فرهنگ مصادیق:نقش تشویق و تنبیه در تربیت کودک - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan در ‏۱۵ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۱۸

2016-11-05T17:18:12Z

Golafshan: Golafshan صفحهٔ نقش تشویق و تنبیه در تربیت کودک را به فرهنگ مصادیق:نقش تشویق و تنبیه در تربیت کودک منتقل کرد

2016-11-05T17:16:22Z

Golafshan صفحهٔ نقش تشویق و تنبیه در تربیت کودک را به فرهنگ مصادیق:نقش تشویق و تنبیه در تربیت کودک منتقل کرد

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-05-15T15:17:47Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> نقش تشویق و تنبیه در تربیت کودک </div>

==مقدمه==
شویق یکی از ابزار مهم تربیت است که مربی می‌تواند از آن بهره گیرد و کودک را به کارهای نیک علاقه مند سازد. کودک در سایه تشویق، از بسیاری از خواسته‌های خود چشم می‌پوشد و به راهی که مورد نظر مربی است، قدم می‌گذارد. 
تشویق به معنای به شوق آوردن، کار کسی را ستودن و او را دلگرم ساختن است.<ref>فرهنگ عمید.</ref> 
نیاز به تشویق از تمایلات فطری هر انسان است که تا پایان عمر در او باقی می‌ماند. این خطاست که تصور کنیم شخص از آن جهت که بزرگ شده است و خوب و بد را می‌فهمد، احتیاج به تشویق ندارد، زیرا بسیاری از تلاشها و رقابتهای بزرگسالان به منظور به دست آوردن تشویق و تحسین دیگران است. 

== شیوه تشویق ==
تشویق گاهی زبانی است که مربی با دلجویی و بیان جملات محبت آمیز، رفتار و گفتار کودک را مورد تشویق قرار می‌دهد و او را به کار و راهش دلگرم و امیدوار می‌کند و گاهی عملی که مربی با به آغوش گرفتن کودک و نوازش او و نگاه توأم با لبخند و خرید شکلات، اسباب بازی، لباس و گردش او را به خاطر عملی که انجام داده است، می‌ستاید. 
نکته لازم به تذکر این است که در نوع و شیوه تشویق باید سن و درک کودک را مورد توجه قرار داد و تشویق را به موازات نوع عمل و درک او تغییر داد. به عنوان مثال یک کودک ۳ ـ ۴ ساله بهترین تشویق برای او، یک شکلات است و برای یک نوجوان ۱۴ ـ ۱۵ ساله، یک گردش علمی و دیدار از موزه‌ها و شخصیتهای اجتماعی ارزنده‌ترین تشویق است. 

== آثار تشویق ==
۱ـ تشویق، خستگی و نومیدی را از کودک دور می‌سازد و او را نسبت به هدف و راهی که انتخاب کرده است، امیدوار می‌سازد. 
۲ـ کودک با تحسین و تشویق، در صدد اصلاح ناسازگاریها و نقاط منفی اخلاقی خود برمی آید و بسیاری از شیوه‌های غلط رفتاری خود را اصلاح می‌کند. 
۳ـ تحسین رفتار و گفتار کودک باعث می‌شود که در سر دو راهیها سرگردان نشود و در کاری که انجام می‌دهد، کوشاتر و جدی تر باشد. 

== نکاتی پیرامون تشویق ==
۱ـ هنگام تشویق، کودک باید بفهمد که به چه جهت مورد تحسین قرار گرفته است. 
۲ـ تشویق باید هر چند وقت یک بار و در برابر کارهای برجسته کودک باشد، نه به صورت همیشگی و برای هر کاری؛ زیرا در این صورت، تشویق تأثیر خود را از دست خواهد داد. 
۳ـ تشویق نباید از حد اعتدال تجاوز کند، زیرا ممکن است کودک را به خودبینی و خودستایی گرفتار کند. 
۴ـ تشویق نباید شکل رشوه به خود بگیرد، که در این صورت اثر مثبت و سازنده نخواهد داشت. 
۵ـ باید عمل یا اخلاق نیک کودک را تحسین کرد نه خود او را. او باید بفهمد که کارش ارزش دارد و او جدای از کارش ارزنده نیست. 

