فرهنگ مصادیق:قضاوت نامشروع - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi در ‏۳ اسفند ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۴۹

2017-02-21T10:49:25Z

Fayzi: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-14T11:11:45Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

نمایش تغییرات

Fayzi: /* پانویس */

2017-01-14T11:06:44Z

‏پانویس

Abbas69: اصلاح ارقام

2016-09-13T07:14:11Z

اصلاح ارقام

Kazem: /* عدم حقّانیت داوری‌های بشری به طور مطلق */

2016-09-05T09:28:41Z

‏عدم حقّانیت داوری‌های بشری به طور مطلق

Kazem: Kazem صفحهٔ قضاوت نامشروع را به فرهنگ مصادیق:قضاوت نامشروع منتقل کرد

2016-09-05T09:09:41Z

Kazem صفحهٔ قضاوت نامشروع را به فرهنگ مصادیق:قضاوت نامشروع منتقل کرد

Kazem: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-09-05T08:38:36Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

نمایش تغییرات

@@ سطر ۷۳: / سطر ۷۳: @@
 == چکیده ==
-با توجه به اهمیت و حساسیت «داوری در اسلام» این سؤال مطرح می‌شود که آیا [[قضاوت]] فقط در بُعد خاصی مدنظر است یا در بُعد عام نیز هرگونه اظهارنظر و ابراز عقیده دربارهٔ اشخاص، مسائل و رویدادها نوعی داوری تلقّی شده، از نظر اهمیت، در ردیف [[قضاوت]]‌های نوع اول است؟ و آیا اصول و مبانی خاصی برای این نوع داوری‌ها وجود دارند؟ به دلیل آنکه قرآن (تِبْیَاناً لِّکُلِّ شَیء) (نحل: ۸۹) است، به نظر می‌رسد با مراجعه به آن، بتوان به پاسخ این پرسش‌ها دست یافت. مقاله حاضر در همین زمینه شکل گرفته و در صدد تبیین ابعاد [[قضاوت]] در معنای عام آن است. نتایج حاصل از این تحقیق حاکی از آنند که قرآن هر نوع اظهارنظر، موضع گیری و انتخاب انسان را نوعی داوری به حساب آورده است که می‌تواند حق یا باطل باشد. رعایت عدل و قسط از طریق توجه به ندای فطرت سلیم، رجوع به کتاب خدا، پیامبر اکرم و امامان معصوم (علیهم السلام)، که عدل مجسّم هستند، ضامن حقّانیت [[قضاوت]]‌های بشری است و به عکس، پی روی از هوا و هوس، ظن و گمان، تعصّبات بیجا و عناد با حق داوری را در مسیر باطل قرار داده، انسان را گرفتار پیامدهای زیانبار دنیوی و اخروی می‌گردانند.<br/>
+با توجه به اهمیت و حساسیت «داوری در اسلام» این سؤال مطرح می‌شود که آیا [[قضاوت]] فقط در بُعد خاصی مدنظر است یا در بُعد عام نیز هرگونه اظهارنظر و ابراز عقیده دربارهٔ اشخاص، مسائل و رویدادها نوعی داوری تلقّی شده، از نظر اهمیت، در ردیف [[قضاوت]]‌های نوع اول است؟ و آیا اصول و مبانی خاصی برای این نوع داوری‌ها وجود دارند؟ به دلیل آنکه قرآن (تِبْيَانًا لِكُلِّ شَيْءٍ) (نحل: ۸۹) است، به نظر می‌رسد با مراجعه به آن، بتوان به پاسخ این پرسش‌ها دست یافت. مقاله حاضر در همین زمینه شکل گرفته و در صدد تبیین ابعاد [[قضاوت]] در معنای عام آن است. نتایج حاصل از این تحقیق حاکی از آنند که قرآن هر نوع اظهارنظر، موضع گیری و انتخاب انسان را نوعی داوری به حساب آورده است که می‌تواند حق یا باطل باشد. رعایت عدل و قسط از طریق توجه به ندای فطرت سلیم، رجوع به کتاب خدا، پیامبر اکرم و امامان معصوم (علیهم السلام)، که عدل مجسّم هستند، ضامن حقّانیت [[قضاوت]]‌های بشری است و به عکس، پی روی از هوا و هوس، ظن و گمان، تعصّبات بیجا و عناد با حق داوری را در مسیر باطل قرار داده، انسان را گرفتار پیامدهای زیانبار دنیوی و اخروی می‌گردانند.<br/>
 == مقدّمه ==
@@ سطر ۱۳۰: / سطر ۱۳۰: @@
 ب. ملاک‌ها و قواعد عملی:<br/>
 خدای سبحان در جهت یاری رساندن به بندگان خود، برای اجرای حق و عدالت در داوری‌ها، مصادیق و جلوه‌های گوناگون ملاک‌های حق و عدل را معرفی نموده و فرمان داده است که در [[قضاوت]]‌های خود از آنان مدد بجویید و بر اساس رهنمودهای آنان عمل نمایید. کتاب خدا (قرآن)، پیامبراکرم (صلی الله علیه وآله)، امام معصوم (علیهم السلام) و فطرت‌های سلیم انسان‌ها مظاهر حق و عدلند.<br/>
-۱. کتاب خدا (مَا اَنزَلَ اللّه): خداوند تبارک و تعالی در مورد رفع اختلاف میان مردم خطاب به پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله)می‌فرماید: «پس میان آنان بر وفق آنچه خدا نازل کرده است حکم کن و از هواهایشان (با دور شدن) از حقی که به سوی تو آمده پی روی مکن.» (مائده: 48)<br/>
