فرهنگ مصادیق:اعتراف به گناه چه فایده ای دارد؟ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi: /* پشیمانی */

2017-01-29T08:19:45Z

‏پشیمانی

Fayzi: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-12-27T10:42:03Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

Fayzi در ‏۷ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۴۰

2016-12-27T10:40:58Z

نمایش تغییرات

Fayzi: Fayzi صفحهٔ اعتراف به گناه چه فایده ای دارد؟ را به فرهنگ مصادیق:اعتراف به گناه چه فایده ای دارد؟ منتقل کرد

2016-12-27T10:35:06Z

Fayzi صفحهٔ اعتراف به گناه چه فایده ای دارد؟ را به فرهنگ مصادیق:اعتراف به گناه چه فایده ای دارد؟ منتقل کرد

User6: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی

2016-08-20T04:02:45Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> اعتراف به گناه چه فایده‌ای دارد؟ </div>

==پشیمانی==

یابن آدم! این یک ساعت که نفس خود را خوار دیدی، بهتر است از آن عبادت‌ها که پیش از این به جا آورده‌ای.<br/>

عابدی هفتاد سال خدا را عبادت کرد، (به این طریق که روزها روزه می‌گرفت و شب‌ها در عبادت بود) از حق تعالی حاجتی طلب کرد و روا نشد. سپس متوجه نفس خود شد و گفت: این به واسطه بدی توست، اگر نزد تو خیر و خوبی بود، دعای تو مستجاب می‌شد.<br/>

خدای تعالی فرشته‌ای را فرستاد و بر او ندا کرد: یابن آدم! این یک ساعت که نفس خود را خوار دیدی، بهتر است از آن عبادت‌ها که پیش از این به جا آورده‌ای.<br/>
اعتراف به گناه دو صورت دارد:<br/>

1- نزد خداوند متعال 2- نزد بنده خدا

اعتراف نزد خدای متعال خیلی هم پسندیده می‌باشد و از اموری كه باعث تخفیف عذاب و بخشیدن گناه و افزایش نعمت می‌شود، اقرار به گناه در پیشگاه خدا است. كه دلیل خضوع و ناچیز شمردن خود در برابر حق تعالی است، و اعتراف به نعمت‌های او كه موجب افزایش آن خواهندشد.<br/>

امام باقر(علیه السلام) فرمود: لاوالله ما اراد الله من الناس الاخصلتین، ان یقرواله بالنعم فیزیدهم، و بالذنوب فیغفرها

سوگند به خدا، خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته:<br/>

1- اقرار (لفظی و عملی) بر نعمت‌های خدا نمایند كه در این صورت خداوند بر نعمت‌های ایشان می‌افزاید.<br/>

2- اقرار به گناه كه در این صورت خداوند آن را می‌آمرزد.<ref>اصول كافی، ج2، باب اعتراف به گناه</ref><br/>

از امام صادق(علیه السلام) نقل شده كه: وقتی حضرت آدم(علیه السلام) بر اثر ترك اولی، از بهشت رانده شد، به سرزمین مكه آمد و به انجام مراسم حج در منا و عرفات و مشعر و مكه پرداخت و پس از طواف كعبه به ملتزم (مكان مشخصی است در پشت كعبه كه گنهكاران صورت یا سینه خود را به آن می‌چسبانند و ملازم آنجا می‌شوند و دعا می كنند) رفت، جبرئیل بر او نازل شد و به او گفت: به گناهان خود در این مكان اقرار كن، آدم در آنجا ایستاد و عرض كرد: «پروردگارا! برای هر عمل كننده‌ای پاداشی است. من هم عمل كردم (و توبه نمودم و اطاعت از فرمانت كردم) پاداشم چیست؟ خداوند به او وحی كرد: «ای آدم هر كس از ذریه و فرزندان تو به این مكان بیایند و اقرار به گناه خود كنند، گناهانشان را می‌آمرزم.»<ref>بحارالانوار، ج11، ص.179</ref><br/>

امام صادق (علیه السّلام) می‌فرماید: در نیایش، نخست ستایش کردن حق تعالی است، بعد از آن، ثنای بر او، سپس اقرار به گناه، بعد از آن، خواستن حاجت. به خدا سوگند! که بیرون نمی‌آید بنده از گناه مگر به اعتراف کردن به گناهان

