فرهنگ مصادیق:سرانجام گفتاربدون علم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan: /* مسؤولیت انسان در برابر سخنانش */

2017-04-03T10:03:01Z

‏مسؤولیت انسان در برابر سخنانش

Golafshan: /* وقت شناسی در سخن گفتن و خاموشی */

2017-04-03T10:02:14Z

‏وقت شناسی در سخن گفتن و خاموشی

Golafshan: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-03T12:16:11Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Golafshan: Golafshan صفحهٔ سرانجام گفتاربدون علم را به فرهنگ مصادیق:سرانجام گفتاربدون علم منتقل کرد

2017-01-03T12:07:09Z

Golafshan صفحهٔ سرانجام گفتاربدون علم را به فرهنگ مصادیق:سرانجام گفتاربدون علم منتقل کرد

User2 در ‏۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۱۱:۰۰

2016-05-09T11:00:20Z

User2 در ‏۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۰۹:۳۷

2016-05-08T09:37:48Z

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-05-08T09:37:05Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> سرانجام گفتاربدون علم </div>

==مقدمه==
قال علیه السلام: من ترک قول لا ادری اصیبت مقاتله؛<ref>نهج البلاغه، حکمت 85 .</ref><br/>
هرکس که جمله «نمی‌دانم» را ترک کند خود را به کشتن خواهد داد.<br/>
مقاتل بدن، اعضایی است از بدن که در صورت صدمه دیدن، انسان در امان نمی‌ماند.<br/>
شارح بحرانی رحمه الله در ذیل این کلام نورانی می‌گوید:<br/>
ترک هذا القول کنایه عن القول بدون العلم واصابه المقاتل کنایه عن الهلاک الحاصل بسبب القول بالجهل لما فیه من الضلال والاضلال وربما یکون بسببه هلاک الدنیا والآخره؛<ref>شرح نهج البلاغه، ج 5، ص 283.</ref><br/>
ترک این قول (لاادری) کنایه است از گفتار بدون علم و اصابه المقاتل کنایه است از هلاکت و نابودی از گفتار بدون علم به واسطه گمراهی و گمراه کردن حاصل می‌گردد و چه بسا سخن گفتن بدون علم موجب هلاکت در دنیا و آخرت گردد.<br/>

== وقت شناسی در سخن گفتن و خاموشی ==
قال علیه السلام: لاخیر فی الصمت عن الحکم کما انه لاخیر فی القول بالجهل؛<ref>نهج البلاغه، حکمت 182 .</ref><br/>
هنگام لزوم سخن گفتن، در سکوت خیری نیست، همان طوری که در سخن گفتن بدون علم وآگاهی خیری نیست.[76]<br/>
امام علیه السلام در این کلام، دو مطلب مهم را تذکر می‌دهند:<br/>
۱. نهی از کتمان حق.<br/>
۲. نهی از قول بدون علم.<br/>
کتمان حق و گواهی ندادن، از گناهان کبیره شمرده می‌شود. در صحیحه عبدالعظیم حسنی، امام جوادعلیه السلام برای اثبات کبیره بودن کتمان شهادت، به قرآن استناد می‌کنند:<br/>
ولا تکتموا الشهاده ومن یکتمها فانه آثم قلبه والله بما تعملون علیم؛<ref>بقره (2) آیه 283.</ref><ref>اصول کافی، ج 2، ص 258.</ref><br/>
و کتمان شهادت ننمایید، که هر کس کتمان شهادت کند، البته به دل گنهکار است وخدا از همه کار شما آگاه است.<br/>
پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در مذمت گفتار بدون علم و آگاهی می‌فرمایند:<br/>
من افتی الناس بغیر علم کان ما یفسده من الدین اکثر مما یصلحه؛<ref>بحارالانوار،ج 2، ص 121 .</ref><br/>
کسی که برای مردم بدون علم و آگاهی فتوا دهد، خرابکاری اش در دین بیشتر از اصلاحش می‌باشد.<br/>
امیرالمؤمنین علی علیه السلام می‌فرمایند:
لو سکت من لا یعلم سقط الاختلاف؛<ref>همان،ج 2، ص 122. </ref>اگر نادان سکوت کند، اختلاف از بین می‌رود.<br/>
سعدی در معنای حکمت ۱۸۲ می‌گوید:<br/>
اگرچه پیش خردمند خامشی ادب است به وقت مصلحت آن به که در سخن کوشی<br/>
دو چیز طیره عقل است: دم فروبستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی<br/>

