فرهنگ مصادیق:نقطه اوج تقیه در قرآن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan در ‏۲۳ اسفند ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۵۷

2017-03-13T08:57:18Z

Golafshan در ‏۱۵ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۲۲

2016-12-05T12:22:50Z

Golafshan: Golafshan صفحهٔ نقطه اوج تقیه در قرآن را به فرهنگ مصادیق:نقطه اوج تقیه در قرآن منتقل کرد

2016-12-05T12:14:06Z

Golafshan صفحهٔ نقطه اوج تقیه در قرآن را به فرهنگ مصادیق:نقطه اوج تقیه در قرآن منتقل کرد

User2 در ‏۲۶ خرداد ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۴۵

2016-06-15T10:45:27Z

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-06-15T10:44:45Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> نقطه اوج تقیه در قرآن </div>
نویسنده: فاطمه زین الدینی<br/>

==مقدمه==
تقیه پیشینه‌ای بسیار کهن دارد. موارد متعدد تقیه در زندگی صالحان و پیامبران پیشین در متون اسلامی آمده است. در قرآن کریم موارد بسیاری از تقیه کردن پیامبران پیش از اسلام یافت می‌شود. با توجه به آیات می‌توان گفت حضرت ابراهیم بیش از سایر پیامبران به تقیه متوسل شده است. در ادامه، ابتدا نمونه‌هایی از تقیه در قرآن کریم و سیره انبیا و صالحان را ذکر می‌کنیم سپس آیات پیرامون تقیه را بیان می‌کنیم. <br/>
۱- در زمانی که حضرت ابراهیم دعوت اهالی شهر را در خروج از شهر نپذیرفت و فرمود« انی سقیم» (من مریض هستم) این عذری از روی مصلحت بود. همچنین پس از در هم شکستن بتها، تبر را بر دوش بت بزرگ قرار داد و در پاسخ سۆال بت پرستان فرمود: « بل فعله کبیرهم» ( بت بزرگ بت‌های کوچک را شکسته است) بر طبق تقیه عمل کرده است.<br/>
۲- تقیه اصحاب کهف به عنوان نقطه اوج تقیه در قرآن مطرح شده است. اصحاب کهف از روی تقیه در دربار پر از ظلم و جور مانده بودند و ایمان خود را کتمان می‌کردند.<br/>
۳- داستان عمار هم نمونه‌ای از تقیه است که در قرآن ذیل آیه ۱۰۶ سوره نحل به آن اشاره شده است. عمار یاسر در مقابل شکنجه‌ها تاب مقاومت نیاورد ، اظهار کفر کرد و این در حالی بود که پدر و مادرش یاسر و سمیه زیر شکنجه‌های مشرکان به شهادت رسیده بودند. پس از این که مشرکان او را آزاد کردند عمار نگران و سراسیمه خدمت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) رسید که من زیر شکنجه چنین کلماتی بر زبان رانده و اظهار کفر نموده‌ام. حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) به او فرمودند: دلت را چگونه یافتی؟ عرض کرد مطمئن به ایمان. رسول(صلی الله علیه و آله) فرمود: اگر بار دیگر هم در چنین وضعی قرار گرفتی همین عمل را انجام بده.<br/>

