فرهنگ مصادیق:به چه کسی بخیل گفته می‌شود - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-04T07:28:13Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

نمایش تغییرات

Fayzi: Fayzi صفحهٔ به چه کسی بخیل گفته می‌شود را به فرهنگ مصادیق:به چه کسی بخیل گفته می‌شود منتقل کرد

2017-01-04T07:08:14Z

Fayzi صفحهٔ به چه کسی بخیل گفته می‌شود را به فرهنگ مصادیق:به چه کسی بخیل گفته می‌شود منتقل کرد

User6 در ‏۵ خرداد ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۳۰

2016-05-25T17:30:02Z

User6: اصلاح ارقام، اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی

2016-05-06T07:20:15Z

اصلاح ارقام، اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> به چه کسی بخیل گفته می‌شود </div>
==مقدمه==
بخل عبارت است از: امساک کردن و خود داری نمودن از بذل و بخشش چیزی در جایی که بر حسب دستور شرع یا عرف و عادت مردم باید بذل شود. به بیان روشن تر: بخیل کسی است که حاضر نیست از مال ، علم و سایر نعمت‌هایی که خدا به او عطا کرده ، در جایی که عقل و شرع آن را مطلوب می‌داند، انفاق کند و دیگران را از آن نعمت بهره مند سازد. آن چه که مطلوب عقل و شرع است ، امری واجب باشد یا مستحب ، مثل پرداخت مالیات‌های شرعی همانند خمس ، زکات، صدقات و دستگیری از فقرا و همسایگان و اقوام یا حل مشکلات و گرفتاری‌های مؤمنان ، پاسخ به پرسش‌های علمی و دینی و هدایت و تبلیغ مردم . حضرت ابا عبدالله الحسین (ع ) می‌فرماید: «بخیل کسی است که از سلام کردن بخل بورزد»<ref>تحف العقول ، ما روی عن الحسین (ع )، حکمه و مواعظه ، حدیث شماره 18.</ref> یعنی جایی که وظیفه اش تواضع است ، تواضع نکند. امام صادق (ع ) می‌فرماید «بخیل کسی است که مالی را از راه غیر حلال کسب کند و در راه غیر حلال و در جایی که حق تعالی جایز ندانسته، هزینه کند».<ref>بحار، ج 75، ص 256</ref><br/>
از امام حسن مجتبی (ع ) سئوال شد که معنای بخل چیست ؟ حضرت فرمود: «بخل آن است که انسان خیال کند آن چه را (که در راه خدا، و جلب محبت دیگران ) انفاق کرده و بخشیده ، تلف شده است ، و آن چه را که به دست آورده و خود نگه می‌دارد و فقط خود از آن بهره مند می‌شود (و دیگران را از آن بهره مند نمی‌سازد) شرف و بزرگی (وزرنگی ) بپندارد».<ref>همان ، ص 113.</ref>، و بیامبر اکرم (ص ) می‌فرماید: « اَبُخَلُ الناس مَنْ بَخِل بما افترضَ اللّه علیه ؛ بخیل‌ترین مردم کسی است که نسبت به آن چه خداوند، واجب نموده ، بخل ورزد».<ref>سفینه البحار، ماده بخل </ref>، روایاتی از این دست ، که هر یک بیانگر گوشه‌ای از مفهوم بخل ، و در حقیقت تعیین مصادیق مختلف آن است ، نشان دهنده مفهوم وسیع و مصادیق فراوان بخل است .<br/>

