User2: User2 صفحهٔ برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ را به فرهنگ مصادیق:برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ منتقل کرد

2017-07-24T07:32:03Z

User2 صفحهٔ برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ را به فرهنگ مصادیق:برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ منتقل کرد

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-07-24T07:31:20Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ </div>

از آنجایی که بررسی دقیق و جزئی شیوه برخورد پیشوایان دین با منافقین نیازمند تحقیق و بررسی مفصل و ارائه مطالب طولانی است، و نیز با توجه به اینکه در میان معصومین تنها پیامبر(صلی الله علیه و آله) و امام علی(علیه السلام) به عنوان حاکم حکومت اسلامی بر سر قدرت بوده‌اند، بنده به شیوه برخورد با منافقین در سیره پیامبر و امام علی(علیهما السلام) اشاره می‌کنم، امیدوارم که مفید واقع گردد:<br/>

پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله) با امداد از خداوند ابتدا سعی بر آشکار کردن چهره مزوّرانه منافقین می‌کرد. اقدامات منافقانه و اهداف پلید آن‌ها را افشا می‌ساخت. ایشان با تأکید بر ظاهری بودن اسلام آنها،<ref>بقره: ۸ ـ ۱۶٫.</ref> همدلی آنان با یهودیان و دروغ بودن وعده همکاری آن‌ها به یهودیان،<ref>مائده: ۵۱ ـ ۵۷؛ حجرات: ۱۱ ـ ۱۲٫.</ref> ترس آن‌ها از مشارکت در جهاد، باطل بودن تصور آن‌ها برای ایمن بودن از مرگ در صورت فرار از میدان جهاد <ref>آل عمران: ۱۵۶؛ احزاب: ۱۳ و ۱۶٫.</ref> و برخی دیگر از اقدامات آنان ماهیت حقیقی آن‌ها را برای مسلمانان افشا ساختند و مسلمانان را از حقیقت عمل کرد آن‌ها آگاه می‌کردند.<br/>

رسول خدا (صلی الله علیه وآله) تا حد امکان و تا آنجا که خطر جدی از سوی منافقان متوجه حکومت اسلامی و مسلمانان نبود آن‌ها را تحمل می‌کرد و به حرف آن‌ها گوش می‌داد. آن‌ها این رأفت و مهربانی پیامبر را حمل بر ساده‌لوحی او می‌کردند و می‌گفتند ما هر چه می‌گوییم او باور می‌کند؛ وَ مِنْهُمُ الَّذینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُن. <ref>توبه: ۶۱٫.</ref> خداوند در پاسخ آن‌ها فرمود: بگو زود باوری من لطفی به حال شماست. پیامبر به خدا ایمان آورده و به مؤمنان اطمینان داد و برای مؤمنان حقیقی رحمت کامل است و برای آن‌ها که رسول خدا را آزار دهند عذاب دردناک مهیاست.<ref>همان.</ref><br/>

اما آنجا که عملکرد منافقین در مواجهه با امنیت عمومی و منافع اسلام بود، پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله) با قاطعیت وارد صحنه می‌شد و بر اساس دستورات الهی به مقابله با منافقین می‌پرداخت. در جریان تأسیس مسجد ضرار توسط منافقین و فتنه انگیری این گروه <ref>توبه: ۱۰۷ ـ ۱۱۰٫.</ref> پیامبر دستور داد تا مسجد را خراب کنند، آن را آتش زنند و زمینش را محل مزبله‌های شهر مدینه قرار دهند.<ref>تفسیر مجمع البیان، ج ۵، ص ۷۲؛ تفسیر المیزان، ترجمة سید محمد باقر موسوی همدانی، ج ۹، ص ۴۱۲٫.</ref><br/>