== جایگاه تنبیه در تربیت ==
تنبیه به معنای بیدار کردن و آگاه کردن کسی بر امری است. از این رو تنبیه همیشه به صورت کتک زدن، ملامت کردن و اعمال فشار نیست، بلکه این هدف (آگاه کردن شخص) ممکن است با نصیحت، ارشاد و موعظه حاصل شود و او متوجه خطای خود بشود. پس تنبیه به خاطر هدایت است نه فرو نشاندن خشم مربی. 
در نظام تربیتی اسلام اصل تنبیه به عنوان عاملی بازدارنده، پذیرفته شده است زیرا جامعه و مردمی که در برابر اعمال و رفتار خود کنترلی نبینند و با نصیحت و گاه اعمال فشار و کیفر محدود نگردد، طغیان خواهند کرد. 

== شیوه تنبیه ==
شیوه عاطفی بهترین و موفقترین شیوه‌های تربیتی است. کودک باید با مفهوم جملاتی از قبیل «دوست دارم و دوست ندارم» والدین آشنا شود و آثار مطلوب و نامطلوب آن را دریابد. تخلفات کودک باید با چهره ناراضی والدین روبه رو شود و از برخورد مربیان خود راه و روش صحیح و مورد نظر آنها را پیدا کند. او باید همیشه مورد مهرورزی و خوشرفتاری والدین قرار گیرد تا نصیحتهای آنها را مانند تابلویی در مقابل خود تجسم کند. 
گاه پیش می‌آید که رفتار خلاف کودک با پند و اندرز اصلاح نمی‌شود و در شیوه رفتاری خود تغییری نمی‌دهد. در این صورت والدین با استفاده از روشهای مناسب با توجه به نوع و زمان جرم به بازداشتن و تنبیه بدنی او با شرایطی اقدام کنند. مربی اگر ناچار از تنبیه بدنی شد، کافی است ضربه‌ای به باسن یا پشت دست کودک بزند و در مواردی که تخلفش بزرگتر و سنگین تر باشد تنبیه شدیدتری را اعمال کند. 
تنبیه بدنی به عنوان یک عامل بازدارنده ـ در صورت عدم کارآیی دیگر ابزار تربیتی ـ به حساب می‌آید و چندان سازنده نیست؛ زیرا کودک ممکن است از ترس کتک، به ظاهر مرتکب خلاف نشود، اما عادت زشت خود را از دست ندهد. 
امیر مؤمنان علیه السلام می‌فرماید: 
«اِنَّ العاقِلُ یَتَّعِظُ بِالاَدَبِ وَ البَهائِمُ لا یَتَّعِظُ الاّ بِالضّربِ»<ref>غررالحکم، ترجمه محمدعلی انصاری.</ref> 
خردمند، با ادب پند می‌آموزد و حیوانات با کتک و زدن تربیت می‌شوند. 
تنبیه کودک در سخن امام صادق علیه السلام: 
با توجه به مطالبی که گذشت و با عنایت به اینکه سراسر وجود کودک سرشار از عاطفه است و بسیاری از رفتار و گفتارهای خود را بر اساس برخوردهای عاطفی والدین خویش قرار می‌دهد؛ امامان علیهم السلام در بیان شیوه‌های تربیتی بویژه در مورد کودکان، مربیان را به استفاده از این شیوه تشویق کرده‌اند. 
مربیانی که با فرزندان خود با خوشرفتاری و محبت برخورد می‌کنند، می‌توانند از «قهرکردن» با کودک به عنوان یک وسیله اصلاحی بهره برداری کنند. 
فردی خدمت امام صادق(ع) شرفیاب شد و از فرزندش شکایت کرد. امام(ع) در پاسخ او فرمود: 
«لا تَضْرِبْهُ وَاهْجُرْهُ و لا تُطِلْهُ»(3) 
او را نزن، با او قهر کن ولی این قهر را طولانی نکن. 

== نکات مهم در تنبیه کودک ==
۱ـ در تنبیه، پدر و مادر با هم اقدام نکنند، اگر یکی طفل را تنبیه کرد، دیگری به عنوان پشتوانه روحی او باقی بماند. 
۲ـ پیش از تنبیه باید ریشه تخلف را کشف کرد و سپس به رفع آن اقدام نمود. 
۳ـ تنبیه به عنوان آخرین ابزار تربیتی مورد استفاده قرار گیرد. 
۴ـ باید عمل کودک را تنبیه کرد، نه شخصیت و تمام وجود او را. 
۵ـ تنبیه با جرم و خطای کودک متناسب باشد. 
۶ـ تنبیه چند جانبه نباشد؛ یعنی به این صورت نباشد که طفل هم کتک بخورد، هم سرزنش شود و هم مورد تمسخر قرار گیرد. 

