فرهنگ مصادیق:راه و روش تشکر و تحسین - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Hoseinzadeh در ‏۵ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۴:۳۱

2016-12-25T04:31:20Z

Golafshan در ‏۱۵ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۶:۳۲

2016-11-05T16:32:26Z

Golafshan: Golafshan صفحهٔ راه و روش تشکر و تحسین را به فرهنگ مصادیق:راه و روش تشکر و تحسین منتقل کرد

2016-11-05T16:27:19Z

Golafshan صفحهٔ راه و روش تشکر و تحسین را به فرهنگ مصادیق:راه و روش تشکر و تحسین منتقل کرد

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-05-15T14:38:32Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> راه و روش تشکر و تحسین </div>

تهیه و تنظیم: حوزه علمیه تبیان ، محمد حسین امین<br />

از جمله اموری که در پاره‌ای از موارد، خطیب با آن مواجه می‌گردد، مسئله قدرشناسی از خدمات خدمت گزاران و ثناگویی دربارهٔ کسانی است که شایسته تمجید و ثنا هستند.<br />
بدون تردید، تحسن و تمجید در افراد، اثر روانی دارد و آنان را نسبت به کارهایی که انجام داده‌اند، خشنود می‌کند و نسبت به آینده، بیش از پیش، علاقه‌مندشان می‌سازد. <br />
قبل از آن که پیرامون آن بحث شود، لازم است این مطلب مورد بررسی قرار گیرد که اساساً تحسین و تمجید انسان‌ها و ثناگویی دربارهٔ آنان، از نظر شرع مقدس روا و جایز است یا ناروا و ممنوع؟ <br />
از روایات استفاده می‌شود که ثناگفتن و تحسین نمودن افراد خدمتگزار برای تشویق آنان و دگران، نه تنها جایز است، بلکه اولیای دین رد این باره به صاحبان مقام دستور داده‌اند که این وظیفه مفید و ثمر بخش را در جای خود بپذیرند.<br />
همچنین، ثناگفتن و تمجید دو نفر که در یک مجلس حاضرند و هر دو شایسته مدح و ثنا هستند، باید به اندازه‌گیری صحیح باشد و خطیب بلیغ و موقع‌شناس، موظف است حد هر یک را در جای خود رعایت نماید و احترامش دربارهٔ هر کدام به گونه‌ای باشد که موجب اهانت و تحقیر آن دگر نشود. <br />
گاهی مقام یکی از آن دو به قدری شامخ و رفیع است که حتماً نامش باید مستقل و به تنهایی ذکر گردد و اگر خطیب، هر دو را به یک لفظ ادا کند، حق آن که را که مقامش شامخ است، رعایت ننموده، از اندازه خارج شده، و استحقاق توبیخ و ملامت دارد. همچنین، اگر به انگیزه خاصی، نسبت به آن که رفعتش کمتر است، توجه بیشتری بنماید و عملاً نسبت به او احترام زیادتری معمول دارد، از اندازه خارج شده و مستحق ملامت و سرزنش است. <br />
برای آن که در این دو مورد مثالی از تمجیدها و ثناگویی‌های مشوب اجتماعی ذکری نشود و موجب برداشت‌های نامطلوب خوانندگان نگردد، دو روایت، به طور شاهد، مذکور می‌شود که از طرفی مطلب مورد بحث را به خوبی واضح می‌سازد و از طرف دیگر روشن می‌شود که اولیای دین تا چه حد رعایت حدود را اهمیت می‌دادند. <br />
ورد فی الحدیث: ان رجلا قال من یطع الله و رسوله فقد رشد و من یعصهما فقد غوی فقال له النبی (صلی الله علیه و آله و سلم) بئس الخطیب انت قل و من یعص الله و رسوله فقد غوی.<ref>لسان العرب، کلمه عصا. </ref><br />
در حدیث آمده است که مردی حضور رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت: هر کس خدا و پیامبر را اطاعت بنماید، هدایت یافته و هر کس آن دو را عصیان نماید، گمراه گردیده است. <br />
رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به وی فرمود: چه بد خطیبی هستی. به گو هر کس خدا و رسول را عصیان نماید، گمراه شده است. <br />
لسان‌العرب، در توضیح حدیث می‌گوید: <br />
انما ذمه لانه جمع فی الضمیریین الله تعلی و رسوله فی قوله و من یعصهما فامره ان یاتی بامظهر لیترتب اسم الله تعالی فی الذکر قبلا اسم الرسول (صلی الله علیه و آله و سلم). <br />
