فرهنگ مصادیق:تفسیر آیه ۱۵۹ سوره انعام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi در ‏۲۴ بهمن ۱۳۹۵، ساعت ۰۵:۲۲

2017-02-12T05:22:56Z

Fayzi: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-08T07:34:26Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Fayzi: Fayzi صفحهٔ تفسیر آیه ۱۵۹ سوره انعام را به فرهنگ مصادیق:تفسیر آیه ۱۵۹ سوره انعام منتقل کرد

2017-01-08T07:01:39Z

Fayzi صفحهٔ تفسیر آیه ۱۵۹ سوره انعام را به فرهنگ مصادیق:تفسیر آیه ۱۵۹ سوره انعام منتقل کرد

User6: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-04-29T15:17:31Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> تفسیر آیه ۱۵۹ سوره انعام </div>
== پرسش ==
با سلام و خسته نباشید. تفسیر آیه ۱۵۹ سوره انعام با فرض این که منظور از تفرقه، تفرقه در دین اسلام باشد، چیست؟!<br/>

== پاسخ اجمالی ==
آیه ۱۵۹ سوره انعام چنین است:‏ «إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَ کانُوا شِیَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْ‌ءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَی اللَّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِما کانُوا یَفْعَلُونَ‏»<ref>انعام، 159. «تو را با آنها که دین خویش فرقه فرقه کردند و دسته دسته شدند، کاری نیست. کار آنها با خدا است، و خدا آنان را به کارهایی که می کردند آگاه می سازد</ref>.<br/>
در تفسیر این آیه، جمعی از مفسران معتقدند که آیه دربارهٔ یهود و نصارا نازل شده است که به گروه‌های مختلف و پراکنده تقسیم شدند، و در برابر یکدیگر صف بندی کردند. اما عقیده برخی دیگر این است که آیه به تفرقه اندازان این امت اشاره دارد که بر اثر تعصب ها و روحیه برتری طلبی و... سرچشمه تفرقه و نفاق، در میان مردم مسلمان می شوند.<br/>
به نظر می‌رسد محتوای آیه یک حکم عمومی و همگانی دربارهٔ تمام افراد تفرقه انداز است که با ایجاد انواع [[بدعت]]‌ها، میان بندگان خدا، بذر نفاق و اختلاف می پاشند، اعم از آنها که در امت های پیشین بودند، یا آنها که در این امت اند<ref>ر. ک: مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ‏6، ص 49، دار الکتب الاسلامیه، تهران، 1374ش</ref>.<br/>
به عبارت دیگر، معنای آیه این است؛ کسانی که در اثر اختلاف کلمه، دین خود را متفرق ساختند، و اختلافشان هم از روی علم بود - وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذینَ أُوتُوا الْکِتابَ إِلاَّ مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْیاً بَیْنَهُم -<ref>آل عمران، 19. «و اهل کتاب راه خلاف نرفتند، مگر از آن پس که به حقّانیّت آن دین آگاه شدند، و نیز از روی حسد</ref>. در راه تو(پیامبر اسلام) که اساسش وحدت کلمه است قرار ندارند، و سرانجام کار ایشان با پروردگارشان است، و از ایشان چیزی به تو نمی چسبد، خدای تعالی روز قیامت ایشان را آگاه می کند به آنچه که می کردند و حقیقت رفتارشان را که خود گروگان آنند بر ایشان روشن می سازد. بنابر این، آیه مطلق است و بیزاری رسول خدا(ص) را، هم از یهود و نصارا می رساند و هم از اهل [[بدعت]] و مذهب تراشان امت اسلام<ref>طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج 7، ص 389- 390، دفتر انتشارات اسلامی، قم، 1417 ق</ref>.<br/>
البته، اگر چه در روایات اشاره به گمراهان و تفرقه اندازان این امت شده است، اما در حقیقت اینها از قبیل بیان مصداق بوده، مانند آنچه علی بن ابراهیم قمی در تفسیر این آیه بیان کرده است: «قال فارقوا أمیر المؤمنین (ع) و صاروا أحزابا»؛<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، تحقیق، موسوی جزایری، سید طیب، ج ‏1، ص 222، دار الکتاب، قم، چاپ چهارم، 1367 ش</ref>. یعنی کسانی که از امام علی(ع) جدا شدند و به حزب ها و گروه های مختلف تقسیم گردیدند.<br/>
این آیه بار دیگر، این حقیقت را که اسلام آیین وحدت و یگانگی است و از هر گونه نفاق و تفرقه و پراکندگی بیزار است، با تأکید تمام بازگو می‌کند و به پیامبر اسلام(ص) می‌گوید برنامه و کار تو هیچ گونه شباهتی با افراد تفرقه انداز ندارد، خداوند منتقم قهار از آنان انتقام خواهد گرفت، و عاقبت شوم اعمالشان را به آنها نشان خواهد داد.<br/>

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text">[http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa34641 سایت اسلام کوئست نت] - تاریخ برداشت: 94/12/13 </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[تفرقه افکنی]] </div>
</div>