== ملامت کودک ==
بیشتر والدین در برخورد با خطاهای کودکان، آنها را تنبیه نمی‌کنند، اما بیش از آن کودکانشان را مورد سرزنش خود قرار می‌دهند، که این شیوه موجب گستاخی کودک در برابر والدین خود می‌شود و زمینه اصلاح او را از بین می‌برد. 
در تربیت، از ملامت به عنوان یک وسیله اصلاحی حساب شده می‌توان استفاده کرد. 
ملامت لازم نیست که به صورت غلیظ و همراه با خشونت باشد بلکه ممکن است به صورت سؤالاتی از کودک باشد که او را وادار به اندیشیدن در رفتار خود می‌کند. برای مثال می‌توان به دور از عصبانیت با جملاتی از قبیل: آیا در خطاهای خود فکر آبروی خود و ما را نکردی؟ آیا نمی‌خواهی در رفتار و گفتار خود تغییری ایجاد کنی؟ و ... او را متوجه خطایش کرد. 

== افراط در ملامت ==
مربیانی که برای تربیت کودکان خویش با ابزار سرزنش جلو می‌روند و او را به خاطر کوچکترین لغزش و بدون در نظر گرفتن نوع جرم و سن کودک، مورد سرزنش قرار می‌دهند، بزرگترین اشتباه را مرتکب می‌شوند. 
افراط در سرزنش، کودک را لجباز و ناامید بار می‌آورد، به طوری که او خود را قابل اصلاح نمی‌داند و به تدریج تعادل روانی خود را از دست می‌دهد و برای خود آینده‌ای تاریک تصور می‌کند، از این رو برای آرام کردن خویش، به خرابکاری، فریبکاری، سیگار، فرار از خانه و مدرسه روی می‌آورد و گرفتار ناآرامی عصبی می‌شود. حضرت علی(ع) می‌فرماید: 
«الاِفراطُ فی المَلامَهِ یَشُبُّ میزانَ اللِّجاجِ»(4) 
زیاده روی در سرزنش، آتش [[لجاجت]] را شعله ور می‌سازد. 

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source">منبع: [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3992/4001/22295 پایگاه اطلاع رسانی حوزه] - تاریخ برداشت: 94/12/05 </div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[تشویق افراد وظیفه شناس]] </div>
</div>

