فرهنگ مصادیق:نقطۀ مقابل تسلیم شدن «جزع کردن» است - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan در ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۲۳

2017-04-10T10:23:37Z

Golafshan: Golafshan صفحهٔ نقطۀ مقابل تسلیم شدن «جزع کردن» است را به فرهنگ مصادیق:نقطۀ مقابل تسلیم شدن «جزع کردن» است منتقل کرد

2017-01-03T18:33:41Z

Golafshan صفحهٔ نقطۀ مقابل تسلیم شدن «جزع کردن» است را به فرهنگ مصادیق:نقطۀ مقابل تسلیم شدن «جزع کردن» است منتقل کرد

Abbas69: /* تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست/ باید به زیبایی تسلیم امر خدا شویم نه با اکراه و نارضایتی */

2016-05-04T04:13:27Z

‏تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست/ باید به زیبایی تسلیم امر خدا شویم نه با اکراه و نارضایتی

Abbas69: /* یکی از صحنه‌های زیبای تسلیم در مقابل محدودیت‌ها، در دورهٔ احرام و مناسک حج است */

2016-05-04T04:13:05Z

‏یکی از صحنه‌های زیبای تسلیم در مقابل محدودیت‌ها، در دورهٔ احرام و مناسک حج است

User2: /* تسلیم خدا بشوید، تا خدا عالم را تسلیم شما کند */

2016-05-03T15:06:42Z

‏تسلیم خدا بشوید، تا خدا عالم را تسلیم شما کند

User2: /* تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست/ باید به زیبایی تسلیم امر خدا شویم نه با اکراه و نارضایتی */

2016-05-03T15:05:36Z

‏تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست/ باید به زیبایی تسلیم امر خدا شویم نه با اکراه و نارضایتی

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-05-03T15:04:52Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

