فرهنگ مصادیق:تکدی – ویکی فقه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi در ‏۲۵ بهمن ۱۳۹۵، ساعت ۰۶:۰۶

2017-02-13T06:06:52Z

Fayzi در ‏۲۵ بهمن ۱۳۹۵، ساعت ۰۶:۰۵

2017-02-13T06:05:51Z

Fayzi در ‏۲۵ بهمن ۱۳۹۵، ساعت ۰۶:۰۴

2017-02-13T06:04:45Z

Fayzi: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-09T08:49:56Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Fayzi: Fayzi صفحهٔ تکدی – ویکی فقه را به فرهنگ مصادیق:تکدی – ویکی فقه منتقل کرد

2017-01-09T08:34:43Z

Fayzi صفحهٔ تکدی – ویکی فقه را به فرهنگ مصادیق:تکدی – ویکی فقه منتقل کرد

Kazem: صفحه‌ای تازه حاوی «
تکدی – ویکی فقه
== تکدی == تکدی یعنی درخواست کمک بلاعوض از دیگر...» ایجاد کرد

2016-09-14T09:39:49Z

صفحه‌ای تازه حاوی «<div class="head1">تکدی – ویکی فقه</div> == تکدی == تکدی یعنی درخواست کمک بلاعوض از دیگر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

<div class="head1">تکدی – ویکی فقه</div>

== تکدی ==
تکدی یعنی درخواست کمک بلاعوض از دیگران. 

== معنای لغوی تکدی ==
تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶.</ref><ref>تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰.</ref><ref>مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی».</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷.</ref><ref>القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی».</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی».</ref><ref>لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی».</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به « سؤال » <ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱.</ref><ref>القاموس الفقهی، ص ۱۹۸.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به « تسوُّل » <ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref><ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷.</ref>تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی» <ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹.</ref><ref>فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی».</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref><ref>. المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷.</ref><ref>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲.</ref><ref> العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند. 

== تکدی در قرآن با معنای اصطلاحی ==
تکدی به معنای اصطلاحی آن در قرآن کریم با واژه‌ها و تعبیرات گوناگونی آمده ؛ از جمله: 
۱. سؤال و مشتقات آن که ۴ بار در قرآن به کار رفته است:«وءاتَی المالَ عَلی حُبِّهِ... والسّائِلین». <ref>بقره/سوره۲، آیه۱۷۷.</ref><ref>ذاریات/سوره۵۱، آیه۱۹.</ref><ref>معارج/سوره۷۰، آیه۲۵.</ref><ref>ضحی/سوره۹۳، آیه۱۰.</ref>
 
۲. قانع و معترّ: این دو واژه به معنای فقیر و محتاج اند، با این تفاوت که قانع به داشته‌هایش قانع است و از هیچ کس برآوردن حاجت را نمی‌خواهد ؛ به خلاف معترّ .<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۰.</ref><ref> التبیان، ج ۷، ص ۳۱۹.</ref><ref>فإذا جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> این مفهوم در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) نیز آمده است. <ref>قرب الاسناد، ص ۳۵۳.</ref><ref>الکافی، ج ۳، ص ۵۶۵.</ref><ref> الکافی، ج ۴، ص ۵۰۰.</ref><ref> وسائل الشیعه، ج ۹، ص ۱۹۹.</ref> عده‌ای هم گفته‌اند که قانع از دیگران حاجت خود را درخواست می‌کند؛ ولی معتر خود را در معرض کمک دیگران قرار می‌دهد، بی آن که از آنان کمک بخواهد.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۱.</ref><ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۱۹.</ref><ref>جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> هر یک از این دو واژه یک بار در قرآن به کار رفته است:«واَطعِموا القانِعَ والمُعتَرَّ». <ref>حج/سوره۲۲، آیه۳۶.</ref>
 
۳. مسکین به معنای فقیر و تنگدست <ref> القاموس الفقهی، ص ۱۷۸</ref><ref>تاج العروس، ج ۹، ص ۲۳۷، «سکن».</ref><ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۳۸۹.</ref> ؛ برخی گفته‌اند که مسکین کسی است که تنگدستی اش از فقیر بدتر است و برخی وضع مالی او را بهتر از فقیر دانسته‌اند <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴.</ref><ref>لْوَقَارِ لسان العرب، ج ۱۳، ص ۲۱۴ - ۲۱۶، «سکن».</ref><ref>القاموس الفقهی، ص ۱۷۸.</ref> و عده‌ای بر آن اند که فقیر برخلاف مسکین، تنگدستی است که کمک نمی‌طلبد. <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴.</ref><ref>الفروق اللغویه، ص ۴۱۱ - ۴۱۲.</ref><ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۱۵۷.</ref> از آن رو مسکین بدین نام خوانده می‌شود که وی با درخواست حاجت خود به خواری می‌افتد <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴.</ref><ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۶، ص ۱۰۹.</ref><ref>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا همواره در مقابل دیگران خضوع می‌کند. <ref>تهذیب الکمال، ج ۳، ص ۳۴۵.</ref><ref>معانی القرآن، ج ۳، ص ۲۲۱.</ref><ref>فیض القدیر، ج ۵، ص ۴۵۹.</ref> در برخی احادیث شیعه<ref>معانی الاخبار، ص ۲۰۸.</ref><ref> الکافی الصافی، ج ۳، ص ۳۷۹.</ref><ref>بحارالانوار، ج ۹۶، ص ۲۸۷.</ref> و اهل سنت<ref>جامع البیان، ج ۱۰، ص ۲۰۳.</ref><ref>الدرالمنثور، ج ۳، ص ۲۵۱.</ref> مسکین به «سائل» تفسیر شده است. این واژه بیش از ۲۰ بار در قرآن به کار رفته است ؛ از جمله آیه ۲۴ قلم <ref>قلم/سوره۶۸، آیه۲۴.</ref> «اَن لا یدخُلَنَّهَا الیومَ عَلَیکم مِسکین»، آیه ۸ نساء ، <ref>نساء/سوره۴، آیه۸.</ref> آیه ۶۰ توبه <ref>توبه/سوره۹، آیه۶۰.</ref> و آیه ۸ انسان .<ref>انسان/سوره۷۶، آیه۸.</ref>.
 
