فرهنگ مصادیق:دست دادن با نامحرم-ویکی فقه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi: /* مصافحه با نامحرم از باب ضرورت و به عنوان ثانوی */

2017-02-16T08:41:42Z

‏مصافحه با نامحرم از باب ضرورت و به عنوان ثانوی

Fayzi: /* چند آیه دال بر حرمت لمس نامحرم */

2017-02-16T08:34:22Z

‏چند آیه دال بر حرمت لمس نامحرم

Fayzi: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-11T09:57:21Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Kazem: Kazem صفحهٔ دست دادن با نامحرم-ویکی فقه را به فرهنگ مصادیق:دست دادن با نامحرم-ویکی فقه منتقل کرد

2016-11-17T06:57:23Z

Kazem صفحهٔ دست دادن با نامحرم-ویکی فقه را به فرهنگ مصادیق:دست دادن با نامحرم-ویکی فقه منتقل کرد

Kazem: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-11-17T06:56:30Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱۴۱: / سطر ۱۴۱: @@
 == مصافحه با نامحرم از باب ضرورت و به عنوان ثانوی ==
 فی الجمله روشن است که در شریعت اسلام ، در حالت اضطرار از احکامی که برای موضوعات به عنوان اولی جعل شده، چشم پوشی شود.<br/>
-به عنوان مثال (أکل میته) در شرائط عادی و به عنوان میته حرام است اما خوردن آن برای شخصی که بر اثر گرسنگی، جانش در معرض تلف باشد به مقداری که جان خود را از هلاکت نجات دهد اشکالی ندارد. یا لمس بدن اجنبیه در شرائط عادی به عنوان لمس نامحرم حرام است ولی برای نجات جان زن از غرق شدن یا معالجه به عنوان [[نجات غریق]] یا معالجه بیمار از باب ضرورت مجاز است. این معنا مفاد آیات و روایات فراوانی است،<ref>مائدهسوره5، آیه3.    </ref><ref>مائدهسوره5، آیه6.    </ref><ref>انعامسوره6، آیه119.    </ref><ref>حجسوره22، آیه78.    </ref><ref>وسائل الشیعه (آل البیت)، الحر العاملی، ج16، ص218.    </ref><ref>المعجم الاوسط، الطبرانی، ج5، ص238.</ref><ref>المحاسن، احمد بن محمد بن خالد البرقی، ج1، ص259.    </ref><ref>کتاب الطهاره، السید الخوئی، ج4، ص254.</ref><ref>مستدرک سفینه البحار، الشیخ علی النمازی، ج6، ص460.    </ref> که مجالی دیگر می‌طلبد.<br/>
+به عنوان مثال (أکل میته) در شرائط عادی و به عنوان میته حرام است اما خوردن آن برای شخصی که بر اثر گرسنگی، جانش در معرض تلف باشد به مقداری که جان خود را از هلاکت نجات دهد اشکالی ندارد. یا لمس بدن اجنبیه در شرائط عادی به عنوان لمس نامحرم حرام است ولی برای نجات جان زن از غرق شدن یا معالجه به عنوان [[نجات غریق]] یا معالجه بیمار از باب ضرورت مجاز است. این معنا مفاد آیات و روایات فراوانی است،<ref>مائده، آیات 3 ، 6؛ انعام، آیه 119؛ حج، آیه 78؛ وسائل الشیعه (آل البیت)، الحر العاملی، ج16، ص218؛ المعجم الاوسط، الطبرانی، ج5، ص238؛ المحاسن، احمد بن محمد بن خالد البرقی، ج1، ص259؛ کتاب الطهاره، السید الخوئی، ج4، ص254؛ مستدرک سفینه البحار، الشیخ علی النمازی، ج6، ص460.</ref> که مجالی دیگر می‌طلبد.<br/>
