فرهنگ مصادیق:وصیت‌نامه - ویکی پدیا: تفاوت بین نسخه‌ها

از پژوهشکده امر به معروف
پرش به: ناوبری، جستجو
(←‏منبع)
(اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام)
 
(۲ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۲: سطر ۲:
 
== مقدمه ==
 
== مقدمه ==
 
(بخشی از وصیت نامه محمدعلی جناح).<br/>
 
(بخشی از وصیت نامه محمدعلی جناح).<br/>
−
وصیت نامه سندی است قانونی که به موجب آن موصی فرد یا افرادی را مسئول اموال یا دارایی های خویش پس از مرگ می کند.<br/>
+
وصیت نامه سندی است قانونی که به موجب آن موصی فرد یا افرادی را مسئول اموال یا دارایی‌های خویش پس از مرگ می‌کند.<br/>
 
وصیت از ریشه «وَصِیَ» است و «أرض واصیه» یعنی زمینی که از گیاهِ به هم متصل سراسر پوشیده است<ref>لسان العرب، ج۱۵، ص۳۹۵.</ref>.<br/>
 
وصیت از ریشه «وَصِیَ» است و «أرض واصیه» یعنی زمینی که از گیاهِ به هم متصل سراسر پوشیده است<ref>لسان العرب، ج۱۵، ص۳۹۵.</ref>.<br/>
  
 
== وصیت در فقه و حقوق ==
 
== وصیت در فقه و حقوق ==
−
اما در اصطلاح فقه و حقوق، خود چند قسم شده است. امام خمینی در تحریرالوسیله آورده اند: «وصیت یا تملیکیّه است مثل اینکه وصیت می کند به چیزی از ترکه اش برای زید. و وصیت کردن به مسلط شدن بر حق، ملحق به تملیکیّه می شود. و یا عهدیه است مثل اینکه وصیت می کند به آنچه که به تجهیزش یا به اجیر گرفتن برای حج یا نماز برایش یا مانند اینها تعلق دارد. و یا فکّیه است که به فکّ ملکی تعلق دارد مانند وصیت کردن به آزاد نمودن.»<ref>ترجمه تحریر الوسیله، ص163.</ref> پس به طور کلی می توان وصیت فقهی را مربوط به احوال شخصیه وصیت کننده و پیگیریِ آن، دانست.<br/>
+
اما در اصطلاح فقه و حقوق، خود چند قسم شده است. امام خمینی در تحریرالوسیله آورده‌اند: «وصیت یا تملیکیّه است مثل اینکه وصیت می‌کند به چیزی از ترکه اش برای زید. و وصیت کردن به مسلط شدن بر حق، ملحق به تملیکیّه می‌شود. و یا عهدیه است مثل اینکه وصیت می‌کند به آنچه که به تجهیزش یا به اجیر گرفتن برای حج یا نماز برایش یا مانند اینها تعلق دارد. و یا فکّیه است که به فکّ ملکی تعلق دارد مانند وصیت کردن به آزاد نمودن.»<ref>ترجمه تحریر الوسیله، ص163.</ref> پس به طور کلی می‌توان وصیت فقهی را مربوط به احوال شخصیه وصیت کننده و پیگیریِ آن، دانست.<br/>
 
وصیت به معنای سفارش، پند و اندرز نیز به کار رفته است. راغب اصفهانی در مفردات اینطور آورده: «وصیت سفارش کردن بر دیگری همراه با پند و موعظه، جهت فرمان بردن و عمل نمودن است.»<ref>مفردات الفاظ قرآن، راغب، ج۱، ص۵۲۵</ref>.<br/>
 
وصیت به معنای سفارش، پند و اندرز نیز به کار رفته است. راغب اصفهانی در مفردات اینطور آورده: «وصیت سفارش کردن بر دیگری همراه با پند و موعظه، جهت فرمان بردن و عمل نمودن است.»<ref>مفردات الفاظ قرآن، راغب، ج۱، ص۵۲۵</ref>.<br/>
  