مذمت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) از آن مرد بدین جهت بود که او، با یک ضمیر، بین خدا و رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) جمع نمود، حضرت فرمانش داد سخن را با اسم ظاهر ادا کن، برای آن که اسم خداوند بر اسم رسول مقدم باشد. <br />
عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال استقبل رسول الله رجلا من بنی فهد و هم یضرب عبد الله والعبد یقول اعوذ بالله فلم یقلع الرجل عنه فلما ابصر العبد رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) قال اعوذ بمحمد فاقلع عنه الضرب فقال رسول الله یتعوذ بالله فلا تعیذه و یتعوذ بمحمد فتعیذه و الله احق ان یجار عائذه من محمد فقال الرجل هو حر لوجه الله فقال رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) والذی بعثنی بالحق نبیا لو لم تفعل لواقع وجهک حر النار.<ref>بحار، ج 16، ص 282. </ref> <br />
مردی از بنی فهد، در رهگذر، با رسول گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) رو به رو شد، که غلام خود را کتک می‌زد و غلام پیوسته می‌گفت: پناه می‌بریم به خدا و او از زدن غلام دست نمی‌کشید. وقتی چشم غلام به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) افتاد، گفت: پناه می‌برم به محمد. از زدن او باز ایستاد. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: او به خدا پناه می‌برد و تو پناهش نمی‌دادی و چون به محمد پناه برد، پناهش دادی، با آن که خداوند به پناه دادن پناهنده خود، از محمد سزاوارتر است. <br />
مرد، که با شنیدن سخن رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) متوجه شد عمل بدی مرتکب شده است، بلافاصله، غلام را در راه خدا، به جبران عمل ناصحیح خود، آزاد نمود. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به وی فرمود: قسم به خدایی که مرا به حق، مبعوث به نبوت نموده است، اگر او را آزاد نمی‌نمودی، با حرارت آتش دوزخ مواجه می‌بودی. <br />
در حدیث اول، که شاهد قسمت اول سخن است، گوینده نام خداوند و نام رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را با یک لفظ ادا نموده و دربارهٔ هر دو و من یعصهما را به کار برده است، با آن که لازم بود نام رفیع حضرت باری‌تعالی را مستقل و جدا از نام مبارک حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) ذکر نماید. به همین جهت، پیامبر اسلام، به علت عدم رعایت حد خالق و مخلوق، او را خطیب بدی خوانده است. <br />
در روایت دوم، که شاهد قسمت دوم سخن است، مرد فهدی، به انگیزه احترام به رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) یا به منظور جلت توجه رئیس مملکت، پناه بردن غلام را به خدا مورد توجه قرار نداد، آن را به چیزی نگرفت، و همچنان او را می‌زد، اما به محض این که گفت: پناه می‌برم به محمد، از زدن او خودداری نمود. بر اثر این که مولای غلام، حدود را رعایت ننمود و از اندازه گیری تکریم و احترام خارج شد، رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) او را به سختی مورد مؤاخذه و توبیخ قرار داد. <br />
آقایان وعاظ و خطبا می‌توانند این دو روایت را معیار عمل خود قرار دهند و اگر با موارد متشابهی مواجه شدند، اندازه گیری را از یاد نبرند و به افراط و تفریط گرایش نیابند. <br />

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=167783 موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان] - تاریخ برداشت: 95/02/26 </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[تشکر از خدمات دیگران]] </div>
</div>