== نسبیت بخل و مصادیق مختلف آن ==
انفاق یا هدیه کردن مال و هر بخش نزد مردم پسندیده یا لازم است و ترک آن نشانه بخل است و عملی ناپسند شمرده می‌شود، نسبت به اشخاص و اوضاع زمان‌ها متفاوت است . بعضی رفتارها یا بخشش‌های اندک از فقرا و کودکان ، مطلوب و عدم بذل و بخشش آنان نیز بخل به حساب نمی‌آید. اما ممکن است همان رفتار یا امساک از بذل مال یا بذل اندک ، از افراد دیگری بر بخل و خسّت نفس آنان دلالت کند. چنان که ممکن است با توجه به نوع متفاوت رفتار‌ها و تعارفات و معاشرت‌ها در شهرها و محیط‌های اجتماعی ، مصادیق بخل متمایز و متفاوت باشد. عقل و شرع ، بذل و بخشش را در کاری که حرام نیست ، پسندیده می‌داند، کریمان اهل سخاوت ، که محبوبیت ویژه‌ای نزد خدا دارند، با زحمت و تلاش مال به دست می‌آورند اما کرامت نفسانی آنان موجب می‌شود که اهل بذل و بخشش باشند و از مال خود انفاق کنند. عالم ربانی ملا احمد نراقی می‌نویسد: «هرگاه کسی مال بسیاری داشته باشد و آن چه به حسب شرع و تعارف و مروت لازم باشد، بجا آورد و لیکن از قدر لازم تجاوز نکند. بلکه مال خود را به جهت روز بینوایی و حوادث روزگار محافظت کند، چنین کسی اگر چه در نزد عوام بخیل نباشد، لیکن در نظر خواص از صفت بخل خالی نیست ».<ref>معراج السعاده ، صفحه 316، انتشارات رشیدی </ref><br/>
از نشانه‌های بخل، آوردن عذرهای گوناگون، برای خودداری از کمک به دیگران است. امام علی(ع) می‌فرماید: «شخص بخیل متوسل به عذر‌های واهی می‌شود».<ref>غرر الحکم، ج 1، ص 336</ref>، از نشانه‌های دیگر، پوشان نعمت‌ها است. آنان سعی دارند نعمت‌های الهی را از دید مردم دور نگه دارند، مبادا کسی از آن‌ها تقاضایی کند، و نشانه دیگر بخل آن است که هرگاه در راه خدا چیزی را انفاق کند، سخت ناراحت می‌شود، رسول خدا(ص) می‌فرماید: « افراد چهار دسته‌اند، بعضی سخی(بخشنده) و بعضی کریم و بعضی بخیل و بعضی لئیم اند. سخی کسی است که از اموالش استفاده می‌کند و به دیگران هم می‌بخشد.<br/>
کریم کسی است که خودش نمی‌خورد و به دیگران می‌بخشد. بخیل کسی است که خودش مصرف می‌کند ما به دیگران نمی‌بخشد. لئیم کسی است که نه خود می‌خورد و نه به دیگران می‌بخشد.<ref>بحار الانوار، ج 65، ص 356</ref><br/>

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.mortezamotahari.com/forum/default.aspx?g=posts&t=863 سایت پایگاه شهید مطهری] - تاریخ برداشت: ۹۴/۱۱/۴ </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[بخل در انجام واجبات مالی]] </div>
</div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۷:۰۸
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-<div class="head1"> به چه کسی بخیل گفته می‌شود </div>
+<div class="head1"> به چه کسی بخیل گفته می‌شود؟ </div>
 ==مقدمه==
 بخل  عبارت  است  از: امساک  کردن  و خود داری  نمودن  از بذل  و بخشش  چیزی  در جایی  که  بر حسب  دستور شرع  یا عرف  و عادت  مردم  باید بذل  شود. به  بیان  روشن تر: بخیل  کسی  است  که  حاضر نیست  از مال ، علم  و سایر نعمت‌هایی که  خدا به  او عطا کرده ، در جایی  که  عقل  و شرع  آن  را مطلوب  می‌داند، انفاق  کند و دیگران  را از آن  نعمت  بهره مند سازد. آن  چه  که  مطلوب  عقل  و شرع  است ، امری  واجب  باشد یا مستحب ، مثل  پرداخت  مالیات‌های  شرعی  همانند خمس ، زکات،  صدقات  و دستگیری  از فقرا و همسایگان  و اقوام  یا حل  مشکلات  و گرفتاری‌های  مؤمنان ، پاسخ  به  پرسش‌های  علمی  و دینی  و هدایت  و تبلیغ  مردم . حضرت  ابا عبدالله  الحسین  (ع ) می‌فرماید: «بخیل  کسی  است  که  از سلام  کردن  بخل  بورزد»<ref>تحف  العقول ، ما روی  عن  الحسین  (ع )، حکمه  و مواعظه ، حدیث  شماره  18.</ref> یعنی  جایی  که  وظیفه اش  تواضع  است ، تواضع  نکند. امام  صادق  (ع ) می‌فرماید «بخیل  کسی  است  که  مالی  را از راه  غیر حلال  کسب  کند و در راه  غیر حلال  و در جایی  که  حق  تعالی  جایز ندانسته، هزینه  کند».<ref>بحار، ج 75، ص 256</ref><br/>