== مسؤولیت انسان در برابر سخنانش ==
قال علیه السلام: لاتقل ما لاتعلم بل لاتقل کل ماتعلم فان الله فرض علی جوارحک کلها فرائض یحتج
[77]<br/>
بها علیک یوم القیامه؛<ref>نهج البلاغه، حکمت 382.</ref><br/>
آنچه نمی دانی مگوی، بلکه همه آنچه را می دانی نیز مگو، زیرا خداوند براعضا و جوارح توواجباتی قرار داده که در قیامت از آن بازخواست خواهد کرد.<br/>
شرح قسمت اول این کلام، لاتقل ما لاتعلم، گذشت، اما شرح قسمت دوم:<br/>
بل و لاتقل کل ما تعلم: همه آنچه را هم می دانی بازگو مکن. علت این نهی،مسؤولیتی است که برعهده هر یک از اعضا و جوارح انسان گذاشته شده و انسان درقبال زبانی که خدا به او داده مسؤولیت دارد و بازخواست خواهد شد.<br/>
تعلیلی که در ذیل کلام آمده: فان الله فرض علی جوارحک کلها فرائض، نظیر تعلیلی است که در این آیه آمده است:<br/>
ولاتقف ما لیس لک به علم ان السمع والبصر والفؤاد کل اولئک کان عنه مسئولا؛<ref>اسراء (17) آیه 36.</ref><br/>
آنچه را که علم و اطمینان نداری پیروی مکن، زیرا گوش و چشم و دل‌ها همه در پیشگاه خدامسؤولند.<br/>
امام علیه السلام در این کلام، گفتن تمام چیزهایی را که انسان می‌داند ممنوع فرموده‌اند،زیرا چه بسا ممکن است در بین این سخنان کشف راز مؤمن و اذیت او و غیبت و افتراو ترویج فساد باشد که همه در شرع منهی عنه است.<br/>

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.hawzah.net/fa/Book/View/45280/26410 پایگاه اطلاع رسانی حوزه] - تاریخ برداشت: 94/11/01 </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[اظهار نظر بدون آگاهی]] </div>
</div>

@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 بل و لاتقل کل ما تعلم: همه آنچه را هم می دانی بازگو مکن. علت این نهی، مسؤولیتی است که برعهده هر یک از اعضا و جوارح انسان گذاشته شده و انسان درقبال زبانی که خدا به او داده مسؤولیت دارد و بازخواست خواهد شد.<br/>
 تعلیلی که در ذیل کلام آمده: فان الله فرض علی جوارحک کلها فرائض، نظیر تعلیلی است که در این آیه آمده است:<br/>
-ولاتقف ما لیس لک به علم ان السمع والبصر والفؤاد کل اولئک کان عنه مسئولا؛<ref>اسراء (17) آیه 36.</ref><br/>
+«وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا»؛<ref>اسراء (17) آیه 36.</ref><br/>
 آنچه را که علم و اطمینان نداری پیروی مکن، زیرا گوش و چشم و دل‌ها همه در پیشگاه خدامسؤولند.<br/>
 امام علیه السلام در این کلام، گفتن تمام چیزهایی را که انسان می‌داند ممنوع فرموده‌اند، زیرا چه بسا ممکن است در بین این سخنان کشف راز مؤمن و اذیت او و غیبت و افتراو ترویج فساد باشد که همه در شرع منهی عنه است.<br/>

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 ۱. نهی از کتمان حق.<br/>
 ۲. نهی از قول بدون علم.<br/> [[کتمان حق]] و گواهی ندادن، از گناهان کبیره شمرده می‌شود. در صحیحه عبدالعظیم حسنی، امام جوادعلیه السلام برای اثبات کبیره بودن کتمان شهادت، به قرآن استناد می‌کنند:<br/>
-ولا تکتموا الشهاده ومن یکتمها فانه آثم قلبه والله بما تعملون علیم؛<ref>بقره (2) آیه 283.</ref><ref>اصول کافی، ج 2، ص 258.</ref><br/>
+وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَ وَمَنْ يَكْتُمْهَا فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ؛<ref>بقره (2) آیه 283.</ref><ref>اصول کافی، ج 2، ص 258.</ref><br/>
 و [[کتمان شهادت]] ننمایید، که هر کس [[کتمان شهادت]] کند، البته به دل گنهکار است وخدا از همه کار شما آگاه است.<br/>
 پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در مذمت گفتار بدون علم و آگاهی می‌فرمایند:<br/>