== آیات مرتبط با تقیه ==
۱- لَّا یَتَّخِذِ الْمُۆْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُۆْمِنِینَ وَ مَن یَفْعَلْ ذَالِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فیِ شیَ‌ْءٍ إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئةً وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلیَ اللَّهِ الْمَصِیرُ(28)<br/>
مۆمنان نباید کافران را- به جای مۆمنان- به دوستی بگیرند و هر که چنین کند، در هیچ چیز [او را] از [دوستیِ‏] خدا [بهره‌ای‏] نیست، مگر اینکه از آنان به نوعی [[تقیّه]] کنید و خداوند، شما را از [عقوبت‏] خود می‌ترساند، و بازگشتِ [همه‏] به سوی خداست. <ref>آل عمران ، 28.</ref><br/>
امام صادق (علیه السلام) در حدیثی می‌فرمایند: تقیه مواردی دارد و برای تقیه جایگاه‌هایی است که هر کس آن را از جایگاه‌هایش زایل کند و آن را در غیر مواردش به کار برد برایش جایز و درست نیست<br/>
در این آیه به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می‌شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا (الا) نشان می‌دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست: مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد.<br/>
علامه طباطبایی این جمله را (الا ان تتقوا منهم تقاة ) دلیل جواز و مشروعیت تقیه می‌دانند.<br/>
۲- مَن کَفَرَ بِاللَّهِ مِن بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئنِ‌ُّ بِالْایمَانِ وَ لَاکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ<br/>
هر کس پس از ایمان آوردن خود، به خدا کفر ورزد [عذابی سخت خواهد داشت‏] مگر آن کس که مجبور شده و [لی‏] قلبش به ایمان اطمینان دارد. لیکن هر که سینه‌اش به کفر گشاده گردد خشم خدا بر آنان است و برایشان عذابی بزرگ خواهد بود، <ref>نحل، 106.</ref><br/>
در این آیه که اشاره دارد به داستان عمار یک جملهٔ شرط وجود دارد و یک جواب شرط، اما برای جواب شرط استثنایی آمده است و آن استثناء مواردی است که فرد تقیه می‌کند به این شکل که مجبور به تظاهر کفر می‌شود بعد از این که ایمان آورده است. به این ترتیب کفر بعد از ایمان مورد عذاب الهی واقع می‌شود به جز در صورت تقیه.<br/>
۳- وَ قَالَ رَجُلٌ مُّۆْمِنٌ مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ یَکْتُمُ إِیمَانَهُ‏...<br/>
و مرد مۆمنی از خاندان فرعون که ایمانش را پنهان می‌داشت، گفت‏…<ref>غافر،28.</ref><br/>
به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می‌شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا ( الا) نشان می‌دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست : مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد<br/>
این آیه به مۆمنی از آل فرعون اشاره می‌کند. در این آیه برای توصیف آن مرد گفته شده است: یکتم ایمانه (ایمانش را پنهان می‌کرده). در واقع او می‌خواست با کمک تقیه در دربار فرعون نفوذ کند و به حضرت موسی خدمت کند.<br/>
در بعضی از آیات، مورد تقیه با ادات استثناء آمده است و این نشان دهنده آن است که تقیه یک امر استثنایی و اضطراری است چیزی شبیه به مردار خوردن که در موارد اضطرار و قحطی جایز شمرده شده است.<br/>
سیره عقلا در موارد استثنا به این صورت است که، در همان مورد استثناء باید عمل کرد و نمی‌توان آن را به کلیه شۆون زندگی سرایت داد. و باید توجه داشته باشیم که اسلام قوانین کلی و اصول عمومی خود را دارد و نمی‌توان یک امر استثنایی را جانشین این اصول کرد چرا که در آن صورت فرع مقدم بر اصل می‌شود . <br/>
در راستای همین مسئله است که امام صادق (علیه السلام) در حدیثی می‌فرمایند: تقیه مواردی دارد و برای تقیه جایگاه‌هایی است که هر کس آن را از جایگاه‌هایش زایل کند و آن را در غیر مواردش به کار برد برایش جایز و درست نیست.<br/>

== خلاصه ==
طبق آیات قرآن دربارهٔ تقیه و سیره انبیا و صالحین، جواز و مشروعیت تقیه ثابت می‌شود. داستان عمار، پاسخ‌های حضرت ابراهیم به بت پرستان، تقیه اصحاب کهف و... مواردی از تقیه است و نشان دهنده آن است که تقیه در پیش از اسلام هم به عنوان یک روش برای دفع ضرر، مورد استفاده قرار می‌گرفته است.<br/>

== فهرست منابع ==
نقش تقیه در استنباط، نعمت الله صفری<br/>
تقیه [[امر به معروف]] و نهی از منکر، سید احمد طیبی شبستری<br/>
مقاله تقیه در قرآن کریم و نقش آن در انسجام اسلامی، حسین مطیع<br/>

