فرهنگ مصادیق:امان نامه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan: Golafshan صفحهٔ امان نامه را به فرهنگ مصادیق:امان نامه منتقل کرد

2017-01-18T10:34:02Z

Golafshan صفحهٔ امان نامه را به فرهنگ مصادیق:امان نامه منتقل کرد

Golafshan: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2017-01-18T10:19:11Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

User11: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-05-01T18:22:18Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

User11 در ‏۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۵۵

2016-05-01T17:55:51Z

User11: صفحه‌ای تازه حاوی «
امان نامه
امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن .
«...» ایجاد کرد

2016-05-01T17:54:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «<div class="head1"> امان نامه </div> امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن . <br/> «...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> امان نامه </div>
امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن . <br/>
« امان نامه » یا خط امان ، نامه ای است که در ضمن آن زنهار و امان دهند . <ref>لغت نامه ، دهخدا .</ref> <br/>
در فرهنگ عرب ، امان دادن نیز مثل « جوار » و پناه دادن ، سبب مصونیت جانی شخص امان یافته می شد . به امانی که می دادند ، حتی نسبت به دشمن خویش ، پایبند بودند و نقض آن را ناجوانمردی و نشانه فرومایگی می دانستند . به همین خاطر ، امام حسین (ع) در نامه اعتراض آمیزی که به معاویه نوشت و او را بخاطر کشتن « حجربن عدی » ملامت کرد ، از جمله بر این نکته تأکید داشت که با آنکه به او امان داده بود ، او را کشت . <ref>حیاه الامام الحسین ، ج 2 ، ص 365 .</ref> <br/>
به مسلم بن عقیل نیز پس از درگیری تن به تن در میدان و کوچه های کوفه امان دادند . امان دهنده محمد بن اشعث بود . اما به امان وفا نشد و او را نزد ابن زیاد برده و سرانجام به قتل رساندند . <ref>همان ، ج 3 ، ص 397 .</ref><br/>
در کربلا نیز شمر ، برای عباس (ع) امان نامه آورد ولی ناکام شد . شمر ، پس از آنکه فرمان قتل حسین (ع) و تاختن بر بدن امام را از ابن زیاد گرفت تا به کربلا آید ، عبدالله بن ابی محل ( که از طایفه امالبنین مادر عباس بود ) آنجا بود . برای عباس و برادرانش دستخط امان گرفت و توسط غلامی نزد آنان فرستاد . آنان با دیدن امان نامه گفتند : ما را به امان شما نیازی نیست ، امان الهی بهتر از امان ابن زیاد است : « لا حاجَهَ لَنا فی اَمانِکم ، اَمانُ اللهِ خَیرٌ مِن اَمانِ ابنِ سُمَیهَ » . <ref>کامل ، ابن اثیر ، ج 2 ، ص 558 .</ref> <br/>
قبل از روز عاشورا هم وقتی شمر پشت خیمه اصحاب امام آمد و عباس و برادرانش را اینگونه صدا زد : خواهر زادگان ما کجایند ؟ عباس و جعفر و عثمان ( فرزندان امیرالمؤ منین (ع) ) بیرون آمدند که : چه می خواهی ؟ گفت : « أنتُم یا بَنی اُختی امِنُون » ؛ شما در امانید . شمر می خواست به بهای رها کردن حسین (ع) به عباس و برادرانش امان دهد . آنان نیز در پاسخ گفتند : لعنت خدا بر تو و امان تو باد . آیا به ما امان می دهی در حالی که پسر پیامبر را امانی نیست ؟ « لَعنَک اللهُ وَلَعَنَ اَمانَک ، اَتُؤ مِنُنا وَ ابنُ رَسُولِ اللهِ لااَمانَ لَه ؟ »<ref>وقعه الطف ( چاپ جامعه مدرسین ) ، ص 190.</ref>
== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.hawzah.net/fa/Book/View/45242/18691/ پايگاه اطلاع رسانی حوزه- تاریخ برداشت:94/11/07] </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[نقض امان و آتش‌بس]] </div>
</div>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 <div class="head1"> امان نامه </div>
-امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن . <br/>
+امان دادن یعنی کسی را در کنَف حمایت خود گرفتن. <br/>
-« امان نامه » یا خط امان ، نامه‌ای است که در ضمن آن زنهار و امان دهند . <ref>لغت نامه ، دهخدا .</ref> <br/>
+« امان نامه » یا خط امان، نامه‌ای است که در ضمن آن زنهار و امان دهند. <ref>لغت نامه، دهخدا.</ref> <br/>
