فرهنگ مصادیق:رشوه – اسلام پدیا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan در ‏۲۶ فروردین ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۰۵

2017-04-15T12:05:32Z

Golafshan: /* پا نویس */

2017-01-04T16:54:26Z

‏پا نویس

Golafshan: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-04T16:46:10Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Kazem: Kazem صفحهٔ رشوه – اسلام پدیا را به فرهنگ مصادیق:رشوه – اسلام پدیا منتقل کرد

2016-12-28T06:13:52Z

Kazem صفحهٔ رشوه – اسلام پدیا را به فرهنگ مصادیق:رشوه – اسلام پدیا منتقل کرد

Kazem: صفحه‌ای تازه حاوی «
رشوه – اسلام پدیا
کلیدواژه‌ها: حرام، حرمت، حکم، رشوه، فتوا،...» ایجاد کرد

2016-12-28T05:46:00Z

صفحه‌ای تازه حاوی «<div class="head1"> رشوه – اسلام پدیا </div> کلیدواژه‌ها: حرام، حرمت، حکم، رشوه، فتوا،...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> رشوه – اسلام پدیا </div>

کلیدواژه‌ها: حرام، حرمت، حکم، رشوه، فتوا، مراجع، مفهوم، وکیل

== مفهوم رشوه ==
رشوه لفظی عربی از ریشه “ر ش و” و به سه صورت: با فتح، ضم و کسر «راء» به کار رفته است. این کلمه مفرد است و جمع آن «رُشا» یا «رِشا» (با ضم یا کسر راء) است که در فارسی به معنای مزد است. و (در اصطلاح) عبارت است از این که کسی با تبانی و پرداخت چیزی، به خواسته خود برسد. و یا به عبارتی دیگر؛ رشوه عبارت است از دادن خدمات یا مالی منقول یا غیر منقول و یا وجه نقد به کسی که موظف به انجام کاری است (و حقوق خود را در قبال انجام کاری از بیت المال یا سازمان‌ها و شرکت دریافت می‌کند) برای انجام یا تسریع در انجام همان کار یا ثابت کردن باطل و حق جلوه دادن آن.<br/>
در تحقق رشوه سه گروه می‌توانند دخالت داشته باشند: ۱٫ کسی که رشوه می‌دهد. ۲٫ کسی که رشوه می‌گیرد. ۳٫ کسی که واسطهٔ بین آن دو است. در روایتی که در مذمت رشوه وارد شده است هر سه گروه (راشی، مرتشی، الماشی بینهما) مورد لعنت قرار گرفته‌اند<ref>نوری، میرزاحسین، مستدرک الوسایل، ج ۱۷، ص ۳۵۵، چاپ اول، مؤسسه آل البیت، قم، بیروت سال ۱۴۰۸؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۱۰۱، ص ۴۱۲، نرم افزار جامع فقه اهل بیت.</ref>.<br/>

