فرهنگ مصادیق:فرق ناصبی با وهابی در چیست؟ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-12-31T11:19:33Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Golafshan: Golafshan صفحهٔ فرق ناصبی با وهابی در چیست؟ را به فرهنگ مصادیق:فرق ناصبی با وهابی در چیست؟ منتقل کرد

2016-12-31T11:10:42Z

Golafshan صفحهٔ فرق ناصبی با وهابی در چیست؟ را به فرهنگ مصادیق:فرق ناصبی با وهابی در چیست؟ منتقل کرد

Kazem: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-06-08T05:16:11Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1">فرق ناصبی با وهابی در چیست؟</div>

چه تفاوت‌ها و چه شباهت‌هایی بین سنی ناصبی و سنی وهابی و سنی سلفی وجود دارد؟<br/>
عقیق:موضوع ناصبی بودن از ابتدای خلافت امام علی(ع) وجود داشته، به خلاف وهابیت که سابقه چندانی ندارد. ناصبی‌ها به حضرت علی(ع) ناسزا و لعن و نفرین کرده و از حضرتشان برائت می‌جستند، اما بسیاری از افرادی که امروزه به نام وهابی و سلفی شناخته می‌شوند، با آنکه بسیاری از فضائل و مناقب آن حضرت را که در قرآن و روایات آمده انکار می‌کنند، اما به حضرتشان احترام گذاشته و مانند ناصبی‌هایی چون بنی امیه و خوارج نهروان به ایشان دشنام نمی‌دهند، با این وجود، آنان به شدت با شیعیان اهل بیت بنای دشمنی گذاشته و از هر اقدامی علیه آنان فروگذار نمی‌کنند.<br/>
سنی سلفی؛ افرادی هستند که ادعای پیروی از پیشینیان صالح و یا صحابه و تابعین را دارند.<br/>
ابن تیمیه مذهب سلفی گری را در قرن هفتم احیا کرد و آتش اختلاف را میان جهان اسلام شعله ور ساخت. پس از وی، شاگردش ابن قیم برای زنده نگاه داشتن این اندیشه بسیار کوشید.<br/>
«سلف» در لغت به معنای «پیشین» و «گذشته» است. سلف، اصلی است که بر تقدم و سبقت دلالت دارد. پس سلف کسانی هستند که در گذشته بوده‌اند.<ref>ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغه، ج 3، ص 95، قم، مکتب الاعلام الاسلامی‏، چاپ اول، 1404ق.</ref> «سَلَفُ الرجل»؛ یعنی «پدران گذشته مَرد».<ref>جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح، ج 4، ص 1376، بیروت، دار العلم للملایین، چاپ اول، 1376ق.</ref>
با توجه به این تعاریف، سلف معنایی نسبی دارد؛ هر زمانی، سلفِ زمان آینده خود است و در برابر آن، «خَلَف» قرار دارد؛ به عبارت دیگر، ما نسبت به آیندگان، «سلف» و نسبت به گذشتگان «خلف» شمرده می‌شویم.<ref>همان.</ref>
معنای متداول سلف نزد عموم مسلمانان، همان معنایی است که از ظاهر این لفظ استفاده می‌شود و هنگامی که «صالح» به آن اضافه گردد، به معنای گذشتگانی است که برای آیندگان مایه افتخار و سربلندی بوده‌اند. از این منظر، پیشینیان به سبب انتقال معارف اسلامی به نسل‌های بعدی و مجاهدت‌هایی که برای حفظ کیان دین متحمل شده‌اند، دارای ارزش و احترامند. البته بی شک نزدیکی به عصر بعثت نیز به سبب قداست پیامبر گرامی اسلام(ص)، خود عاملی برای احترام و عظمت گذشتگان شده است.<br/>
برخلاف ناصبی گری، سلفی گری در قرنهای اولیه بعد از اسلام وجود نداشته و این معنا در بدعتی ریشه دارد که ابن تیمیه در قرن هفتم ایجاد کرد. وی برخلاف گذشتگان به مفهوم پردازی واژه «سلف» پرداخت و آن را در معنایی به کار برد که تا آن زمان، اندیشمندان اسلامی چنین معنایی را دربارهٔ سلف اراده نکرده بودند. مهم‌ترین بدعتی که ابن تیمیه و سپس سلفیان پس از او بنیان نهادند، گسترش منابع تشریع به صحابه، تابعین و تابعین تابعین بود.<br/>
ابن تیمیه گفته است: «سلف، کسانی هستند که در سه قرن اول اسلام زندگی می‌کردند و دارای تمامی فضایل بودند و آنان برای حل هر مشکلی، شایسته تر از سایرین هستند».<ref>ابن تیمیه حرانی، أحمد بن عبد الحلیم، مجموع الفتاوی، ج 4، ص 157 - 158، مدینه، مجمع الملک فهد لطباعه المصحف الشریف، 1416ق.</ref>
وی سپس توصیه می‌کند: «بر شما باد به آثار سلف. آنان آنچه را موجب شفا و کفایت است، آورده‌اند و پس از آنها کسی چیزی که آنان ندانند، نیاورده است».<ref>همان.</ref>
دربارهٔ بعضی از معتقدات فرقه وهابیت سلفی نمایه «عقاید وهابیت»، سؤال ۱۴۸۰ را مطالعه کنید.<br/>