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 گاهی مقام یکی از آن دو به قدری شامخ و رفیع است که حتماً نامش باید مستقل و به تنهایی ذکر گردد و اگر خطیب، هر دو را به یک لفظ ادا کند، حق آن که را که مقامش شامخ است، رعایت ننموده، از اندازه خارج شده، و استحقاق توبیخ و ملامت دارد. همچنین، اگر به انگیزه خاصی، نسبت به آن که رفعتش کمتر است، توجه بیشتری بنماید و عملاً نسبت به او احترام زیادتری معمول دارد، از اندازه خارج شده و مستحق ملامت و سرزنش است. <br />
 برای آن که در این دو مورد مثالی از تمجیدها و ثناگویی های مشوب اجتماعی ذکری نشود و موجب برداشت های نامطلوب خوانندگان نگردد، دو روایت، به طور شاهد، مذکور می شود که از طرفی مطلب مورد بحث را به خوبی واضح می سازد و از طرف دیگر روشن می شود که اولیای دین تا چه حد رعایت حدود را اهمیت می دادند. <br />
-ورد فی الحدیث: ان رجلا قال من یطع الله و رسوله فقد رشد و من یعصهما فقد غوی فقال له النبی (صلی الله علیه و آله و سلم) بئس الخطیب انت قل و من یعص الله و رسوله فقد غوی.<ref>لسان العرب، کلمه عصا. </ref><br />
+ورد فی الحدیث: أَنَّ رَجُلًا قال مَنْ يُطِعِ اللهَ و رسُوله فقَدْ رَشَدَ و منْ يَعْصِهِما فقد غَوى، فقال له النبي (صلی الله علیه و آله و سلم): بِئْسَ الخَطِيبُ أَنتَ قُلْ: و مَنْ يَعْصِ اللهَ و رسُوله فقد غَوى‏.<ref>لسان العرب، کلمه عصا. </ref><br />
 در حدیث آمده است که مردی حضور رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت: هر کس خدا و پیامبر را اطاعت بنماید، هدایت یافته و هر کس آن دو را عصیان نماید، گمراه گردیده است. <br />
 رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به وی فرمود: چه بد خطیبی هستی. به گو هر کس خدا و رسول را عصیان نماید، گمراه شده است. <br />
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 انما ذمه لانه جمع فی الضمیریین الله تعلی و رسوله فی قوله و من یعصهما فامره ان یاتی بامظهر لیترتب اسم الله تعالی فی الذکر قبلا اسم الرسول (صلی الله علیه و آله و سلم). <br />
 مذمت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) از آن مرد بدین جهت بود که او، با یک ضمیر، بین خدا و رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) جمع نمود، حضرت فرمانش داد سخن را با اسم ظاهر ادا کن، برای آن که اسم خداوند بر اسم رسول مقدم باشد. <br />
-عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال استقبل رسول الله رجلا من بنی فهد و هم یضرب عبد الله والعبد یقول اعوذ بالله فلم یقلع الرجل عنه فلما ابصر العبد رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) قال اعوذ بمحمد فاقلع عنه الضرب فقال رسول الله یتعوذ بالله فلا تعیذه و یتعوذ بمحمد فتعیذه و الله احق ان یجار عائذه من محمد فقال الرجل هو حر لوجه الله فقال رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) والذی بعثنی بالحق نبیا لو لم تفعل لواقع وجهک حر النار.<ref>بحار، ج 16، ص 282. </ref> <br />
+عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال اسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ ص رَجُلٌ مِنْ بَنِي فَهْدٍ وَ هُوَ يَضْرِبُ عَبْداً لَهُ وَ الْعَبْدُ يَقُولُ أَعُوذُ بِاللَّهِ فَلَمْ يُقْلِعِ الرَّجُلُ عَنْهُ فَلَمَّا أَبْصَرَ الْعَبْدُ بِرَسُولِ اللَّهِ ص قَالَ أَعُوذُ بِمُحَمَّدٍ فَأَقْلَعَ عَنْهُ الضَّرْبَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص يَتَعَوَّذُ بِاللَّهِ فَلَا تُعِيذُهُ وَ يَتَعَوَّذُ بِمُحَمَّدٍ فَتُعِيذُهُ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ يُجَارَ عَائِذُهُ مِنْ مُحَمَّدٍ فَقَالَ الرَّجُلُ هُوَ حُرٌّ لِوَجْهِ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ نَبِيّاً لَوْ لَمْ تَفْعَلْ لَوَاقَعَ وَجْهُكَ حَرَّ النَّار.<ref>بحار، ج 16، ص 282. </ref> <br />
 مردی از بنی فهد، در رهگذر، با رسول گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) رو به رو شد، که غلام خود را کتک می زد و غلام پیوسته می گفت: پناه می بریم به خدا و او از زدن غلام دست نمی کشید. وقتی چشم غلام به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) افتاد، گفت: پناه می برم به محمد. از زدن او باز ایستاد. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: او به خدا پناه می برد و تو پناهش نمی دادی و چون به محمد پناه برد، پناهش دادی، با آن که خداوند به پناه دادن پناهنده خود، از محمد سزاوارتر است. <br />
 مرد، که با شنیدن سخن رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) متوجه شد عمل بدی مرتکب شده است، بلافاصله، غلام را در راه خدا، به جبران عمل ناصحیح خود، آزاد نمود. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به وی فرمود: قسم به خدایی که مرا به حق، مبعوث به نبوت نموده است، اگر او را آزاد نمی نمودی، با حرارت آتش دوزخ مواجه می بودی. <br />

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 تهیه و تنظیم: حوزه علمیه تبیان ، محمد حسین امین<br />
-از جمله اموری که در پاره‌ای از موارد، خطیب با آن مواجه می‌گردد، مسئله قدرشناسی از خدمات خدمت گزاران و ثناگویی دربارهٔ کسانی است که شایسته تمجید و ثنا هستند.<br />
+از جمله اموری که در پاره ای از موارد، خطیب با آن مواجه می گردد، مسئله قدرشناسی از خدمات خدمت گزاران و ثناگویی دربارهٔ کسانی است که شایسته تمجید و ثنا هستند.<br />
-بدون تردید، تحسن و تمجید در افراد، اثر روانی دارد و آنان را نسبت به کارهایی که انجام داده‌اند، خشنود می‌کند و نسبت به آینده، بیش از پیش، علاقه‌مندشان می‌سازد. <br />
+بدون تردید، تحسن و تمجید در افراد، اثر روانی دارد و آنان را نسبت به کارهایی که انجام داده اند، خشنود می کند و نسبت به آینده، بیش از پیش، علاقه مندشان می سازد. <br />
-قبل از آن که پیرامون آن بحث شود، لازم است این مطلب مورد بررسی قرار گیرد که اساساً تحسین و تمجید انسان‌ها و ثناگویی دربارهٔ آنان، از نظر شرع مقدس روا و جایز است یا ناروا و ممنوع؟ <br />
+قبل از آن که پیرامون آن بحث شود، لازم است این مطلب مورد بررسی قرار گیرد که اساساً تحسین و تمجید انسان ها و ثناگویی دربارهٔ آنان، از نظر شرع مقدس روا و جایز است یا ناروا و ممنوع؟ <br />
-از روایات استفاده می‌شود که ثناگفتن و تحسین نمودن افراد خدمتگزار برای تشویق آنان و دگران، نه تنها جایز است، بلکه اولیای دین رد این باره به صاحبان مقام دستور داده‌اند که این وظیفه مفید و ثمر بخش را در جای خود بپذیرند.<br />
+از روایات استفاده می شود که ثناگفتن و تحسین نمودن افراد خدمتگزار برای تشویق آنان و دگران، نه تنها جایز است، بلکه اولیای دین رد این باره به صاحبان مقام دستور داده اند که این وظیفه مفید و ثمر بخش را در جای خود بپذیرند.<br />
-همچنین، ثناگفتن و تمجید دو نفر که در یک مجلس حاضرند و هر دو شایسته مدح و ثنا هستند، باید به اندازه‌گیری صحیح باشد و خطیب بلیغ و موقع‌شناس، موظف است حد هر یک را در جای خود رعایت نماید و احترامش دربارهٔ هر کدام به گونه‌ای باشد که موجب اهانت و تحقیر آن دگر نشود. <br />
+همچنین، ثناگفتن و تمجید دو نفر که در یک مجلس حاضرند و هر دو شایسته مدح و ثنا هستند، باید به اندازه گیری صحیح باشد و خطیب بلیغ و موقع شناس، موظف است حد هر یک را در جای خود رعایت نماید و احترامش دربارهٔ هر کدام به گونه ای باشد که موجب اهانت و تحقیر آن دگر نشود. <br />
 گاهی مقام یکی از آن دو به قدری شامخ و رفیع است که حتماً نامش باید مستقل و به تنهایی ذکر گردد و اگر خطیب، هر دو را به یک لفظ ادا کند، حق آن که را که مقامش شامخ است، رعایت ننموده، از اندازه خارج شده، و استحقاق توبیخ و ملامت دارد. همچنین، اگر به انگیزه خاصی، نسبت به آن که رفعتش کمتر است، توجه بیشتری بنماید و عملاً نسبت به او احترام زیادتری معمول دارد، از اندازه خارج شده و مستحق ملامت و سرزنش است. <br />
-برای آن که در این دو مورد مثالی از تمجیدها و ثناگویی‌های مشوب اجتماعی ذکری نشود و موجب برداشت‌های نامطلوب خوانندگان نگردد، دو روایت، به طور شاهد، مذکور می‌شود که از طرفی مطلب مورد بحث را به خوبی واضح می‌سازد و از طرف دیگر روشن می‌شود که اولیای دین تا چه حد رعایت حدود را اهمیت می‌دادند. <br />
