فرهنگ مصادیق:هفت فرمان تربیت اخلاقی کودک: تفاوت بین نسخهها
(اصلاح نویسههای عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام) |
(←« موعظهٔ عملیِ صِرف » بهتر از « موعظه عملی و زبانی ») |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ همین کاربر نمایش داده نشده است) | |||
| سطر ۲: | سطر ۲: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
| − | پدر مادرها و | + | پدر مادرها و معلم ها می دانند همین هفت راهنمای ساده چقدر در تربیت روزمرهٔ بچه ها کاربرد و مصداق دارد.<br/> |
| − | پدر مادرها و | + | پدر مادرها و معلم ها می دانند همین هفت راهنمای ساده چقدر در تربیت روزمرهٔ بچه ها کاربرد و مصداق دارد. متاسفانه بعضاْ در عمل با هدف تربیت اخلاقی خلاف این توصیه ها پیاده می شود و شخصیت اخلاقی کودکان را خود والدین، ناخواسته، تخریب می کنند.<br/> |
== « تحسین » به جای « پاداش » == | == « تحسین » به جای « پاداش » == | ||
| − | «تحسین کردنِ» رفتارهای مثبتِ اخلاقی کودک بهتر از «پاداش دادن» به کودک برای آن رفتارها است. پاداش به مرور باعث | + | «تحسین کردنِ» رفتارهای مثبتِ اخلاقی کودک بهتر از «پاداش دادن» به کودک برای آن رفتارها است. پاداش به مرور باعث می شود کودک آن رفتار اخلاقی را به خاطر چیز دیگری انجام دهد ولی تحسین آن را در نظر کودک به خودی خود ارزشمند می کند و به فضیلتی خواستنی تبدیل می سازد.<br/> |
== تحسین « شخصیت » به جای تحسین « رفتار » == | == تحسین « شخصیت » به جای تحسین « رفتار » == | ||
| − | تحسین کردنِ « شخصیت » بافضیلتِ کودک کارسازتر از تحسین کردن خود « رفتار » اخلاقی کودک است (مثلا | + | تحسین کردنِ « شخصیت » بافضیلتِ کودک کارسازتر از تحسین کردن خود « رفتار » اخلاقی کودک است (مثلا این که به کودک بگوییم «چقدر خوبه که راستگو/اهل کمک کردن/مهربان هستی » بهتر است از این که بگوییم « آفرین که راست گفتی/فلان کمک و لطف را کردی »).<br/> |
== تحسین « تلاش » به جای تحسین « استعداد » == | == تحسین « تلاش » به جای تحسین « استعداد » == | ||
تحسین کردنِ « تلاش »و کوشش ارادی کودک موثرتر از تحسین کردنِ «استعداد»های او است.<br/> | تحسین کردنِ « تلاش »و کوشش ارادی کودک موثرتر از تحسین کردنِ «استعداد»های او است.<br/> | ||
| − | == توجه ویژه به | + | == توجه ویژه به هشت سالگی == |
| − | بهترین سن برای تعریف مثبت از شخصیت کودک و بهبود تصویر او از هویت | + | بهترین سن برای تعریف مثبت از شخصیت کودک و بهبود تصویر او از هویت اخلاقی اش ۸ سالگی است. زودتر از آن چندان قدرت فهم شخصیت بافصیلت را ندارد. دیرتر از آن هم دیگر تصویرش از شخصیت اخلاقی اش تا حد زیادی شکل گرفته است.<br/> |
== ایجاد حس « خطاکاری » به جای « شرم » == | == ایجاد حس « خطاکاری » به جای « شرم » == | ||
| − | در برابر رفتارهای غیراخلاقی کودک بهتر است به جای احساس «شرم» (که توام با حس حقارت و | + | در برابر رفتارهای غیراخلاقی کودک بهتر است به جای احساس «شرم» (که توام با حس حقارت و بی ارزشی و انفعال است)، احساس «خطاکاری» را (که همراه با پشیمانی و همدلی و میل جبران است) در او ایجاد کنیم.<br/> |
== « تاسف » به جای « خشم » == | == « تاسف » به جای « خشم » == | ||
| − | وقتی در پاسخ به رفتار غیراخلاقی کودک اظهار « خشم » | + | وقتی در پاسخ به رفتار غیراخلاقی کودک اظهار « خشم » می کنیم در او حس مخرب « شرم » (که تصویر او از خودش را منفی می کند) ایجاد می شود. ولی وقتی اظهار « تاسف » می کنیم در او حس سازندهٔ « خطاکاری » (که میل اصلاح رفتار ایجاد می کند) تقویت می شود. « اظهار تاسف » و تاکید بر این که از شخصیت اخلاقیِ کودک انتظار بیشتری دارید بهتر از نشان دادن « عصبانیت » است.<br/> |
| − | = | + | <h2 class="headsrc"> « موعظهٔ عملیِ صِرف » بهتر از « موعظه عملی و زبانی »</h2> |
| − | اگر الگوی اخلاقیِ عملیِ خوبی برای کودک باشیم و او را موعظهٔ | + | اگر الگوی اخلاقیِ عملیِ خوبی برای کودک باشیم و او را موعظهٔ زبانی نکنیم موثرتر از این است که همانقدر الگوی اخلاقی خوبی باشیم ولی موعظه زبانی هم بکنیم. به تعبیر ساده تر موعظهٔ عملی بدون موعظهٔ زبانی کارسازتر از موعظهٔ همزمانِ عملی و زبانی است.<br/> |
| − | پدر مادرها و | + | پدر مادرها و معلم ها می دانند همین هفت راهنمای ساده چقدر در تربیت روزمرهٔ بچه ها کاربرد و مصداق دارد. متاسفانه بعضاْ در عمل با هدف تربیت اخلاقی خلاف این توصیه ها پیاده می شود و شخصیت اخلاقی کودکان را خود والدین، ناخواسته، تخریب می کنند.<br/> |
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://shafaf.ir/fa/news/250987/%D9%87%D9%81%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9 سایت شفاف] - تاریخ برداشت: 95/06/02 </span></div> | <div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://shafaf.ir/fa/news/250987/%D9%87%D9%81%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9 سایت شفاف] - تاریخ برداشت: 95/06/02 </span></div> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۱۱
محتویات
مقدمه
پدر مادرها و معلم ها می دانند همین هفت راهنمای ساده چقدر در تربیت روزمرهٔ بچه ها کاربرد و مصداق دارد.