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 ==مقدمه==
-شویق یکی از ابزار مهم تربیت است که مربی می‌تواند از آن بهره گیرد و کودک را به کارهای نیک علاقه مند سازد. کودک در سایه تشویق، از بسیاری از خواسته‌های خود چشم می‌پوشد و به راهی که مورد نظر مربی است، قدم می‌گذارد.<br/>
+شویق یکی از ابزار مهم تربیت است که مربی می تواند از آن بهره گیرد و کودک را به کارهای نیک علاقه مند سازد. کودک در سایه تشویق، از بسیاری از خواسته های خود چشم می پوشد و به راهی که مورد نظر مربی است، قدم می گذارد.<br/>
 تشویق به معنای به شوق آوردن، کار کسی را ستودن و او را دلگرم ساختن است.<ref>فرهنگ عمید.</ref><br/>
-نیاز به تشویق از تمایلات فطری هر انسان است که تا پایان عمر در او باقی می‌ماند. این خطاست که تصور کنیم شخص از آن جهت که بزرگ شده است و خوب و بد را می‌فهمد، احتیاج به تشویق ندارد، زیرا بسیاری از تلاشها و رقابتهای بزرگسالان به منظور به دست آوردن تشویق و تحسین دیگران است.<br/>
+نیاز به تشویق از تمایلات فطری هر انسان است که تا پایان عمر در او باقی می ماند. این خطاست که تصور کنیم شخص از آن جهت که بزرگ شده است و خوب و بد را می فهمد، احتیاج به تشویق ندارد، زیرا بسیاری از تلاشها و رقابتهای بزرگسالان به منظور به دست آوردن تشویق و تحسین دیگران است.<br/>
 == شیوه تشویق ==
-تشویق گاهی زبانی است که مربی با دلجویی و بیان جملات محبت آمیز، رفتار و گفتار کودک را مورد تشویق قرار می‌دهد و او را به کار و راهش دلگرم و امیدوار می‌کند و گاهی عملی که مربی با به آغوش گرفتن کودک و نوازش او و نگاه توأم با لبخند و خرید شکلات، اسباب بازی، لباس و گردش او را به خاطر عملی که انجام داده است، می‌ستاید.<br/>
+تشویق گاهی زبانی است که مربی با دلجویی و بیان جملات محبت آمیز، رفتار و گفتار کودک را مورد تشویق قرار می دهد و او را به کار و راهش دلگرم و امیدوار می کند و گاهی عملی که مربی با به آغوش گرفتن کودک و نوازش او و نگاه توأم با لبخند و خرید شکلات، اسباب بازی، لباس و گردش او را به خاطر عملی که انجام داده است، می ستاید.<br/>
-نکته لازم به تذکر این است که در نوع و شیوه تشویق باید سن و درک کودک را مورد توجه قرار داد و تشویق را به موازات نوع عمل و درک او تغییر داد. به عنوان مثال یک کودک ۳ ـ ۴ ساله بهترین تشویق برای او، یک شکلات است و برای یک نوجوان ۱۴ ـ ۱۵ ساله، یک گردش علمی و دیدار از موزه‌ها و شخصیتهای اجتماعی ارزنده‌ترین تشویق است.<br/>
+نکته لازم به تذکر این است که در نوع و شیوه تشویق باید سن و درک کودک را مورد توجه قرار داد و تشویق را به موازات نوع عمل و درک او تغییر داد. به عنوان مثال یک کودک ۳ ـ ۴ ساله بهترین تشویق برای او، یک شکلات است و برای یک نوجوان ۱۴ ـ ۱۵ ساله، یک گردش علمی و دیدار از موزه ها و شخصیتهای اجتماعی ارزنده ترین تشویق است.<br/>
 == آثار تشویق ==
-۱ـ تشویق، خستگی و نومیدی را از کودک دور می‌سازد و او را نسبت به هدف و راهی که انتخاب کرده است، امیدوار می‌سازد.<br/>
+۱ـ تشویق، خستگی و نومیدی را از کودک دور می سازد و او را نسبت به هدف و راهی که انتخاب کرده است، امیدوار می سازد.<br/>
-۲ـ کودک با تحسین و تشویق، در صدد اصلاح ناسازگاریها و نقاط منفی اخلاقی خود برمی آید و بسیاری از شیوه‌های غلط رفتاری خود را اصلاح می‌کند.<br/>
+۲ـ کودک با تحسین و تشویق، در صدد اصلاح ناسازگاریها و نقاط منفی اخلاقی خود برمی آید و بسیاری از شیوه های غلط رفتاری خود را اصلاح می کند.<br/>
-۳ـ تحسین رفتار و گفتار کودک باعث می‌شود که در سر دو راهیها سرگردان نشود و در کاری که انجام می‌دهد، کوشاتر و جدی تر باشد.<br/>
