Kazem: Kazem صفحهٔ تهمت، آتش پوشیده را به فرهنگ مصادیق:تهمت، آتش پوشیده منتقل کرد

2016-10-15T10:09:28Z

Kazem صفحهٔ تهمت، آتش پوشیده را به فرهنگ مصادیق:تهمت، آتش پوشیده منتقل کرد

Kazem: صفحه‌ای تازه حاوی «
تهمت، آتش پوشیده
== مقدمه == اگر کمی در مسائل جامعه اندیشه کنیم و...» ایجاد کرد

2016-10-15T10:08:46Z

صفحه‌ای تازه حاوی «<div class="head1">تهمت، آتش پوشیده</div> == مقدمه == اگر کمی در مسائل جامعه اندیشه کنیم و...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

<div class="head1">تهمت، آتش پوشیده</div>

== مقدمه ==
اگر کمی در مسائل جامعه اندیشه کنیم و علل آن را بررسی نماییم، در می‌یابیم که اکثر مشکلات، از خطاها و گناهانی است که از افراد جامعه سرمی زند و ریشه اصلی بیشتر مشکلات جوامع به آن برمی گردد و شاید بتوان گفت در برخی موارد این گناهان آن قدر بی اهمیت و ساده گشته که در جامعه به صورت عرف درآمده و یا قبح آن از بین رفته است؛ در این میان، گناهان لسانی، مانند غیبت و تهمت از جمله گناهانی هستند که با توجه به مذموم بودن آن در اسلام، بسیار رایج و متداول گشته‌اند تا جایی که حتی برخی از شخصیت‌های مذهبی نیز به این [[گناه]] دچار می‌شوند.<br/>
نگارنده در این مجال بر آن است که با بررسی [[گناه]] تهمت ابتدا نفس خویش را متذکر ساخته و سپس محل درنگی برای طالبان خودساختگی ایجاد نماید.<br/>
== معنای تهمت ==
تهمت در لغت به معنای نسبت دادن کار ناروایی به کسی می باشد.<ref>فرهنگ معاصر، ذیل واژه تهمت؛</ref> از دیگر معانی آن «افترا» است که به مفهوم فرایند دورغ بستن به کسی و نسبت دادن کاری ناشایست به او می‌باشد. در این باب پیامبر اکرم(ص) به ابوذر می‌فرمایند: «بدان به درستی که تو هر وقت او (کسی) را به آن چیزی که در او هست یاد کنی، پس به تحقیق او را غیبت کرده‌ای و هر وقت او (کسی) را یاد کنی به آن چیزی که در او نیست، پس به او بهتان بسته‌ای».<ref>گنج حکمت یا احادیث منظوم، ص۳۰؛</ref> لذا می‌توان گفت متهم کردن کسی به کار و امری به ناحق و دروغ، افترا و تهمت گویند.<br/>
== سنگینی گناه تهمت ==
تهمت ریشه در حسد دارد و شخص حسود که یکی از بزرگ‌ترین صفت‌های رذیله را در اختیار دارد، به سبب آن، اقدام به غیبت و دورغ می‌نماید و در نهایت رو به تهمت و افترا می‌آورد. حضرت محمد(ص) می‌فرمایند: «مسلمان کسی است که مسلمانان از دست و زبان او در سلامت باشند.»<ref>شرح چهل حدیث، امام خمینی(س)، ص۱۶۰؛</ref> لذا تهمت که گناهی است لسانی، علاوه بر اینکه آبروی شخص مؤمن را به خطر می‌اندازد، سیاهی و آتش درون شخص را بیرون می‌ریزد و افراد جامعه را بدان دچار می‌کند و از آنجا که تهمت از گناهان کبیره است، حضرات معصومین(ع) آن را بسیار سنگین شمرده‌اند. پیامبر اعظم(ص) در این باب می‌فرمایند: «...تهمت زدن به بی [[گناه]] از آسمان سنگین تر است.»<ref>ارشاد القلوب، ترجمه سلگی، ج‏۱، ص ۴۹۶؛</ref> و نیز در جایی دیگر صادق آل محمد(ع) می‌فرمایند: «بهتان بر بی [[گناه]] از کوه‌های بلند سنگین تر است.»<ref>آداب معاشرت، ترجمه جلد شانزدهم بحار الانوار، ج‏۲، ص۱۲۲؛ </ref><br/>
عظمت این [[گناه]] تا آنجا است که آدمی در محضر خداوند متعال باید پاسخگوی آتشی که بر پا کرده، باشد و در واقع، آتشی را که برای دیگران مهیا کرده، برای خود مهیا ببیند؛ این وعده الهی است که امام رضا(ع) به نقل از رسول اکرم(ص) می‌فرمایند: «هر کس به مرد یا زن مؤمنی بهتان بزند و یا چیزی درباره‌اش بگوید که در او وجود ندارد، خداوند او را روی تلّی از آتش به پا می‌دارد تا از عهده آنچه گفته است، برآید.»<ref>الحکم الزاهره با ترجمه انصاری، ص۵۶۳؛</ref><br/>