== حکم پرداخت رشوه ==
در بارهٔ حکم رشوه باید گفت: پرداخت کردن و دریافت کردن رشوه حرام است<ref>امام خمینی، توضیح المسائل المحشی، ج ۲، ص ۹۱۳، چاپ هشتم، جامعه مدرسین قم، سال ۱۴۲۴ ق؛ بهجت، محمد تقی، جامع المسائل، ج ۲، ص ۴۱۲، چاپ اول، بی ناشر، قم، بی تا؛ خامنه‌ای، سید علی، اجوبه الاستفتاآت، ص ۲۷۳٫.</ref>، و در حرمت گرفتن رشوه فرقی نمی‌کند چه از فرد مسلمان آن را بگیرند و یا از فرد کافری که مال او محترم است<ref>توضیح المسائل المحشی از امام الخمینی، ج ۲، ص ۹۱۳٫.</ref>. و اگر کسی به عنوان رشوه چیزی را از دیگری بگیرد مالک آن نخواهد شد و واجب است که مال گرفته را به صاحب آن برگرداند<ref>همان و اجوبه الاستفتاآت، ص ۲۷۳٫.</ref>. و حق ندارد در آن مال تصرف کند<ref>اجوبه الاستفتاآت، ص ۲۷۳٫.</ref>.<br/>
اما تنها در یک صورت [[پرداخت رشوه]] مجاز است و آن در جایی است که فردی صاحب حق باشد، ولی برای به دست آوردن حق خویش هیچ راهی جز [[پرداخت رشوه]] نداشته باشد<ref>توضیح المسائل المحشی الامام الخمینی، ج ۲،ص ۹۸۳٫.</ref>. اما حتی در همین صورت هم، گرفتن رشوه برای طرف مقابل جایز نیست و از حرمت خارج نمی‌گردد. به عبارت دیگر، رشوه گرفتن در تمام صورت‌ها حرام است چه برای احقاق حق، و چه برای ابطال باطل و چه برای احقاق باطل و چه برای ابطال حق<ref>همان</ref>. پس در هیچ موردی و بر هیچ کارگزاری مجاز نیست که برای احقاق حقوق مسلم دیگران رشوه دریافت کند، گرچه [[پرداخت رشوه]] بدون اشکال است<ref>سیستانی، سید علی، منهاج الصالحین، ج ۲، ص ۱۶، نرم افزار فوق؛ فاضل، محمد، القضا و الشهادات، ص ۳۳، چاپ اول، مرکز فقه الائمه الاطهار (ع)، قم، ۱۴۲۰، هـ ق.</ref>.<br/>
در حرمت [[پرداخت رشوه]] دادن فرقی بین پرداخت مستقیم یا پرداخت با واسطه نیست؛ چرا که در حدیث مذکور واسطه در پرداخت نیز مانند رشوه دهنده و رشوه گیرنده مورد لعنت است<ref>نوری، میرزاحسین، مستدرک الوسایل، ج ۱۷، ص ۳۵۵، چاپ اول، مؤسسه آل البیت، قم، بیروت، ۱۴۰۸؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۱۰۱، ص ۴۱۲، نرم افزار جامع فقه اهل بیت.</ref>.<br/>
همچنین [[پرداخت رشوه]] و گرفتن آن جایز نیست هر چند باعث ایجاد مشکل و زحمت برای دیگران نشود، چه رسد به موردی که بدون استحقاق، باعث ایجاد مزاحمت برای دیگران شود<ref>توضیح المسائل المحشی، ج ۲، ص ۹۸۳، اجوبه الاستفتاآت ص ۲۷۴٫.</ref>.<br/>
بنا بر این چه وکیل از مال موکلش رشوه دهد یا خود صاحب مال رشوه دهد حرام خواهد بود مگر در صورتی که احقاق حق موکل منحصر به دادن رشوه باشد که دراین صورت، جزء استثنائات به حساب آمده و حرام نخواهد بود.<br/>

== فتوای مراجع تقلید پیرامون رشوه ==
آیات عظام امام، بهجت، خامنه‌ای، صافی، فاضل، مکارم و نوری: پرداخت پول یا اموالی، از سوی مراجعه کننده، به کارمندان اداره ها- که وظیفه ارائه خدمات به مردم را دارند- منجر به فساد اداره‌ها خواهد شد که از نظر شرعی حرام است. گرفتن آن بر دریافت کننده نیز حرام است و حق تصرف در آن را ندارد<ref>امام، تحریر الوسیله، ج ۲، کتاب القضا، م ۶؛ فاضل، جامع المسائل، ج ۱، س ۹۷۲؛ مکارم، استفتاءات، ج ۲، س ۶۶۴ و ۶۶۵؛ صافی، جامع الاحکام، ج ۲، س ۱۵۴۰؛ خامنه‌ای، اجوبه الاستفتاءات، س ۱۲۴۶ و ۱۲۴۷؛ بهجت، توضیح المسائل، متفرقات، م ۱۶٫.</ref>.<br/>
آیات عظام تبریزی، سیستانی و وحید: رشوه دادن در غیر باب قضا، برای گرفتن حق جایز است، ولی گرفتن آن بر کسی که وظیفه اش ارائه کار و خدمت است، جایز نیست<ref>تبریزی، استفتاءات، س ۹۹۹؛ وحید، منهاج الصالحین، ج ۳، م ۳۲؛ سیستانی Sistani.org، رشوه. با استفاده از نرم افزار پرسمان.</ref>.<br/>

== ادله حرمت رشوه ==
برای اثبات حرمت برای رشوه، چهار دلیل: قرآن کریم، سنّت، اجماع و عقل از جانب فقهای عظام بیان شده است که به آن اشاره می‌کنیم:<br/>
=== قرآن کریم ===
خداوند می‌فرماید: “و اموال یک دیگر را به باطل (و ناحقّ) در میان خودتان نخورید و اموال را به (عنوان رشوه، به کیسه) حاکمان و قاضی‌ها سرازیر نکنید تا بخشی از اموال مردم را به [[گناه]] بخورید، در حالی که خود می‌دانید (که خلاف می‌کنید).”<ref>بقره، ۱۸۸، وَ لا تَأْکُلُوا أَمْوالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْباطِلِ وَ تُدْلُوا بِها إِلَی الْحُکَّامِ لِتَأْکُلُوا فَریقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ.</ref>. علاّمه طباطبایی (ره) در تفسیر این آیه می‌گوید: “ادلاء (مصدر تُدْلُوا) در چاه کردن دلو برای کشیدن آب است و منظور از آن در آیه مبارکه، رشوه دادن به حاکمان است که کنایهٔ لطیف و زیبایی بر این مطلب است که حکم مورد نظر رشوه دهنده را به منزله آب ته چاه قرار داده که به وسیله دلو رشوه، از آن بیرون کشیده می‌شود”<ref>المیزان، ج۲، ص۵۲، ذیل آیه ۱۸۸سوره بقره.</ref>. پس لازمهٔ حرمت دادن رشوه، این است که گرفتن آن نیز حرام باشد<ref>مصباح الفقاهه، ج۱، ص ۲۳۴٫.</ref>.<br/>
=== روایات ===
بسیاری از روایات گرفتن رشوه را از مصادیق کفر دانسته‌اند؛ مانند این روایات: پیامبر اکرم (ص) فرمود: “از رشوه دوری کنید؛ زیرا این کار کفر است و رشوه خوار بوی بهشت را استشمام نمی‌کند”. امام صادق (ع) نیز در این باره می‌فرمایند: “و امّا رشوه، ای عمّار! در مورد احکام، کفر به خدای بزرگ و رسول او است”<ref>وسائل، ج ۱۲، ص ۶۳، باب ۵، ح ۱٫.</ref>.<br/>

=== اجماع ===
دلیل دیگری که برخی از فقها در اثبات حرمت رشوه به آن استناد کرده‌اند، اجماع همهٔ فرقه‌های اسلامی، اعمّ از شیعه و اهل سنّت است<ref>نجفی، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج ۲۲، ص ۱۴۵؛ مصباح الفقاهه، ج۱، ص۲۶۳٫.</ref>.<br/>
=== عقل ===
رشوه ضررهای زیادی به اجتماع وارد می‌کند. وقتی کسانی بتوانند با پول به همهٔ خواسته‌های خود برسند، بی پولان یا کسانی که رشوه را به هر دلیل پرداخت نمی‌کنند، در رسیدن به حق خود با مشکلات فراوانی روبرو می‌شوند. وقتی که مسئولین در قبال انجام کارها به گرفتن رشوه عادت کنند، دیگر برای افرادی که رشوه پرداخت نمی‌کنند به خوبی انجام وظیفه نمی‌کنند و نظام اداری به فساد کشیده می‌شود. به همین علت علمایی چون مقدّس اردبیلی از عقل به عنوان دلیل مستقل بر حرمت رشوه یاد کرده‌اند؛ چنان که در کتاب «مجمع الفائده و البرهان» آمده است: “علت حرمت رشوه را می‌توان از عقل و نقل از حیث قرآن و اجماع مسلمین و سنّت استفاده نمود.”<ref>مقدس اردبیلی، مجمع الفائده و البرهان فی شرح إرشاد الأذهان، ج ۱۲، ص ۴۹، دفتر انتشارات اسلامی، قم، ۱۴۰۳ قمری.</ref><br/>

== پا نویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://islampedia.ir/fa/1390/04 اسلام پدیا] - تاریخ برداشت:13-11-94</span></div>
<br />
<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[پرداخت رشوه]]</div>
</div>

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 برای اثبات حرمت برای رشوه، چهار دلیل: قرآن کریم، سنّت، اجماع و عقل از جانب فقهای عظام بیان شده است که به آن اشاره می‌کنیم:<br/>
 === قرآن کریم ===
-خداوند می‌فرماید: “و اموال یک دیگر را به باطل (و ناحقّ) در میان خودتان نخورید و اموال را به (عنوان رشوه، به کیسه) حاکمان و قاضی‌ها سرازیر نکنید تا بخشی از اموال مردم را به [[گناه]] بخورید، در حالی که خود می‌دانید (که خلاف می‌کنید).”<ref>بقره، ۱۸۸، وَ لا تَأْکُلُوا أَمْوالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْباطِلِ وَ تُدْلُوا بِها إِلَی الْحُکَّامِ لِتَأْکُلُوا فَریقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ.</ref>. علاّمه طباطبایی (ره) در تفسیر این آیه می‌گوید: “ادلاء (مصدر تُدْلُوا) در چاه کردن دلو برای کشیدن آب است و منظور از آن در آیه مبارکه، رشوه دادن به حاکمان است که کنایهٔ لطیف و زیبایی بر این مطلب است که حکم مورد نظر رشوه دهنده را به منزله آب ته چاه قرار داده که به وسیله دلو رشوه، از آن بیرون کشیده می‌شود”<ref>المیزان، ج۲، ص۵۲، ذیل آیه ۱۸۸سوره بقره.</ref>. پس لازمهٔ حرمت دادن رشوه، این است که گرفتن آن نیز حرام باشد<ref>مصباح الفقاهه، ج۱، ص ۲۳۴٫.</ref>.<br/>
+خداوند می‌فرماید: “و اموال یک دیگر را به باطل (و ناحقّ) در میان خودتان نخورید و اموال را به (عنوان رشوه، به کیسه) حاکمان و قاضی‌ها سرازیر نکنید تا بخشی از اموال مردم را به [[گناه]] بخورید، در حالی که خود می‌دانید (که خلاف می‌کنید).”<ref>بقره، ۱۸۸، وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقًا مِنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ.</ref>. علاّمه طباطبایی (ره) در تفسیر این آیه می‌گوید: “ادلاء (مصدر تُدْلُوا) در چاه کردن دلو برای کشیدن آب است و منظور از آن در آیه مبارکه، رشوه دادن به حاکمان است که کنایهٔ لطیف و زیبایی بر این مطلب است که حکم مورد نظر رشوه دهنده را به منزله آب ته چاه قرار داده که به وسیله دلو رشوه، از آن بیرون کشیده می‌شود”<ref>المیزان، ج۲، ص۵۲، ذیل آیه ۱۸۸سوره بقره.</ref>. پس لازمهٔ حرمت دادن رشوه، این است که گرفتن آن نیز حرام باشد<ref>مصباح الفقاهه، ج۱، ص ۲۳۴٫.</ref>.<br/>
 === روایات ===
 بسیاری از روایات گرفتن رشوه را از مصادیق کفر دانسته‌اند؛ مانند این روایات: پیامبر اکرم (ص) فرمود: “از رشوه دوری کنید؛ زیرا این کار کفر است و رشوه خوار بوی بهشت را استشمام نمی‌کند”. امام صادق (ع) نیز در این باره می‌فرمایند: “و امّا رشوه، ای عمّار! در مورد احکام، کفر به خدای بزرگ و رسول او است”<ref>وسائل، ج ۱۲، ص ۶۳، باب ۵، ح ۱٫.</ref>.<br/>