نمایش تغییرات

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 == نقطهٔ مقابل تسلیم «جزع کردن» است/ جزع در مقابل محدودیت‌ها ناشی از تربیت نیافتگی انسان است ==
 نقطهٔ مقابل تسلیم شدن «جزع کردن» است. اگر تسلیمِ محدودیت‌های به جا نشویم جزع می‌کنیم. جزع کردن یعنی دست و پا زدن بیهوده در مقابل محدودیت‌هایی که دیگر کاری از تو نمی‌آید. وقتی نتوانستی کاری انجام دهی، دیگر نباید بیخودی دست و پا بزنی.<br/>
-این موضوع آن قدر مهم است که در قرآن کریم در تعریف‌های کلیدی دربارهٔ انسان آمده است. خداوند می‌فرماید: «إِنَّ الْانسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا» <ref>(معارج/۱۹).</ref> انسان خیلی موجود با ولعی آفریده شده است. یعنی وقتی که یک چیزی می‌خواهد، خیلی حرص و ولع دارد که به حتماً به آن برسد. بعد می‌فرماید: «إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا» <ref>(معارج/۲۰).</ref> انسان طبیعتاً-اگر خودش را تربیت نکند- این طوری است که وقتی یک شرّی به او می‌رسد جزع می‌کند.<br/>
+این موضوع آن قدر مهم است که در قرآن کریم در تعریف‌های کلیدی دربارهٔ انسان آمده است. خداوند می‌فرماید: «إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا» <ref>(معارج/۱۹).</ref> انسان خیلی موجود با ولعی آفریده شده است. یعنی وقتی که یک چیزی می‌خواهد، خیلی حرص و ولع دارد که به حتماً به آن برسد. بعد می‌فرماید: «إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا» <ref>(معارج/۲۰).</ref> انسان طبیعتاً-اگر خودش را تربیت نکند- این طوری است که وقتی یک شرّی به او می‌رسد جزع می‌کند.<br/>
 جزع کردن و بی تابی کردن در مقابل محدودیت‌هایی که زورِ انسان به آن نمی‌رسد(و نمی‌تواند آن را برطرف کند) کار بسیار اشتباهی است و به خاطر تربیت نایافتگی افراد است.<br/>
 بسیاری از مشکلات خانوادگی در جامعهٔ ما ناشی از جزع است/ ریشهٔ جزع را باید «با معرفت به زندگی» از بین برد<br/>
@@ سطر ۷۱: / سطر ۷۱: @@
 امام صادق(ع): اسلام به معنای تسلیم شدن به امر ولیّ خداست<br/>
 امام صادق(ع) می‌فرماید: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ بِإِقَامَهِ حَافِظِهِ» <ref>(مناقب آل ابیطالب ع/۳/۲۳).</ref> این کلام پروردگار در قرآن که «امروز دین شما کامل شد» یعنی اینکه حافظ دین معین شد، یعنی ولیّ خدا حافظ دین قرار گرفته و دین کامل شده است. «وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی  بِوَلَایَتِنَا» یعنی به ولایت ما نعمت تمام شد. «وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً أَیْ تَسْلِیمَ النَّفْسِ لِأَمْرِنَا» یعنی جان خودتان را به امر ما اهل بیت تسلیم کنید. پس این «الْإِسْلامَ» در آیهٔ شریفه، به معنای تسلیم شدن به ولیّ خداست.<br/>
-امام باقر(ع) دربارهٔ این آیهٔ کریمه: «إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ» <ref>(آل عمران/۱۹).</ref> می‌فرماید: یعنی انسان به ولایت علی بن ابیطالب(ع) تسلیم شود. (فِی قَوْلِهِ إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ  قَالَ التَّسْلِیمُ لِعَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ بِالْوَلَایَه؛ <ref>مناقب آل ابیطالب(ع) /۳/۹۵.</ref><br/>