۴. البائس الفقیر و او کسی است که بر اثر فقر و تنگدستی، در سختی و فشار قرار گیرد <ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۲، ص ۴۹.</ref><ref> الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۶ - ۳۵۷.</ref><ref>الصافی، ج ۳، ص ۳۷۵.</ref> یا زمینگیر شود<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵.</ref><ref> الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۷.</ref>. برخی گفته‌اند: مراد کسی است که دست نیاز به سوی دیگران می‌گشاید. <ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵.</ref><ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹.</ref><ref>مجمع البیان، ج ۷، ص ۱۴۶.</ref> چنین شخصی بائس نامیده می‌شود، زیرا با دراز کردن دست خود به سوی دیگران نیاز و دشواری حال خود را آشکار می‌سازد. <ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹.</ref><ref>الفروق اللغویه، ص ۹۰.</ref>.
 

== فهرست منابع ==
(۱) احکام القرآن، الجصاص (م ۳۷۰ ق)، به کوشش عبدالسلام محمد، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ ق. 
(۲) اسباب النزول، الواحدی (م ۴۶۸ ق)، قاهره، الحلبی و شرکاه، ۱۳۸۸ ق. 
(۳) اقرب الموارد، الشرتونی اللبنانی، تهران، دارالاسوه، ۱۴۱۶ ق. 
(۴) بحارالانوار، المجلسی (م ۱۱۱۰ ق)، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ ق. 
(۵) بدایه المجتهد، ابن رشد القرطبی (م ۵۹۵ ق)، به کوشش خالد العطار، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۵ ق. 
(۶) تاج العروس، الزبیدی (م ۱۲۰۵ ق)، بیروت، مکتبه الحیات. 
(۷) التبیان، الطوسی (م ۴۶۰ ق)، به کوشش احمد حبیب العاملی، بیروت، دار احیاء التراث العربی. 
(۸) تحف العقول، حسن بن شعبه الحرانی (م قرن۴ ق)، به کوشش غفاری، قم، نشر اسلامی، ۱۴۰۴ ق. 
(۹) تذکره الفقهاء، العلامه الحلی (م ۷۲۶ ق)، المکتبه المرتضویه. 
(۱۰) ترتیب العین، خلیل (م ۱۷۵ ق)، به کوشش المخزومی و دیگران، دارالهجره، ۱۴۰۹ ق. 
(۱۱) تفسیر التحریر والتنویر، ابن عاشور (م ۱۳۹۳ ق)، تونس، الدار التونسیه، ۱۹۹۷ م. 
(۱۲) تفسیر الجلالین، جلال الدین المحلی (م ۸۶۴ ق)، جلال الدین السیوطی (م ۹۱۱ ق)، بیروت، دارالمعرفه. 
(۱۳) تفسیر الصافی، الفیض کاشانی (م ۱۰۹۱ ق)، بیروت، نشر اعلمی، ۱۴۰۲ ق. 
(۱۴) تفسیر العیاشی، العیاشی (م ۳۲۰ ق)، به کوشش رسولی محلاّتی، تهران، المکتبه العلمیه الاسلامیه. 
(۱۵) تفسیر القرآن العظیم، ابن کثیر (م ۷۷۴ ق)، به کوشش مرعشلی، بیروت، دارالمعرفه، ۱۴۰۹ ق. 
(۱۶) تفسیر القمی، القمی (م ۳۰۷ ق)، به کوشش الجزائری، قم، دارالکتاب، ۱۴۰۴ ق. 
(۱۷) التفسیر الکبیر، الفخر الرازی (م ۶۰۶ ق)، قم، دفتر تبلیغات، ۱۴۱۳ ق. 
(۱۸) تفسیر کنزالدقایق، المشهدی، به کوشش العراقی، قم، نشر اسلامی، ۱۴۰۷ ق. 
(۱۹) تفسیر المنار، رشید رضا (م ۱۳۵۴ ق)، قاهره، دارالمنار، ۱۳۷۳ ق. 
(۲۰) تفسیر نمونه، مکارم شیرازی و دیگران، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۵ ش. 
(۲۱) تهذیب الاحکام، الطوسی (م ۴۶۰ ق)، به کوشش موسوی و آخوندی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۶۵ ش. 
(۲۲) تهذیب الکمال، المزی (م ۷۴۲ ق)، به کوشش بشار عواد، بیروت، الرساله، ۱۴۱۵ ق. 
(۲۳) جامع البیان، الطبری (م ۳۱۰ ق)، به کوشش صدقی جمیل، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۵ ق. 
(۲۴) الجامع لأحکام القرآن، القرطبی (م ۶۷۱ ق)، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ۱۴۰۵ ق. 