@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 == پا نویس ==
 {{پانویس|colwidth=30em|۲}}
-<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://islampedia.ir/fa/1390/04 اسلام پدیا] - تاریخ برداشت:13-11-94</span></div>
+<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://islampedia.ir/fa/1390/04/%D8%B1%D8%B4%D9%88%D9%87/ اسلام پدیا] - تاریخ برداشت:13-11-94</span></div>
 <br />
 <div class="hold">
 <div class="return">بازگشت به [[پرداخت رشوه]]</div>
 </div>

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 == مفهوم رشوه ==
-رشوه لفظی عربی از ریشه “ر ش و” و به سه صورت: با فتح، ضم و کسر «راء» به کار رفته است. این کلمه مفرد است و جمع آن «رُشا» یا «رِشا» (با ضم یا کسر راء) است که در فارسی به معنای مزد است.  و (در اصطلاح) عبارت است از این که کسی با تبانی و پرداخت چیزی، به خواسته خود برسد. و یا به عبارتی دیگر؛ رشوه عبارت است از دادن خدمات یا مالی منقول یا غیر منقول و یا وجه نقد به کسی که موظف به انجام کاری است (و حقوق خود را در قبال انجام کاری از بیت المال یا سازمان‌ها و شرکت دریافت می‌کند) برای انجام یا تسریع در انجام همان کار یا ثابت کردن باطل و حق جلوه دادن آن.<br/>
+رشوه لفظی عربی از ریشه “ر ش و” و به سه صورت: با فتح، ضم و کسر «راء» به کار رفته است. این کلمه مفرد است و جمع آن «رُشا» یا «رِشا» (با ضم یا کسر راء) است که در فارسی به معنای مزد است. و (در اصطلاح) عبارت است از این که کسی با تبانی و پرداخت چیزی، به خواسته خود برسد. و یا به عبارتی دیگر؛ رشوه عبارت است از دادن خدمات یا مالی منقول یا غیر منقول و یا وجه نقد به کسی که موظف به انجام کاری است (و حقوق خود را در قبال انجام کاری از بیت المال یا سازمان‌ها و شرکت دریافت می‌کند) برای انجام یا تسریع در انجام همان کار یا ثابت کردن باطل و حق جلوه دادن آن.<br/>
 در تحقق رشوه سه گروه می‌توانند دخالت داشته باشند: ۱٫ کسی که رشوه می‌دهد. ۲٫ کسی که رشوه می‌گیرد. ۳٫ کسی که واسطهٔ بین آن دو است. در روایتی که در مذمت رشوه وارد شده است هر سه گروه (راشی، مرتشی، الماشی بینهما) مورد لعنت قرار گرفته‌اند<ref>نوری، میرزاحسین، مستدرک الوسایل، ج ۱۷، ص ۳۵۵، چاپ اول، مؤسسه آل البیت، قم، بیروت سال ۱۴۰۸؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۱۰۱، ص ۴۱۲، نرم افزار جامع فقه اهل بیت.</ref>.<br/>
@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 == ادله حرمت رشوه ==
 برای اثبات حرمت برای رشوه، چهار دلیل: قرآن کریم، سنّت، اجماع و عقل از جانب فقهای عظام بیان شده است که به آن اشاره می‌کنیم:<br/>
-===  قرآن کریم ===