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=261036 موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان] - تاریخ برداشت: 95/03/26 </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[تقیه]] </div>
</div>

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==مقدمه==
 تقیه پیشینه ای بسیار کهن دارد. موارد متعدد تقیه در زندگی صالحان و پیامبران پیشین در متون اسلامی آمده است. در قرآن کریم موارد بسیاری از تقیه کردن پیامبران پیش از اسلام یافت می شود. با توجه به آیات می توان گفت حضرت ابراهیم بیش از سایر پیامبران به تقیه متوسل شده است. در ادامه، ابتدا نمونه هایی از تقیه در قرآن کریم و سیره انبیا و صالحان را ذکر می کنیم سپس آیات پیرامون تقیه را بیان می کنیم. <br/>
-۱- در زمانی که حضرت ابراهیم دعوت اهالی شهر را در خروج از شهر نپذیرفت و فرمود« انی سقیم» (من مریض هستم) این عذری از روی مصلحت بود. همچنین پس از در هم شکستن بتها، تبر را بر دوش بت بزرگ قرار داد و در پاسخ سۆال بت پرستان فرمود: « بل فعله کبیرهم» ( بت بزرگ بت های کوچک را شکسته است) بر طبق تقیه عمل کرده است.<br/>
+۱- در زمانی که حضرت ابراهیم دعوت اهالی شهر را در خروج از شهر نپذیرفت و فرمود« إِنِّي سَقِيمٌ » (من مریض هستم) این عذری از روی مصلحت بود. همچنین پس از در هم شکستن بتها، تبر را بر دوش بت بزرگ قرار داد و در پاسخ سۆال بت پرستان فرمود: « بل فعله کبیرهم» ( بت بزرگ بت های کوچک را شکسته است) بر طبق تقیه عمل کرده است.<br/>
 ۲- تقیه اصحاب کهف به عنوان نقطه اوج تقیه در قرآن مطرح شده است.  اصحاب کهف از روی تقیه در دربار پر از ظلم و جور مانده بودند و ایمان خود را کتمان می کردند.<br/>
 ۳- داستان عمار هم نمونه ای از تقیه است که در قرآن ذیل آیه ۱۰۶ سوره نحل به آن اشاره شده است. عمار یاسر در مقابل شکنجه ها تاب مقاومت نیاورد ، اظهار کفر کرد و این در حالی بود که پدر و مادرش یاسر و سمیه زیر شکنجه های مشرکان به شهادت رسیده بودند. پس از این که مشرکان او را آزاد کردند عمار نگران و سراسیمه خدمت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) رسید که من زیر شکنجه چنین کلماتی بر زبان رانده و اظهار کفر نموده ام. حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) به او فرمودند: دلت را چگونه یافتی؟ عرض کرد مطمئن به ایمان. رسول(صلی الله علیه و آله) فرمود: اگر بار دیگر هم در چنین وضعی قرار گرفتی همین عمل را انجام بده.<br/>
 == آیات مرتبط با تقیه ==
-۱-  لَّا یَتَّخِذِ الْمُۆْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُۆْمِنِینَ  وَ مَن یَفْعَلْ ذَالِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فیِ شیَ ءٍ إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئةً  وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ  وَ إِلیَ اللَّهِ الْمَصِیرُ(28)<br/>
+۱-  لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ (28)<br/>
 مۆمنان نباید کافران را- به جای مۆمنان- به دوستی بگیرند و هر که چنین کند، در هیچ چیز [او را] از [دوستیِ‏] خدا [بهره ای‏] نیست، مگر اینکه از آنان به نوعی [[تقیّه]] کنید و خداوند، شما را از [عقوبت‏] خود می ترساند، و بازگشتِ [همه‏] به سوی خداست. <ref>آل عمران ، 28.</ref><br/>
 امام صادق (علیه السلام) در حدیثی می فرمایند: تقیه مواردی دارد و برای تقیه جایگاه هایی است که هر کس آن را از جایگاه هایش زایل کند و آن را در غیر مواردش به کار برد برایش جایز و درست نیست<br/>
 در این آیه به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا (الا) نشان می دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست: مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد.<br/>
-علامه طباطبایی این جمله را (الا ان تتقوا منهم تقاة )  دلیل جواز و مشروعیت تقیه می دانند.<br/>
+علامه طباطبایی این جمله را ( إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً )  دلیل جواز و مشروعیت تقیه می دانند.<br/>
-۲- مَن کَفَرَ بِاللَّهِ مِن بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئنِ   بِالْایمَانِ وَ لَاکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ<br/>
+۲- مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ وَلَكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ مٌ<br/>
 هر کس پس از ایمان آوردن خود، به خدا کفر ورزد [عذابی سخت خواهد داشت‏] مگر آن کس که مجبور شده و [لی‏] قلبش به ایمان اطمینان دارد. لیکن هر که سینه اش به کفر گشاده گردد خشم خدا بر آنان است و برایشان عذابی بزرگ خواهد بود، <ref>نحل، 106.</ref><br/>
 در این آیه که اشاره دارد به داستان عمار یک جملهٔ شرط وجود دارد و یک جواب شرط، اما برای جواب شرط استثنایی آمده است و آن استثناء مواردی است که فرد تقیه می کند به این شکل که مجبور به تظاهر کفر می شود بعد از این که ایمان آورده است. به این ترتیب کفر بعد از ایمان مورد عذاب الهی واقع می شود به جز در صورت تقیه.<br/>
-۳- وَ قَالَ رَجُلٌ مُّۆْمِنٌ مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ یَکْتُمُ إِیمَانَهُ‏...<br/>
+۳-وَقَالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمَانَهُ...<br/>
 و مرد مۆمنی از خاندان فرعون که ایمانش را پنهان می داشت، گفت‏…<ref>غافر،28.</ref><br/>
 به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا ( الا) نشان می دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست : مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد<br/>