-افزون بر آیات و روایاتی که  به طور کلی وظیفه مکلفان را در مواقع ضرورت بیان کرده، روایاتی نیز در خصوص برخی از ضرورت‌ها از امامان (ع) به صورت جزئی صادر شده که ارتکاب برخی از محرمات یا ترک برخی از واجبات را به سوال کنندگان اجازه داده است. وسألته عن رجل یخاف علی ماله من السلطان فیحلف لینجو به منه؟ قاللاجناح علیه. وسألته هل یحلف الرجل علی مال أخیه کما علی ماله؟ قالنعم، به عنوان نمونه از رسول اللّه (ص) نقل شده استقسم دروغ بخور و جان برادرت را از مرگ نجات بده.<ref>من لایحضره الفقیه، الشیخ الصدوق، ج3، ص374.    </ref> و یا در روایت دیگر سعد اشعری می گویداز امام رضا (ع) پرسیدم مردی از سلطان درباره ی اموالش احساس خطر می‌کند لذا [[قسم دروغ]] می‌خورد تا به این وسیله از سلطان نجات یابد، امام فرموداشکال ندارد.<ref>الکافی، الشیخ الکلینی، ج7، ص440.    </ref><ref>تهذیب الاحکام، الشیخ الطوسی، ج8، ص285.    </ref> و أبی حمزه الثمالی عن أبی جعفر (ع)، قالسألته عن المرأه المسلمه یصیبها البلأ فی جسدها، اما کسر و إما جرح فی مکان لایصلح النظر الیه، یکون الرجل أوفق بعلاجه من النساء، أیصلح له النظر الیها؟ قالاذا اضطرت الیه فلیعالجها إن شاءت ابوحمزه ثمالی از امام باقر (ع) پرسیدزن مسلمانی به بدنش آسیبی رسیده، جایی از بدنش که نگاه به آن جایز نیست شکسته یا جراحت برداشته، مرد برای معالجه آن‌ها بهتر است آیا می‌تواند به آن مواضع نظر کند؟ امام فرموداگر مضطر باشد مانعی ندارد.<ref>کافی، ج5، ص534.    </ref> لذا این مسئله که قانون کلی در فقه اسلامی ، رفع حکم اولی در موارد ضرورت است،<ref>تحریر الاحکام (ط ج)، علامه حلی، ج3، ص401.</ref><ref>العروه الوثقی (ط ج)، سیدکاظم یزدی، ج5، ص488.    </ref> فی الجمله روشن می‌شود و در آن بحثی نیست. لذا در اینجا این بحث مطرح می‌شود که آنچه تاکنون برای حرمت مصافحه با نامحرم بیان شد مربوط به شرائط عادی و به عنوان مصافحه با نامحرم بود اما حکم آن در حالت ضرورت برداشته می‌شود و اگر کسی به مصافحه با نامحرم مضطر شود، حرمت آن برداشته، این عمل مجاز می‌شود.<br/>
+افزون بر آیات و روایاتی که  به طور کلی وظیفه مکلفان را در مواقع ضرورت بیان کرده، روایاتی نیز در خصوص برخی از ضرورت‌ها از امامان (ع) به صورت جزئی صادر شده که ارتکاب برخی از محرمات یا ترک برخی از واجبات را به سوال کنندگان اجازه داده است. وسألته عن رجل یخاف علی ماله من السلطان فیحلف لینجو به منه؟ قاللاجناح علیه. وسألته هل یحلف الرجل علی مال أخیه کما علی ماله؟ قالنعم، به عنوان نمونه از رسول اللّه (ص) نقل شده استقسم دروغ بخور و جان برادرت را از مرگ نجات بده.<ref>من لایحضره الفقیه، الشیخ الصدوق، ج3، ص374.</ref> و یا در روایت دیگر سعد اشعری می گویداز امام رضا (ع) پرسیدم مردی از سلطان درباره ی اموالش احساس خطر می‌کند لذا [[قسم دروغ]] می‌خورد تا به این وسیله از سلطان نجات یابد، امام فرموداشکال ندارد.<ref>الکافی، الشیخ الکلینی، ج7، ص440.    </ref><ref>تهذیب الاحکام، الشیخ الطوسی، ج8، ص285.    </ref> و أبی حمزه الثمالی عن أبی جعفر (ع)، قالسألته عن المرأه المسلمه یصیبها البلأ فی جسدها، اما کسر و إما جرح فی مکان لایصلح النظر الیه، یکون الرجل أوفق بعلاجه من النساء، أیصلح له النظر الیها؟ قالاذا اضطرت الیه فلیعالجها إن شاءت ابوحمزه ثمالی از امام باقر (ع) پرسیدزن مسلمانی به بدنش آسیبی رسیده، جایی از بدنش که نگاه به آن جایز نیست شکسته یا جراحت برداشته، مرد برای معالجه آن‌ها بهتر است آیا می‌تواند به آن مواضع نظر کند؟ امام فرموداگر مضطر باشد مانعی ندارد.<ref>کافی، ج5، ص534.</ref> لذا این مسئله که قانون کلی در فقه اسلامی ، رفع حکم اولی در موارد ضرورت است،<ref>تحریر الاحکام (ط ج)، علامه حلی، ج3، ص401.</ref><ref>العروه الوثقی (ط ج)، سیدکاظم یزدی، ج5، ص488.</ref> فی الجمله روشن می‌شود و در آن بحثی نیست. لذا در اینجا این بحث مطرح می‌شود که آنچه تاکنون برای حرمت مصافحه با نامحرم بیان شد مربوط به شرائط عادی و به عنوان مصافحه با نامحرم بود اما حکم آن در حالت ضرورت برداشته می‌شود و اگر کسی به مصافحه با نامحرم مضطر شود، حرمت آن برداشته، این عمل مجاز می‌شود.<br/>
 پیش از ورود به بحث و بررسی جواز مصافحه با نامحرم از باب ضرورت، لازم است از معنای ضرورت، حد، عوامل و اسباب پیدایش ضرورت و مرجع تشخیص ضرورت سخن به میان آید.<br/>
 ===  معنای ضرورت و حد آن ===
-ضرورت اسم مصدر از اضطرار، در لغت به معنای حاجت و نیاز شدید و هر چیزی که انسان را به ترک عمل یا انجام کاری وادار می‌کند.<ref>العین، الخلیل الفراهیدی، ج7، ص7.    </ref><ref>لسان العرب، ابن منظور، ج4، ص483.    </ref><ref>تاج العروس، الزبیدی، ج3، ص349.</ref><ref>معجم ألفاظ الفقه الجعفری، الدکتور أحمد فتح اللّه، ص263.</ref><ref>معجم لغه الفقهاء، محمد قلعجی، ص283.</ref> نظیر ناچار شدن انسان به خوردن از میته به سبب گرسنگی مفرط و کشنده. بنابراین، مضطر که وصفی مشتق از این کلمه می‌باشد، کسی است که جانش در معرض تلف یا چیزی نظیر آن باشد.<ref>الوسیله، ابن حمزه الطوسی، ص 363.    </ref><ref>شرائع الاسلام، المحقق الحلی، ج 4، ص 757.    </ref><ref>قواعد الاحکام، العلامه الحلی، ج3، ص 333.    </ref> باتوجه به این معنا برای ضرورت و مضطر حد ضرورت نیز معلوم شد که عبارت است از نیاز و حاجت شدیدی که عدم توجه به آن سبب هلاکت و تلف جان می‌شود. بنابراین، اگر ضرورت کمتر از این حد باشد مجوز ارتکاب حرام یا ترک واجب نخواهد بود.<br/>
+ضرورت اسم مصدر از اضطرار، در لغت به معنای حاجت و نیاز شدید و هر چیزی که انسان را به ترک عمل یا انجام کاری وادار می‌کند.<ref>العین، الخلیل الفراهیدی، ج7، ص7؛ لسان العرب، ابن منظور، ج4، ص483؛ تاج العروس، الزبیدی، ج3، ص349؛ معجم ألفاظ الفقه الجعفری، الدکتور أحمد فتح اللّه، ص263؛ معجم لغه الفقهاء، محمد قلعجی، ص283.