در ماجرای حضرت یونس كه پس از ترك اولی، خداوند او را در شكم ماهی قرار داد و او در آنجا به تسبیح و حمد خدا مشغول شد، این مطلب آمده است كه در شكم ماهی اقرار به گناه كرده و می‌گفت: « سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ » <ref>انبیاء-88</ref> ای خدا! تو پاك و منزه هستی و من از ستمگران(به خود) هستم، و سرانجام خداوند دعای او را مستجاب نمود و نجاتش داد.<br/>

==اعتراف ما در مقابل بنده خدا==

این اعتراف هم گناه نیست مگر آنکه سبب تحقیر و ذلت فرد گردد، مثلا انسانی مرتکب گناهی شده است به اشتباه خود پی برده است و به این اشتباه خود در نزد دیگران اعتراف می‌کند. یا اینكه گناهی انجام داده است كه حق الناسی می‌باشد و باید حلالیت بطلبد مثل غیبت یا تلف مال و...<br/>

اما در غیر این صورت مجاز به اعتراف به گناه نیست چون از نظر اسلام انسان اجازه ندارد گناهان (کوچک یا بزرگ) خود را در مقابل دیگران بازگو کند و اسرار خود را فاش نماید.<br/>

==گناه==
چرا نباید نزد دیگران به گناهان خود اعتراف کنیم؟<br/>

1- آبرو و ارزش انسان‌ها آنقدر زیاد است که اعتراف به گناه تنها باید در پیشگاه پروردگار متعال آن هم به جهت توبه و درخواست بخشش باشد. انسان با اعتراف به گناه نزد خداوند کسب ارزش و آبرو می‌کند. و این ویژگی مخصوص خداوند است اما غیر خداوند هر چند رازدار باشد توانایی برگشت دادن ارزش و آبروی از دست رفته انسان (در اثر اعتراف نزد آنان) را ندارند تا چه رسد به زیاد نمودن آن.<br/>

2- از نظر اسلام و براساس بینش توحیدی تنها موثر حقیقی در جهان هستی خداوند است، غیر خداوند بدون اذن و اجازه خداوند، نمی‌توانند تأثیری داشته باشند و در منابع دینی اسلام به شخص یا شخصیتی مقام بخشش گناهان داده نشده است.<br/>

3- اینکه خداوند سبحان به یک طریقی می‌خواهد انسان را رها نکند و با او در ارتباط باشد و بنده اش به این نتیجه برسد که همه چیزش خداست.<br/>

4- در آینده ممکن است برای معترف دردسر ساز باشد و اینکه بهترین رازدار خدا است و فقط حرف دلت را با او مطرح نما که ستار العیوب و بینا به حال بندگانش است.<br/>

5- اعتراف کردن به گناهان در نزد بنده خدا روشی است مرسوم در بین کنیسه‌ها و این روش صحیحی نیست.<br/>

آبروی و ارزش انسان‌ها آنقدر زیاد است که اعتراف به گناه تنها باید در پیش گاه پروردگار متعال آنهم به جهت توبه و در خواست بخشش باشد. انسان با اعتراف به گناه نزد خداوند کسب ارزش و آبرو می‌کند. و این ویژگی مخصوص خداوند است اما غیر خداوند هر چند رازدار باشد توانایی برگشت دادن ارزش و آبروی از دست رفته انسان (در اثر اعتراف نزد آنان) را ندارند تا چه رسد به زیاد نمودن آن

==این گونه از گناه خارج شویم==

امام صادق (علیه السّلام) می‌فرماید: در نیایش، نخست ستایش کردن حق تعالی است، بعد از آن، ثنای بر او، سپس اقرار به گناه، بعد از آن، خواستن حاجت. به خدا سوگند! که بیرون نمی‌آید بنده از گناه مگر به اعتراف کردن به گناهان.<br/>

ابن فهد در عدّة الداعی می‌گوید: در اقرار به گناه پنج فایده است:<br/>

1. بریدن از خلق و پیوستن به حق تعالی؛

2. دل شکستگی؛

3. حصول رقّت قلب - که نشانه اخلاص است- و به اخلاص، دعا مستجاب می‌گردد؛

4. بسا که موجب گریه می‌شود و آن سیّد آداب دُعاست؛

5. موافقت و اطاعت امر امام صادق علیه السّلام که فرمود: در نیایش اول ستایش است و بعد ثنا، سپس اقرار به گناه.<br/>

گفته شده:<br/>

«مَن اَقَرّ لله باِسائتِه، جادالله علیه بِمَغفِرتِه؛ کسی که به بدی خود در نزد خدا اقرار کند، خدا هم به آمرزش بر او، کرم می‌فرماید.»