پدر مادرها و معلم ها می دانند همین هفت راهنمای ساده چقدر در تربیت روزمرهٔ بچه ها کاربرد و مصداق دارد. متاسفانه بعضاْ در عمل با هدف تربیت اخلاقی خلاف این توصیه ها پیاده می شود و شخصیت اخلاقی کودکان را خود والدین، ناخواسته، تخریب می کنند.
« تحسین » به جای « پاداش »
«تحسین کردنِ» رفتارهای مثبتِ اخلاقی کودک بهتر از «پاداش دادن» به کودک برای آن رفتارها است. پاداش به مرور باعث می شود کودک آن رفتار اخلاقی را به خاطر چیز دیگری انجام دهد ولی تحسین آن را در نظر کودک به خودی خود ارزشمند می کند و به فضیلتی خواستنی تبدیل می سازد.
تحسین « شخصیت » به جای تحسین « رفتار »
تحسین کردنِ « شخصیت » بافضیلتِ کودک کارسازتر از تحسین کردن خود « رفتار » اخلاقی کودک است (مثلا این که به کودک بگوییم «چقدر خوبه که راستگو/اهل کمک کردن/مهربان هستی » بهتر است از این که بگوییم « آفرین که راست گفتی/فلان کمک و لطف را کردی »).
تحسین « تلاش » به جای تحسین « استعداد »
تحسین کردنِ « تلاش »و کوشش ارادی کودک موثرتر از تحسین کردنِ «استعداد»های او است.
توجه ویژه به هشت سالگی
بهترین سن برای تعریف مثبت از شخصیت کودک و بهبود تصویر او از هویت اخلاقی اش ۸ سالگی است. زودتر از آن چندان قدرت فهم شخصیت بافصیلت را ندارد. دیرتر از آن هم دیگر تصویرش از شخصیت اخلاقی اش تا حد زیادی شکل گرفته است.
ایجاد حس « خطاکاری » به جای « شرم »
در برابر رفتارهای غیراخلاقی کودک بهتر است به جای احساس «شرم» (که توام با حس حقارت و بی ارزشی و انفعال است)، احساس «خطاکاری» را (که همراه با پشیمانی و همدلی و میل جبران است) در او ایجاد کنیم.
« تاسف » به جای « خشم »
وقتی در پاسخ به رفتار غیراخلاقی کودک اظهار « خشم » می کنیم در او حس مخرب « شرم » (که تصویر او از خودش را منفی می کند) ایجاد می شود. ولی وقتی اظهار « تاسف » می کنیم در او حس سازندهٔ « خطاکاری » (که میل اصلاح رفتار ایجاد می کند) تقویت می شود. « اظهار تاسف » و تاکید بر این که از شخصیت اخلاقیِ کودک انتظار بیشتری دارید بهتر از نشان دادن « عصبانیت » است.
« موعظهٔ عملیِ صِرف » بهتر از « موعظه عملی و زبانی »
اگر الگوی اخلاقیِ عملیِ خوبی برای کودک باشیم و او را موعظهٔ زبانی نکنیم موثرتر از این است که همانقدر الگوی اخلاقی خوبی باشیم ولی موعظه زبانی هم بکنیم. به تعبیر ساده تر موعظهٔ عملی بدون موعظهٔ زبانی کارسازتر از موعظهٔ همزمانِ عملی و زبانی است.
پدر مادرها و معلم ها می دانند همین هفت راهنمای ساده چقدر در تربیت روزمرهٔ بچه ها کاربرد و مصداق دارد. متاسفانه بعضاْ در عمل با هدف تربیت اخلاقی خلاف این توصیه ها پیاده می شود و شخصیت اخلاقی کودکان را خود والدین، ناخواسته، تخریب می کنند.