(۲۵) جواهر الکلام، النجفی (م ۱۲۶۶ ق)، به کوشش قوچانی، بیروت، دار احیاء التراث العربی. 
(۲۶) الخصال، الصدوق (م ۳۸۱ ق)، به کوشش غفاری، قم، نشر اسلامی، ۱۴۱۶ ق. 
(۲۷) الخلاف، الطوسی (م ۴۶۰ ق)، به کوشش سید علی خراسانی و دیگران، قم، نشر اسلامی، ۱۴۱۸ ق. 
(۲۸) الدرالمنثور، السیوطی (م ۹۱۱ ق)، بیروت، دارالمعرفه، ۱۳۶۵ ق. 
(۲۹) الدروس الشرعیه، الشهید الاول (م ۷۸۶ ق)، قم، نشر اسلامی، ۱۴۱۲ ق. 
(۳۰) ذخیره المعاد، محمد باقر السبزواری (م ۱۰۹۰ ق)، آل البیت (علیهم السلام) لاحیاءالتراث. 
(۳۱) روح المعانی، الآلوسی (م ۱۲۷۰ ق)، به کوشش محمد حسین، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۷ ق. 
(۳۲) روض الجنان، ابوالفتوح رازی (م ۵۵۴ ق)، به کوشش یاحقی و ناصح، مشهد، آستان قدس رضوی، ۱۳۷۵ ش. 
(۳۳) زادالمسیر، جمال الدین الجوزی (م ۵۹۷ ق)، به کوشش محمد عبدالله، بیروت، دارالفکر، ۱۴۰۷ ق. 
(۳۴) زبده البیان، المقدس الاردبیلی (م ۹۹۳ ق)، به کوشش بهبودی، تهران، المکتبه المرتضویه. 
(۳۵) السرائر، ابن ادریس (م ۵۹۸ ق)، قم، نشر اسلامی، ۱۴۱۱ ق. 
(۳۶) السنن الکبری، البیهقی (م ۴۵۸ ق)، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۶ ق. 
(۳۷) شرح الاخبار فی فضائل الائمه الاطهار (علیهم السلام)، النعمان المغربی (م ۳۶۳ ق)، به کوشش جلالی، قم، نشر اسلامی، ۱۴۱۴ ق. 
(۳۸) الصحاح، الجوهری (م ۳۹۳ ق)، به کوشش عبدالغفور العطاری، بیروت، دارالعلم للملایین، ۱۴۰۷ ق. 
(۳۹) عده الداعی، ابن فهد الحلی (م ۸۴۱ ق)، به کوشش موحد قمی، دارالکتب الاسلامی. 
(۴۰) العروه الوثقی، سید محمد کاظم (م ۱۳۳۷ ق)، بیروت، اعلمی، ۱۴۰۹ ق. 
(۴۱) علل الشرایع، الصدوق (م ۳۸۱ ق)، به کوشش بحرالعلوم، نجف، مکتبه الحیدری، ۱۳۸۵ ق. 
(۴۲) عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، الصدوق (م ۳۸۱ ق)، بیروت، نشر اعلمی، ۱۴۰۴ ق. 
(۴۳) عیون الحکم والمواعظ، علی بن محمد اللیثی (م قرن۶)، به کوشش حسنی، قم، دارالحدیث، ۱۳۷۶ ش. 
(۴۴) فتح الباری، ابن حجر العسقلانی (م ۸۵۲ ق)، بیروت، دارالمعرفه. 
(۴۵) فتح القدیر، الشوکانی (م ۱۲۵۰ ق)، بیروت، دارالمعرفه. 
(۴۶) الفصول المهمه فی اصول الائمه (علیهم السلام)، الحر العاملی (م ۱۱۰۴ ق)، به کوشش قائینی، قم، معارف اسلامی امام رضا (علیه السلام)، ۱۴۱۸ ق. 
(۴۷) فقه القرآن، الراوندی (م ۵۷۳ ق)، به کوشش حسینی، قم، کتابخانه نجفی، ۱۴۰۵ ق. 
(۴۸) فیض القدیر، المناوی (م ۱۰۳۱ ق)، به کوشش احمد عبدالسلام، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ ق. 
(۴۹) القاموس الفقهی لغهً و اصطلاحاً، سعدی ابوجیب، دمشق، دارالفکر، ۱۴۱۹ ق. 
(۵۰) القاموس المحیط، الفیروزآبادی (م ۸۱۷ ق)، بیروت، دارالعلم. 
(۵۱) الکافی، الکلینی (م ۳۲۹ ق)، به کوشش غفاری، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۵ ش. 
(۵۲) کتاب الشهادات، تقریر بحث آیه الله گلپایگانی (م ۱۴۱۴ ق)، سید علی حسینی، قم، دارالقرآن الکریم، ۱۴۰۵ ق. 
(۵۳) الکشاف، الزمخشری (م ۵۳۸ ق)، قم، بلاغت، ۱۴۱۵ ق. 
(۵۴) کشاف القناع، منصور بن یونس البهوتی (م ۱۰۵۱ ق)، به کوشش محمد حسن، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۸ ق. 
(۵۵) کشف الغطاء، کاشف الغطاء (م ۱۲۲۷ ق)، اصفهان، مهدوی. 
(۵۶) کفایه الاحکام (کفایه الفقه)، محمد باقر السبزواری (م ۱۰۹۰ ق)، اصفهان، مدرسه صدر مهدوی. 
(۵۷) کنزالعمال، المتقی الهندی (م ۹۷۵ ق)، به کوشش صفوه السقاء، بیروت، الرساله، ۱۴۱۳ ق. 
(۵۸) لسان العرب، ابن منظور (م ۷۱۱ ق)، قم، ادب الحوزه، ۱۴۰۵ ق. 
(۵۹) لغت نامه، دهخدا (م ۱۳۳۴ ش) و دیگران، تهران، مؤسسه لغت نامه و دانشگاه تهران، ۱۳۷۳ ش. 