</ref> نظیر ناچار شدن انسان به خوردن از میته به سبب گرسنگی مفرط و کشنده. بنابراین، مضطر که وصفی مشتق از این کلمه می‌باشد، کسی است که جانش در معرض تلف یا چیزی نظیر آن باشد.<ref>الوسیله، ابن حمزه الطوسی، ص 363؛ شرائع الاسلام، المحقق الحلی، ج 4، ص 757؛ قواعد الاحکام، العلامه الحلی، ج3، ص 333.</ref> باتوجه به این معنا برای ضرورت و مضطر حد ضرورت نیز معلوم شد که عبارت است از نیاز و حاجت شدیدی که عدم توجه به آن سبب هلاکت و تلف جان می‌شود. بنابراین، اگر ضرورت کمتر از این حد باشد مجوز ارتکاب حرام یا ترک واجب نخواهد بود.<br/>
 ===  اسباب اضطرار ===
@@ سطر ۱۶۱: / سطر ۱۶۱: @@
 ===  استفتاء افراد از فقهاء درباره مصافحه ===
-فقیهان بزرگوار در مواردی که افراد از ضرورت‌های شخصی درباره ی مصافحه با نامحرم استفتا کرده‌اند، به طور مطلق اجازه مصافحه نداده اندفی بعض الدول یصافح القادم کل الجالسین، حتی النساء دون تلذذ، ولو امتنع عن مصافحه النساء الجالسات أثار سلوکه الاستغراب، وغالبا ما یعد إساءهً للمرأه، واحتقارالها، مما ینعکس سلبا علی نظرتهم إلیه، فهل یجوز مصافحتهن؟ التبریزیلایجوز ذلک، وهو وزر علی المسلمین، فان عدم مصافحه الاجنبیه من شعائر الدین، ویجب الحفاظ علیها مهما أمکن، واللّه العالم. آیت اللّه گلپایگانی در جواب کسی که پرسیده، شخصی هستم که مسئولیت بالایی در دولت ظالم دارم و طبق وظیفه شغلی گاه مجبور به [[تراشیدن ریش]] یا دست دادن با زنان نامحرم می‌شوم و امتناع از این کار سبب حرج شدید یا اخراج از کار یا تمسخر است فرموده، داخل شدن به کاری که موجب ارتکاب حرام است جایز نیست مگر این که ورود به این کار اهم باشد.<ref>ارشاد السائل، سیدمحمدرضا گلپایگانی، ص139.    </ref> آیت اللّه تبریزی گفته استدست دادن با نامحرم جایز نیست و این کار وزر بر مسلمانان است زیرا عدم جواز مصافحه با اجنبی از شعائر دین است و تاحد ممکن باید رعایت شود.<ref>صراط النجاه، میرزا جواد تبریزی، ج2، ص545.    </ref> آیت اللّه خوئی درجواب شخصی که پرسیده، در برخی از دولت‌ها کسی که به مجلسی وارد می‌شود با همه ی اهل مجلس حتی زنان مصافحه می‌کند و اگر از آن امتناع کند سبب استغراب اهل مجلس و غالباً حمل بر بی ادبی نسبت به زن و تحقیر وی می‌شود آیا می‌توان در این صورت با زنان مصافحه کرد؟ فرمود مصافحه با اجنبی جایز نیست مگر این که امتناع از آن موجب مفسده یا ضرر باشد.<ref>صراط النجاه، میرزا جواد تبریزی، ج 2، ص 371 سوال 1138.    </ref><ref>صراط النجاه، میرزا جواد تبریزی، ج 2، ص 371، سوال 1138.    </ref>
+فقیهان بزرگوار در مواردی که افراد از ضرورت‌های شخصی درباره ی مصافحه با نامحرم استفتا کرده‌اند، به طور مطلق اجازه مصافحه نداده اندفی بعض الدول یصافح القادم کل الجالسین، حتی النساء دون تلذذ، ولو امتنع عن مصافحه النساء الجالسات أثار سلوکه الاستغراب، وغالبا ما یعد إساءهً للمرأه، واحتقارالها، مما ینعکس سلبا علی نظرتهم إلیه، فهل یجوز مصافحتهن؟ التبریزیلایجوز ذلک، وهو وزر علی المسلمین، فان عدم مصافحه الاجنبیه من شعائر الدین، ویجب الحفاظ علیها مهما أمکن، واللّه العالم. آیت اللّه گلپایگانی در جواب کسی که پرسیده، شخصی هستم که مسئولیت بالایی در دولت ظالم دارم و طبق وظیفه شغلی گاه مجبور به [[تراشیدن ریش]] یا دست دادن با زنان نامحرم می‌شوم و امتناع از این کار سبب حرج شدید یا اخراج از کار یا تمسخر است فرموده، داخل شدن به کاری که موجب ارتکاب حرام است جایز نیست مگر این که ورود به این کار اهم باشد.<ref>ارشاد السائل، سیدمحمدرضا گلپایگانی، ص139.    </ref> آیت اللّه تبریزی گفته استدست دادن با نامحرم جایز نیست و این کار وزر بر مسلمانان است زیرا عدم جواز مصافحه با اجنبی از شعائر دین است و تاحد ممکن باید رعایت شود.<ref>صراط النجاه، میرزا جواد تبریزی، ج2، ص545.    </ref> آیت اللّه خوئی درجواب شخصی که پرسیده، در برخی از دولت‌ها کسی که به مجلسی وارد می‌شود با همه ی اهل مجلس حتی زنان مصافحه می‌کند و اگر از آن امتناع کند سبب استغراب اهل مجلس و غالباً حمل بر بی ادبی نسبت به زن و تحقیر وی می‌شود آیا می‌توان در این صورت با زنان مصافحه کرد؟ فرمود مصافحه با اجنبی جایز نیست مگر این که امتناع از آن موجب مفسده یا ضرر باشد.<ref>صراط النجاه، میرزا جواد تبریزی، ج 2، ص 371 سوال 1138؛ صراط النجاه، میرزا جواد تبریزی، ج 2، ص 371، سوال 1138.</ref>
-نیز آیت اللّه سیستانی فرموده استاگر امتناع از مصافحه ضرر طافت فرسا داشته باشد جایز است.<ref>پایگاه اطلاع رسانی آیت اللّه سیستانی، SISTANI ORG htm سؤالها و جوابها.</ref><ref>اینترنت، سایت آیت اللّه مکارم شیرازی.</ref><ref>اینترنت، دفتر آیت اللّه بهجت.</ref> چنانکه از این فتاوا استفاده می‌شود فقیهان بزرگوار حتی در ضرورت‌های شخصی، هر نوع ضرورتی را مجوز مصافحه با نامحرم ندانسته‌اند و آنچه را هم مجوز دانسته، اجازه داده‌اند مربوط به موارد خاص و به سبب ضررهایی است که برای اشخاص رخ می‌نماید و لذا فقط مصافحه برای خود آن شخص به مقداری که رفع ضرر و اضطرار شود، جایز است و اگر در برخی از موارد بتوان از وقوع در مصافحه با نامحرم فرار کرد یا کاری انجام داد که ترک مصافحه ضرری نداشته باشد مصافحه جایز نخواهد بود زیرا جواز مصافحه در این موارد فقط به اندازه ی رفع ضرورت است نه  به طور مطلق .<br/>
+نیز آیت اللّه سیستانی فرموده استاگر امتناع از مصافحه ضرر طافت فرسا داشته باشد جایز است.<ref>پایگاه اطلاع رسانی آیت اللّه سیستانی، SISTANI ORG htm سؤالها و جوابها؛ اینترنت، سایت آیت اللّه مکارم شیرازی؛ اینترنت، دفتر آیت اللّه بهجت.</ref> چنانکه از این فتاوا استفاده می‌شود فقیهان بزرگوار حتی در ضرورت‌های شخصی، هر نوع ضرورتی را مجوز مصافحه با نامحرم ندانسته‌اند و آنچه را هم مجوز دانسته، اجازه داده‌اند مربوط به موارد خاص و به سبب ضررهایی است که برای اشخاص رخ می‌نماید و لذا فقط مصافحه برای خود آن شخص به مقداری که رفع ضرر و اضطرار شود، جایز است و اگر در برخی از موارد بتوان از وقوع در مصافحه با نامحرم فرار کرد یا کاری انجام داد که ترک مصافحه ضرری نداشته باشد مصافحه جایز نخواهد بود زیرا جواز مصافحه در این موارد فقط به اندازه ی رفع ضرورت است نه  به طور مطلق .<br/>