از دلایلی که تهمت را این گونه سنگین می‌دارد، آن است که شخص با متهم کردن فرد مؤمن، آبرویش را به بازی می‌سپارد و وی را تحقیر می‌کند و این از جمله حق الناس است که بر گردن تهمت زننده می‌افتد و تا از او حلالیت نطلبد و توبه ننماید، هرگز مورد رحمت خداوند قرار نمی‌گیرد؛ بدین سبب می‌توان گفت که این [[گناه]] از گناهانی نظیر عمل منافی عفت سنگین تر است. پلشتی بار گناهِ اتهام تا آنجا است که بارقه ایمان را از دل شخص می‌زداید؛ چنان که در روایت می‌خوانیم: «همین که مؤمن برادر (دینی) خود را تهمت زند، ایمان از دلش زدوده شود، چون نمک در آب.»<ref>اصول کافی، ترجمه مصطفوی، ج‏۴، ص۶۶؛ </ref><br/>
== رهسپار دیار شیطان ==
مسلماً آبروی مؤمن نزد خداوند متعال بسیار با ارزش است؛ چرا که فرموده‌اند: «المؤمن اعظم حرمه من الکعبه؛<ref> الخصال، شیخ صدوق، ص۲۷؛</ref> حرمت و ارجمندی مؤمن از خانه کعبه برتر است.» و اگر کسی آبروی مؤمن را بریزد، دیگر جایگاه خویش را نزد خداوند از دست خواهد داد. در کلام امام صادق(ع) آمده است: «هر که مطالبی را بازگو کند تا آبروی مؤمن را بریزد و خوارش سازد تا او را از چشم مردم بیندازد، خدای گرامی و بزرگ او را از ولایت و سرپرستی خویش در آورد و به ولایت شیطان واگذار کند.»<ref>ثواب الاعمال، ترجمه حسن زاده، ص۵۵۵؛</ref><br/>
بلی، هر آن کس که به مؤمنی تهمت زند و آبرویش را بریزد، خداوند ولایت او را به دست شیطان می‌سپارد و چه بسا در این راه گام‌ها بردارد؛ در حالی که تصور می‌کند تحت سرپرستی خداوند گام برمی دارد و این گونه گناهی به ظاهر ساده ولی در عین سنگینی و پلیدی بسیار، می‌تواند رهرو راه رحمان را به دیار شیطان رهسپار کند.<br/>
در پایان نوشتار، به بیان روایتی به نقل از عمرو بن نعمان جعفی می‌پردازیم که می‌گوید: «امام صادق(ع) را دوستی بود که هرگز از حضرت جدا نمی‌شد، روزی در خدمت امام به غلامش گفت: ای ولد الزنا! امام دستش را به پیشانیش زد، سپس فرمود: سبحان الله! مادرش را (مادر غلام را) متهم می‌کنی! من خیال می‌کردم که تو ورع و پرهیزکاری داری! الآن معلوم شد که پرهیزکار نیستی! عرض کرد: فدایت شوم! مادرش از اهل سند و مشرک است. امام فرمود: آیا نمی دانی که هر قومی نسبت به خود و در میان خود نکاح و ازدواجی دارند؟ از من دور شو! جعفی گوید: ندیدم آن شخص با امام باشد تا مرگ میانشان جدایی انداخت.»<ref>جهاد النفس وسائل الشیعه، ترجمه صحت، ص ۳۱۴٫</ref><br/>

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text">[http://www.khabaronline.ir/detail/333751/weblog/moazzen خبرآنلاین] - تاریخ برداشت :۹۵/۷/۲۴ </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[تهمت اخلاقی به دیگران]]</div>
</div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۴ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۰۹
(بدون تفاوت)

فرهنگ مصادیق:تهمت، آتش پوشیده - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Kazem: Kazem صفحهٔ تهمت، آتش پوشیده را به فرهنگ مصادیق:تهمت، آتش پوشیده منتقل کرد

Kazem: صفحه‌ای تازه حاوی «تهمت، آتش پوشیده == مقدمه == اگر کمی در مسائل جامعه اندیشه کنیم و...» ایجاد کرد

Kazem: صفحه‌ای تازه حاوی «
تهمت، آتش پوشیده
== مقدمه == اگر کمی در مسائل جامعه اندیشه کنیم و...» ایجاد کرد