به فرزند بگویند نذر نکن ولی می‌توانند بگویند نذرت روزه نباشد[۳۱].

فهرست منابع

. قرآن.
. گلپایگانی، محمدرضا، مجمع المسایل، جلد:۲، دار القرآن الکریم، قم.
. امام خمینی و سایر مراجع، رساله توضیح المسایل(مراجع)، جلد:۲، گردآورندگان، اصولی، احسان،/ بنی هاشمی خمینی، محمد حسن، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین . حوزه علمیه قم، قم، ۱۳۸۱.
. فقه شیعه، جلد:۲۴، بروجردی، حسین، زیر نظر:اسماعیل تبار، احمد، مترجم:حسینیان قمی، مهدی، مترجم:مهوری، محمد حسین، فرهنگ سبز، تهران۱۳۸۷.

پا نویس

  1. ↑ خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱.
  2. ↑ توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫
  3. ↑ سوره آل عمران، آیه ۳۵.
  4. ↑ سوره مریم، آیه ۲۶.
  5. ↑ سوره انسان، آیه ۷.
  6. ↑ میزان الحکمه، ج۱۰، ص۴۸.
  7. ↑ آل عمران، ۳۵
  8. ↑ تفسیر انوار درخشان، ج۱، ص۳۵۳.
  9. ↑ توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫
  10. ↑ توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫
  11. ↑ توضیح المسائل مراجع، ج۲، ص ۶۰۹-۶۱۲٫
  12. ↑ خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.
  13. ↑ خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.
  14. ↑ خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.
  15. ↑ خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.
  16. ↑ توضیح المسائل (المحشی للإمام الخمینی)، ج ‏۲، ص ۶۱۳، حضرات آیات امام خمینی(ره)، سیستانی، بهجت، مکارم، زنجانی.
  17. ↑ همان، بنا بر فتوای آیت الله سیستانی.
  18. ↑ حضرت آیت الله سیستانی در ادامه مطلب فرموده‌اند: و اگر ممکن نشد، احتیاط واجب آن است که یا به جای هر روز ۷۵۰ گرم غذا به فقیری صدقه بدهد یا ۵/ ۱ کیلو به کسی بدهد که به جای او آن روزه را بگیرد.
  19. ↑ این نظریه بنا بر فتوای آیت الله زنجانی است.
  20. ↑ منابع فقه شیعه ج۲۴؛ ص۸۵۵
  21. ↑ خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.
  22. ↑ ر.ک.رساله توضیح المسایل(مراجع)، ج۲، ص۶٠٩.
  23. ↑ ر.ک.رساله توضیح المسایل(مراجع)، ج۲، ص۶٠٩.
  24. ↑ خرمشاهی، ج۲، ص۲۲۲۱ و ۲۲۲۲.
  25. ↑ مجمع المسایل، ج2 ص318.
  26. ↑ مجمع المسایل، ج2 ص321.
  27. ↑ ر.ک. مجمع المسایل، ج۲ ص۳۲۰.
  28. ↑ بقره، ۲۷۰
  29. ↑ منابع فقه شیعه، جلد:٢۴، ص٨۶٣.
  30. ↑ مجمع المسایل، ج2 ص323.
  31. ↑ ر.ک. مجمع المسایل، ج2 ص323.
منبع: ویکی شیعه - تاریخ برداشت:94/12/04


برگرفته از «https://wiki.imaroof.ir/index.php?title=فرهنگ_مصادیق:وفای_به_نذر&oldid=37262»