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==مقدمه==
-تقیه پیشینه‌ای بسیار کهن دارد. موارد متعدد تقیه در زندگی صالحان و پیامبران پیشین در متون اسلامی آمده است. در قرآن کریم موارد بسیاری از تقیه کردن پیامبران پیش از اسلام یافت می‌شود. با توجه به آیات می‌توان گفت حضرت ابراهیم بیش از سایر پیامبران به تقیه متوسل شده است. در ادامه، ابتدا نمونه‌هایی از تقیه در قرآن کریم و سیره انبیا و صالحان را ذکر می‌کنیم سپس آیات پیرامون تقیه را بیان می‌کنیم. <br/>
+تقیه پیشینه ای بسیار کهن دارد. موارد متعدد تقیه در زندگی صالحان و پیامبران پیشین در متون اسلامی آمده است. در قرآن کریم موارد بسیاری از تقیه کردن پیامبران پیش از اسلام یافت می شود. با توجه به آیات می توان گفت حضرت ابراهیم بیش از سایر پیامبران به تقیه متوسل شده است. در ادامه، ابتدا نمونه هایی از تقیه در قرآن کریم و سیره انبیا و صالحان را ذکر می کنیم سپس آیات پیرامون تقیه را بیان می کنیم. <br/>
-۱- در زمانی که حضرت ابراهیم دعوت اهالی شهر را در خروج از شهر نپذیرفت و فرمود« انی سقیم» (من مریض هستم) این عذری از روی مصلحت بود. همچنین پس از در هم شکستن بتها، تبر را بر دوش بت بزرگ قرار داد و در پاسخ سۆال بت پرستان فرمود: « بل فعله کبیرهم» ( بت بزرگ بت‌های کوچک را شکسته است) بر طبق تقیه عمل کرده است.<br/>
+۱- در زمانی که حضرت ابراهیم دعوت اهالی شهر را در خروج از شهر نپذیرفت و فرمود« انی سقیم» (من مریض هستم) این عذری از روی مصلحت بود. همچنین پس از در هم شکستن بتها، تبر را بر دوش بت بزرگ قرار داد و در پاسخ سۆال بت پرستان فرمود: « بل فعله کبیرهم» ( بت بزرگ بت های کوچک را شکسته است) بر طبق تقیه عمل کرده است.<br/>
-۲- تقیه اصحاب کهف به عنوان نقطه اوج تقیه در قرآن مطرح شده است.  اصحاب کهف از روی تقیه در دربار پر از ظلم و جور مانده بودند و ایمان خود را کتمان می‌کردند.<br/>
+۲- تقیه اصحاب کهف به عنوان نقطه اوج تقیه در قرآن مطرح شده است.  اصحاب کهف از روی تقیه در دربار پر از ظلم و جور مانده بودند و ایمان خود را کتمان می کردند.<br/>
-۳- داستان عمار هم نمونه‌ای از تقیه است که در قرآن ذیل آیه ۱۰۶ سوره نحل به آن اشاره شده است. عمار یاسر در مقابل شکنجه‌ها تاب مقاومت نیاورد ، اظهار کفر کرد و این در حالی بود که پدر و مادرش یاسر و سمیه زیر شکنجه‌های مشرکان به شهادت رسیده بودند. پس از این که مشرکان او را آزاد کردند عمار نگران و سراسیمه خدمت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) رسید که من زیر شکنجه چنین کلماتی بر زبان رانده و اظهار کفر نموده‌ام. حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) به او فرمودند: دلت را چگونه یافتی؟ عرض کرد مطمئن به ایمان. رسول(صلی الله علیه و آله) فرمود: اگر بار دیگر هم در چنین وضعی قرار گرفتی همین عمل را انجام بده.<br/>