امیرالمومنین علی (علیه السّلام) در پیشگاه حق سبحانه می‌گوید:<br/>

«فَقَد جَعَلتُ الاقرار بالذَنب إلیکَ وَسیلَتی ...؛

همانا من اعتراف به گناه را نزد تو، وسیله خود ساخته‌ام تا مرا بپذیری ... .»

و نیز امام باقر علیه‌السلام می‌فرمایند:<br/>

«به خدا سوگند از گناه نمی‌رهد، مگر کسی که به آن اعتراف دارد» <ref>گزیدهٔ میزان الحکمه، ج1، ص171</ref>
== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=248977 سایت تبیان] - تاریخ برداشت : 95/05/27 </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[اقرار به گناه نزد حاکم]] </div>
</div>

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 از امام صادق(علیه السلام) نقل شده که: وقتی حضرت آدم(علیه السلام) بر اثر ترک اولی، از بهشت رانده شد، به سرزمین مکه آمد و به انجام مراسم حج در منا و عرفات و مشعر و مکه پرداخت و پس از طواف کعبه به ملتزم (مکان مشخصی است در پشت کعبه که گنهکاران صورت یا سینه خود را به آن می‌چسبانند و ملازم آنجا می‌شوند و دعا می‌کنند) رفت، جبرئیل بر او نازل شد و به او گفت: به گناهان خود در این مکان اقرار کن، آدم در آنجا ایستاد و عرض کرد: «پروردگارا! برای هر عمل کننده‌ای پاداشی است. من هم عمل کردم (و توبه نمودم و اطاعت از فرمانت کردم) پاداشم چیست؟ خداوند به او وحی کرد: «ای آدم هر کس از ذریه و فرزندان تو به این مکان بیایند و اقرار به گناه خود کنند، گناهانشان را می‌آمرزم.»<ref>بحارالانوار، ج11، ص.179</ref><br/>
 امام صادق (علیه السّلام) می‌فرماید: در نیایش، نخست ستایش کردن حق تعالی است، بعد از آن، ثنای بر او، سپس اقرار به گناه، بعد از آن، خواستن حاجت. به خدا سوگند! که بیرون نمی‌آید بنده از گناه مگر به اعتراف کردن به گناهان<br/>
-در ماجرای حضرت یونس که پس از ترک اولی، خداوند او را در شکم ماهی قرار داد و او در آنجا به تسبیح و حمد خدا مشغول شد، این مطلب آمده است که در شکم ماهی اقرار به گناه کرده و می‌گفت: « سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ » <ref>انبیاء-88</ref> ای خدا! تو پاک و منزه هستی و من از ستمگران(به خود) هستم، و سرانجام خداوند دعای او را مستجاب نمود و نجاتش داد.<br/>
+در ماجرای حضرت یونس که پس از ترک اولی، خداوند او را در شکم ماهی قرار داد و او در آنجا به تسبیح و حمد خدا مشغول شد، این مطلب آمده است که در شکم ماهی اقرار به گناه کرده و می‌گفت: «سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ»<ref>انبیاء-88</ref> ای خدا! تو پاک و منزه هستی و من از ستمگران(به خود) هستم، و سرانجام خداوند دعای او را مستجاب نمود و نجاتش داد.<br/>
-−
 ==اعتراف ما در مقابل بنده خدا==
 این اعتراف هم گناه نیست مگر آنکه سبب تحقیر و ذلت فرد گردد، مثلا انسانی مرتکب گناهی شده است به اشتباه خود پی برده است و به این اشتباه خود در نزد دیگران اعتراف می‌کند. یا اینکه گناهی انجام داده است که حق الناسی می‌باشد و باید حلالیت بطلبد مثل غیبت یا تلف مال و...<br/>