-در فرهنگ عرب ، امان دادن نیز مثل « جوار » و پناه دادن ، سبب مصونیت جانی شخص امان یافته می‌شد . به امانی که می‌دادند ، حتی نسبت به دشمن خویش ، پایبند بودند و نقض آن را ناجوانمردی و نشانه فرومایگی می‌دانستند . به همین خاطر ، امام حسین (ع) در نامه اعتراض آمیزی که به معاویه نوشت و او را بخاطر کشتن « حجربن عدی » ملامت کرد ، از جمله بر این نکته تأکید داشت که با آنکه به او امان داده بود ، او را کشت . <ref>حیاه الامام الحسین ، ج 2 ، ص 365 .</ref> <br/>
+در فرهنگ عرب، امان دادن نیز مثل « جوار » و پناه دادن، سبب مصونیت جانی شخص امان یافته می‌شد. به امانی که می‌دادند، حتی نسبت به دشمن خویش، پایبند بودند و نقض آن را ناجوانمردی و نشانه فرومایگی می‌دانستند. به همین خاطر، امام حسین (ع) در نامه اعتراض آمیزی که به معاویه نوشت و او را بخاطر کشتن « حجربن عدی » ملامت کرد، از جمله بر این نکته تأکید داشت که با آنکه به او امان داده بود، او را کشت. <ref>حیاه الامام الحسین، ج 2، ص 365.</ref> <br/>
-به مسلم بن عقیل نیز پس از درگیری تن به تن در میدان و کوچه‌های کوفه امان دادند . امان دهنده محمد بن اشعث بود . اما به امان وفا نشد و او را نزد ابن زیاد برده و سرانجام به قتل رساندند . <ref>همان ، ج 3 ، ص 397 .</ref><br/>
+به مسلم بن عقیل نیز پس از درگیری تن به تن در میدان و کوچه‌های کوفه امان دادند. امان دهنده محمد بن اشعث بود. اما به امان وفا نشد و او را نزد ابن زیاد برده و سرانجام به قتل رساندند. <ref>همان، ج 3، ص 397.</ref><br/>
-در کربلا نیز شمر ، برای عباس (ع) امان نامه آورد ولی ناکام شد . شمر ، پس از آنکه فرمان قتل حسین (ع) و تاختن بر بدن امام را از ابن زیاد گرفت تا به کربلا آید ، عبدالله بن ابی محل ( که از طایفه امالبنین مادر عباس بود ) آنجا بود . برای عباس و برادرانش دستخط امان گرفت و توسط غلامی نزد آنان فرستاد . آنان با دیدن امان نامه گفتند : ما را به امان شما نیازی نیست ، امان الهی بهتر از امان ابن زیاد است : « لا حاجَهَ لَنا فی اَمانِکم ، اَمانُ اللهِ خَیرٌ مِن اَمانِ ابنِ سُمَیهَ » . <ref>کامل ، ابن اثیر ، ج 2 ، ص 558 .</ref> <br/>
+در کربلا نیز شمر، برای عباس (ع) امان نامه آورد ولی ناکام شد. شمر، پس از آنکه فرمان قتل حسین (ع) و تاختن بر بدن امام را از ابن زیاد گرفت تا به کربلا آید، عبدالله بن ابی محل ( که از طایفه امالبنین مادر عباس بود ) آنجا بود. برای عباس و برادرانش دستخط امان گرفت و توسط غلامی نزد آنان فرستاد. آنان با دیدن امان نامه گفتند: ما را به امان شما نیازی نیست، امان الهی بهتر از امان ابن زیاد است: « لا حاجَهَ لَنا فی اَمانِکم، اَمانُ اللهِ خَیرٌ مِن اَمانِ ابنِ سُمَیهَ ». <ref>کامل، ابن اثیر، ج 2، ص 558.</ref> <br/>
-قبل از روز عاشورا هم وقتی شمر پشت خیمه اصحاب امام آمد و عباس و برادرانش را اینگونه صدا زد : خواهر زادگان ما کجایند ؟ عباس و جعفر و عثمان ( فرزندان امیرالمؤ منین (ع) ) بیرون آمدند که : چه می‌خواهی ؟ گفت : « أنتُم یا بَنی اُختی امِنُون » ؛ شما در امانید . شمر می‌خواست به بهای رها کردن حسین (ع) به عباس و برادرانش امان دهد . آنان نیز در پاسخ گفتند : لعنت خدا بر تو و امان تو باد . آیا به ما امان می‌دهی در حالی که پسر پیامبر را امانی نیست ؟ « لَعنَک اللهُ وَلَعَنَ اَمانَک ، اَتُؤ مِنُنا وَ ابنُ رَسُولِ اللهِ لااَمانَ لَه ؟ »<ref>وقعه الطف ( چاپ جامعه مدرسین ) ، ص 190.</ref>
+قبل از روز عاشورا هم وقتی شمر پشت خیمه اصحاب امام آمد و عباس و برادرانش را اینگونه صدا زد: خواهر زادگان ما کجایند؟ عباس و جعفر و عثمان ( فرزندان امیرالمؤ منین (ع) ) بیرون آمدند که: چه می‌خواهی؟ گفت: « أنتُم یا بَنی اُختی امِنُون » ؛ شما در امانید. شمر می‌خواست به بهای رها کردن حسین (ع) به عباس و برادرانش امان دهد. آنان نیز در پاسخ گفتند: لعنت خدا بر تو و امان تو باد. آیا به ما امان می‌دهی در حالی که پسر پیامبر را امانی نیست؟ « لَعنَک اللهُ وَلَعَنَ اَمانَک، اَتُؤ مِنُنا وَ ابنُ رَسُولِ اللهِ لااَمانَ لَه؟ »<ref>وقعه الطف ( چاپ جامعه مدرسین )، ص 190.</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس|colwidth=30em|۲}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۳۴
(بدون تفاوت)