+=== قرآن کریم ===
 خداوند می‌فرماید: “و اموال یک دیگر را به باطل (و ناحقّ) در میان خودتان نخورید و اموال را به (عنوان رشوه، به کیسه) حاکمان و قاضی‌ها سرازیر نکنید تا بخشی از اموال مردم را به [[گناه]] بخورید، در حالی که خود می‌دانید (که خلاف می‌کنید).”<ref>بقره، ۱۸۸، وَ لا تَأْکُلُوا أَمْوالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْباطِلِ وَ تُدْلُوا بِها إِلَی الْحُکَّامِ لِتَأْکُلُوا فَریقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ.</ref>. علاّمه طباطبایی (ره) در تفسیر این آیه می‌گوید: “ادلاء (مصدر تُدْلُوا) در چاه کردن دلو برای کشیدن آب است و منظور از آن در آیه مبارکه، رشوه دادن به حاکمان است که کنایهٔ لطیف و زیبایی بر این مطلب است که حکم مورد نظر رشوه دهنده را به منزله آب ته چاه قرار داده که به وسیله دلو رشوه، از آن بیرون کشیده می‌شود”<ref>المیزان، ج۲، ص۵۲، ذیل آیه ۱۸۸سوره بقره.</ref>. پس لازمهٔ حرمت دادن رشوه، این است که گرفتن آن نیز حرام باشد<ref>مصباح الفقاهه، ج۱، ص ۲۳۴٫.</ref>.<br/>
 === روایات ===
 بسیاری از روایات گرفتن رشوه را از مصادیق کفر دانسته‌اند؛ مانند این روایات: پیامبر اکرم (ص) فرمود: “از رشوه دوری کنید؛ زیرا این کار کفر است و رشوه خوار بوی بهشت را استشمام نمی‌کند”. امام صادق (ع) نیز در این باره می‌فرمایند: “و امّا رشوه، ای عمّار! در مورد احکام، کفر به خدای بزرگ و رسول او است”<ref>وسائل، ج ۱۲، ص ۶۳، باب ۵، ح ۱٫.</ref>.<br/>
-===  اجماع ===
+=== اجماع ===
 دلیل دیگری که برخی از فقها در اثبات حرمت رشوه به آن استناد کرده‌اند، اجماع همهٔ فرقه‌های اسلامی، اعمّ از شیعه و اهل سنّت است<ref>نجفی، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج ۲۲، ص ۱۴۵؛ مصباح الفقاهه، ج۱، ص۲۶۳٫.</ref>.<br/>
-===  عقل ===
+=== عقل ===
 رشوه ضررهای زیادی به اجتماع وارد می‌کند. وقتی کسانی بتوانند با پول به همهٔ خواسته‌های خود برسند، بی پولان یا کسانی که رشوه را به هر دلیل پرداخت نمی‌کنند، در رسیدن به حق خود با مشکلات فراوانی روبرو می‌شوند. وقتی که مسئولین در قبال انجام کارها به گرفتن رشوه عادت کنند، دیگر برای افرادی که رشوه پرداخت نمی‌کنند به خوبی انجام وظیفه نمی‌کنند و نظام اداری به فساد کشیده می‌شود. به همین علت علمایی چون مقدّس اردبیلی از عقل به عنوان دلیل مستقل بر حرمت رشوه یاد کرده‌اند؛ چنان که در کتاب «مجمع الفائده و البرهان» آمده است: “علت حرمت رشوه را می‌توان از عقل و نقل از حیث قرآن و اجماع مسلمین و سنّت استفاده نمود.”<ref>مقدس اردبیلی، مجمع الفائده و البرهان فی شرح إرشاد الأذهان، ج ۱۲، ص ۴۹، دفتر انتشارات اسلامی، قم، ۱۴۰۳ قمری.</ref><br/>