+امام باقر(ع) دربارهٔ این آیهٔ کریمه: «إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ» <ref>(آل عمران/۱۹).</ref> می‌فرماید: یعنی انسان به ولایت علی بن ابیطالب(ع) تسلیم شود. (فِی قَوْلِهِ إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ  قَالَ التَّسْلِیمُ لِعَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ بِالْوَلَایَه؛ <ref>مناقب آل ابیطالب(ع) /۳/۹۵.</ref><br/>
 شخصی از اصحاب أمیرالمؤمنین علی(ع) می‌فرماید که من خدمت حضرت عرضه داشتم: اسلام چیست؟ حضرت در توضیح اسلام فرمودند: «اسلام یعنی تسلیم شدن برای ولایت اهل بیت عصمت و طهارت(ع)؛ وَ الْإِسْلَامُ فَمَا أَقْرَرْتَ بِهِ وَ التَّسْلِیمُ وَ الطَّاعَهُ لَهُمْ» <ref>(کتاب سلیم بن قیس/۲/۶۱۰).</ref><br/>
 یکی از نادرترین قسم‌های قرآن دربارهٔ لزوم تسلیم شدن به امر ولیّ خداست<br/>
 امام صادق(ع) می‌فرماید: اگر کسانی بیایند و همهٔ کارهای دین را انجام دهند، اما وقتی خدا یا رسول خدا یک دستوری داد، آنها بگویند «کاش این دستور را نمی‌داد» یا این را نگویند اما در دل شان نسبت به امر خدا یا ولیّ خدا یک چنین حالتی ایجاد شود. اینها دیگر مشرک شده‌اند- البته نه اینکه ما بخواهیم با این افراد مثل مشرکین رفتار کنیم، بلکه حضرت در اینجا ارزش منفی این عمل را توضیح می‌دهد- (لَوْ أَنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ وَ أَقَامُوا الصَّلَاهَ وَ آتَوُا الزَّکَاهَ وَ حَجُّوا الْبَیْتَ وَ صَامُوا شَهْرَ رَمَضَانَ ثُمَّ قَالُوا لِشَیْ ءٍ صَنَعَهُ اللَّهُ أَوْ صَنَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ ص أَلَّا صَنَعَ خِلَافَ الَّذِی صَنَعَ أَوْ وَجَدُوا ذَلِکَ فِی قُلُوبِهِمْ لَکَانُوا بِذَلِکَ مُشْرِکِینَ؛ <ref>کافی/۱/۳۹۰.</ref><br/>
-سپس حضرت این آیه را تلاوت کردند: «فَلا وَ رَبِّکَ لا یُؤْمِنُونَ حَتَّی یُحَکِّمُوکَ فیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لا یَجِدُوا فی  أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیْتَ وَ یُسَلِّمُوا تَسْلیماً» <ref>(نساء/۶۵).</ref> این یکی از موارد نادر در قرآن کریم است که خداوند متعال به خودش قسم می‌خورد و می‌فرماید: «پیامبر من! به پروردگار تو سوگند، ایمان ندارد کسی که وقتی تو امر کردی، تسلیم نشود، و حتی یک ذره در دلش احساس حرج و سختی بکند، بلکه باید تسلیم بشود؛ چه تسلیم شدنی!» یعنی پیامبر من! اگر کسی نسبت به دستور تو، در جان خودش احساس سختی کرد، به خدای تو سوگند که او ایمان ندارد.<br/>
+سپس حضرت این آیه را تلاوت کردند: «فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا» <ref>(نساء/۶۵).</ref> این یکی از موارد نادر در قرآن کریم است که خداوند متعال به خودش قسم می‌خورد و می‌فرماید: «پیامبر من! به پروردگار تو سوگند، ایمان ندارد کسی که وقتی تو امر کردی، تسلیم نشود، و حتی یک ذره در دلش احساس حرج و سختی بکند، بلکه باید تسلیم بشود؛ چه تسلیم شدنی!» یعنی پیامبر من! اگر کسی نسبت به دستور تو، در جان خودش احساس سختی کرد، به خدای تو سوگند که او ایمان ندارد.<br/>
 می‌دانید چرا خداوند در این آیه قسم می‌خورد؟ چون این را نمی‌شود به راحتی باور کرد و باورش خیلی سخت است که چنین کسی واقعاً ایمان ندارد، علی رغم اینکه اهل نماز خواندن باشد و [[انفاق]] و خمس و زکاتش هم برقرار باشد.<br/>
 البته وظیفهٔ اجتماعی ما این نیست که آدم‌ها را به این سادگی متهم به بی ایمانی و کفر کنیم، ولی باید این آیهٔ قرآن را گوش کنیم و جدّی بگیریم و برای خودمان حتماً به کار بگیریم و در محاسبهٔ نفس خودمان از آن استفاده کنیم.<br/>

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 مشابه این داستان دربارهٔ امام صادق(ع) نیز روایت شده است که حضرت بعد از اینکه فرزندشان از دنیا رفت، یک لباس بهتر پوشیدند-و محاسن خود را شانه زدند- و بیرون آمدند(لَمَّا حَضَرَتْ إِسْمَاعِیلَ بْنَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْوَفَاهُ جَزِعَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع جَزَعاً شَدِیداً قَالَ فَلَمَّا غَمَّضَهُ دَعَا بِقَمِیصٍ غَسِیلٍ أَوْ جَدِیدٍ فَلَبِسَهُ ثُمَّ تَسَرَّحَ... قَالَ إِنَّا أَهْلُ بَیْتٍ نَجْزَعُ مَا لَمْ تَنْزِلِ الْمُصِیبَهُ فَإِذَا نَزَلَتْ صَبَرْنَا؛ <ref>کمال الدین/۱/۷۳.</ref> و (وَ کَانَ لِلصَّادِقِ ع ابْنٌ فَبَیْنَا هُوَ یَمْشِی بَیْنَ یَدَیْهِ إِذْ غُصَّ فَمَاتَ فَبَکَی وَ قَالَ لَئِنْ أَخَذْتَ لَقَدْ بَقَّیْتَ وَ لَئِنِ ابْتَلَیْتَ لَقَدْ عَافَیْتَ ثُمَّ حُمِلَ إِلَی النِّسَاءِ فَلَمَّا رَأَیْنَهُ صَرَخْنَ فَأَقْسَمَ عَلَیْهِنَّ أَنْ لَا یَصْرُخْنَ؛ <ref>دعوات راوندی/۲۸۶.</ref><br/>
-== تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست/ باید به زیبایی تسلیم امر خدا شویم نه با اکراه و نارضایتی ==
+تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست<br/>
 وقتی امام صادق(ع) داشتند فرزند خود را به خاک می‌سپردند، یک نجوای زیبایی با خداوند متعال داشتند. عرضه داشتند: «ای خدایی که فرزندان ما را از ما می‌گیری ولی محبت ما به تو زیادتر می‌شود؛ سُبْحَانَ مَنْ یَقْتُلُ أَوْلَادَنَا وَ لَا نَزْدَادُ لَهُ إِلَّا حُبّاً» <ref>(دعوات راوندی/۲۸۶).</ref> و این نشان می‌دهد که در مقابل این مصیبت چقدر زیبا تسلیم خدا شده‌اند.<br/>
 تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست. وقتی تلاش خودمان را برای تحقق یک امری انجام دادیم ولی مقدّر نبود و تلاش ما به نتیجه نرسید، باید به زیبایی تسلیم امر خدا شویم نه با اکراه و نارضایتی. (کمااینکه امام صادق(ع) فرمود: إِنَّا قَوْمٌ نَسْأَلُ اللَّهَ مَا نُحِبُّ فِیمَنْ نُحِبُّ فَیُعْطِینَا فَإِذَا أَحَبَّ مَا نَکْرَهُ فِیمَنْ نُحِبُّ رَضِینَا؛ <ref>دعوات راوندی/۲۸۶.</ref> و (إِذَا أَرَدْنَا أَمْراً وَ أَرَادَ اللَّهُ  أَمْراً سَلَّمْنَا لِأَمْرِ اللَّهِ؛ <ref>مشکات الانوار/۲۰.</ref><br/>