امام علی(علیه السلام) همین روش را در برخورد با منافقان در پیش گرفتند:<br/>

امام علی ‏(علیه السلام) در دوران خلافتش با دو دسته عالمان منافق و سیاستمداران دو رو روبرو بود و هر دو دسته را افشا کرد و از مردم خواست که آنان را بشناسند و همان گونه که قرآن از مسلمانان خواسته، با آنان دوستی نورزند. <ref>فلا تتخذوا منهم أولیاء. (سوره نساء ، آیه 89 و 140).</ref> ؛ آنان را دشمن قطعی و حتمی خود بدانند. <ref>هم العدو فاحذرهم. (سوره منافقون، آیه 4).</ref> ؛ همواره از آنان مانند شی‌ء نجس و پلید، اعراض و اجتناب کنند. <ref>فأعرضوا عنهم ، إنهم رجس. (سوره توبه، آیه 95).</ref> و با [[امر به معروف]] و نهی از منکر، بینی منافقان را به خاک بمالند. <ref>خصال، ص 232، ح .74</ref><br/>
خطبه بلند حضرت در بیان ویژگی‌های منافقان، شامل چنین تحذیر و هشداری است. <ref>احذرکم أهل النفاق فإنهم الضالون المضلون. (نهج البلاغه، خطبه 194).</ref> ، و تمثیل منافق به درخت «حنظل» برای شناساندن منافق و ویژگی‌های او به مردم است: «مثل منافق، مانند درخت حنظل است که برگ‌هایش سرسبز ولی طعم آن تلخ است.» <ref>غرر الحکم، حدیث . 9878</ref> در سخنی جامعه شناسانه ، وجود منافقان عالم نما را گوشزد می‌کند و می‌فرماید : شما در عصری هستید که گوینده به حق، اندک و زبان به راستی ناگشاده و ملازم حق خوار است . اهل آن همگی سازشکار و جوانشان تندخو و پیرشان گنهکار و عالمشان منافق و نزدیکشان ، بیرون رونده‌اند. کهتر ایشان ، مهترشان را بزرگ نمی‌دارد و توانگرشان از فقیرشان دستگیری نمی‌کند.» <ref>غرر الحکم، حدیث 3857؛ نهج البلاغه، خطبه .230</ref><br/>

از نظر تاریخی می‌توان مصداق‌هایی همچون ابو موسی اشعری و عبدالله بن عمر را در نظر آورد و برخورد منافقانه ابن عمر را در بیعت نکردن و خیانت ابو موسی اشعری را در یاری نرساندن به امام در جنگ جمل به یاد آورد. <ref>طبرانی، معجم کبیر، ج 19، ص 388، ح 910؛ کافی، ج 1، ص 397، ح . 1</ref><br/>
امام در نامه اش به محمد بن ابی بکر، هنگامی که او را به جانب مصر روانه می‌کند، از همین منافقان بر حذرش می‌دارد و آن را بر هشدار پیامبر مبتنی می‌کند که فرمود: «من بر امتم از مؤمن و مشرک نمی‌ترسم؛ چه، مؤمن را خداوند با ایمانش باز می‌دارد و مشرک را خدا به سبب شرکش قلع و قمع می‌کند . بلکه من از آن که در درون منافق و به زبان عالم می‌نماید، می‌ترسم . آنچه [نیکو] می‌دانید، می‌گوید و آنچه منکر می‌دانید ، می‌کند.» <ref>نهج البلاغه ، نامه . 27</ref><br/>
امام همچنین در وصیتش به کمیل که افزون بر کمالات اخلاقی و عرفانی، مدتی ولایت « هیت » را در شمال غربی انبار به عهده داشت <ref>موسوعة الامام علی فی الکتاب و السنة و التاریخ، ج 12، ص .272</ref> ، فرمان می‌دهد از منافقان بپرهیزد و با خائنان مصاحبت نکند. <ref>بحار الانوار، ج 77، ص 271 ،ح 1 و ج 78، ص 9، ح .16</ref> نیز به فردی از شیعیانش می‌فرماید : «بکوش تا زیر بار احسان منافقی نروی.» <ref>بحار الانوار، ج 75، ص 384، ح .7</ref><br/>

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.askquran.ir/showthread.php?t=33663 سایت مرکز ملی پاسخگویی به مسائل دینی] - تاریخ برداشت: 96/05/02 </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[پیشگیری از نفوذ منافقان]] </div>
</div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ مرداد ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۳۲
(بدون تفاوت)

فرهنگ مصادیق:برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

User2: User2 صفحهٔ برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ را به فرهنگ مصادیق:برخورد پیشوایان دین با منافقین چگونه بود؟ منتقل کرد

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام