فرهنگ مصادیق:ستيز با استكبار و مستكبران - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Hoseinzadeh در ‏۱۱ اسفند ۱۳۹۵، ساعت ۰۳:۵۲

2017-03-01T03:52:20Z

نمایش تغییرات

Fayzi: /* پیشوای مستکبران */

2016-12-02T19:49:49Z

‏پیشوای مستکبران

Fayzi در ‏۱۲ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۹:۴۴

2016-12-02T19:44:57Z

نمایش تغییرات

Fayzi در ‏۱۲ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۲۰

2016-12-02T17:20:38Z

Fayzi در ‏۱۲ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۱۷

2016-12-02T17:17:18Z

نمایش تغییرات

Fayzi در ‏۱۲ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۳:۵۸

2016-12-02T13:58:30Z

نمایش تغییرات

Fayzi در ‏۱۲ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۰۶

2016-12-02T12:06:17Z

نمایش تغییرات

Fayzi: Fayzi صفحهٔ ستيز با استكبار و مستكبران را به فرهنگ مصادیق:ستيز با استكبار و مستكبران منتقل کرد

2016-12-02T11:55:06Z

Fayzi صفحهٔ ستيز با استكبار و مستكبران را به فرهنگ مصادیق:ستيز با استكبار و مستكبران منتقل کرد

User2: /* مقابله با خوی استکبار */

2016-06-28T12:00:03Z

‏مقابله با خوی استکبار

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-06-28T11:59:20Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

نمایش تغییرات

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 چرا ابلیس چنین ادعایی کرد و به چه دلیل خود را از آدم بهتر دانست؟ در ادامه آیه آمده است: «خَلَقْتَنِي مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ» <ref>قرآن، اعراف /12.</ref> (چون مرا از آتش آفریدی و او را از گل آفریدی). مطلب در خور دقت و توجه د راینجا آن است که خداوند فرمود چرا «امر» مرا استجابت نکردی؟ چرا وقتی من «فرمان» دادم سجده کنی، نکردی؟ مسأله «امر» خدا بود و «امتثال امر» او. خداوند نپرسید که آیا تو بهتر از آدم هستی یا پست‌تر. فرمود چرا امر مرا امتثال نکردی اما ابلیس به برتری خود به سبب جنس خود دلیل آورد. خداوند نفرموده بود چرا آدم را سجده نکردی تا او چنین دلیلی بیاورد. تکیه کلام بر «امر خدا» بود نه چیز دیگر. یعنی در ابلیس چیزی پنهان بود که در این مرحله ظهور یافت: «انا» (من). یعنی ابلیس در برابر خداوند برای خود یک نحوه استقلالی قائل بود. در پاسخ پرسش خداوند، خود را مطرح ساخت. خداوند که می‌دانست او از آتش است و آدم از گل. بنابراین نافرمانی او، نافرمانی از «امر خدا» بود و از این رو فرمود:<br/>
 «وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ» <ref>قرآن، کهف /50.</ref> (و [ياد كن] هنگامى را كه به فرشتگان گفتيم آدم را سجده كنيد پس [همه] جز ابليس سجده كردند كه از [گروه] جن بود و از فرمان پروردگارش سرپيچيد).<br/>
-بنابراین ابلیس بر خدا کبر ورزید نه بر آدم. البته از ظاهر گفتار ابلیس چنین بر می‌آید که می‌خواسته بر آدم [[تکبر]] بورزد لکن با توجه به سابقه‌ای که از داستان خلافت آدم داشت و اینکه خداوند او را به خود اختصاص داده است و خلیفه خویش در زمین معرفی کرده: «إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً» <ref>قرآن، بقره /30.</ref> و اینکه او شریفترین موجودات است و حامل نفخه روح الهی: «وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي» <ref>قرآن، [[حجر]] /29، ص /72.</ref> و نیز اینکه شنیده بود خداوند دربارهٔ خلقت آدم فرموده است: «خلقت بیدی» <ref>«قَالَ يَا إِبْلِيسُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِينَ» (گفت ای ابلیس چه مانع شد تو را از اینکه موجودی را که به دو دست خود آفریده‌ام سجده نکنی، آیا استکبار کردی یا از بلند رتبگان بودی؟) قرآن، ص /75.<br/> خداوند در تعلیل اینکه ابلیس و همه فرشتگان بلکه عالم وجود باید این موجود را سجده کنند فرمود این موجود از شرافتی و کرامتی خاص برخوردار است : «خلقت بیدی» معلوم می‌شود هر چه کرامت و شرافت و فضیلت هست در این است که او «مخلوق یدین» است. مگر دیگر موجودات مخلوق‌یدین نیستند؟ اگر می‌بودند دیگر این تعبیر «فرید» برای این موجود «وحید» نمی‌شد. روشن است که این بیان لطیف مختص انسان است. او شایسته چنین توصیفی است. او «جامع‌یدین » است اوست که مظهر همه اسما و صفات الهی است. اسمای جمالیه و جلالیه در انسان می‌توانند تحقق یابند. موجودات دیگر یا مظهر جلال‌اند یا مظهر جمال وآدم جامع یدین است جامع صفات جمال و جلال حق و این شرافت و کرامت را جز او برای موجودی نیست. «فما جمع الله لادم بین یدیه الا تشرفا.» (پس حق تعالی جمع نکرد در آدم (صفات جمالی و جلالیش را ) که از آن تعبیر به یدین شده است مگر برای تشریف و تکریم آدم). ابوبکر محمد بن علی الملقب بمحیی الدین بن عربی، فصوص الحکم، تصحیح ابوالعلاء عفیفی، الطبعة الثانیة، دارالکتاب العربی، بیروت، 1400 ق. ص 55.</ref> و با وجود این زیر بار نرفت و سرپیچی کرد روشن می‌شود که وی در مقام استکبار بر خداوند بوده است نه آدم، شاهد دیگر این حقیقت آن است که اگروی در مقام تکبّر برآدم بود جا داشت خدای تعالی در آیه ۵۰ سوره کهف بفرماید: «کان من الجن فاستنکف عن الخضوع لادم» (چون از طایفه جن بود از خضوع در برابر آدم استنکاف کرد)، حال آنکه فرمود: «فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ»<ref>سوره کهف آیه 50</ref> (از امر پروردگارش خارج شد) بنابراین استکبار او از سر انانیت دربرابر خدا بود. <ref>.ک: المیزان تفسیر القرآن، ج 8، صص 26 - 27.</ref> امیر مؤمنان (ع) در این باره فرموده است:<br/>
+بنابراین ابلیس بر خدا کبر ورزید نه بر آدم. البته از ظاهر گفتار ابلیس چنین بر می‌آید که می‌خواسته بر آدم [[تکبر]] بورزد لکن با توجه به سابقه‌ای که از داستان خلافت آدم داشت و اینکه خداوند او را به خود اختصاص داده است و خلیفه خویش در زمین معرفی کرده: «إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً» <ref>قرآن، بقره /30.</ref> و اینکه او شریفترین موجودات است و حامل نفخه روح الهی: «وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي» <ref>قرآن، حجر /29، ص /72.</ref> و نیز اینکه شنیده بود خداوند دربارهٔ خلقت آدم فرموده است: «خلقت بیدی» <ref>«قَالَ يَا إِبْلِيسُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِينَ» (گفت ای ابلیس چه مانع شد تو را از اینکه موجودی را که به دو دست خود آفریده‌ام سجده نکنی، آیا استکبار کردی یا از بلند رتبگان بودی؟) قرآن، ص /75.<br/> خداوند در تعلیل اینکه ابلیس و همه فرشتگان بلکه عالم وجود باید این موجود را سجده کنند فرمود این موجود از شرافتی و کرامتی خاص برخوردار است : «خلقت بیدی» معلوم می‌شود هر چه کرامت و شرافت و فضیلت هست در این است که او «مخلوق یدین» است. مگر دیگر موجودات مخلوق‌یدین نیستند؟ اگر می‌بودند دیگر این تعبیر «فرید» برای این موجود «وحید» نمی‌شد. روشن است که این بیان لطیف مختص انسان است. او شایسته چنین توصیفی است. او «جامع‌یدین » است اوست که مظهر همه اسما و صفات الهی است. اسمای جمالیه و جلالیه در انسان می‌توانند تحقق یابند. موجودات دیگر یا مظهر جلال‌اند یا مظهر جمال وآدم جامع یدین است جامع صفات جمال و جلال حق و این شرافت و کرامت را جز او برای موجودی نیست. «فما جمع الله لادم بین یدیه الا تشرفا.» (پس حق تعالی جمع نکرد در آدم (صفات جمالی و جلالیش را ) که از آن تعبیر به یدین شده است مگر برای تشریف و تکریم آدم). ابوبکر محمد بن علی الملقب بمحیی الدین بن عربی، فصوص الحکم، تصحیح ابوالعلاء عفیفی، الطبعة الثانیة، دارالکتاب العربی، بیروت، 1400 ق. ص 55.</ref> و با وجود این زیر بار نرفت و سرپیچی کرد روشن می‌شود که وی در مقام استکبار بر خداوند بوده است نه آدم، شاهد دیگر این حقیقت آن است که اگروی در مقام تکبّر برآدم بود جا داشت خدای تعالی در آیه ۵۰ سوره کهف بفرماید: «کان من الجن فاستنکف عن الخضوع لادم» (چون از طایفه جن بود از خضوع در برابر آدم استنکاف کرد)، حال آنکه فرمود: «فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ»<ref>سوره کهف آیه 50</ref> (از امر پروردگارش خارج شد) بنابراین استکبار او از سر انانیت دربرابر خدا بود. <ref>.ک: المیزان تفسیر القرآن، ج 8، صص 26 - 27.</ref> امیر مؤمنان (ع) در این باره فرموده است:<br/>
 «الحمد لله الذی لبس العز و الکبریاء واختارهما لنفسه دون خلقه، و جعلهما حمی و حرما علی غیره و اصطفاهما لجلاله. و جعل اللعنة علی من نازعه فیهما من عباده. ثم اختبر بذلک ملائکته المقربین لیمیز المتواضعین منهم من المستکبرین. فقال سبحانه و هو العالم بمضمرات القلوب، و محجوبات الغیوب: «إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ طِينٍ، فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ، فَسَجَدَ الْمَلَائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ، إِلَّا إِبْلِيسَ اسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ» <ref>قرآن، ص /71-74.</ref> اعترضته الحمیّة فافتخر علی آدم بخلقه و تعصب علیه لا صله. فعدّوالله امام المتعصّبین و سلف المستکبرین الذی وضع اساس العصبیّة و نازع الله رداء الجبریّة و ادّرع لباس التعزّز و خلع قناع التذلل.» <ref>نهج البلاغه، خطبه 192.</ref><br/>
 سپاس ویژه خداوندی است که لباس عزت وکبریا را پوشیده و این دو را ویژه خویش - نه مخلوقش - قرار داده و آن را حد و مرز بین خویش و دیگران گردانیده، عزت و کبریا را به خاطر جلالت و بزرگیش برای خود انتخاب کرده است. آن کس که در این دو با وی به منازعه و ستیز برخیزد از رحمت خویش به دورش داشته است؛ و بدین وسیله فرشتگان مقرب خود را در بوته آزمایش قرار داد تا متواضعان از متکبران ممتاز گردند و با اینکه از تمام آنچه در دلهاست و از اسرار نهان آگاه است، به آنها فرمود: «من بشری را از گل و خاک می‌آفرینم، آن گاه که آفرینش او را به پایان رساندم و جان در او دمیدم، او را سجده کنید. فرشتگان همه سجده کردند مگر ابلیس» که نخوت و غیرت نابجا وی را گرفت و بر آدم به خاطر خلقت خویش فخر فروشی کرد و به خاطر آفرینش خود در برابر آدم تعصب پیشه ساخت. این دشمن خدا، پیشوای متعصبان و سر سلسله متکبران است که اساس تعصب را پی‌ریزی کرد و با خداوند در ردای جبروتی به ستیز و منازعه پرداخت و لباس بزرگی را به تن پوشانید و پوشش تواضع و فروتنی را کنار گذارد.<br/>

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 و اگر خداوند برخى از مردم را به وسيله برخى ديگر دفع نمیکرد قطعا زمين تباه مى‏ گرديد.<br/>
 اگر این رویارویی نباشد و از سلطه مستکبران جلوگیری نشود و انسانهای الهی با آنان مقابله نکنند، آنها همه شرافتها و ارزشها را دفن کرده، تلاش می‌کنند که یادخدا را محو سازند.<br/>
-وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ» <ref>قرآن، [[حج]] /40.</ref><br/>
+وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ» <ref>قرآن، حج /40.</ref><br/>
 و اگر خداوند بعضی از مردم را به وسیله بعضی دیگر دفع نکند، دیرها و صومعه‌ها و معابد یهود و نصارا و مساجدی که نام خدا در آن بسیار برده می‌شود ویران می‌گردد و خداوند کسانی را که او را یاری کنند (و از آیینش [[دفاع]] کنند) یاری می‌کند، خداوند قوی و شکست ناپذیر است .<br/>
 اگر اهل ایمان و انسانهای آزاده تماشاگر تباهگری طاغوتها و مستکبران باشند و از منافع حیاتی خود [[دفاع]] نکنند و آنها در مقابل خود مانعی نبینند اثری از معابد و مراکز عبادت الهی باقی نخواهند گذاشت زیرا دیرها و صومعه‌ها و معابد و مساجد در حقیقت پایگاه‌های بیداری انسانها و دعوت به خدا پرستی هستند و لازمه خداپرستی مقابله با جبارانی است که منافعشان در اسارت انسانهاست و خواهان آنند که مردمان چون بت ایشان را بپرستند. سنّت [[دفاع]] و مقابله سنتی است فطری که خداوند انسان را بر اساس آن آفریده است و او را بدین راه، رهنمون گشته. زیرا می‌بینیم که انسان را مانند سایر موجودات مجهز به جهاز و ادوات [[دفاع]] کرده تا به آسانی بتواند دشمن مزاحم حقش را دفع کند و نیز او را مجهز به فکر ساخته است تا به وسیله آن بتواند وسایل دفع و مقابله را تدارک کند تا از خود و هر شأنی از شئون زندگیش که حیاتش با آن تکمیل می‌شود و سعادتش بسته به آن است، [[دفاع]] کند. <ref>ر.ک: المیزان فی تفسیر القرآن، ج 14، ص 385.</ref><br/>

@@ سطر ۱۰۰: / سطر ۱۰۰: @@
 از این هم که بگذریم مگر به آن حضرت نفرموده بود: «لا تمدّنّ عینیک الی ما متّعنا به أزواجاً منهم ولا تحزن علیهم و اخفض جناحک للمؤمنین.» <ref>قرآن، [[حجر]] /88.</ref> (دیدگانت را بر روی آنچه اصنافی از ایشان را بدان برخوردار کریم و امگشا و بر ایشان اندوه مخور، و پر و بال تواضع و مهربانی خویش برای مؤمنان فرو گستران) پس چگونه ممکن است در سوره [[حجر]] که در اول دعوت علنی اسلام نازل شده به آن حضرت دستور دهد اعتنایی به زرق و برق زندگی دنیاداران نکند و در عوض در مقابل مؤمنان تواضع کند، و در همین سوره و در همین سیاق او را مأمور سازد که از مشرکان اعراض کند، و بفرماید: «فاصدع بما تؤمرو أعرض عن المشرکین» <ref>قرآن، [[حجر]] 94.</ref>، آن گاه خبر دهد که آن حضرت به جای اعراض از مشرکان از مؤمنان اعراض کرده و به جای تواضع در برابر مؤمنان در برابر مشرکان تواضع کرده است؟!<br/>
 علاوه بر اینکه زشتی عمل یاد شده چیزی است که عقل به زشتی آن حکم می‌کند و هر عاطلی از آن متنفر است (تا چه رسد به خاتم انبیا که رحمتی است برای همه عالمیان) و چنین قبیح عقلی احتیاج به نهی لفظی ندارد، زیرإ؛ًّّ هر عاقلی تشخیص می‌دهد که دارایی و ثروت به هیچ وجه ملاک فضیلت نیست و ترجیح دادن جانب یک ثروتمند به خاطر ثروتش بر جانب فقیر، و دل او را به دست آوردن، و هب این رو ترش کردن رفتاری زشت و ناستوده است» .<ref>المیزان فی تفسیر القرآن ، ج 20، صص 203 - 204.</ref><br/>
- [[تکبر]] در هر لباسی که ظهور کند قبیح است. خوی [[تکبر]] و بی نیازی و دنیاطلبی قلب را می‌می‌راند و انسان را به قالبی تهی مبدّل می‌سازد. از همین روست که در کلام نبوی وارد شده است:<br/>
+[[تکبر]] در هر لباسی که ظهور کند قبیح است. خوی [[تکبر]] و بی نیازی و دنیاطلبی قلب را می‌می‌راند و انسان را به قالبی تهی مبدّل می‌سازد. از همین روست که در کلام نبوی وارد شده است:<br/>
 «ایّاکم و مجالسة الموتی. قیل یا رسول الله من الموتی؟<br/>
 قال: کلّ غنّی أطغاه غناه.» <ref>تنبیه الخواطر، ج 2، ص 32.</ref><br/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۲ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۱:۵۵
(بدون تفاوت)