 
== سابقه تاریخی ==
 
== سابقه تاریخی ==
 
قرآن کریم کتاب مقدس مسلمانان بارها از کلمه وصیت در امر استفاده کرده است. مانند: «وَوَصَّینَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَیهِ حُسْنًا: ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند.»<ref>سوره عنکبوت، آیه8</ref>.<br/>
 
قرآن کریم کتاب مقدس مسلمانان بارها از کلمه وصیت در امر استفاده کرده است. مانند: «وَوَصَّینَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَیهِ حُسْنًا: ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند.»<ref>سوره عنکبوت، آیه8</ref>.<br/>
−
وصیت قبل از اسلام نیز واقع شده است: حضرت ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را وصیت کرده اند: «وَوَصَّی بِهَا إِبْرَاهِیمُ بَنِیهِ وَیعْقُوبُ یا بَنِی إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَی لَکُمُ الدِّینَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ: و ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را به این آیین، وصیت کردند: «فرزندان من! خداوند این آیین پاک را برای شما برگزیده است؛ و شما، جز به تسلیم در برابر فرمان خدا از دنیا نروید.»<ref>سوره بقره، آیه 132.</ref>.<br/>
+
وصیت قبل از اسلام نیز واقع شده است: حضرت ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را وصیت کرده‌اند: «وَوَصَّی بِهَا إِبْرَاهِیمُ بَنِیهِ وَیعْقُوبُ یا بَنِی إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَی لَکُمُ الدِّینَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ: و ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را به این آیین، وصیت کردند: «فرزندان من! خداوند این آیین پاک را برای شما برگزیده است؛ و شما، جز به تسلیم در برابر فرمان خدا از دنیا نروید.»<ref>سوره بقره، آیه 132.</ref>.<br/>
−
همچنین طبق نقل تورات، در وصیت حضرت داود به سلیمان این طور آمده: «وقت وفات داود پادشا ه نزدیک می شد، پس به پسرش سلیمان اینطور وصیت کرد: چیزی از عمرم باقی نمانده است. تو قوی وشجاع باش و همواره از فرمانهای خداوند، خدایت پیروی کن...»<ref>تورات، اول پادشاهان،2.</ref>.<br/>
+
همچنین طبق نقل تورات، در وصیت حضرت داود به سلیمان این طور آمده: «وقت وفات داود پادشا ه نزدیک می‌شد، پس به پسرش سلیمان اینطور وصیت کرد: چیزی از عمرم باقی نمانده است. تو قوی وشجاع باش و همواره از فرمانهای خداوند، خدایت پیروی کن...»<ref>تورات، اول پادشاهان،2.</ref>.<br/>
−
در انجیل نیز پولس اینطور وصیت می کند: «پولُس رسول ... این نامه را که حیثیت وصیت نامه دارد به همکار و معاون جوان خود تیموتاوس می نویسد. پولُس نصیحت می کند که هیچگاه با چیزی که دروغ است سازش نکند و با وجود مشکلات، صرف حقیقت را موعظه نماید...»<ref>عهد جدید، نامه دوم پولس به تیموتاوس، مقدمه.</ref>.<br/>
+
در انجیل نیز پولس اینطور وصیت می‌کند: «پولُس رسول ... این نامه را که حیثیت وصیت نامه دارد به همکار و معاون جوان خود تیموتاوس می‌نویسد. پولُس نصیحت می‌کند که هیچگاه با چیزی که دروغ است سازش نکند و با وجود مشکلات، صرف حقیقت را موعظه نماید...»<ref>عهد جدید، نامه دوم پولس به تیموتاوس، مقدمه.</ref>.<br/>
 
و یا از داریوش اول که زرتشتی مذهب بوده، وصیتی به شکل سنگ نوشته ثبت شده: «اهورامزدا این کشور را از لشکر دشمن، از خشکسالی و از دروغ پاس دارد.»<ref>تاریخ مردم ایران پیش از اسلام، زرین کوب، ص۱۶۲؛ دروغ، آیت الله صدر، ص66.</ref>.<br/>
 