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 خدای تعالی فرشته‌ای را فرستاد و بر او ندا کرد: یابن آدم! این یک ساعت که نفس خود را خوار دیدی، بهتر است از آن عبادت‌ها که پیش از این به جا آورده‌ای.<br/>
 اعتراف به گناه دو صورت دارد:<br/>
-- نزد خداوند متعال 2- نزد بنده خدا<br/>
+۱- نزد خداوند متعال ۲- نزد بنده خدا<br/>
-اعتراف نزد خدای متعال خیلی هم پسندیده می‌باشد و از اموری كه باعث تخفیف عذاب و بخشیدن گناه و افزایش نعمت می‌شود، اقرار به گناه در پیشگاه خدا است. كه دلیل خضوع و ناچیز شمردن خود در برابر حق تعالی است، و اعتراف به نعمت‌های او كه موجب افزایش آن خواهندشد.<br/>
+اعتراف نزد خدای متعال خیلی هم پسندیده می‌باشد و از اموری که باعث تخفیف عذاب و بخشیدن گناه و افزایش نعمت می‌شود، اقرار به گناه در پیشگاه خدا است. که دلیل خضوع و ناچیز شمردن خود در برابر حق تعالی است، و اعتراف به نعمت‌های او که موجب افزایش آن خواهندشد.<br/>
 امام باقر(علیه السلام) فرمود: لاوالله ما اراد الله من الناس الاخصلتین، ان یقرواله بالنعم فیزیدهم، و بالذنوب فیغفرها<br/>
 سوگند به خدا، خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته:<br/>
-- اقرار (لفظی و عملی) بر نعمت‌های خدا نمایند كه در این صورت خداوند بر نعمت‌های ایشان می‌افزاید.<br/>
+۱- اقرار (لفظی و عملی) بر نعمت‌های خدا نمایند که در این صورت خداوند بر نعمت‌های ایشان می‌افزاید.<br/>
-- اقرار به گناه كه در این صورت خداوند آن را می‌آمرزد.<ref>اصول كافی، ج2، باب اعتراف به گناه</ref><br/>
+۲- اقرار به گناه که در این صورت خداوند آن را می‌آمرزد.<ref>اصول کافی، ج2، باب اعتراف به گناه</ref><br/>
-از امام صادق(علیه السلام) نقل شده كه: وقتی حضرت آدم(علیه السلام) بر اثر ترك اولی، از بهشت رانده شد، به سرزمین مكه آمد و به انجام مراسم حج در منا و عرفات و مشعر و مكه پرداخت و پس از طواف كعبه به ملتزم (مكان مشخصی است در پشت كعبه كه گنهكاران صورت یا سینه خود را به آن می‌چسبانند و ملازم آنجا می‌شوند و دعا می كنند) رفت، جبرئیل بر او نازل شد و به او گفت: به گناهان خود در این مكان اقرار كن، آدم در آنجا ایستاد و عرض كرد: «پروردگارا! برای هر عمل كننده‌ای پاداشی است. من هم عمل كردم (و توبه نمودم و اطاعت از فرمانت كردم) پاداشم چیست؟ خداوند به او وحی كرد: «ای آدم هر كس از ذریه و فرزندان تو به این مكان بیایند و اقرار به گناه خود كنند، گناهانشان را می‌آمرزم.»<ref>بحارالانوار، ج11، ص.179</ref><br/>
+از امام صادق(علیه السلام) نقل شده که: وقتی حضرت آدم(علیه السلام) بر اثر ترک اولی، از بهشت رانده شد، به سرزمین مکه آمد و به انجام مراسم حج در منا و عرفات و مشعر و مکه پرداخت و پس از طواف کعبه به ملتزم (مکان مشخصی است در پشت کعبه که گنهکاران صورت یا سینه خود را به آن می‌چسبانند و ملازم آنجا می‌شوند و دعا می‌کنند) رفت، جبرئیل بر او نازل شد و به او گفت: به گناهان خود در این مکان اقرار کن، آدم در آنجا ایستاد و عرض کرد: «پروردگارا! برای هر عمل کننده‌ای پاداشی است. من هم عمل کردم (و توبه نمودم و اطاعت از فرمانت کردم) پاداشم چیست؟ خداوند به او وحی کرد: «ای آدم هر کس از ذریه و فرزندان تو به این مکان بیایند و اقرار به گناه خود کنند، گناهانشان را می‌آمرزم.»<ref>بحارالانوار، ج11، ص.179</ref><br/>