+۳- داستان عمار هم نمونه ای از تقیه است که در قرآن ذیل آیه ۱۰۶ سوره نحل به آن اشاره شده است. عمار یاسر در مقابل شکنجه ها تاب مقاومت نیاورد ، اظهار کفر کرد و این در حالی بود که پدر و مادرش یاسر و سمیه زیر شکنجه های مشرکان به شهادت رسیده بودند. پس از این که مشرکان او را آزاد کردند عمار نگران و سراسیمه خدمت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) رسید که من زیر شکنجه چنین کلماتی بر زبان رانده و اظهار کفر نموده ام. حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) به او فرمودند: دلت را چگونه یافتی؟ عرض کرد مطمئن به ایمان. رسول(صلی الله علیه و آله) فرمود: اگر بار دیگر هم در چنین وضعی قرار گرفتی همین عمل را انجام بده.<br/>
 == آیات مرتبط با تقیه ==
-۱-  لَّا یَتَّخِذِ الْمُۆْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُۆْمِنِینَ  وَ مَن یَفْعَلْ ذَالِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فیِ شیَ‌ْءٍ إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئةً  وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ  وَ إِلیَ اللَّهِ الْمَصِیرُ(28)<br/>
+۱-  لَّا یَتَّخِذِ الْمُۆْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُۆْمِنِینَ  وَ مَن یَفْعَلْ ذَالِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فیِ شیَ ءٍ إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئةً  وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ  وَ إِلیَ اللَّهِ الْمَصِیرُ(28)<br/>
-مۆمنان نباید کافران را- به جای مۆمنان- به دوستی بگیرند و هر که چنین کند، در هیچ چیز [او را] از [دوستیِ‏] خدا [بهره‌ای‏] نیست، مگر اینکه از آنان به نوعی [[تقیّه]] کنید و خداوند، شما را از [عقوبت‏] خود می‌ترساند، و بازگشتِ [همه‏] به سوی خداست. <ref>آل عمران ، 28.</ref><br/>
+مۆمنان نباید کافران را- به جای مۆمنان- به دوستی بگیرند و هر که چنین کند، در هیچ چیز [او را] از [دوستیِ‏] خدا [بهره ای‏] نیست، مگر اینکه از آنان به نوعی [[تقیّه]] کنید و خداوند، شما را از [عقوبت‏] خود می ترساند، و بازگشتِ [همه‏] به سوی خداست. <ref>آل عمران ، 28.</ref><br/>
-امام صادق (علیه السلام) در حدیثی می‌فرمایند: تقیه مواردی دارد و برای تقیه جایگاه‌هایی است که هر کس آن را از جایگاه‌هایش زایل کند و آن را در غیر مواردش به کار برد برایش جایز و درست نیست<br/>
+امام صادق (علیه السلام) در حدیثی می فرمایند: تقیه مواردی دارد و برای تقیه جایگاه هایی است که هر کس آن را از جایگاه هایش زایل کند و آن را در غیر مواردش به کار برد برایش جایز و درست نیست<br/>
-در این آیه به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می‌شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا (الا) نشان می‌دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست: مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد.<br/>
+در این آیه به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا (الا) نشان می دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست: مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد.<br/>
-علامه طباطبایی این جمله را (الا ان تتقوا منهم تقاة )  دلیل جواز و مشروعیت تقیه می‌دانند.<br/>
+علامه طباطبایی این جمله را (الا ان تتقوا منهم تقاة )  دلیل جواز و مشروعیت تقیه می دانند.<br/>
-۲- مَن کَفَرَ بِاللَّهِ مِن بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئنِ‌ُّ  بِالْایمَانِ وَ لَاکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ<br/>
+۲- مَن کَفَرَ بِاللَّهِ مِن بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئنِ   بِالْایمَانِ وَ لَاکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ<br/>
-هر کس پس از ایمان آوردن خود، به خدا کفر ورزد [عذابی سخت خواهد داشت‏] مگر آن کس که مجبور شده و [لی‏] قلبش به ایمان اطمینان دارد. لیکن هر که سینه‌اش به کفر گشاده گردد خشم خدا بر آنان است و برایشان عذابی بزرگ خواهد بود، <ref>نحل، 106.</ref><br/>
+هر کس پس از ایمان آوردن خود، به خدا کفر ورزد [عذابی سخت خواهد داشت‏] مگر آن کس که مجبور شده و [لی‏] قلبش به ایمان اطمینان دارد. لیکن هر که سینه اش به کفر گشاده گردد خشم خدا بر آنان است و برایشان عذابی بزرگ خواهد بود، <ref>نحل، 106.</ref><br/>
-در این آیه که اشاره دارد به داستان عمار یک جملهٔ شرط وجود دارد و یک جواب شرط، اما برای جواب شرط استثنایی آمده است و آن استثناء مواردی است که فرد تقیه می‌کند به این شکل که مجبور به تظاهر کفر می‌شود بعد از این که ایمان آورده است. به این ترتیب کفر بعد از ایمان مورد عذاب الهی واقع می‌شود به جز در صورت تقیه.<br/>
+در این آیه که اشاره دارد به داستان عمار یک جملهٔ شرط وجود دارد و یک جواب شرط، اما برای جواب شرط استثنایی آمده است و آن استثناء مواردی است که فرد تقیه می کند به این شکل که مجبور به تظاهر کفر می شود بعد از این که ایمان آورده است. به این ترتیب کفر بعد از ایمان مورد عذاب الهی واقع می شود به جز در صورت تقیه.<br/>
 ۳- وَ قَالَ رَجُلٌ مُّۆْمِنٌ مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ یَکْتُمُ إِیمَانَهُ‏...<br/>
-و مرد مۆمنی از خاندان فرعون که ایمانش را پنهان می‌داشت، گفت‏…<ref>غافر،28.</ref><br/>
+و مرد مۆمنی از خاندان فرعون که ایمانش را پنهان می داشت، گفت‏…<ref>غافر،28.</ref><br/>
-به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می‌شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا ( الا) نشان می‌دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست : مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد<br/>
+به همه مسلمانان امر شده است که ولایت و تدبیر امور خود را به کافر ندهند. اگر این کار را بکنند از حزب خدا نیستند و از زمره مۆمنین خارج می شوند اما آیه یک استثنا هم دارد که آن را با ادات استثنا ( الا) نشان می دهند. مورد استثنا همان تقیه است و در اینجا به این معناست : مۆمن اظهار کند ولایت کافر را پذیرفته است ولی در حقیقت و در باطنش این طور نباشد<br/>
-این آیه به مۆمنی از آل فرعون اشاره می‌کند. در این آیه برای توصیف آن مرد گفته شده است: یکتم ایمانه (ایمانش را پنهان می‌کرده). در واقع او می‌خواست با کمک تقیه در دربار فرعون نفوذ کند و به حضرت موسی خدمت کند.<br/>
+این آیه به مۆمنی از آل فرعون اشاره می کند. در این آیه برای توصیف آن مرد گفته شده است: یکتم ایمانه (ایمانش را پنهان می کرده). در واقع او می خواست با کمک تقیه در دربار فرعون نفوذ کند و به حضرت موسی خدمت کند.<br/>
 در بعضی از آیات، مورد تقیه با ادات استثناء آمده است و این نشان دهنده آن است که تقیه یک امر استثنایی و اضطراری است چیزی شبیه به مردار خوردن که در موارد اضطرار و قحطی جایز شمرده شده است.<br/>
-سیره عقلا در موارد استثنا به این صورت است که، در همان مورد استثناء باید عمل کرد و نمی‌توان آن را به کلیه شۆون زندگی سرایت داد. و باید توجه داشته باشیم که اسلام قوانین کلی و اصول عمومی خود را دارد و نمی‌توان یک امر استثنایی را جانشین این اصول کرد چرا که در آن صورت فرع مقدم بر اصل می‌شود . <br/>
+سیره عقلا در موارد استثنا به این صورت است که، در همان مورد استثناء باید عمل کرد و نمی توان آن را به کلیه شۆون زندگی سرایت داد. و باید توجه داشته باشیم که اسلام قوانین کلی و اصول عمومی خود را دارد و نمی توان یک امر استثنایی را جانشین این اصول کرد چرا که در آن صورت فرع مقدم بر اصل می شود . <br/>
-در راستای همین مسئله است که امام صادق (علیه السلام) در حدیثی می‌فرمایند: تقیه مواردی دارد و برای تقیه جایگاه‌هایی است که هر کس آن را از جایگاه‌هایش زایل کند و آن را در غیر مواردش به کار برد برایش جایز و درست نیست.<br/>
+در راستای همین مسئله است که امام صادق (علیه السلام) در حدیثی می فرمایند: تقیه مواردی دارد و برای تقیه جایگاه هایی است که هر کس آن را از جایگاه هایش زایل کند و آن را در غیر مواردش به کار برد برایش جایز و درست نیست.<br/>
 == خلاصه ==
-طبق آیات قرآن دربارهٔ تقیه و سیره انبیا و صالحین، جواز و مشروعیت تقیه ثابت می‌شود. داستان عمار، پاسخ‌های حضرت ابراهیم به بت پرستان، تقیه اصحاب کهف و... مواردی از تقیه است و نشان دهنده آن است که تقیه در پیش از اسلام هم به عنوان یک روش برای دفع ضرر، مورد استفاده قرار می‌گرفته است.<br/>
+طبق آیات قرآن دربارهٔ تقیه و سیره انبیا و صالحین، جواز و مشروعیت تقیه ثابت می شود. داستان عمار، پاسخ های حضرت ابراهیم به بت پرستان، تقیه اصحاب کهف و... مواردی از تقیه است و نشان دهنده آن است که تقیه در پیش از اسلام هم به عنوان یک روش برای دفع ضرر، مورد استفاده قرار می گرفته است.<br/>
 == فهرست منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۱۴
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 <div class="hold">
-<div class="return">بازگشت به [[تقیه]] </div>
+<div class="return">بازگشت به [[تقیّه]] </div>
 </div>