(۶۰) المبسوط فی فقه الامامیه، الطوسی (م ۴۶۰ ق)، به کوشش بهبودی، تهران، مکتبه المرتضویه. 
(۶۱) مجمع البحرین، الطریحی (م ۱۰۸۵ ق)، به کوشش محمود عادل و احمد حسینی، تهران، فرهنگ اسلامی، ۱۴۰۸ ق. 
(۶۲) مجمع البیان، الطبرسی (م ۵۴۸ ق)، بیروت، دارالمعرفه، ۱۴۰۶ ق. 
(۶۳) مجمع البیان، الطبرسی (م ۵۴۸ ق)، به کوشش گروهی از علماء، بیروت، اعلمی، ۱۴۱۵ ق. 
(۶۴) مجمع الفائده والبرهان، المحقق الاردبیلی (م ۹۹۳ ق)، به کوشش عراقی و دیگران، قم، انتشارات اسلامی، ۱۴۱۶ ق. 
(۶۵) المحلی بالآثار، ابن حزم الاندلسی (م ۴۵۶ ق)، به کوشش احمد شاکر، بیروت، دارالفکر. 
(۶۶) مختلف الشیعه، العلامه الحلی (م ۷۲۶ ق)، قم، النشر الاسلامی، ۱۴۱۲ ق. 
(۶۷) المدونه الکبری، مالک بن انس (م ۱۷۹ق)، مصر، مطبعه السعاده. 
(۶۸) مسالک الافهام الی تنقیح شرایع الاسلام، الشهید الثانی (م ۹۶۵ ق)، قم، معارف اسلامی، ۱۴۱۶ ق. 
(۶۹) مستدرک الوسائل، النوری (م ۱۳۲۰ ق)، بیروت، آل البیت (علیهم السلام) لاحیاء التراث، ۱۴۰۸ ق. 
(۷۰) مستند الشیعه، احمد النراقی (م ۱۲۴۵ ق)، قم، آل البیت (علیهم السلام) لاحیاء التراث، ۱۴۱۵ ق. 
(۷۱) مسند احمد، احمدبن حنبل (م ۲۴۱ ق)، بیروت، دار صادر. 
(۷۲) المصنّف، عبدالرزاق الصنعانی (م ۲۱۱ ق)، به کوشش حبیب الرحمن، المجلس العلمی. 
(۷۳) معانی الاخبار، الصدوق (م ۳۸۱ ق)، به کوشش غفاری، قم، انتشارات اسلامی، ۱۳۶۱ ش. 
(۷۴) معانی القرآن، النحاس (م ۳۳۸ ق)، به کوشش الصابونی، عربستان، جامعه ام القری، ۱۴۰۹ ق. 
(۷۵) معجم الفاظ الفقه الجعفری، احمد فتح الله، ۱۴۱۵ ق. 
(۷۶) معجم الفروق اللغویه، ابوهلال العسکری (م ۳۹۵ ق)، قم، انتشارات اسلامی، ۱۴۱۲ ق. 
(۷۷) المعجم القانونی، حارث سلیمان الفاروقی، بیروت، مکتبه لبنان، ۱۹۹۱ م. 
(۷۸) المعجم الکبیر، الطبرانی (م ۳۶۰ ق)، به کوشش حمدی عبدالمجید، دار احیاء التراث العربی، ۱۴۰۵ ق. 
(۷۹) معراج السعاده، احمد نراقی (م ۱۲۴۵ ق)، قم، هجرت، ۱۳۷۸ ش. 
(۸۰) المغنی والشرح الکبیر، عبدالله بن قدامه (م ۶۲۰ ق) و عبدالرحمن بن قدامه (م ۶۸۲ ق)، بیروت، دارالکتب العلمیه. 
(۸۱) المقنع، الصدوق (م ۳۸۱ ق)، قم، مؤسسه الامام الهادی (علیه السلام)، ۱۴۱۵ ق. 
(۸۲) من لا یحضره الفقیه، الصدوق (م ۳۸۱ ق)، به کوشش غفاری، قم، نشر اسلامی، ۱۴۰۴ ق. 
(۸۳) منهاج الصالحین (فتوی، معاملات)، سید علی السیستانی، قم، ستاره، ۱۴۱۶ ق. 
(۸۴) موسوعه نضره النعیم (صلی الله علیه وآله وسلم)، صالح بن عبدالله، جده، دارالوسیله، ۱۴۲۰ ق. 
(۸۵) میزان الحکمه، ری شهری، قم، دارالحدیث، ۱۴۱۶ ق. 
(۸۶) المیزان، الطباطبایی (م ۱۴۰۲ ق)، بیروت، اعلمی، ۱۳۹۳ ق. 
(۸۷) النهایه، الطوسی (م ۴۶۰ ق)، به کوشش آغا بزرگ تهرانی، بیروت، دارالکتاب العربی، ۱۴۰۰ ق. 
(۸۸) نهج البلاغه، الرضی، (م ۴۰۶ ق)، به کوشش عبده، بیروت، دارالمعرفه، ۱۳۸۷ ق. 
(۸۹) نهج السعاده، محمد باقر المحمودی، بیروت، التضامن الفکری، ۱۳۸۵ ق. 
(۹۰) وسائل الشیعه، الحر العاملی (م ۱۱۰۴ ق)، قم، آل البیت (علیهم السلام) لاحیاءالتراث، ۱۴۱۲ ق. 
(۹۱) الوسیله الی نیل الفضیله، محمد بن علی الطوسی ابن حمزه (م ۵۶۰ ق)، به کوشش محمد الحسون، قم، مکتبه النجفی، ۱۴۰۸ ق. 
(۹۲) هدایه العباد، سید محمد رضا گلپایگانی (م ۱۴۱۴ ق)، قم، دارالقرآن الکریم، ۱۴۰۵ ق. 
(۹۳) زمینه (ماهنامه)، تهران، سازمان اقتصادی کوثر. 
(۹۴) سبل السلام، الکحلانی (م ۱۱۸۲ ق)، مصر، مصطفی البابی، ۱۳۷۹ ق. 
(۹۵) قرب الاسناد، الحمیری (م قرن ۳ ق)، قم، آل البیت (علیهم السلام) لاحیاءالتراث، ۱۴۱۳ ق. 
 