+۳ـ تحسین رفتار و گفتار کودک باعث می شود که در سر دو راهیها سرگردان نشود و در کاری که انجام می دهد، کوشاتر و جدی تر باشد.<br/>
 == نکاتی پیرامون تشویق ==
@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 == شیوه تنبیه ==
-شیوه عاطفی بهترین و موفقترین شیوه‌های تربیتی است. کودک باید با مفهوم جملاتی از قبیل «دوست دارم و دوست ندارم» والدین آشنا شود و آثار مطلوب و نامطلوب آن را دریابد. تخلفات کودک باید با چهره ناراضی والدین روبه رو شود و از برخورد مربیان خود راه و روش صحیح و مورد نظر آنها را پیدا کند. او باید همیشه مورد مهرورزی و خوشرفتاری والدین قرار گیرد تا نصیحتهای آنها را مانند تابلویی در مقابل خود تجسم کند.<br/>
+شیوه عاطفی بهترین و موفقترین شیوه های تربیتی است. کودک باید با مفهوم جملاتی از قبیل «دوست دارم و دوست ندارم» والدین آشنا شود و آثار مطلوب و نامطلوب آن را دریابد. تخلفات کودک باید با چهره ناراضی والدین روبه رو شود و از برخورد مربیان خود راه و روش صحیح و مورد نظر آنها را پیدا کند. او باید همیشه مورد مهرورزی و خوشرفتاری والدین قرار گیرد تا نصیحتهای آنها را مانند تابلویی در مقابل خود تجسم کند.<br/>
-گاه پیش می‌آید که رفتار خلاف کودک با پند و اندرز اصلاح نمی‌شود و در شیوه رفتاری خود تغییری نمی‌دهد. در این صورت والدین با استفاده از روشهای مناسب با توجه به نوع و زمان جرم به بازداشتن و تنبیه بدنی او با شرایطی اقدام کنند. مربی اگر ناچار از تنبیه بدنی شد، کافی است ضربه‌ای به باسن یا پشت دست کودک بزند و در مواردی که تخلفش بزرگتر و سنگین تر باشد تنبیه شدیدتری را اعمال کند.<br/>
+گاه پیش می آید که رفتار خلاف کودک با پند و اندرز اصلاح نمی شود و در شیوه رفتاری خود تغییری نمی دهد. در این صورت والدین با استفاده از روشهای مناسب با توجه به نوع و زمان جرم به بازداشتن و تنبیه بدنی او با شرایطی اقدام کنند. مربی اگر ناچار از تنبیه بدنی شد، کافی است ضربه ای به باسن یا پشت دست کودک بزند و در مواردی که تخلفش بزرگتر و سنگین تر باشد تنبیه شدیدتری را اعمال کند.<br/>
-تنبیه بدنی به عنوان یک عامل بازدارنده ـ در صورت عدم کارآیی دیگر ابزار تربیتی ـ به حساب می‌آید و چندان سازنده نیست؛ زیرا کودک ممکن است از ترس کتک، به ظاهر مرتکب خلاف نشود، اما عادت زشت خود را از دست ندهد.<br/>
+تنبیه بدنی به عنوان یک عامل بازدارنده ـ در صورت عدم کارآیی دیگر ابزار تربیتی ـ به حساب می آید و چندان سازنده نیست؛ زیرا کودک ممکن است از ترس کتک، به ظاهر مرتکب خلاف نشود، اما عادت زشت خود را از دست ندهد.<br/>
-امیر مؤمنان علیه السلام می‌فرماید:<br/>
+امیر مؤمنان علیه السلام می فرماید:<br/>
 «اِنَّ العاقِلُ یَتَّعِظُ بِالاَدَبِ وَ البَهائِمُ لا یَتَّعِظُ الاّ بِالضّربِ»<ref>غررالحکم، ترجمه محمدعلی انصاری.</ref><br/>
-خردمند، با ادب پند می‌آموزد و حیوانات با کتک و زدن تربیت می‌شوند.<br/>
+خردمند، با ادب پند می آموزد و حیوانات با کتک و زدن تربیت می شوند.<br/>
 تنبیه کودک در سخن امام صادق علیه السلام:<br/>
-با توجه به مطالبی که گذشت و با عنایت به اینکه سراسر وجود کودک سرشار از عاطفه است و بسیاری از رفتار و گفتارهای خود را بر اساس برخوردهای عاطفی والدین خویش قرار می‌دهد؛ امامان علیهم السلام در بیان شیوه‌های تربیتی بویژه در مورد کودکان، مربیان را به استفاده از این شیوه تشویق کرده‌اند.<br/>
+با توجه به مطالبی که گذشت و با عنایت به اینکه سراسر وجود کودک سرشار از عاطفه است و بسیاری از رفتار و گفتارهای خود را بر اساس برخوردهای عاطفی والدین خویش قرار می دهد؛ امامان علیهم السلام در بیان شیوه های تربیتی بویژه در مورد کودکان، مربیان را به استفاده از این شیوه تشویق کرده اند.<br/>