 امام صادق (علیه السّلام) می‌فرماید: در نیایش، نخست ستایش کردن حق تعالی است، بعد از آن، ثنای بر او، سپس اقرار به گناه، بعد از آن، خواستن حاجت. به خدا سوگند! که بیرون نمی‌آید بنده از گناه مگر به اعتراف کردن به گناهان<br/>
-در ماجرای حضرت یونس كه پس از ترك اولی، خداوند او را در شكم ماهی قرار داد و او در آنجا به تسبیح و حمد خدا مشغول شد، این مطلب آمده است كه در شكم ماهی اقرار به گناه كرده و می‌گفت: « سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ » <ref>انبیاء-88</ref> ای خدا! تو پاك و منزه هستی و من از ستمگران(به خود) هستم، و سرانجام خداوند دعای او را مستجاب نمود و نجاتش داد.<br/>
+در ماجرای حضرت یونس که پس از ترک اولی، خداوند او را در شکم ماهی قرار داد و او در آنجا به تسبیح و حمد خدا مشغول شد، این مطلب آمده است که در شکم ماهی اقرار به گناه کرده و می‌گفت: « سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ » <ref>انبیاء-88</ref> ای خدا! تو پاک و منزه هستی و من از ستمگران(به خود) هستم، و سرانجام خداوند دعای او را مستجاب نمود و نجاتش داد.<br/>
 ==اعتراف ما در مقابل بنده خدا==
-این اعتراف هم گناه نیست مگر آنکه سبب تحقیر و ذلت فرد گردد، مثلا انسانی مرتکب گناهی شده است به اشتباه خود پی برده است و به این اشتباه خود در نزد دیگران اعتراف می‌کند. یا اینكه گناهی انجام داده است كه حق الناسی می‌باشد و باید حلالیت بطلبد مثل غیبت یا تلف مال و...<br/>
+این اعتراف هم گناه نیست مگر آنکه سبب تحقیر و ذلت فرد گردد، مثلا انسانی مرتکب گناهی شده است به اشتباه خود پی برده است و به این اشتباه خود در نزد دیگران اعتراف می‌کند. یا اینکه گناهی انجام داده است که حق الناسی می‌باشد و باید حلالیت بطلبد مثل غیبت یا تلف مال و...<br/>
 اما در غیر این صورت مجاز به اعتراف به گناه نیست چون از نظر اسلام انسان اجازه ندارد گناهان (کوچک یا بزرگ) خود را در مقابل دیگران بازگو کند و اسرار خود را فاش نماید.<br/>
 ==گناه==
 چرا نباید نزد دیگران به گناهان خود اعتراف کنیم؟<br/>
-- آبرو و ارزش انسان‌ها آنقدر زیاد است که اعتراف به گناه تنها باید در پیشگاه پروردگار متعال آن هم به جهت توبه و درخواست بخشش باشد. انسان با اعتراف به گناه نزد خداوند کسب ارزش و آبرو می‌کند. و این ویژگی مخصوص خداوند است اما غیر خداوند هر چند رازدار باشد توانایی برگشت دادن ارزش و آبروی از دست رفته انسان (در اثر اعتراف نزد آنان) را ندارند تا چه رسد به زیاد نمودن آن.<br/>
+۱- آبرو و ارزش انسان‌ها آنقدر زیاد است که اعتراف به گناه تنها باید در پیشگاه پروردگار متعال آن هم به جهت توبه و درخواست بخشش باشد. انسان با اعتراف به گناه نزد خداوند کسب ارزش و آبرو می‌کند. و این ویژگی مخصوص خداوند است اما غیر خداوند هر چند رازدار باشد توانایی برگشت دادن ارزش و آبروی از دست رفته انسان (در اثر اعتراف نزد آنان) را ندارند تا چه رسد به زیاد نمودن آن.<br/>