== پا نویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source">منبع: [http://wikifeqh.ir/%D8%AA%DA%A9%D8%AF%DB%8C_(%DA%AF%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C)#foot1/ ویکی فقه] تاریخ برداشت:04/07/94</div>
 
<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[تکدی]]</div>
</div>

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 == معنای لغوی تکدی ==
-تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶<br/>تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰ | مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی»</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲ | لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷ | القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی»</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی» | لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی» | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به «سؤال»<ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱ | القاموس الفقهی، ص ۱۹۸ | لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل»</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به «تسوُّل»<ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸ | المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷</ref> تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی»<ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹ | فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی»</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل» | المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸ | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
+تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶<br/>تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰<br/>مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی»</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲<br/>لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷<br/>القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی»</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی»<br/>لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی»<br/>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به «سؤال»<ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱<br/>القاموس الفقهی، ص ۱۹۸<br/>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل»</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به «تسوُّل»<ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸<br/>المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷</ref> تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی»<ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹<br/>فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی»</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل»<br/>المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷<br/>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲<br/>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸<br/>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
 == تکدی در قرآن با معنای اصطلاحی ==
 تکدی به معنای اصطلاحی آن در قرآن کریم با واژه‌ها و تعبیرات گوناگونی آمده ؛ از جمله:<br/>
-۱. سؤال و مشتقات آن که ۴ بار در قرآن به کار رفته است:«وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى ... وَالسَّائِلِينَ».<ref>بقره/سوره۲، آیه۱۷۷ | ذاریات/سوره۵۱، آیه۱۹ | معارج/سوره۷۰، آیه۲۵ | ضحی/سوره۹۳، آیه۱۰.</ref>
+۱. سؤال و مشتقات آن که ۴ بار در قرآن به کار رفته است:«وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى ... وَالسَّائِلِينَ».<ref>بقره/سوره۲، آیه۱۷۷<br/>ذاریات/سوره۵۱، آیه۱۹<br/>معارج/سوره۷۰، آیه۲۵<br/>ضحی/سوره۹۳، آیه۱۰.</ref>
 <br/>
-۲. قانع و معترّ: این دو واژه به معنای فقیر و محتاج اند، با این تفاوت که قانع به داشته‌هایش قانع است و از هیچ کس برآوردن حاجت را نمی‌خواهد ؛ به خلاف معترّ .<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۰ |  التبیان، ج ۷، ص ۳۱۹ | فإذا جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> این مفهوم در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) نیز آمده است. <ref>قرب الاسناد، ص ۳۵۳ | الکافی، ج ۳، ص ۵۶۵ |  الکافی، ج ۴، ص ۵۰۰ |  وسائل الشیعه، ج ۹، ص ۱۹۹.</ref> عده‌ای هم گفته‌اند که قانع از دیگران حاجت خود را درخواست می‌کند؛ ولی معتر خود را در معرض کمک دیگران قرار می‌دهد، بی آن که از آنان کمک بخواهد.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۱ | احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۱۹ | جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> هر یک از این دو واژه یک بار در قرآن به کار رفته است:«وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ».<ref>حج/سوره۲۲، آیه۳۶.</ref>