+۱. کتاب خدا (مَا أَنْزَلَ اللَّهُ): خداوند تبارک و تعالی در مورد رفع اختلاف میان مردم خطاب به پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله)می‌فرماید: «پس میان آنان بر وفق آنچه خدا نازل کرده است حکم کن و از هواهایشان (با دور شدن) از حقی که به سوی تو آمده پی روی مکن.» (مائده: 48)<br/>
-در این آیه، «حق» همان «ما انزل اللّه» یا کتاب آسمانی قرآن معرفی شده است. قرآن منبع سرشار و جوشان عدالت و ملاک تشخیص حق از باطل و مقیاس سنجش همه چیز از جمله داوری هاست.<br/>
+در این آیه، «حق» همان «مَا أَنْزَلَ اللَّهُ» یا کتاب آسمانی قرآن معرفی شده است. قرآن منبع سرشار و جوشان عدالت و ملاک تشخیص حق از باطل و مقیاس سنجش همه چیز از جمله داوری هاست.<br/>
-کسانی که بر مبنای حق یا همان «ما انزل اللّه» حکم نمی‌کنند، در قرآن کریم، کافر، ظالم و فاسق معرفی شده‌اند<ref>ر.ک: مائده: 44، 45، 47.</ref><br/>
+کسانی که بر مبنای حق یا همان «مَا أَنْزَلَ اللَّهُ» حکم نمی‌کنند، در قرآن کریم، کافر، ظالم و فاسق معرفی شده‌اند<ref>ر.ک: مائده: 44، 45، 47.</ref><br/>
-۲. رسول اکرم (صلی الله علیه وآله): همراه کتاب خدا (ما انزل اللّه)، وجود رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) نماد دیگری از حق و منبع تشخیص آن از خداوند سبحان خطاب به پیامبر می‌فرماید: «ما این کتاب را به حق بر تو نازل کردیم تا میان مردم به (موجب) آنچه خدا به تو آموخته است، داوری کنی، و زنهار جانبدار خیانت کار مباش!» (نساء: 105)<br/>
+۲. رسول اکرم (صلی الله علیه وآله): همراه کتاب خدا (مَا أَنْزَلَ اللَّهُ)، وجود رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) نماد دیگری از حق و منبع تشخیص آن از خداوند سبحان خطاب به پیامبر می‌فرماید: «ما این کتاب را به حق بر تو نازل کردیم تا میان مردم به (موجب) آنچه خدا به تو آموخته است، داوری کنی، و زنهار جانبدار خیانت کار مباش!» (نساء: 105)<br/>
-در این آیه، رأی و نظر پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) به طور کامل حق دانسته شده است؛ زیرا او جز حق نمی‌گوید و در سخنانش اثری از هوا و هوس نیست و آنچه بر زبان می‌راند جز وحی چیز دیگری نمی‌باشد: «او از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید؛ آن جز وحی نیست.» (نجم: ۳ـ۴) او تابع وحی یا همان «ما انزل اللّه» (حق) است؛ چنان که خود فرمود: «من جز از آنچه به من وحی می‌شود، تبعیت نمی‌کنم.» (یونس: 15)<br/>
+در این آیه، رأی و نظر پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) به طور کامل حق دانسته شده است؛ زیرا او جز حق نمی‌گوید و در سخنانش اثری از هوا و هوس نیست و آنچه بر زبان می‌راند جز وحی چیز دیگری نمی‌باشد: «او از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید؛ آن جز وحی نیست.» (نجم: ۳ـ۴) او تابع وحی یا همان «مَا أَنْزَلَ اللَّهُ» (حق) است؛ چنان که خود فرمود: «من جز از آنچه به من وحی می‌شود، تبعیت نمی‌کنم.» (یونس: 15)<br/>
 بنابراین، شخصیت پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) و گفتار و رفتار ایشان تجلّی حق است و کسی که بخواهد حق را بشناسد و بر مبنای آن داوری صحیح و عادلانه‌ای انجام دهد، در کنار کتاب خدا (قرآن)، باید به اعمال و رفتار و گفتار پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) توجه کامل داشته باشد؛ چنان که خداوند خطاب به مؤمنان فرموده است: «پس هر گاه در امری (دینی) اختلاف نظر یافتند آن را به (کتاب) خدا و (سنّت) پیامبر (او) عرضه بدارید.» (نساء: 59)<br/>
 ۳. امامان معصوم (علیهم السلام): اهل بیت پیامبر و امامان راستین (علیهم السلام) همانند پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) ملاک و معیار شناخت حقند. همواره حق با آن هاست و آنان با حق می‌باشند. چون آنان معصومند و موانع درونی مخالفت با حق در ایشان وجود ندارد، به واقعیت‌ها آن گونه که هستند و وجود دارند می‌نگرند و به ارزیابی صحیح آن‌ها می‌پردازند، از فطرت سالم و کامل برخوردارند، و از علم غیب نیز بهره مند می‌باشند، چنان که حضرت علی (علیه السلام) خطاب به مردم می‌فرماید: شما مردم به وسیله ما، از تاریکی‌های جهالت نجات یافتید و هدایت شدید<ref>نهج البلاغه، خطبه 4.</ref><br/>