+برای آن که در این دو مورد مثالی از تمجیدها و ثناگویی های مشوب اجتماعی ذکری نشود و موجب برداشت های نامطلوب خوانندگان نگردد، دو روایت، به طور شاهد، مذکور می شود که از طرفی مطلب مورد بحث را به خوبی واضح می سازد و از طرف دیگر روشن می شود که اولیای دین تا چه حد رعایت حدود را اهمیت می دادند. <br />
 ورد فی الحدیث: ان رجلا قال من یطع الله و رسوله فقد رشد و من یعصهما فقد غوی فقال له النبی (صلی الله علیه و آله و سلم) بئس الخطیب انت قل و من یعص الله و رسوله فقد غوی.<ref>لسان العرب، کلمه عصا. </ref><br />
 در حدیث آمده است که مردی حضور رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت: هر کس خدا و پیامبر را اطاعت بنماید، هدایت یافته و هر کس آن دو را عصیان نماید، گمراه گردیده است. <br />
 رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به وی فرمود: چه بد خطیبی هستی. به گو هر کس خدا و رسول را عصیان نماید، گمراه شده است. <br />
-لسان‌العرب، در توضیح حدیث می‌گوید: <br />
+لسان العرب، در توضیح حدیث می گوید: <br />
 انما ذمه لانه جمع فی الضمیریین الله تعلی و رسوله فی قوله و من یعصهما فامره ان یاتی بامظهر لیترتب اسم الله تعالی فی الذکر قبلا اسم الرسول (صلی الله علیه و آله و سلم). <br />
 مذمت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) از آن مرد بدین جهت بود که او، با یک ضمیر، بین خدا و رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) جمع نمود، حضرت فرمانش داد سخن را با اسم ظاهر ادا کن، برای آن که اسم خداوند بر اسم رسول مقدم باشد. <br />
 عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال استقبل رسول الله رجلا من بنی فهد و هم یضرب عبد الله والعبد یقول اعوذ بالله فلم یقلع الرجل عنه فلما ابصر العبد رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) قال اعوذ بمحمد فاقلع عنه الضرب فقال رسول الله یتعوذ بالله فلا تعیذه و یتعوذ بمحمد فتعیذه و الله احق ان یجار عائذه من محمد فقال الرجل هو حر لوجه الله فقال رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) والذی بعثنی بالحق نبیا لو لم تفعل لواقع وجهک حر النار.<ref>بحار، ج 16، ص 282. </ref> <br />
-مردی از بنی فهد، در رهگذر، با رسول گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) رو به رو شد، که غلام خود را کتک می‌زد و غلام پیوسته می‌گفت: پناه می‌بریم به خدا و او از زدن غلام دست نمی‌کشید. وقتی چشم غلام به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) افتاد، گفت: پناه می‌برم به محمد. از زدن او باز ایستاد. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: او به خدا پناه می‌برد و تو پناهش نمی‌دادی و چون به محمد پناه برد، پناهش دادی، با آن که خداوند به پناه دادن پناهنده خود، از محمد سزاوارتر است. <br />
+مردی از بنی فهد، در رهگذر، با رسول گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) رو به رو شد، که غلام خود را کتک می زد و غلام پیوسته می گفت: پناه می بریم به خدا و او از زدن غلام دست نمی کشید. وقتی چشم غلام به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) افتاد، گفت: پناه می برم به محمد. از زدن او باز ایستاد. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: او به خدا پناه می برد و تو پناهش نمی دادی و چون به محمد پناه برد، پناهش دادی، با آن که خداوند به پناه دادن پناهنده خود، از محمد سزاوارتر است. <br />