+۲. قانع و معترّ: این دو واژه به معنای فقیر و محتاج اند، با این تفاوت که قانع به داشته‌هایش قانع است و از هیچ کس برآوردن حاجت را نمی‌خواهد ؛ به خلاف معترّ .<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۰<br/> التبیان، ج ۷، ص ۳۱۹<br/>فإذا جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> این مفهوم در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) نیز آمده است. <ref>قرب الاسناد، ص ۳۵۳<br/>الکافی، ج ۳، ص ۵۶۵<br/> الکافی، ج ۴، ص ۵۰۰<br/> وسائل الشیعه، ج ۹، ص ۱۹۹.</ref> عده‌ای هم گفته‌اند که قانع از دیگران حاجت خود را درخواست می‌کند؛ ولی معتر خود را در معرض کمک دیگران قرار می‌دهد، بی آن که از آنان کمک بخواهد.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۱<br/>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۱۹<br/>جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> هر یک از این دو واژه یک بار در قرآن به کار رفته است:«وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ».<ref>حج/سوره۲۲، آیه۳۶.</ref>
 <br/>
-۳. مسکین به معنای فقیر و تنگدست <ref> القاموس الفقهی، ص ۱۷۸ | تاج العروس، ج ۹، ص ۲۳۷، «سکن» | معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۳۸۹.</ref> ؛ برخی گفته‌اند که مسکین کسی است که تنگدستی اش از فقیر بدتر است و برخی وضع مالی او را بهتر از فقیر دانسته‌اند <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴ | لْوَقَارِ لسان العرب، ج ۱۳، ص ۲۱۴ - ۲۱۶، «سکن» | القاموس الفقهی، ص ۱۷۸.</ref> و عده‌ای بر آن اند که فقیر برخلاف مسکین، تنگدستی است که کمک نمی‌طلبد. <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴ | الفروق اللغویه، ص ۴۱۱ - ۴۱۲ | احکام القرآن، ج ۳، ص ۱۵۷.</ref> از آن رو مسکین بدین نام خوانده می‌شود که وی با درخواست حاجت خود به خواری می‌افتد <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴ | التفسیر الکبیر، ج ۱۶، ص ۱۰۹ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا همواره در مقابل دیگران خضوع می‌کند. <ref>تهذیب الکمال، ج ۳، ص ۳۴۵ | معانی القرآن، ج ۳، ص ۲۲۱ | فیض القدیر، ج ۵، ص ۴۵۹.</ref> در برخی احادیث شیعه<ref>معانی الاخبار، ص ۲۰۸ |  الکافی الصافی، ج ۳، ص ۳۷۹ | بحارالانوار، ج ۹۶، ص ۲۸۷.</ref> و اهل سنت<ref>جامع البیان، ج ۱۰، ص ۲۰۳ | الدرالمنثور، ج ۳، ص ۲۵۱.</ref> مسکین به «سائل» تفسیر شده است. این واژه بیش از ۲۰ بار در قرآن به کار رفته است ؛ از جمله آیه ۲۴ قلم <ref>قلم/سوره۶۸، آیه۲۴.</ref> «أَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ»،<ref>نساء/سوره۴، آیه۸ | توبه/سوره۹، آیه۶۰ | انسان/سوره۷۶، آیه۸</ref> آیه ۶۰ توبه و آیه ۸ انسان.<br/>
+۳. مسکین به معنای فقیر و تنگدست <ref> القاموس الفقهی، ص ۱۷۸<br/>تاج العروس، ج ۹، ص ۲۳۷، «سکن»<br/>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۳۸۹.</ref> ؛ برخی گفته‌اند که مسکین کسی است که تنگدستی اش از فقیر بدتر است و برخی وضع مالی او را بهتر از فقیر دانسته‌اند <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴<br/>لْوَقَارِ لسان العرب، ج ۱۳، ص ۲۱۴ - ۲۱۶، «سکن»<br/>القاموس الفقهی، ص ۱۷۸.</ref> و عده‌ای بر آن اند که فقیر برخلاف مسکین، تنگدستی است که کمک نمی‌طلبد. <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴<br/>الفروق اللغویه، ص ۴۱۱ - ۴۱۲<br/>احکام القرآن، ج ۳، ص ۱۵۷.</ref> از آن رو مسکین بدین نام خوانده می‌شود که وی با درخواست حاجت خود به خواری می‌افتد <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴<br/>التفسیر الکبیر، ج ۱۶، ص ۱۰۹<br/>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا همواره در مقابل دیگران خضوع می‌کند. <ref>تهذیب الکمال، ج ۳، ص ۳۴۵<br/>معانی القرآن، ج ۳، ص ۲۲۱<br/>فیض القدیر، ج ۵، ص ۴۵۹.</ref> در برخی احادیث شیعه<ref>معانی الاخبار، ص ۲۰۸<br/> الکافی الصافی، ج ۳، ص ۳۷۹<br/>بحارالانوار، ج ۹۶، ص ۲۸۷.</ref> و اهل سنت<ref>جامع البیان، ج ۱۰، ص ۲۰۳<br/>الدرالمنثور، ج ۳، ص ۲۵۱.</ref> مسکین به «سائل» تفسیر شده است. این واژه بیش از ۲۰ بار در قرآن به کار رفته است ؛ از جمله آیه ۲۴ قلم <ref>قلم/سوره۶۸، آیه۲۴.</ref> «أَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ»،<ref>نساء/سوره۴، آیه۸<br/>توبه/سوره۹، آیه۶۰<br/>انسان/سوره۷۶، آیه۸</ref> آیه ۶۰ توبه و آیه ۸ انسان.<br/>
-۴. البائس الفقیر و او کسی است که بر اثر فقر و تنگدستی، در سختی و فشار قرار گیرد <ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۲، ص ۴۹ |  الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۶ - ۳۵۷ | الصافی، ج ۳، ص ۳۷۵.</ref> یا زمینگیر شود<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵ |  الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۷.</ref>. برخی گفته‌اند: مراد کسی است که دست نیاز به سوی دیگران می‌گشاید. <ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵ | احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹ | مجمع البیان، ج ۷، ص ۱۴۶.</ref> چنین شخصی بائس نامیده می‌شود، زیرا با دراز کردن دست خود به سوی دیگران نیاز و دشواری حال خود را آشکار می‌سازد. <ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹ | الفروق اللغویه، ص ۹۰.</ref>.
+۴. البائس الفقیر و او کسی است که بر اثر فقر و تنگدستی، در سختی و فشار قرار گیرد <ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۲، ص ۴۹<br/> الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۶ - ۳۵۷<br/>الصافی، ج ۳، ص ۳۷۵.</ref> یا زمینگیر شود<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵<br/> الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۷.</ref>. برخی گفته‌اند: مراد کسی است که دست نیاز به سوی دیگران می‌گشاید. <ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵<br/>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹<br/>مجمع البیان، ج ۷، ص ۱۴۶.</ref> چنین شخصی بائس نامیده می‌شود، زیرا با دراز کردن دست خود به سوی دیگران نیاز و دشواری حال خود را آشکار می‌سازد. <ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹<br/>الفروق اللغویه، ص ۹۰.</ref>.
 <br/>