 == امتناع از مصافحه با زنان سبب وهن به اسلام ==

@@ سطر ۷۲: / سطر ۷۲: @@
 == چند آیه دال بر حرمت لمس نامحرم ==
-همچنین می‌توان از آیات (وقُل للمؤمناتِ یغضضنَ مِن أبصارِهِنَّ ویَحفَظنَ فرُوجَهُن لا یبدِین زینَتَهُن الاّ ما ظهر مِنها وَلیَضرِبنَ بخمرِهِنَّ عَلی جیوبهِن وَلایُبدِینَ زِینَتَهُنَّ الاّ لبعولتهِن) و به زنان باایمان بگودیدگان خود را (از نامحرم) فرو بندند و دامان خویش را حفظ کنند و زینت خود را جز آنچه نمایان است (مانند دست و صورت) آشکار نسازند؛ (قُل لِلمُؤمِنِین یَغضّوا مِن أَبصارِهم وَیَحفَظُوا فُرُوجهُم)، به مردان باایمان بگودیده (از نامحرم) فرو نهند و پاکدامنی خود را حفظ کنند؛ (وَلایَضرِبن بِاَرجُلِهِنَّ لِیُعلَم ما یُخفِین مِن زینتِهن فَلا تخضعن بِالقَولِ فیطمع الَّذِی فِی قَلبِهِ مَرَض)؛ پس به ناز سخن مگویید، تا آن کس که در دلش بیماری است طمع ورزد؛ که بر نهایت رعایت عفت میان مرد و زن و لزوم دوری جستن زن و مرد از نامحرم دلالت دارد که به اولویت قطعیه استفاده می‌شود که شارع اسلام [[لمس بدن نامحرم]] یا عضوی از اعضای وی را نیز بر زن و مرد حرام کرده است.<br/>
+همچنین می‌توان از آیات (وَقُلْ لِلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ)<ref>نور ؛ آیه 31</ref> و به زنان باایمان بگودیدگان خود را (از نامحرم) فرو بندند و دامان خویش را حفظ کنند و زینت خود را جز آنچه نمایان است (مانند دست و صورت) آشکار نسازند؛ (قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ)،<ref>نور ؛ آیه 30</ref> به مردان باایمان بگودیده (از نامحرم) فرو نهند و پاکدامنی خود را حفظ کنند؛ (وَلَا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ مَا يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ<ref>نور ؛ آیه 31</ref> فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ)؛<ref>احزاب؛ آیه 32</ref> پس به ناز سخن مگویید، تا آن کس که در دلش بیماری است طمع ورزد؛ که بر نهایت رعایت عفت میان مرد و زن و لزوم دوری جستن زن و مرد از نامحرم دلالت دارد که به اولویت قطعیه استفاده می‌شود که شارع اسلام [[لمس بدن نامحرم]] یا عضوی از اعضای وی را نیز بر زن و مرد حرام کرده است.<br/>
 == سخنان فقهاء درباره لمس نامحرم ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 == دست دادن با نامحرم ==
 مصاحفه از آداب مردمان پیش از ظهور اسلام است که دین اسلام نیز آن را پذیرفت و بدان سفارش نمود. اگرچه اسلام این ادب اجتماعی را پذیرفته، برای حفظ آثار و فواید و تقویت جنبه‌های مثبت آن، نیز جلوگیری از مفاسد احتمالی، تنها مصافحه همجنسان را مجاز شمرده است؛ از منظر اسلام دست دادن مرد با زن غیر محرم، خواه با ریبه و قصد تلذذ و خواه بدون قصد ، ممنوع است. همچنین در حکم ممنوعیت مصافحه با نامحرم، میان زنان مسلمان و زنان اهل کتاب تفاوتی به چشم نمی‌خورد.<br/>