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 == پاسخ اجمالی ==
-آیه ۱۵۹ سوره انعام چنین است:‏ «إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَ کانُوا شِیَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْ‌ءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَی اللَّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِما کانُوا یَفْعَلُونَ‏»<ref>انعام، 159. «تو را با آنها که دین خویش فرقه فرقه کردند و دسته دسته شدند، کاری نیست. کار آنها با خدا است، و خدا آنان را به کارهایی که می کردند آگاه می سازد</ref>.<br/>
+آیه ۱۵۹ سوره انعام چنین است:‏ «إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ‏»<ref>انعام، 159. «تو را با آنها که دین خویش فرقه فرقه کردند و دسته دسته شدند، کاری نیست. کار آنها با خدا است، و خدا آنان را به کارهایی که می کردند آگاه می سازد</ref>.<br/>
 در تفسیر این آیه، جمعی از مفسران معتقدند که آیه دربارهٔ یهود و نصارا نازل شده است که به گروه‌های مختلف و پراکنده تقسیم شدند، و در برابر یکدیگر صف  بندی کردند. اما عقیده برخی دیگر این است که آیه به تفرقه  اندازان این امت اشاره دارد که بر اثر تعصب‌ها و روحیه برتری طلبی و... سرچشمه تفرقه و نفاق، در میان مردم مسلمان می شوند.<br/>
 به نظر می‌رسد محتوای آیه یک حکم عمومی و همگانی دربارهٔ تمام افراد تفرقه  انداز است که با ایجاد انواع [[بدعت]]‌ها، میان بندگان خدا، بذر نفاق و اختلاف می پاشند، اعم از آنها که در امت‌های پیشین بودند، یا آنها که در این امت اند<ref>ر. ک: مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ‏6، ص 49، دار الکتب الاسلامیه، تهران، 1374ش</ref>.<br/>
-به عبارت دیگر، معنای آیه این است؛ کسانی که در اثر اختلاف کلمه، دین خود را متفرق ساختند، و اختلافشان هم از روی علم بود - وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذینَ أُوتُوا الْکِتابَ إِلاَّ مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْیاً بَیْنَهُم -<ref>آل عمران، 19. «و اهل کتاب راه خلاف نرفتند، مگر از آن پس که به حقّانیّت آن دین آگاه شدند، و نیز از روی حسد</ref>. در راه تو(پیامبر اسلام) که اساسش وحدت کلمه است قرار ندارند، و سرانجام کار ایشان با پروردگارشان است، و از ایشان چیزی به تو نمی  چسبد، خدای تعالی روز قیامت ایشان را آگاه می کند به آنچه که می کردند و حقیقت رفتارشان را که خود گروگان آنند بر ایشان روشن می سازد. بنابر این، آیه مطلق است و بیزاری رسول خدا(ص) را، هم از یهود و نصارا می رساند و هم از اهل [[بدعت]] و مذهب تراشان امت اسلام<ref>طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج 7، ص 389- 390، دفتر انتشارات اسلامی، قم، 1417 ق</ref>.<br/>
+به عبارت دیگر، معنای آیه این است؛ کسانی که در اثر اختلاف کلمه، دین خود را متفرق ساختند، و اختلافشان هم از روی علم بود وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ<ref>آل عمران، 19. «و اهل کتاب راه خلاف نرفتند، مگر از آن پس که به حقّانیّت آن دین آگاه شدند، و نیز از روی حسد</ref>. در راه تو(پیامبر اسلام) که اساسش وحدت کلمه است قرار ندارند، و سرانجام کار ایشان با پروردگارشان است، و از ایشان چیزی به تو نمی  چسبد، خدای تعالی روز قیامت ایشان را آگاه می کند به آنچه که می کردند و حقیقت رفتارشان را که خود گروگان آنند بر ایشان روشن می سازد. بنابر این، آیه مطلق است و بیزاری رسول خدا(ص) را، هم از یهود و نصارا می رساند و هم از اهل [[بدعت]] و مذهب تراشان امت اسلام<ref>طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج 7، ص 389- 390، دفتر انتشارات اسلامی، قم، 1417 ق</ref>.<br/>
 البته، اگر چه در روایات اشاره به گمراهان و تفرقه اندازان این امت شده است، اما در حقیقت اینها از قبیل بیان مصداق بوده، مانند آنچه علی بن ابراهیم قمی در تفسیر این آیه بیان کرده است: «قال فارقوا أمیر المؤمنین (ع) و صاروا أحزابا»؛<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، تحقیق، موسوی جزایری، سید طیب، ج ‏1، ص 222، دار الکتاب، قم، چاپ چهارم، 1367 ش</ref>. یعنی کسانی که از امام علی(ع) جدا شدند و به حزب‌ها و گروه‌های مختلف تقسیم گردیدند.<br/>
 این آیه بار دیگر، این حقیقت را که اسلام آیین وحدت و یگانگی است و از هر گونه نفاق و تفرقه و پراکندگی بیزار است، با تأکید تمام بازگو می‌کند و به پیامبر اسلام (ص) می‌گوید برنامه و کار تو هیچ گونه شباهتی با افراد تفرقه انداز ندارد، خداوند منتقم قهار از آنان انتقام خواهد گرفت، و عاقبت شوم اعمالشان را به آنها نشان خواهد داد.<br/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۷:۰۱
(بدون تفاوت)