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 == معنای لغوی تکدی ==
-تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶ | تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰ | مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی»</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲ | لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷ | القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی»</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی» | لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی» | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به «سؤال»<ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱ | القاموس الفقهی، ص ۱۹۸ | لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل»</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به «تسوُّل»<ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸ | المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷</ref> تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی»<ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹ | فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی»</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل» | المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸ | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
+تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶<br/>تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰ | مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی»</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲ | لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷ | القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی»</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی» | لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی» | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به «سؤال»<ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱ | القاموس الفقهی، ص ۱۹۸ | لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل»</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به «تسوُّل»<ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸ | المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷</ref> تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی»<ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹ | فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی»</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل» | المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸ | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
 == تکدی در قرآن با معنای اصطلاحی ==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 == معنای لغوی تکدی ==
-تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶.</ref><ref>تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰.</ref><ref>مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی».</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷.</ref><ref>القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی».</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی».</ref><ref>لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی».</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به «سؤال» <ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱.</ref><ref>القاموس الفقهی، ص ۱۹۸.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به «تسوُّل» <ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref><ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷.</ref>تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی» <ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹.</ref><ref>فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی».</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref><ref>. المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷.</ref><ref>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲.</ref><ref> العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
+تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶ | تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰ | مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی»</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲ | لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷ | القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی»</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی» | لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی» | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به «سؤال»<ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱ | القاموس الفقهی، ص ۱۹۸ | لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل»</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به «تسوُّل»<ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸ | المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷</ref> تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی»<ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹ | فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی»</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل» | المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸ | نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
 == تکدی در قرآن با معنای اصطلاحی ==
 تکدی به معنای اصطلاحی آن در قرآن کریم با واژه‌ها و تعبیرات گوناگونی آمده ؛ از جمله:<br/>
-۱. سؤال و مشتقات آن که ۴ بار در قرآن به کار رفته است:«وءاتَی المالَ عَلی حُبِّهِ... والسّائِلین». <ref>بقره/سوره۲، آیه۱۷۷.</ref><ref>ذاریات/سوره۵۱، آیه۱۹.</ref><ref>معارج/سوره۷۰، آیه۲۵.</ref><ref>ضحی/سوره۹۳، آیه۱۰.</ref>
+۱. سؤال و مشتقات آن که ۴ بار در قرآن به کار رفته است:«وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى ... وَالسَّائِلِينَ».<ref>بقره/سوره۲، آیه۱۷۷ | ذاریات/سوره۵۱، آیه۱۹ | معارج/سوره۷۰، آیه۲۵ | ضحی/سوره۹۳، آیه۱۰.</ref>
 <br/>
-۲. قانع و معترّ: این دو واژه به معنای فقیر و محتاج اند، با این تفاوت که قانع به داشته‌هایش قانع است و از هیچ کس برآوردن حاجت را نمی‌خواهد ؛ به خلاف معترّ .<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۰.</ref><ref> التبیان، ج ۷، ص ۳۱۹.</ref><ref>فإذا جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> این مفهوم در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) نیز آمده است. <ref>قرب الاسناد، ص ۳۵۳.</ref><ref>الکافی، ج ۳، ص ۵۶۵.</ref><ref> الکافی، ج ۴، ص ۵۰۰.</ref><ref> وسائل الشیعه، ج ۹، ص ۱۹۹.</ref> عده‌ای هم گفته‌اند که قانع از دیگران حاجت خود را درخواست می‌کند؛ ولی معتر خود را در معرض کمک دیگران قرار می‌دهد، بی آن که از آنان کمک بخواهد.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۱.</ref><ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۱۹.</ref><ref>جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> هر یک از این دو واژه یک بار در قرآن به کار رفته است:«واَطعِموا القانِعَ والمُعتَرَّ». <ref>حج/سوره۲۲، آیه۳۶.</ref>
+۲. قانع و معترّ: این دو واژه به معنای فقیر و محتاج اند، با این تفاوت که قانع به داشته‌هایش قانع است و از هیچ کس برآوردن حاجت را نمی‌خواهد ؛ به خلاف معترّ .<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۰ |  التبیان، ج ۷، ص ۳۱۹ | فإذا جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> این مفهوم در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) نیز آمده است. <ref>قرب الاسناد، ص ۳۵۳ | الکافی، ج ۳، ص ۵۶۵ |  الکافی، ج ۴، ص ۵۰۰ |  وسائل الشیعه، ج ۹، ص ۱۹۹.</ref> عده‌ای هم گفته‌اند که قانع از دیگران حاجت خود را درخواست می‌کند؛ ولی معتر خود را در معرض کمک دیگران قرار می‌دهد، بی آن که از آنان کمک بخواهد.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۲۲۱ | احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۱۹ | جواهرالکلام، ج ۱۹، ص ۱۶۳.</ref> هر یک از این دو واژه یک بار در قرآن به کار رفته است:«وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ».<ref>حج/سوره۲۲، آیه۳۶.</ref>
 <br/>