-- از نظر اسلام و براساس بینش توحیدی تنها موثر حقیقی در جهان هستی خداوند است، غیر خداوند بدون اذن و اجازه خداوند، نمی‌توانند تأثیری داشته باشند و در منابع دینی اسلام به شخص یا شخصیتی مقام بخشش گناهان داده نشده است.<br/>
+۲- از نظر اسلام و براساس بینش توحیدی تنها موثر حقیقی در جهان هستی خداوند است، غیر خداوند بدون اذن و اجازه خداوند، نمی‌توانند تأثیری داشته باشند و در منابع دینی اسلام به شخص یا شخصیتی مقام بخشش گناهان داده نشده است.<br/>
-- اینکه خداوند سبحان به یک طریقی می‌خواهد انسان را رها نکند و با او در ارتباط باشد و بنده اش به این نتیجه برسد که همه چیزش خداست.<br/>
+۳- اینکه خداوند سبحان به یک طریقی می‌خواهد انسان را رها نکند و با او در ارتباط باشد و بنده اش به این نتیجه برسد که همه چیزش خداست.<br/>
-- در آینده ممکن است برای معترف دردسر ساز باشد و اینکه بهترین رازدار خدا است و فقط حرف دلت را با او مطرح نما که ستار العیوب و بینا به حال بندگانش است.<br/>
+۴- در آینده ممکن است برای معترف دردسر ساز باشد و اینکه بهترین رازدار خدا است و فقط حرف دلت را با او مطرح نما که ستار العیوب و بینا به حال بندگانش است.<br/>
-- اعتراف کردن به گناهان در نزد بنده خدا روشی است مرسوم در بین کنیسه‌ها و این روش صحیحی نیست.<br/>
+۵- اعتراف کردن به گناهان در نزد بنده خدا روشی است مرسوم در بین کنیسه‌ها و این روش صحیحی نیست.<br/>
 آبروی و ارزش انسان‌ها آنقدر زیاد است که اعتراف به گناه تنها باید در پیش گاه پروردگار متعال آنهم به جهت توبه و در خواست بخشش باشد. انسان با اعتراف به گناه نزد خداوند کسب ارزش و آبرو می‌کند. و این ویژگی مخصوص خداوند است اما غیر خداوند هر چند رازدار باشد توانایی برگشت دادن ارزش و آبروی از دست رفته انسان (در اثر اعتراف نزد آنان) را ندارند تا چه رسد به زیاد نمودن آن
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 امام صادق (علیه السّلام) می‌فرماید: در نیایش، نخست ستایش کردن حق تعالی است، بعد از آن، ثنای بر او، سپس اقرار به گناه، بعد از آن، خواستن حاجت. به خدا سوگند! که بیرون نمی‌آید بنده از گناه مگر به اعتراف کردن به گناهان.<br/>
 ابن فهد در عدّة الداعی می‌گوید: در اقرار به گناه پنج فایده است:<br/>
-. بریدن از خلق و پیوستن به حق تعالی؛<br/>
+۱. بریدن از خلق و پیوستن به حق تعالی؛<br/>
-. دل شکستگی؛<br/>
+۲. دل شکستگی؛<br/>
-. حصول رقّت قلب - که نشانه اخلاص است- و به اخلاص، دعا مستجاب می‌گردد؛<br/>
+۳. حصول رقّت قلب - که نشانه اخلاص است- و به اخلاص، دعا مستجاب می‌گردد؛<br/>
-. بسا که موجب گریه می‌شود و آن سیّد آداب دُعاست؛<br/>
+۴. بسا که موجب گریه می‌شود و آن سیّد آداب دُعاست؛<br/>
-. موافقت و اطاعت امر امام صادق علیه السّلام که فرمود: در نیایش اول ستایش است و بعد ثنا، سپس اقرار به گناه.<br/>
+۵. موافقت و اطاعت امر امام صادق علیه السّلام که فرمود: در نیایش اول ستایش است و بعد ثنا، سپس اقرار به گناه.<br/>
 گفته شده:<br/>
 «مَن اَقَرّ لله باِسائتِه، جادالله علیه بِمَغفِرتِه؛ کسی که به بدی خود در نزد خدا اقرار کند، خدا هم به آمرزش بر او، کرم می‌فرماید.»<br/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۷ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۳۵
(بدون تفاوت)