و یا از داریوش اول که زرتشتی مذهب بوده، وصیتی به شکل سنگ نوشته ثبت شده: «اهورامزدا این کشور را از لشکر دشمن، از خشکسالی و از دروغ پاس دارد.»<ref>تاریخ مردم ایران پیش از اسلام، زرین کوب، ص۱۶۲؛ دروغ، آیت الله صدر، ص66.</ref>.<br/>
  
 
== وصیت محمد امین پیامبر اسلام ==
 
== وصیت محمد امین پیامبر اسلام ==
−
آیت الله مظاهری در مطلبی با عنوان «بزرگترین وصیت پیامبر» اینطور می آورند: «آن حضرت در آخرین روزهای حیات مبارک خویش برای بیان همین روایت شریف به مسجد آمدند و به اندازه ای حال ایشان بد بود که نمی توانستند راه بروند، لذا زیر بغل هایشان را گرفته بودند و کشان کشان به مسجد آمدند. چون قادر به ایستاده نماز خواندن نبودند، نماز را نشسته خواندند. بعد از نماز روی پله اول منبر نشستند و روایت ثقلین را خواندند: إِنِّی قَدْ تَرَکْتُ فِیکُمْ أَمْرَیْنِ لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِی مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی اهل بیتی فَإِنَّ اللَّطِیفَ الْخَبِیرَ قَدْ عَهِدَ إِلَیَّ أَنَّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّی یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ کَهَاتَیْنِ ـ وَ جَمَعَ بَیْنَ مُسَبِّحَتَیْهِ ـ وَ لَا أَقُولُ کَهَاتَیْنِ ـ وَ جَمَعَ بَیْنَ الْمُسَبِّحَهِ وَ الْوُسْطَی ـ فَتَسْبِقَ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَی فَتَمَسَّکُوا بِهِمَا لَا تَزِلُّوا وَ لَا تَضِلُّوا وَ لَا تَقَدَّمُوهُمْ فَتَضِلُّوا: من همانا دو چیز در میان شما می گذارم که پس از من هرگز گمراه نشوید، مادامی که به آن دو چنگ زنید: کتاب خدا، و عترتم که اهل بیت و خاندان من اند؛ زیرا خدای لطیف و آگاه به من سفارش کرده که آن دو از هم جدا نشوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند، مانند این دو انگشت (که با هم برابرند) ـ و دو انگشت سبابه خود را به هم چسباند ـ و نمی گویم مانند این دو انگشت ـ و انگشت سبابه و وسطی را به هم چسباند ـ تا یکی بر دیگری پیش باشد و جلو افتد. پس به هر دوی این ها چنگ زنید تا نلغزید و گمراه نشوید، و بر ایشان جلو نیفتید که گمراه می شوید<ref>الکافی، مرحوم کلینی، ج2، ص415.</ref>»<ref>بزرگترین وصیت پیامبر، آیت الله مظاهری، به نقل از سایت شفقنا.</ref>.<br/>
+
آیت الله مظاهری در مطلبی با عنوان «بزرگترین وصیت پیامبر» اینطور می‌آورند: «آن حضرت در آخرین روزهای حیات مبارک خویش برای بیان همین روایت شریف به مسجد آمدند و به اندازه‌ای حال ایشان بد بود که نمی‌توانستند راه بروند، لذا زیر بغل هایشان را گرفته بودند و کشان کشان به مسجد آمدند. چون قادر به ایستاده نماز خواندن نبودند، نماز را نشسته خواندند. بعد از نماز روی پله اول منبر نشستند و روایت ثقلین را خواندند: إِنِّی قَدْ تَرَکْتُ فِیکُمْ أَمْرَیْنِ لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِی مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی اهل بیتی فَإِنَّ اللَّطِیفَ الْخَبِیرَ قَدْ عَهِدَ إِلَیَّ أَنَّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّی یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ کَهَاتَیْنِ ـ وَ جَمَعَ بَیْنَ مُسَبِّحَتَیْهِ ـ وَ لَا أَقُولُ کَهَاتَیْنِ ـ وَ جَمَعَ بَیْنَ الْمُسَبِّحَهِ وَ الْوُسْطَی ـ فَتَسْبِقَ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَی فَتَمَسَّکُوا بِهِمَا لَا تَزِلُّوا وَ لَا تَضِلُّوا وَ لَا تَقَدَّمُوهُمْ فَتَضِلُّوا: من همانا دو چیز در میان شما می‌گذارم که پس از من هرگز گمراه نشوید، مادامی که به آن دو چنگ زنید: کتاب خدا، و عترتم که اهل بیت و خاندان من اند؛ زیرا خدای لطیف و آگاه به من سفارش کرده که آن دو از هم جدا نشوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند، مانند این دو انگشت (که با هم برابرند) ـ و دو انگشت سبابه خود را به هم چسباند ـ و نمی‌گویم مانند این دو انگشت ـ و انگشت سبابه و وسطی را به هم چسباند ـ تا یکی بر دیگری پیش باشد و جلو افتد. پس به هر دوی این‌ها چنگ زنید تا نلغزید و گمراه نشوید، و بر ایشان جلو نیفتید که گمراه می‌شوید<ref>الکافی، مرحوم کلینی، ج2، ص415.</ref>»<ref>بزرگترین وصیت پیامبر، آیت الله مظاهری، به نقل از سایت شفقنا.</ref>.<br/>
−
مناوی در فیض القدیر پیرامون این می نویسد: «ووصّی اُمّته بحسن معاملتهما وإیثار حقّهما علی أنفسهما والإستمساک بهما فی الدین: (پیامبر اسلام). به امت خود سفارش و وصیت کرد به خوش رفتاری (با قرآن و عترت).، مقدم نمودن حق آن دو بر خود، و گرفتن دین از آن دو»<ref>فیض القدیر شرح الجامع الصغیر، ج3، ص20.</ref>.<br/>
+
مناوی در فیض القدیر پیرامون این می‌نویسد: «ووصّی اُمّته بحسن معاملتهما وإیثار حقّهما علی أنفسهما والإستمساک بهما فی الدین: (پیامبر اسلام). به امت خود سفارش و وصیت کرد به خوش رفتاری (با قرآن و عترت).، مقدم نمودن حق آن دو بر خود، و گرفتن دین از آن دو»<ref>فیض القدیر شرح الجامع الصغیر، ج3، ص20.</ref>.<br/>
−
همینطور شیخ صدوق در کتاب المواعظ، کلمات سودمندی را با عنوان «وصایا رسول الله لأمیرالمؤمنین علیهما السلام» روایت می کنند.<ref>المواعظ، شیخ صدوق، ص2.</ref>. و یا مصحف فاطمه علیها السلام که طبق روایت مرحوم کلینی از امام صادق علیه السلام: «... فإنّ فیه وصیّه فاطمه علیها السّلام: وصیّت فاطمه علیها السّلام در آن است.»<ref>کافی، کلینی، ج1، ص241.</ref>.<br/>
+
همینطور شیخ صدوق در کتاب المواعظ، کلمات سودمندی را با عنوان «وصایا رسول الله لأمیرالمؤمنین علیهما السلام» روایت می‌کنند.<ref>المواعظ، شیخ صدوق، ص2.</ref>. و یا مصحف فاطمه علیها السلام که طبق روایت مرحوم کلینی از امام صادق علیه السلام: «... فإنّ فیه وصیّه فاطمه علیها السّلام: وصیّت فاطمه علیها السّلام در آن است.»<ref>کافی، کلینی، ج1، ص241.</ref>.<br/>
 