-مربیانی که با فرزندان خود با خوشرفتاری و محبت برخورد می‌کنند، می‌توانند از «قهرکردن» با کودک به عنوان یک وسیله اصلاحی بهره برداری کنند.<br/>
+مربیانی که با فرزندان خود با خوشرفتاری و محبت برخورد می کنند، می توانند از «قهرکردن» با کودک به عنوان یک وسیله اصلاحی بهره برداری کنند.<br/>
 فردی خدمت امام صادق(ع) شرفیاب شد و از فرزندش شکایت کرد. امام(ع) در پاسخ او فرمود:<br/>
 «لا تَضْرِبْهُ وَاهْجُرْهُ و لا تُطِلْهُ»(3)<br/>
@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 == ملامت کودک ==
-بیشتر والدین در برخورد با خطاهای کودکان، آنها را تنبیه نمی‌کنند، اما بیش از آن کودکانشان را مورد سرزنش خود قرار می‌دهند، که این شیوه موجب گستاخی کودک در برابر والدین خود می‌شود و زمینه اصلاح او را از بین می‌برد.<br/>
+بیشتر والدین در برخورد با خطاهای کودکان، آنها را تنبیه نمی کنند، اما بیش از آن کودکانشان را مورد سرزنش خود قرار می دهند، که این شیوه موجب گستاخی کودک در برابر والدین خود می شود و زمینه اصلاح او را از بین می برد.<br/>
-در تربیت، از ملامت به عنوان یک وسیله اصلاحی حساب شده می‌توان استفاده کرد.<br/>
+در تربیت، از ملامت به عنوان یک وسیله اصلاحی حساب شده می توان استفاده کرد.<br/>
-ملامت لازم نیست که به صورت غلیظ و همراه با خشونت باشد بلکه ممکن است به صورت سؤالاتی از کودک باشد که او را وادار به اندیشیدن در رفتار خود می‌کند. برای مثال می‌توان به دور از عصبانیت با جملاتی از قبیل: آیا در خطاهای خود فکر آبروی خود و ما را نکردی؟ آیا نمی‌خواهی در رفتار و گفتار خود تغییری ایجاد کنی؟ و ... او را متوجه خطایش کرد.<br/>
+ملامت لازم نیست که به صورت غلیظ و همراه با خشونت باشد بلکه ممکن است به صورت سؤالاتی از کودک باشد که او را وادار به اندیشیدن در رفتار خود می کند. برای مثال می توان به دور از عصبانیت با جملاتی از قبیل: آیا در خطاهای خود فکر آبروی خود و ما را نکردی؟ آیا نمی خواهی در رفتار و گفتار خود تغییری ایجاد کنی؟ و ... او را متوجه خطایش کرد.<br/>
 == افراط در ملامت ==
-مربیانی که برای تربیت کودکان خویش با ابزار سرزنش جلو می‌روند و او را به خاطر کوچکترین لغزش و بدون در نظر گرفتن نوع جرم و سن کودک، مورد سرزنش قرار می‌دهند، بزرگترین اشتباه را مرتکب می‌شوند.<br/>
+مربیانی که برای تربیت کودکان خویش با ابزار سرزنش جلو می روند و او را به خاطر کوچکترین لغزش و بدون در نظر گرفتن نوع جرم و سن کودک، مورد سرزنش قرار می دهند، بزرگترین اشتباه را مرتکب می شوند.<br/>
-افراط در سرزنش، کودک را لجباز و ناامید بار می‌آورد، به طوری که او خود را قابل اصلاح نمی‌داند و به تدریج تعادل روانی خود را از دست می‌دهد و برای خود آینده‌ای تاریک تصور می‌کند، از این رو برای آرام کردن خویش، به خرابکاری، فریبکاری، سیگار، فرار از خانه و مدرسه روی می‌آورد و گرفتار ناآرامی عصبی می‌شود. حضرت علی(ع) می‌فرماید:<br/>
+افراط در سرزنش، کودک را لجباز و ناامید بار می آورد، به طوری که او خود را قابل اصلاح نمی داند و به تدریج تعادل روانی خود را از دست می دهد و برای خود آینده ای تاریک تصور می کند، از این رو برای آرام کردن خویش، به خرابکاری، فریبکاری، سیگار، فرار از خانه و مدرسه روی می آورد و گرفتار ناآرامی عصبی می شود. حضرت علی(ع) می فرماید:<br/>
 «الاِفراطُ فی المَلامَهِ یَشُبُّ میزانَ اللِّجاجِ»(4)<br/>
-زیاده روی در سرزنش، آتش [[لجاجت]] را شعله ور می‌سازد.<br/>
+زیاده روی در سرزنش، آتش [[لجاجت]] را شعله ور می سازد.<br/>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۱۶
(بدون تفاوت)