== پانویس ==

{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text">[http://aghigh.ir/fa/news/43677/%D9%81%D8%B1%D9%82-%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%A8%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%88%D9%87%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA سایت عقیق] - تاریخ برداشت : ۹۵/۳/۱۸ </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[ازدواج زن مسلمان با نواصب]]</div>
</div>

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 عقیق:موضوع ناصبی بودن از ابتدای خلافت امام علی(ع) وجود داشته، به خلاف وهابیت که سابقه چندانی ندارد. ناصبی‌ها به حضرت علی(ع) ناسزا و لعن و نفرین  کرده و از حضرتشان برائت می‌جستند، اما بسیاری از افرادی که امروزه به نام وهابی  و سلفی شناخته می‌شوند، با آنکه بسیاری از فضائل و مناقب آن حضرت را که در قرآن و روایات آمده انکار می‌کنند، اما به حضرتشان احترام گذاشته و مانند ناصبی‌هایی چون بنی امیه و خوارج نهروان به ایشان دشنام نمی‌دهند، با این وجود، آنان به شدت با شیعیان اهل بیت بنای دشمنی گذاشته و از هر اقدامی علیه آنان فروگذار نمی‌کنند.<br/>
 سنی سلفی؛ افرادی هستند که ادعای پیروی از پیشینیان صالح و یا صحابه و تابعین را دارند.<br/>
-ابن  تیمیه مذهب سلفی گری را در قرن هفتم احیا کرد و آتش اختلاف را میان جهان اسلام شعله ور ساخت. پس از وی، شاگردش ابن  قیم برای زنده نگاه داشتن این اندیشه بسیار کوشید.<br/>
+ابن تیمیه مذهب سلفی گری را در قرن هفتم احیا کرد و آتش اختلاف را میان جهان اسلام شعله ور ساخت. پس از وی، شاگردش ابن  قیم برای زنده نگاه داشتن این اندیشه بسیار کوشید.<br/>
 «سلف» در لغت به معنای «پیشین» و «گذشته» است. سلف، اصلی است که بر تقدم و سبقت دلالت دارد. پس سلف کسانی هستند که در گذشته بوده‌اند.<ref>ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغه، ج 3، ص 95، قم، مکتب الاعلام الاسلامی‏، چاپ اول، 1404ق.</ref> «سَلَفُ الرجل»؛ یعنی «پدران گذشته مَرد».<ref>جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح، ج 4، ص 1376، بیروت، دار العلم للملایین، چاپ اول، 1376ق.</ref>
 با توجه به این تعاریف، سلف معنایی نسبی دارد؛ هر زمانی، سلفِ زمان آینده خود است و در برابر آن، «خَلَف» قرار دارد؛ به عبارت  دیگر، ما نسبت به آیندگان، «سلف» و نسبت به گذشتگان «خلف» شمرده می‌شویم.<ref>همان.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۱:۱۰
(بدون تفاوت)