== منبع ==
 
== منبع ==
 
وصایای الهی، محمدمهدی محب الرحمان، نشریه حریم امام، شماره۱۱۹.<br />
 
وصایای الهی، محمدمهدی محب الرحمان، نشریه حریم امام، شماره۱۱۹.<br />
سطر ۲۷: سطر ۲۷:
 
== پانویس ==
 
== پانویس ==
 
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
 
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
−
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%D8%B5%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87 ویکی پدیا] | تاریخ برداشت: 94/12/12 </span></div>
+
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%D8%B5%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87 ویکی پدیا] - تاریخ برداشت: 94/12/12 </span></div>
  
 
<div class="hold">
 
<div class="hold">
 
<div class="return">بازگشت به [[وصیت کردن]] </div>
 
<div class="return">بازگشت به [[وصیت کردن]] </div>
 
</div>
 
</div>

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۵ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۹:۰۵

وصیت‌نامه - ویکی پدیا

مقدمه

(بخشی از وصیت نامه محمدعلی جناح).
وصیت نامه سندی است قانونی که به موجب آن موصی فرد یا افرادی را مسئول اموال یا دارایی‌های خویش پس از مرگ می‌کند.
وصیت از ریشه «وَصِیَ» است و «أرض واصیه» یعنی زمینی که از گیاهِ به هم متصل سراسر پوشیده است[۱].