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 و [[کتمان شهادت]] ننمایید، که هر کس [[کتمان شهادت]] کند، البته به دل گنهکار است وخدا از همه کار شما آگاه است.<br/>
 پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در مذمت گفتار بدون علم و آگاهی می‌فرمایند:<br/>
-من افتی الناس بغیر علم کان ما یفسده من الدین اکثر مما یصلحه؛<ref>بحارالانوار،ج 2، ص 121 .</ref><br/>
+من افتی الناس بغیر علم کان ما یفسده من الدین اکثر مما یصلحه؛<ref>بحارالانوار، ج 2، ص 121 .</ref><br/>
 کسی که برای مردم بدون علم و آگاهی فتوا دهد، خرابکاری اش در دین بیشتر از اصلاحش می‌باشد.<br/>
 امیرالمؤمنین علی علیه السلام می‌فرمایند:
-لو سکت من لا یعلم سقط الاختلاف؛<ref>همان،ج 2، ص 122. </ref>اگر نادان سکوت کند، اختلاف از بین می‌رود.<br/>
+لو سکت من لا یعلم سقط الاختلاف؛<ref>همان، ج 2، ص 122. </ref>اگر نادان سکوت کند، اختلاف از بین می‌رود.<br/>
 سعدی در معنای حکمت ۱۸۲ می‌گوید:<br/>
 اگرچه پیش خردمند خامشی ادب است به وقت مصلحت آن به که در سخن کوشی<br/>
@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 آنچه نمی دانی مگوی، بلکه همه آنچه را می دانی نیز مگو، زیرا خداوند براعضا و جوارح توواجباتی قرار داده که در قیامت از آن بازخواست خواهد کرد.<br/>
 شرح قسمت اول این کلام، لاتقل ما لاتعلم، گذشت، اما شرح قسمت دوم:<br/>
-بل و لاتقل کل ما تعلم: همه آنچه را هم می دانی بازگو مکن. علت این نهی،مسؤولیتی است که برعهده هر یک از اعضا و جوارح انسان گذاشته شده و انسان درقبال زبانی که خدا به او داده مسؤولیت دارد و بازخواست خواهد شد.<br/>
+بل و لاتقل کل ما تعلم: همه آنچه را هم می دانی بازگو مکن. علت این نهی، مسؤولیتی است که برعهده هر یک از اعضا و جوارح انسان گذاشته شده و انسان درقبال زبانی که خدا به او داده مسؤولیت دارد و بازخواست خواهد شد.<br/>
 تعلیلی که در ذیل کلام آمده: فان الله فرض علی جوارحک کلها فرائض، نظیر تعلیلی است که در این آیه آمده است:<br/>
 ولاتقف ما لیس لک به علم ان السمع والبصر والفؤاد کل اولئک کان عنه مسئولا؛<ref>اسراء (17) آیه 36.</ref><br/>
 آنچه را که علم و اطمینان نداری پیروی مکن، زیرا گوش و چشم و دل‌ها همه در پیشگاه خدامسؤولند.<br/>
-امام علیه السلام در این کلام، گفتن تمام چیزهایی را که انسان می‌داند ممنوع فرموده‌اند،زیرا چه بسا ممکن است در بین این سخنان کشف راز مؤمن و اذیت او و غیبت و افتراو ترویج فساد باشد که همه در شرع منهی عنه است.<br/>
+امام علیه السلام در این کلام، گفتن تمام چیزهایی را که انسان می‌داند ممنوع فرموده‌اند، زیرا چه بسا ممکن است در بین این سخنان کشف راز مؤمن و اذیت او و غیبت و افتراو ترویج فساد باشد که همه در شرع منهی عنه است.<br/>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۴ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۰۷
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 == وقت شناسی در سخن گفتن و خاموشی ==
 قال علیه السلام: لاخیر فی الصمت عن الحکم کما انه لاخیر فی القول بالجهل؛<ref>نهج البلاغه، حکمت 182 .</ref><br/>
-هنگام لزوم سخن گفتن، در سکوت خیری نیست، همان طوری که در سخن گفتن بدون علم وآگاهی خیری نیست.[76]<br/>
+هنگام لزوم سخن گفتن، در سکوت خیری نیست، همان طوری که در سخن گفتن بدون علم وآگاهی خیری نیست.<br/>
 امام علیه السلام در این کلام، دو مطلب مهم را تذکر می‌دهند:<br/>
 ۱. نهی از کتمان حق.<br/>
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 == مسؤولیت انسان در برابر سخنانش ==
-قال علیه السلام: لاتقل ما لاتعلم بل لاتقل کل ماتعلم فان الله فرض علی جوارحک کلها فرائض یحتج
+قال علیه السلام: لاتقل ما لاتعلم بل لاتقل کل ماتعلم فان الله فرض علی جوارحک کلها فرائض یحتج<br/>
-[77]<br/>
 بها علیک یوم القیامه؛<ref>نهج البلاغه، حکمت 382.</ref><br/>
 آنچه نمی دانی مگوی، بلکه همه آنچه را می دانی نیز مگو، زیرا خداوند براعضا و جوارح توواجباتی قرار داده که در قیامت از آن بازخواست خواهد کرد.<br/>