 == مقدمه بحث ==
@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۱: @@
 ==== شبهه دوم ====
-امتناع پیامبر (ص) از مصافحه با زنان و ممنوعیت مصافحه با زنان برای آن حضرت نظیر پاره‌ای دیگراز احکام است که به آن حضرت اختصاص داشته، ویژه ی خود پیامبر (ص) بوده است و برای دیگران ثابت نیست. (أما ما ورد عن النبی (ص) بأنه لم یصافح النساء قط فهذه خصوصیه للرسول (ص) لاتنطبق إلا علیه تماما مثل خصوصیته فی الزواج بأکثر من اربع فهو شیء خاص به لکنه لاینطبق علی باقی المسلمین.)<ref>القاهرهمحمد خلیل، علماء أزهریون یختلفون فقهیا حول فتوی تحریم المصافحه بین الرجل والمرأه، الجمعه 9 محرم1423 ه.</ref> در نتیجه، این روایات دلیل ممنوعیت مصافحه با نامحرم برای سایر مسلمانان نیست.<br/>
+امتناع پیامبر (ص) از مصافحه با زنان و ممنوعیت مصافحه با زنان برای آن حضرت نظیر پاره‌ای دیگراز احکام است که به آن حضرت اختصاص داشته، ویژه ی خود پیامبر (ص) بوده است و برای دیگران ثابت نیست. (أما ما ورد عن النبی (ص) بأنه لم یصافح النساء قط فهذه خصوصیه للرسول (ص) لاتنطبق إلا علیه تماما مثل خصوصیته فی الزواج بأکثر من اربع فهو شیء خاص به لکنه لاینطبق علی باقی المسلمین.)<ref>القاهره محمد خلیل، علماء أزهریون یختلفون فقهیا حول فتوی تحریم المصافحه بین الرجل و المرأه، الجمعه 9 محرم1423 ه.</ref> در نتیجه، این روایات دلیل ممنوعیت مصافحه با نامحرم برای سایر مسلمانان نیست.<br/>
 ==== پاسخ شبهه اول ====
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۱: @@
 == چند روایت به عنوان مؤید حرمت مصافحه با نامحرم ==
 روایات دیگری نیز بر ممنوعیت مصافحه با نامحرم وجود دارد که به سبب خدشه دار بودن سند و عدم قوت در دلالت تنها به عنوان مؤید بیان می‌شوند<br/>
-۱. حسین بن زید در حدیث مناهی از امام باقر(ع) از پیامبر (ص) نقل کرده است(کسی که با زن نامحرم مصافحه کند دچار غضب و عذاب الاهی گردیده است.)<ref>أمالی، محمد بن علی بن بابویه صدوق، ص515.    </ref><ref>من لایحضره الفقیه، محمد بن علی بن بابویه صدوق، ج4، ص14.    </ref><br/>
+۱. حسین بن زید در حدیث مناهی از امام باقر(ع) از پیامبر (ص) نقل کرده است (کسی که با زن نامحرم مصافحه کند دچار غضب و عذاب الاهی گردیده است.)<ref>أمالی، محمد بن علی بن بابویه صدوق، ص515</ref><ref>من لایحضره الفقیه، محمد بن علی بن بابویه صدوق، ج4، ص14.    </ref><br/>
-۲. در خبری از پیامبر (ص) آمده استهر که با زن نامحرمی دست بدهد، روز قیامت با غل و زنجیر به محشر آمده، دستور داده می‌شود که او را به جهنم ببرند.<ref>ثواب الأعمال، محمد بن علی بن بابویه صدوق، ص283.    </ref><br/>
+۲. در خبری از پیامبر (ص) آمده استهر که با زن نامحرمی دست بدهد، روز قیامت با غل و زنجیر به محشر آمده، دستور داده می‌شود که او را به جهنم ببرند.<ref>ثواب الأعمال، محمد بن علی بن بابویه صدوق، ص283.</ref><br/>