وصیت در فقه و حقوق

اما در اصطلاح فقه و حقوق، خود چند قسم شده است. امام خمینی در تحریرالوسیله آورده‌اند: «وصیت یا تملیکیّه است مثل اینکه وصیت می‌کند به چیزی از ترکه اش برای زید. و وصیت کردن به مسلط شدن بر حق، ملحق به تملیکیّه می‌شود. و یا عهدیه است مثل اینکه وصیت می‌کند به آنچه که به تجهیزش یا به اجیر گرفتن برای حج یا نماز برایش یا مانند اینها تعلق دارد. و یا فکّیه است که به فکّ ملکی تعلق دارد مانند وصیت کردن به آزاد نمودن.»[۲] پس به طور کلی می‌توان وصیت فقهی را مربوط به احوال شخصیه وصیت کننده و پیگیریِ آن، دانست.
وصیت به معنای سفارش، پند و اندرز نیز به کار رفته است. راغب اصفهانی در مفردات اینطور آورده: «وصیت سفارش کردن بر دیگری همراه با پند و موعظه، جهت فرمان بردن و عمل نمودن است.»[۳].

سابقه تاریخی

قرآن کریم کتاب مقدس مسلمانان بارها از کلمه وصیت در امر استفاده کرده است. مانند: «وَوَصَّینَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَیهِ حُسْنًا: ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند.»[۴].
وصیت قبل از اسلام نیز واقع شده است: حضرت ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را وصیت کرده‌اند: «وَوَصَّی بِهَا إِبْرَاهِیمُ بَنِیهِ وَیعْقُوبُ یا بَنِی إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَی لَکُمُ الدِّینَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ: و ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را به این آیین، وصیت کردند: «فرزندان من! خداوند این آیین پاک را برای شما برگزیده است؛ و شما، جز به تسلیم در برابر فرمان خدا از دنیا نروید.»[۵].
همچنین طبق نقل تورات، در وصیت حضرت داود به سلیمان این طور آمده: «وقت وفات داود پادشا ه نزدیک می‌شد، پس به پسرش سلیمان اینطور وصیت کرد: چیزی از عمرم باقی نمانده است. تو قوی وشجاع باش و همواره از فرمانهای خداوند، خدایت پیروی کن...»[۶].
در انجیل نیز پولس اینطور وصیت می‌کند: «پولُس رسول ... این نامه را که حیثیت وصیت نامه دارد به همکار و معاون جوان خود تیموتاوس می‌نویسد. پولُس نصیحت می‌کند که هیچگاه با چیزی که دروغ است سازش نکند و با وجود مشکلات، صرف حقیقت را موعظه نماید...»[۷].
و یا از داریوش اول که زرتشتی مذهب بوده، وصیتی به شکل سنگ نوشته ثبت شده: «اهورامزدا این کشور را از لشکر دشمن، از خشکسالی و از دروغ پاس دارد.»[۸].