@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۴: @@
 بعد حضرت فرمودند: «بندهٔ خدا گاهی اوقات به واسطهٔ [[صبر]] نداشتن، خودش را از رزق حلال محروم می‌کند، و چیزی هم بر مقدرات خودش اضافه نمی‌کند؛ إنّ العَبدَ لَیَحرِمُ نفسَهُ الرِّزقَ الحَلالَ بتَرکِ الصَّبرِ، ولا یُزادُ علی ما قُدِّرَ لَهُ» <ref>(همان).</ref> آن کسانی که از راه دزدی به یک پولی می‌رسند، قطعاً می‌توانستند به این پول‌ها از راه حلال برسند. کسی با دزدی و زرنگ بازی پولدار نمی‌شود. لذا مراقب باشید با این حرف‌ها شما را فریب ندهند که: «فلانی خورد و بُرد و از راه غلط، به مال و ثروتی رسید!» حتماً این مال برایش مقدّر بوده اما او [[صبر]] نکرده، و اگر [[صبر]] می‌کرد از راه حلال به او می‌رسید.<br/>
-== یکی از صحنه‌های زیبای تسلیم در مقابل محدودیت‌ها، در دورهٔ احرام و مناسک [[حج]] است ==
+یکی از صحنه‌های زیبای تسلیم در مقابل محدودیت‌ها، در دورهٔ احرام و مناسک حج است <br/>
 پذیرفتن محدودیت‌ها فوق العاده مهم است و تسلیم شدن در مقابل این محدودیت‌ها یک صحنهٔ خیلی قشنگ در زندگی انسان است. این صحنهٔ قشنگ را در کنار خانهٔ کعبه، وقتی که مردم برای [[حج]] و عمره می‌آیند و محرِم می‌شوند، می‌توانید ببیند(خصوصاً در جوان‌ها) که وقتی به آنها گفته می‌شود: «دورهٔ احرام تمام شد و آن محدودیت‌ها برداشته شد و حالا می‌توانید مثلاً در آیینه نگاه کنید و لباس معمولی بپوشید و...» دل شان می‌گیرد و می‌گویند: «آن محدودیت‌ها را دوست دارم، ای کاش دوباره مُحرِم بشوم...»<br/>
 اگر شما این تسلیم شدن را یک اصل در زندگی بهتر می‌دانید، خُب این را در متن زندگی خودتان وارد کنید و مصرفش کنید. بخشی از دستورات دین نیز، همین پذیرش محدودیت‌های به جا در زندگی است. مثلاً محدودیت‌های چشم را بپذیرید(پرهیز از نگاه حرام) یا محدودیت‌های زبان را بپذیرید(که یک نمونه اش غیبت است).<br/>

