فرهنگ مصادیق:ربا خواری با حیله های شرعی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi در ‏۱ اسفند ۱۳۹۵، ساعت ۰۷:۰۵

2017-02-19T07:05:35Z

Fayzi: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-12T05:57:09Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Kazem: /* پ. خرید نسیه و فروش نقد */

2016-11-26T08:12:33Z

‏پ. خرید نسیه و فروش نقد

Kazem: /* ب. قرض از بانک */

2016-11-14T10:35:00Z

‏ب. قرض از بانک

Kazem: Kazem صفحهٔ ربا خواری با حیله های شرعی را به فرهنگ مصادیق:ربا خواری با حیله های شرعی منتقل کرد

2016-11-14T07:56:01Z

Kazem صفحهٔ ربا خواری با حیله های شرعی را به فرهنگ مصادیق:ربا خواری با حیله های شرعی منتقل کرد

Kazem: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-11-14T07:46:21Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

نمایش تغییرات

@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۹: @@
 از منابع مختلف چنین استفاده می‌شود که اوّلین حیله گران، گروه یهود بودند؛ و به تعبیر دقیق تر، اوّلین گروهی را که ما در این رابطه می‌شناسیم، بنی اسرائیل بوده است.<br/>
 قرآن مجید حیله گری آنها را (بطور اجمالی و سربسته) در آیات ۱۶۳ تا ۱۶۶ سوره اعراف چنین بیان می‌کند:<br/>
-در اوّلین آیه، اصل ماجرا را بدین شکل بیان می‌نماید: «وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْیَهِ الَّتِی کانَتْ حاضِرَهَ الْبَحْرِ إِذْ یَعْدُونَ فِی السَّبْتِ إِذْ تَأْتِیهِمْ حِیتانُهُمْ یَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً وَ یَوْمَ لا یَسْبِتُونَ لا تَأْتِیهِمْ کَذلِکَ نَبْلُوهُمْ بِما کانُوا یَفْسُقُونَ؛ و از آنها درباره (سرگذشت) شهری که در ساحل دریا بود، بپرس! زمانی که آنها در روزهای شنبه، تجاوز (و نافرمانی خدا) می‌کردند؛ همان هنگام که ماهیانشان، روز شنبه (که روز تعطیل و استراحت و عبادت بود، بر سطح آب،) آشکار می‌شدند؛ امّا در غیر شنبه، به سراغ آنها نمی‌آمدند؛ این چنین آنها را به چیزی آزمایش کردیم که نافرمانی می‌کردند!» <br/>
+در اوّلین آیه، اصل ماجرا را بدین شکل بیان می‌نماید: «وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ؛ و از آنها درباره (سرگذشت) شهری که در ساحل دریا بود، بپرس! زمانی که آنها در روزهای شنبه، تجاوز (و نافرمانی خدا) می‌کردند؛ همان هنگام که ماهیانشان، روز شنبه (که روز تعطیل و استراحت و عبادت بود، بر سطح آب،) آشکار می‌شدند؛ امّا در غیر شنبه، به سراغ آنها نمی‌آمدند؛ این چنین آنها را به چیزی آزمایش کردیم که نافرمانی می‌کردند!» <br/>
 قرار شد خداوند متعال، جمعی از بنی اسرائیل را، که در کنار دریا زندگی می‌کردند، امتحان کند؛ این قوم طبق احادیث وارده و تفاسیر مختلف، در بندری بنام «ایله»  زندگی می‌کردند، که ظاهرا همین «بندر ایلات» فعلی بوده است، که در کنار دریای احمر قرار دارد.<br/>
 امتحان آنها به این شکل بود که روز شنبه <ref>. «سبت» در لغت بمعنای آرامش است و علّت این که روز شنبه را «سبت» گفته‌اند این است که این روز، روز تعطیلی بنی اسرائیل، روز آرامش، آسایش و ترک کار و کسب - آنها بوده است. خداوند متعال خواب را نیز به همین جهت به «سبات» توصیف کرده است: «وَ جَعَلْنا نَوْمَکُمْ سُباتاً»؛ چون خواب مایه آرامش و آسایش انسان است.</ref> ـ که روز تعطیلی  بنی اسرائیل بود ـ ماهیگیری نکنند؛ آنها به این آزمایش الهی پاسخ مثبت ندادند و از این امتحان سرافراز بیرون نیامدند؛ بلکه با یک حیله به اصطلاح شرعی، دست به ماهیگیری زدند!<br/>
@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 آنها که تصور می‌کنند [[گناه]] را می‌توان با تغییر چهره ظاهری، تبدیل به یک عمل مجاز کرد، در حقیقت خود را می‌فریبند. متأسفانه، این کار در میان بعضی از بی خبرانی که خود را مسلمان نیز می‌دانند، فراوان دیده می‌شود و این یکی از چیزهایی است که چهره مذهب را در نظر افراد بی شماری، وارونه جلوه داده است. <ref>سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. نمایندگی ولی فقیه. پژوهشکده تحقیقات اسلامی، معارف قرآن، معارف قرآن، ج 2، ص: 124، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نمایندگی ولی فقیه، اداره آموزش‌های عقیدتی سیاسی - ایران - تهران، چاپ: 4، 1387 ه.ش.</ref><br/>
 برخی از آیات قرآن، خدعه کنندگان را نکوهش کرده. از جمله در آیه ی زیر می‌آید:<br/>
-«وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنینَ یُخادِعُونَ اللَّهَ وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ ما یَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَشْعُرُون ؛ و برخی از مردم گویند: به خدا و به روز واپسین ایمان آوردیم در حالی که آنها مؤمن نیستند. می‌خواهند خدا و کسانی را که ایمان آورده‌اند فریب دهند، با آنکه جز خودشان را فریب نمی‌دهند و نمی‌فهمند.» <ref>. بقره/8ـ9.</ref><br/>
+«وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِينَ،  يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا يَخْدَعُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ؛ و برخی از مردم گویند: به خدا و به روز واپسین ایمان آوردیم در حالی که آنها مؤمن نیستند. می‌خواهند خدا و کسانی را که ایمان آورده‌اند فریب دهند، با آنکه جز خودشان را فریب نمی‌دهند و نمی‌فهمند.» <ref>. بقره/8ـ9.</ref><br/>
 این آیات درباره منافقان نازل شده است. آنان که با تظاهر به ایمان و اسلام و پوشاندنِ کفرشان، به خدعه با خداوند و مؤمنان می‌پردازند، به شدت مذمت شده‌اند و خداوند به آنها وعده عذاب داده است.<br/>
 واژه (خدع) به معنای پنهان کردن یک چیز است و در تعریف (خدعه) می‌توان گفت عبارت است از اظهار خلاف آنچه در باطن قرار دارد و خدعه منافق به این صورت است که با زبانش گفتاری را اظهار یا تصدیق کند که مخالف شک و تکذیبی است که در دلش دارد.<br/>

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ! ردیف !! عنوان
 |}
-<p class="relatesubject">موضوعات مرتبط</p>
+<p class="relatesubject">مصادیق مرتبط</p>
 {| class="wikitable"
 |-
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 |-
 |}
-<p class="relatepro">مرتبطه ای بوستان</p>
+<p class="relatepro">مرتبط های بوستان</p>
 {| class="wikitable"
 |-
@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 |-
 |}
-<p class="relatesoft">نرمافزارهای مرتبط</p>
+<p class="relatesoft">نرم افزارهای مرتبط</p>
-{| class="wikitable"
-|-
-! ردیف !! عنوان
-|-
-|}
-<p class="relatesites">پایگاه های اینترنتی مرتبط</p>
 {| class="wikitable"
 |-
@@ سطر ۴۳: / سطر ۳۷: @@
 |-
 |}
 </div>

@@ سطر ۱۳۵: / سطر ۱۳۵: @@
 س ۱۶۲۵: اگر شخصی نیاز به مبلغی پول داشته باشد و کسی را پیدا نکند که به او قرض الحسنه بدهد، آیا جایز است برای دستیابی به آن مبلغ به این طریق عمل نماید که کالایی را به صورت نسیه به بیش از نرخ حقیقی آن بخرد و سپس آن را در همان مجلس به قیمت کمتری به فروشنده بفروشد، مثلًا یک کیلوگرم زعفران را به مبلغ مشخصی به بطور نسیه برای مدّت یک سال بخرد و درهمان مجلس آن را به صورت نقد به شخص فروشنده به مبلغ دو سوم قیمت خرید بفروشد؟<br/>
 ج: چنین معامله‌ای که در واقع نوعی حیله برای فرار از ربای قرضی است، شرعاً حرام و باطل است.<br/>
-خمینی، سید روح اللّٰه موسوی، توضیح المسائل (محشّٰی - امام خمینی)، ۲ جلد، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، قم - ایران، هشتم، ۱۴۲۴ ه‍ ق توضیح المسائل (محشی - امام خمینی)؛ ج ۲، ص: ۲۸۲
+<ref>خمینی، سید روح اللّٰه موسوی، توضیح المسائل (محشّٰی - امام خمینی)، ۲ جلد، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، قم - ایران، هشتم، ۱۴۲۴ ه‍ ق توضیح المسائل (محشی - امام خمینی)؛ ج ۲، ص: ۲۸۲</ref>
 === ت. ضمیمه کردن ===
 استفتاء: ضمیمه کردن چیزی به مال به قصد فرار از ربا چه حکمی دارد؟<br/>

@@ سطر ۱۶۱: / سطر ۱۶۱: @@
 برای پاسخ به این پرسش، نکته‌ای را درباره خود جعاله و چیستی آن یادآور می‌شویم. در حقیقت، معیار استحقاق مالی که درجعاله قرارمی دهند، همان ضامن بودن کاری است که به کسی دستور انجام آن را می‌دهیم. هنگامی که به دوزنده‌ای سفارش دوختن پیراهنی را می‌دهیم و او نیز، این کار را انجام می‌دهد، دستمزد بازار [ـ اجره المثل] را بدهکار می‌شویم. این ضمان را در فقه (ضمان غرامت کار) می‌نامند، چنانکه گونه‌ای دیگر از ضمان را (ضمان غرامت اموال). در چنین جاهایی انسان می‌تواند از آغاز دستمزد را معین کند و آن را بیش یا کم تر از دستمزد بازار قرار دهد و بگوید: هر کس پیراهنم را بدوزد، این اندازه مزدش را خواهم داد یا به دوزنده معینی بگوید: اگر پیراهنم را بدوزی این اندازه پاداش تو را خواهم پرداخت. بدین سان ضمانی که در این جا می‌آید، همان مبلغی است که گفته و نه دستمزد بازار و چنین چیزی را جعاله گویند. پس در حقیقت درجعاله دوپایه اساسی داریم: یکی دستور انجام کاری به شخصی معین یا به گونه‌ای کلی و دیگری مبلغی که در برابر آن کار قرار می‌دهیم. آنچه به راستی سبب ضمان می‌شود، همان پایه نخست است و ضمان درجعاله از نوع (ضمان غرامت کار) است و نه ضمان دادوستدی. پایه دوم چیزی جز معین کردن اندازه و مبلغ ضمان نیست، چه اگر آن را معین نمی‌کردیم، ناگزیر باید دستمزد بازار را می‌پرداختیم.<br/>
 برایند آنچه گفته‌ایم این است که جعاله درجایی درست است که کاری در نگاه عرف، بی آن که جعاله‌ای در میان باشد، دارای ارزش بوده وضمان بردار باشد و ما با جعاله، تنها مبلغ ارزش آن را قرارداد کنیم. بنابراین، درمسأله ما جعاله درستی نخواهیم داشت؛ چرا که کار وام دادن در نگاه مردم به خودی خود، جدا از مالی که وام داده می‌شود، دارای ارزش و مالیتی نیست تا بتوان جعاله‌ای بر آن استوار کرد. در واقع ارزش کار وام دادن همان مالی است که وام داده می‌شود، پس ضمان دیگری برای آن پذیرفتنی نیست. بنابراین، قرارداد کردن مبلغی افزون بر اصل وام، ناگزیر در برابر همان وام خواهد بود و نه کار وام دادن و این همان رباست. <ref>. غفوریان، محمد رضا، ارزیابی راه‌های گریز از ربا در نگاه امام خمینی(رحمه الله علیه) و شهید صدر دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، پایگاه اطلاع رسانی http://lib.eshia.ir.</ref><br/>
-=== ب. قرض از بانک ===
+=== ب. قرارداد حواله ===
 روشن است که ربا درجایی است که عقد قرض در کار باشد و باز پرداخت آن افزون تر از اصل وام. اگر بتوانیم راهی را برگزینیم که پای قرارداد دیگری به میان آید و عقد قرض در کار نباشد، فزونی بازپرداخت ربا و حرام نخواهد بود. برای انجام چنین چیزی تفاوت میان دو گونه بازپرداخت را شرح می‌دهیم.<br/>
 اگر کسی هزار تومان به دوستش بدهکار باشد و برای بازپرداخت بدهی خود همین مبلغ را از بانکی وام گرفته به دوستش بپردازد، بدهی خویش را پاک کرده و باید در سر رسید وام، بدهی دوم را به بانک بپردازد.<br/>
@@ سطر ۱۷۱: / سطر ۱۷۱: @@
 می‌توان گفت: در این جا هم می‌توانیم عقد جعاله‌ای داشته باشیم. بدهکار هنگامی که به بانک یا شخص پیشنهاد می‌کند که بدهی او را بپردازد و او در آینده آن را پس دهد، از آغاز می‌گوید اگر بدهی مرا به دوستم بپردازید من در سر رسید پرداخت، هزار و صدتومان خواهم داد. بدین سان، عقد جعاله‌ای شکل می‌گیرد و به موجب این عقد، بدهکار باید مبلغ افزوده را هم بپردازد.<br/>
 در پاسخ می‌گوییم: همان اشکالی که در راه نخست آورده‌ایم، در این جا نیز می‌آید. در نگاه عرف پرداختن بدهی کسی به بستانکارش، جدا از مبلغ بدهی، ارزش دیگری که بتوان بر آن جعاله‌ای قرارداد کرد ندارد. البته ناگفته نماند که اگر پرداختن همین بدهی با کار و تلاش همراه باشد که دارای ارزش است، می‌توان بر آن جعاله‌ای قرارداد کرد؛ مانند این که بستانکار در شهر دیگری است و بانک باید با انجام کاری بیش تر، چون مسافرت بدهی اش را به او برساند. در چنین جاهایی می‌توان مزد کارهای جنبی بانک یا شخصی دیگر را براساس جعاله پرداخت. <ref>. همان.</ref><br/>
 === پ. جایگزین کردن بیع به جای قرض ===
 این راه که در برخی پژوهشهای فقهی نیز از آن نام می‌برند،  جایگزین کردن (بیع) است به جای (قرض). اکنون که پولهای درگردش،  برخلاف گذشته، برگه‌های اسکناس است، به جای وام دادن هزار تومان پول و باز پس گرفتن هزار و صد تومان به هنگام سر رسید وام، می‌توان هزار تومان اسکناس را فروخت تا در سر رسید معینی هزار و صدتومان باز پس داده شود. گرچه در این جا دو چیز هم جنس را به گونه‌ای نابرابر مبادله کرده‌اند، ولی چون این دو چیز وزنی یا پیمانه‌ای نیستند، ربای دادوستدی در کار نخواهد بود. بدین سان می‌توان به جای وام دادن پولهایی که از زر وسیم نیستند، آنها را فروخت و از ربا گریخت.<br/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۴ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۰۷:۵۶
(بدون تفاوت)