@@ سطر ۲۱۰: / سطر ۲۱۰: @@
 == پانویس ==
 {{پانویس|colwidth=30em|۲}}
-<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text">[http://www.maarefquran.org/index.php/page،viewArticle/LinkID،7270 دانشنامه موضوعی قرآن] -  تاریخ برداشت :۹۵/۶/۱۵</span></div>
+<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text">[http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,7270/Pattern,%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%B1%D9%8A+%D9%87%D8%A7 دانشنامه موضوعی قرآن] -  تاریخ برداشت :۹۵/۶/۱۵</span></div>
 [[رده : فهرست الفبایی مصادیق منکر]]
 [[رده: منکر قضایی]]

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 |-
 |}
-<p class="relatesubject">موضوعات مرتبط</p>
+<p class="relatesubject">مصادیق مرتبط</p>
 {| class="wikitable"
 |-
 ! ردیف !! عنوان
 |-
 |}
 <p class="relatemedia">چندرسانهای مرتبط</p>

@@ سطر ۹۳: / سطر ۹۳: @@
 این آیات و موارد مشابه آن نشان می‌دهند که خداوند جواز [[قضاوت]] و داوری را به بندگان خود از انبیا، اوصیا و عموم مردم عطا نموده است.<br/>
 === عدم حقّانیت داوری‌های بشری به طور مطلق ===
- [[قضاوت]]‌های بشری همواره صحیح نیستند و به صدور حکم حق نمی‌انجامند. از این رو، باید انواعی داشته باشند. [[قضاوت]]‌های بشری در قرآن کریم بر دو نوعند: حق و باطل.<br/>
+[[قضاوت]]‌های بشری همواره صحیح نیستند و به صدور حکم حق نمی‌انجامند. از این رو، باید انواعی داشته باشند. [[قضاوت]]‌های بشری در قرآن کریم بر دو نوعند: حق و باطل.<br/>
 اگر در جریان یک داوری حکم به درستی صادر شود، آن [[قضاوت]] و داوری حق است، و اگر به هر دلیل، صدور حکم مبتنی بر حقایق موجود نباشد، [[قضاوت]] و داوری باطل و احکامی که در جریان این نوع [[قضاوت]]‌ها صادر می‌شوند ظالمانه و نادرست اند.<br/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۹:۰۹
(بدون تفاوت)