-۳. مسکین به معنای فقیر و تنگدست <ref> القاموس الفقهی، ص ۱۷۸</ref><ref>تاج العروس، ج ۹، ص ۲۳۷، «سکن».</ref><ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۳۸۹.</ref> ؛ برخی گفته‌اند که مسکین کسی است که تنگدستی اش از فقیر بدتر است و برخی وضع مالی او را بهتر از فقیر دانسته‌اند <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴.</ref><ref>لْوَقَارِ لسان العرب، ج ۱۳، ص ۲۱۴ - ۲۱۶، «سکن».</ref><ref>القاموس الفقهی، ص ۱۷۸.</ref> و عده‌ای بر آن اند که فقیر برخلاف مسکین، تنگدستی است که کمک نمی‌طلبد. <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴.</ref><ref>الفروق اللغویه، ص ۴۱۱ - ۴۱۲.</ref><ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۱۵۷.</ref> از آن رو مسکین بدین نام خوانده می‌شود که وی با درخواست حاجت خود به خواری می‌افتد <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴.</ref><ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۶، ص ۱۰۹.</ref><ref>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا همواره در مقابل دیگران خضوع می‌کند. <ref>تهذیب الکمال، ج ۳، ص ۳۴۵.</ref><ref>معانی القرآن، ج ۳، ص ۲۲۱.</ref><ref>فیض القدیر، ج ۵، ص ۴۵۹.</ref> در برخی احادیث شیعه<ref>معانی الاخبار، ص ۲۰۸.</ref><ref> الکافی الصافی، ج ۳، ص ۳۷۹.</ref><ref>بحارالانوار، ج ۹۶، ص ۲۸۷.</ref> و اهل سنت<ref>جامع البیان، ج ۱۰، ص ۲۰۳.</ref><ref>الدرالمنثور، ج ۳، ص ۲۵۱.</ref> مسکین به «سائل» تفسیر شده است. این واژه بیش از ۲۰ بار در قرآن به کار رفته است ؛ از جمله آیه ۲۴ قلم <ref>قلم/سوره۶۸، آیه۲۴.</ref> «اَن لا یدخُلَنَّهَا الیومَ عَلَیکم مِسکین»، آیه ۸ نساء ، <ref>نساء/سوره۴، آیه۸.</ref> آیه ۶۰ توبه <ref>توبه/سوره۹، آیه۶۰.</ref> و آیه ۸ انسان .<ref>انسان/سوره۷۶، آیه۸.</ref>.
+۳. مسکین به معنای فقیر و تنگدست <ref> القاموس الفقهی، ص ۱۷۸ | تاج العروس، ج ۹، ص ۲۳۷، «سکن» | معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۳۸۹.</ref> ؛ برخی گفته‌اند که مسکین کسی است که تنگدستی اش از فقیر بدتر است و برخی وضع مالی او را بهتر از فقیر دانسته‌اند <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴ | لْوَقَارِ لسان العرب، ج ۱۳، ص ۲۱۴ - ۲۱۶، «سکن» | القاموس الفقهی، ص ۱۷۸.</ref> و عده‌ای بر آن اند که فقیر برخلاف مسکین، تنگدستی است که کمک نمی‌طلبد. <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴ | الفروق اللغویه، ص ۴۱۱ - ۴۱۲ | احکام القرآن، ج ۳، ص ۱۵۷.</ref> از آن رو مسکین بدین نام خوانده می‌شود که وی با درخواست حاجت خود به خواری می‌افتد <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۴ | التفسیر الکبیر، ج ۱۶، ص ۱۰۹ | العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا همواره در مقابل دیگران خضوع می‌کند. <ref>تهذیب الکمال، ج ۳، ص ۳۴۵ | معانی القرآن، ج ۳، ص ۲۲۱ | فیض القدیر، ج ۵، ص ۴۵۹.</ref> در برخی احادیث شیعه<ref>معانی الاخبار، ص ۲۰۸ |  الکافی الصافی، ج ۳، ص ۳۷۹ | بحارالانوار، ج ۹۶، ص ۲۸۷.</ref> و اهل سنت<ref>جامع البیان، ج ۱۰، ص ۲۰۳ | الدرالمنثور، ج ۳، ص ۲۵۱.</ref> مسکین به «سائل» تفسیر شده است. این واژه بیش از ۲۰ بار در قرآن به کار رفته است ؛ از جمله آیه ۲۴ قلم <ref>قلم/سوره۶۸، آیه۲۴.</ref> «أَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ»،<ref>نساء/سوره۴، آیه۸ | توبه/سوره۹، آیه۶۰ | انسان/سوره۷۶، آیه۸</ref> آیه ۶۰ توبه و آیه ۸ انسان.<br/>
-<br/>
+۴. البائس الفقیر و او کسی است که بر اثر فقر و تنگدستی، در سختی و فشار قرار گیرد <ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۲، ص ۴۹ |  الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۶ - ۳۵۷ | الصافی، ج ۳، ص ۳۷۵.</ref> یا زمینگیر شود<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵ |  الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۷.</ref>. برخی گفته‌اند: مراد کسی است که دست نیاز به سوی دیگران می‌گشاید. <ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵ | احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹ | مجمع البیان، ج ۷، ص ۱۴۶.</ref> چنین شخصی بائس نامیده می‌شود، زیرا با دراز کردن دست خود به سوی دیگران نیاز و دشواری حال خود را آشکار می‌سازد. <ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹ | الفروق اللغویه، ص ۹۰.</ref>.
-۴. البائس الفقیر و او کسی است که بر اثر فقر و تنگدستی، در سختی و فشار قرار گیرد <ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۲، ص ۴۹.</ref><ref> الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۶ - ۳۵۷.</ref><ref>الصافی، ج ۳، ص ۳۷۵.</ref> یا زمینگیر شود<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵.</ref><ref> الدرالمنثور، ج ۴، ص ۳۵۷.</ref>. برخی گفته‌اند: مراد کسی است که دست نیاز به سوی دیگران می‌گشاید. <ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص ۱۹۵.</ref><ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹.</ref><ref>مجمع البیان، ج ۷، ص ۱۴۶.</ref> چنین شخصی بائس نامیده می‌شود، زیرا با دراز کردن دست خود به سوی دیگران نیاز و دشواری حال خود را آشکار می‌سازد. <ref>احکام القرآن، ج ۳، ص ۳۰۹.</ref><ref>الفروق اللغویه، ص ۹۰.</ref>.
 <br/>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 <div class="head1">تکدی – ویکی فقه</div>
 == تکدی  ==
@@ سطر ۶: / سطر ۵: @@
 == معنای لغوی تکدی ==
-تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶.</ref><ref>تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰.</ref><ref>مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی».</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷.</ref><ref>القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی».</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی».</ref><ref>لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی».</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به « سؤال » <ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱.</ref><ref>القاموس الفقهی، ص ۱۹۸.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به « تسوُّل » <ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref><ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷.</ref>تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی» <ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹.</ref><ref>فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی».</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref><ref>. المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷.</ref><ref>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲.</ref><ref> العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
+تکدی از ریشه «ک د ی» و در لغت به معنای صلابت <ref>ترتیب العین، ج ۵، ص ۳۹۵ - ۳۹۶.</ref><ref>تاج العروس، ج ۱۰، ص ۳۱۰.</ref><ref>مجمع البحرین، ج ۴، ص ۲۴، «کدی».</ref>، حبس و منع و بخل ورزیدن <ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۴۷۲.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۵، ص ۲۱۷.</ref><ref>القاموس المحیط، ج۴، ص ۳۸۲، «کدی».</ref> آمده است و در کاربرد عام زبان عربی و فارسی به معنای حاجت خواستن از دیگران و به تعبیر دیگر آشکارا گدایی کردن است.<ref>اقرب الموارد، ج ۴، ص ۵۲۹، «کدی».</ref><ref>لغت نامه، ج ۴، ص ۶۰۴۸، «تکدی».</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>در متون عربی پیشین از آن به «سؤال» <ref>معجم الفاظ الفقه الجعفری، ص ۲۲۱.</ref><ref>القاموس الفقهی، ص ۱۹۸.</ref><ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref>و در نوشته‌های جدید بیش تر به «تسوُّل» <ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref><ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص۷۲۶ - ۷۲۷.</ref>تعبیر شده است. به کسی که از دیگران حاجت می‌طلبد «متکدی» <ref>لغت نامه، ج ۱۳، ص ۲۰۲۰۹.</ref><ref>فرهنگ بزرگ سخن، ج ۷، ص ۶۶۵۷، «متکدی».</ref>یا «سائل» <ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۳۱۸، «سأل».</ref><ref>. المبسوط، ج ۱، ص ۲۴۷.</ref><ref>العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref> یا «متسوّل» <ref>المعجم القانونی، ج ۲، ص ۴۵۲.</ref><ref> العروه الوثقی، ج ۴، ص ۹۸.</ref><ref>نضره النعیم، ج ۹، ص ۴۱۶۸.</ref>می‌گویند.<br/>
 == تکدی در قرآن با معنای اصطلاحی ==
@@ سطر ۹۳: / سطر ۹۲: @@
 (۷۲) المصنّف، عبدالرزاق الصنعانی (م ۲۱۱ ق)، به کوشش حبیب الرحمن، المجلس العلمی.<br/>
 (۷۳) معانی الاخبار، الصدوق (م ۳۸۱ ق)، به کوشش غفاری، قم، انتشارات اسلامی، ۱۳۶۱ ش.<br/>
-(۷۴) معانی القرآن، النحاس (م ۳۳۸ ق)، به کوشش الصابونی، عربستان، جامعه ام القری، ۱۴۰۹ ق.<br/>
+(۷۴) معانی القرآن، النحاس (م ۳۳۸ ق)، به کوشش الصابونی، عربستان، جامعه‌ام القری، ۱۴۰۹ ق.<br/>
 (۷۵) معجم الفاظ الفقه الجعفری، احمد فتح الله، ۱۴۱۵ ق.<br/>
 (۷۶) معجم الفروق اللغویه، ابوهلال العسکری (م ۳۹۵ ق)، قم، انتشارات اسلامی، ۱۴۱۲ ق.<br/>
@@ سطر ۱۱۶: / سطر ۱۱۵: @@
 (۹۵) قرب الاسناد، الحمیری (م قرن ۳ ق)، قم، آل البیت (علیهم السلام) لاحیاءالتراث، ۱۴۱۳ ق.<br/>
 <br/>
 == پا نویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۳۴
(بدون تفاوت)