-مرد، که با شنیدن سخن رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) متوجه شد عمل بدی مرتکب شده است، بلافاصله، غلام را در راه خدا، به جبران عمل ناصحیح خود، آزاد نمود. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به وی فرمود: قسم به خدایی که مرا به حق، مبعوث به نبوت نموده است، اگر او را آزاد نمی‌نمودی، با حرارت آتش دوزخ مواجه می‌بودی. <br />
+مرد، که با شنیدن سخن رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) متوجه شد عمل بدی مرتکب شده است، بلافاصله، غلام را در راه خدا، به جبران عمل ناصحیح خود، آزاد نمود. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به وی فرمود: قسم به خدایی که مرا به حق، مبعوث به نبوت نموده است، اگر او را آزاد نمی نمودی، با حرارت آتش دوزخ مواجه می بودی. <br />
-در حدیث اول، که شاهد قسمت اول سخن است، گوینده نام خداوند و نام رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را با یک لفظ ادا نموده و دربارهٔ هر دو و من یعصهما را به کار برده است، با آن که لازم بود نام رفیع حضرت باری‌تعالی را مستقل و جدا از نام مبارک حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) ذکر نماید. به همین جهت، پیامبر اسلام، به علت عدم رعایت حد خالق و مخلوق، او را خطیب بدی خوانده است. <br />
+در حدیث اول، که شاهد قسمت اول سخن است، گوینده نام خداوند و نام رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را با یک لفظ ادا نموده و دربارهٔ هر دو و من یعصهما را به کار برده است، با آن که لازم بود نام رفیع حضرت باری تعالی را مستقل و جدا از نام مبارک حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) ذکر نماید. به همین جهت، پیامبر اسلام، به علت عدم رعایت حد خالق و مخلوق، او را خطیب بدی خوانده است. <br />
-در روایت دوم، که شاهد قسمت دوم سخن است، مرد فهدی، به انگیزه احترام به رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) یا به منظور جلت توجه رئیس مملکت، پناه بردن غلام را به خدا مورد توجه قرار نداد، آن را به چیزی نگرفت، و همچنان او را می‌زد، اما به محض این که گفت: پناه می‌برم به محمد، از زدن او خودداری نمود. بر اثر این که مولای غلام، حدود را رعایت ننمود و از اندازه گیری تکریم و احترام خارج شد، رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) او را به سختی مورد مؤاخذه و توبیخ قرار داد. <br />
+در روایت دوم، که شاهد قسمت دوم سخن است، مرد فهدی، به انگیزه احترام به رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) یا به منظور جلت توجه رئیس مملکت، پناه بردن غلام را به خدا مورد توجه قرار نداد، آن را به چیزی نگرفت، و همچنان او را می زد، اما به محض این که گفت: پناه می برم به محمد، از زدن او خودداری نمود. بر اثر این که مولای غلام، حدود را رعایت ننمود و از اندازه گیری تکریم و احترام خارج شد، رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) او را به سختی مورد مؤاخذه و توبیخ قرار داد. <br />
-آقایان وعاظ و خطبا می‌توانند این دو روایت را معیار عمل خود قرار دهند و اگر با موارد متشابهی مواجه شدند، اندازه گیری را از یاد نبرند و به افراط و تفریط گرایش نیابند. <br />
+آقایان وعاظ و خطبا می توانند این دو روایت را معیار عمل خود قرار دهند و اگر با موارد متشابهی مواجه شدند، اندازه گیری را از یاد نبرند و به افراط و تفریط گرایش نیابند. <br />
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۶:۲۷
(بدون تفاوت)