 ۳. جابر بن یزید جعفی می گویداز امام باقر (ع) شنیدم که فرمود زن مجاز نیست با نامحرم مصافحه کند مگر از روی لباسش و نباید بیعت کند مگر از روی لباسش….<ref>خصال، محمد بن علی بن بابویه صدوق، ص587.</ref><br/>
@@ سطر ۷۴: / سطر ۷۲: @@
 == چند آیه دال بر حرمت لمس نامحرم ==
-همچنین می‌توان از آیات (وقُل للمؤمناتِ یغضضنَ مِن أبصارِهِنَّ ویَحفَظنَ فرُوجَهُن لا یبدِین زینَتَهُن الاّ ما ظهر مِنها وَلیَضرِبنَ بخمرِهِنَّ عَلی جیوبهِن وَلایُبدِینَ زِینَتَهُنَّ الاّ لبعولتهِن) و به زنان باایمان بگودیدگان خود را (از نامحرم) فرو بندند و دامان خویش را حفظ کنند و زینت خود را جز آنچه نمایان است (مانند دست و صورت ) آشکار نسازند؛ (قُل لِلمُؤمِنِین یَغضّوا مِن أَبصارِهم وَیَحفَظُوا فُرُوجهُم)، به مردان باایمان بگودیده (از نامحرم) فرو نهند و پاکدامنی خود را حفظ کنند؛ (وَلایَضرِبن بِاَرجُلِهِنَّ لِیُعلَم ما یُخفِین مِن زینتِهن فَلا تخضعن بِالقَولِ فیطمع الَّذِی فِی قَلبِهِ مَرَض)؛ پس به ناز سخن مگویید، تا آن کس که در دلش بیماری است طمع ورزد؛ که بر نهایت رعایت عفت میان مرد و زن و لزوم دوری جستن زن و مرد از نامحرم دلالت دارد که به اولویت قطعیه استفاده می‌شود که شارع اسلام [[لمس بدن نامحرم]] یا عضوی از اعضای وی را نیز بر زن و مرد حرام کرده است.<br/>
+همچنین می‌توان از آیات (وقُل للمؤمناتِ یغضضنَ مِن أبصارِهِنَّ ویَحفَظنَ فرُوجَهُن لا یبدِین زینَتَهُن الاّ ما ظهر مِنها وَلیَضرِبنَ بخمرِهِنَّ عَلی جیوبهِن وَلایُبدِینَ زِینَتَهُنَّ الاّ لبعولتهِن) و به زنان باایمان بگودیدگان خود را (از نامحرم) فرو بندند و دامان خویش را حفظ کنند و زینت خود را جز آنچه نمایان است (مانند دست و صورت) آشکار نسازند؛ (قُل لِلمُؤمِنِین یَغضّوا مِن أَبصارِهم وَیَحفَظُوا فُرُوجهُم)، به مردان باایمان بگودیده (از نامحرم) فرو نهند و پاکدامنی خود را حفظ کنند؛ (وَلایَضرِبن بِاَرجُلِهِنَّ لِیُعلَم ما یُخفِین مِن زینتِهن فَلا تخضعن بِالقَولِ فیطمع الَّذِی فِی قَلبِهِ مَرَض)؛ پس به ناز سخن مگویید، تا آن کس که در دلش بیماری است طمع ورزد؛ که بر نهایت رعایت عفت میان مرد و زن و لزوم دوری جستن زن و مرد از نامحرم دلالت دارد که به اولویت قطعیه استفاده می‌شود که شارع اسلام [[لمس بدن نامحرم]] یا عضوی از اعضای وی را نیز بر زن و مرد حرام کرده است.<br/>
 == سخنان فقهاء درباره لمس نامحرم ==
@@ سطر ۱۷۵: / سطر ۱۷۳: @@
 <div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://wikifeqh.ir%D8%AF%D8%B3%D8%AA_%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86_%D8%A8%D8%A7_%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85 ویکی فقه]-تاریخ برداشت : ۹۵/۸/۲۶ </span></div>
 <div class="hold">
 <div class="return">بازگشت به [[دست دادن با نامحرم ]]</div>
 </div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۰۶:۵۷
(بدون تفاوت)