@@ سطر ۷۴: / سطر ۷۴: @@
 یکی از نادرترین قسم‌های قرآن دربارهٔ لزوم تسلیم شدن به امر ولیّ خداست<br/>
 امام صادق(ع) می‌فرماید: اگر کسانی بیایند و همهٔ کارهای دین را انجام دهند، اما وقتی خدا یا رسول خدا یک دستوری داد، آنها بگویند «کاش این دستور را نمی‌داد» یا این را نگویند اما در دل شان نسبت به امر خدا یا ولیّ خدا یک چنین حالتی ایجاد شود. اینها دیگر مشرک شده‌اند- البته نه اینکه ما بخواهیم با این افراد مثل مشرکین رفتار کنیم، بلکه حضرت در اینجا ارزش منفی این عمل را توضیح می‌دهد- (لَوْ أَنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ وَ أَقَامُوا الصَّلَاهَ وَ آتَوُا الزَّکَاهَ وَ حَجُّوا الْبَیْتَ وَ صَامُوا شَهْرَ رَمَضَانَ ثُمَّ قَالُوا لِشَیْ ءٍ صَنَعَهُ اللَّهُ أَوْ صَنَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ ص أَلَّا صَنَعَ خِلَافَ الَّذِی صَنَعَ أَوْ وَجَدُوا ذَلِکَ فِی قُلُوبِهِمْ لَکَانُوا بِذَلِکَ مُشْرِکِینَ؛ <ref>کافی/۱/۳۹۰.</ref><br/>
-سپس حضرت این آیه را تلاوت کردند: «فَلا وَ رَبِّکَ لا یُؤْمِنُونَ حَتَّی یُحَکِّمُوکَ فیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لا یَجِدُوا فی  أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیْتَ وَ یُسَلِّمُوا تَسْلیماً» (نساء/۶۵) این یکی از موارد نادر در قرآن کریم است که خداوند متعال به خودش قسم می‌خورد و می‌فرماید: «پیامبر من! به پروردگار تو سوگند، ایمان ندارد کسی که وقتی تو امر کردی، تسلیم نشود، و حتی یک ذره در دلش احساس حرج و سختی بکند، بلکه باید تسلیم بشود؛ چه تسلیم شدنی!» یعنی پیامبر من! اگر کسی نسبت به دستور تو، در جان خودش احساس سختی کرد، به خدای تو سوگند که او ایمان ندارد.<br/>
+سپس حضرت این آیه را تلاوت کردند: «فَلا وَ رَبِّکَ لا یُؤْمِنُونَ حَتَّی یُحَکِّمُوکَ فیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لا یَجِدُوا فی  أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیْتَ وَ یُسَلِّمُوا تَسْلیماً» <ref>(نساء/۶۵).</ref> این یکی از موارد نادر در قرآن کریم است که خداوند متعال به خودش قسم می‌خورد و می‌فرماید: «پیامبر من! به پروردگار تو سوگند، ایمان ندارد کسی که وقتی تو امر کردی، تسلیم نشود، و حتی یک ذره در دلش احساس حرج و سختی بکند، بلکه باید تسلیم بشود؛ چه تسلیم شدنی!» یعنی پیامبر من! اگر کسی نسبت به دستور تو، در جان خودش احساس سختی کرد، به خدای تو سوگند که او ایمان ندارد.<br/>
 می‌دانید چرا خداوند در این آیه قسم می‌خورد؟ چون این را نمی‌شود به راحتی باور کرد و باورش خیلی سخت است که چنین کسی واقعاً ایمان ندارد، علی رغم اینکه اهل نماز خواندن باشد و [[انفاق]] و خمس و زکاتش هم برقرار باشد.<br/>
 البته وظیفهٔ اجتماعی ما این نیست که آدم‌ها را به این سادگی متهم به بی ایمانی و کفر کنیم، ولی باید این آیهٔ قرآن را گوش کنیم و جدّی بگیریم و برای خودمان حتماً به کار بگیریم و در محاسبهٔ نفس خودمان از آن استفاده کنیم.<br/>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 تسلیم شدن با غُر زدن و نق زدن، زیبا نیست. وقتی تلاش خودمان را برای تحقق یک امری انجام دادیم ولی مقدّر نبود و تلاش ما به نتیجه نرسید، باید به زیبایی تسلیم امر خدا شویم نه با اکراه و نارضایتی. (کمااینکه امام صادق(ع) فرمود: إِنَّا قَوْمٌ نَسْأَلُ اللَّهَ مَا نُحِبُّ فِیمَنْ نُحِبُّ فَیُعْطِینَا فَإِذَا أَحَبَّ مَا نَکْرَهُ فِیمَنْ نُحِبُّ رَضِینَا؛ <ref>دعوات راوندی/۲۸۶.</ref> و (إِذَا أَرَدْنَا أَمْراً وَ أَرَادَ اللَّهُ  أَمْراً سَلَّمْنَا لِأَمْرِ اللَّهِ؛ <ref>مشکات الانوار/۲۰.</ref><br/>
 در داستان فوق، ما نمی‌خواهیم به دینی بودن ماجرا نگاه کنیم، بلکه می‌خواهیم بگوییم که این طور تسلیم شدن، یعنی زندگی بهتر. تعریف زندگی بهتر این است: تکاپوی به جا برای رسیدن به آنچه باید به آن برسیم، و تسلیم شدنِ به جا در مقابل محدودیت ها؛ وقتی که دیگر کاری از ما برنمی آید.<br/>
-آموزش و پرورش باید برای بچه‌ها جابیندازد که «در زندگی باید برخی محدودیت‌ها را پذیرفت» /آمادگی برای پذیرش محدودیت، یعنی آمادگی برای زندگی<br/>
+آموزش و پرورش باید برای بچه‌ها جابیندازد که «در زندگی باید برخی محدودیت‌ها را پذیرفت» /آمادگی برای پذیرش محدودیت، یعنی آمادگی برای زندگی پذیرش اصل محدودیت‌ها و آمادگی برای پذیرش محدودیت‌ها، یعنی آمادگی برای زندگی. در آموزش پرورش گفته می‌شود «ما می‌خواهیم دانش آموز را برای کسب و کار آماده کنیم» اما چقدر بهتر است که قبل از کسب و کار گفته شود: «ما می‌خواهیم دانش آموز را برای زندگی آماده کنیم» حتی نمی‌گوییم که برای بندگی آماده کنیم؛ همین که فرزند ما برای زندگی آماده شود، کافی است.<br/>
 پذیرش اصل محدودیت‌ها و آمادگی برای پذیرش محدودیت‌ها، یعنی آمادگی برای زندگی. در آموزش پرورش گفته می‌شود «ما می‌خواهیم دانش آموز را برای کسب و کار آماده کنیم» اما چقدر بهتر است که قبل از کسب و کار گفته شود: «ما می‌خواهیم دانش آموز را برای زندگی آماده کنیم» حتی نمی‌گوییم که برای بندگی آماده کنیم؛ همین که فرزند ما برای زندگی آماده شود، کافی است.<br/>
 بچه قبل از اینکه برای کسب و کار آماده شود، باید برای زندگی آماده شود و لازمهٔ آماده کردن بچه برای زندگی این است که در طول دوران مدرسه، خصوصاً در آن هفت سال اول تا اول متوسطه یا پایان ابتدایی، باید یک چیزی برایش جا افتاده باشد و آن هم اینکه: «آماده باشد در زندگی با محدودیت‌ها مواجه شود و از دوران خیال پردازی کودکانه خارج شود و فکر نکند که همهٔ محدودیت‌ها را می‌شود برداشت؛ باید بعضی از محدودیت‌ها را پذیرفت. حتی بعضی از محدودیت‌ها را باید به استقبال شان رفت، و حتی بعضی از محدودیت‌ها را باید به شیرینی پذیرفت» اینها جزء زندگی است، و اگر اینها برای کسی جا نیفتاده باشد، اصل زندگی اش مختل خواهد شد.<br/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۴ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۳۳
(بدون تفاوت)