وصیت محمد امین پیامبر اسلام

آیت الله مظاهری در مطلبی با عنوان «بزرگترین وصیت پیامبر» اینطور می‌آورند: «آن حضرت در آخرین روزهای حیات مبارک خویش برای بیان همین روایت شریف به مسجد آمدند و به اندازه‌ای حال ایشان بد بود که نمی‌توانستند راه بروند، لذا زیر بغل هایشان را گرفته بودند و کشان کشان به مسجد آمدند. چون قادر به ایستاده نماز خواندن نبودند، نماز را نشسته خواندند. بعد از نماز روی پله اول منبر نشستند و روایت ثقلین را خواندند: إِنِّی قَدْ تَرَکْتُ فِیکُمْ أَمْرَیْنِ لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِی مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی اهل بیتی فَإِنَّ اللَّطِیفَ الْخَبِیرَ قَدْ عَهِدَ إِلَیَّ أَنَّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّی یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ کَهَاتَیْنِ ـ وَ جَمَعَ بَیْنَ مُسَبِّحَتَیْهِ ـ وَ لَا أَقُولُ کَهَاتَیْنِ ـ وَ جَمَعَ بَیْنَ الْمُسَبِّحَهِ وَ الْوُسْطَی ـ فَتَسْبِقَ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَی فَتَمَسَّکُوا بِهِمَا لَا تَزِلُّوا وَ لَا تَضِلُّوا وَ لَا تَقَدَّمُوهُمْ فَتَضِلُّوا: من همانا دو چیز در میان شما می‌گذارم که پس از من هرگز گمراه نشوید، مادامی که به آن دو چنگ زنید: کتاب خدا، و عترتم که اهل بیت و خاندان من اند؛ زیرا خدای لطیف و آگاه به من سفارش کرده که آن دو از هم جدا نشوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند، مانند این دو انگشت (که با هم برابرند) ـ و دو انگشت سبابه خود را به هم چسباند ـ و نمی‌گویم مانند این دو انگشت ـ و انگشت سبابه و وسطی را به هم چسباند ـ تا یکی بر دیگری پیش باشد و جلو افتد. پس به هر دوی این‌ها چنگ زنید تا نلغزید و گمراه نشوید، و بر ایشان جلو نیفتید که گمراه می‌شوید[۹]»[۱۰].
مناوی در فیض القدیر پیرامون این می‌نویسد: «ووصّی اُمّته بحسن معاملتهما وإیثار حقّهما علی أنفسهما والإستمساک بهما فی الدین: (پیامبر اسلام). به امت خود سفارش و وصیت کرد به خوش رفتاری (با قرآن و عترت).، مقدم نمودن حق آن دو بر خود، و گرفتن دین از آن دو»[۱۱].
همینطور شیخ صدوق در کتاب المواعظ، کلمات سودمندی را با عنوان «وصایا رسول الله لأمیرالمؤمنین علیهما السلام» روایت می‌کنند.[۱۲]. و یا مصحف فاطمه علیها السلام که طبق روایت مرحوم کلینی از امام صادق علیه السلام: «... فإنّ فیه وصیّه فاطمه علیها السّلام: وصیّت فاطمه علیها السّلام در آن است.»[۱۳].

منبع

وصایای الهی، محمدمهدی محب الرحمان، نشریه حریم امام، شماره۱۱۹.

ویکی پدیای انگلیسی

پانویس

  1. ↑ لسان العرب، ج۱۵، ص۳۹۵.
  2. ↑ ترجمه تحریر الوسیله، ص163.
  3. ↑ مفردات الفاظ قرآن، راغب، ج۱، ص۵۲۵
  4. ↑ سوره عنکبوت، آیه8
  5. ↑ سوره بقره، آیه 132.
  6. ↑ تورات، اول پادشاهان،2.
  7. ↑ عهد جدید، نامه دوم پولس به تیموتاوس، مقدمه.
  8. ↑ تاریخ مردم ایران پیش از اسلام، زرین کوب، ص۱۶۲؛ دروغ، آیت الله صدر، ص66.
  9. ↑ الکافی، مرحوم کلینی، ج2، ص415.
  10. ↑ بزرگترین وصیت پیامبر، آیت الله مظاهری، به نقل از سایت شفقنا.
  11. ↑ فیض القدیر شرح الجامع الصغیر، ج3، ص20.
  12. ↑ المواعظ، شیخ صدوق، ص2.
  13. ↑ کافی، کلینی، ج1، ص241.
منبع: ویکی پدیا - تاریخ برداشت: 94/12/12
بازگشت به وصیت کردن
برگرفته از «https://wiki.imaroof.ir/index.php?title=فرهنگ_مصادیق:وصیت‌نامه_-_ویکی_پدیا&oldid=36726»