فرهنگ مصادیق:اطاعت از امام در قرآن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi در ‏۸ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۰۱

2016-10-29T10:01:33Z

Fayzi: Fayzi صفحهٔ اطاعت از امام در قرآن را به فرهنگ مصادیق:اطاعت از امام در قرآن منتقل کرد

2016-10-29T09:50:38Z

Fayzi صفحهٔ اطاعت از امام در قرآن را به فرهنگ مصادیق:اطاعت از امام در قرآن منتقل کرد

User2: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

2016-05-13T09:17:03Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> اطاعت از امام در قرآن </div>

نویسنده: حسن منتظری<br/>
برخی معیار مطاع بودن (اطاعت شدن) را این می‌دانند که جزء اصول دین فرض باشد. در حالی که اطاعت امر والدین با این که جزء اصول دین نیست، در قرآن مطرح شده است<ref>سوره عنکبوت، آیه 8.</ref>. و از سوی دیگر، مطاع بودن معاد اصلاً بی معنی است، با این که مسلماً جزء اصول دین است. پس مطاع بودن معیار و اصول دین نمی‌باشد. و اگر هم فرضاً مطاع بودن، معیار اصول دین باشد، اطاعت از امام نیز در قرآن مطرح شده است، در آن جا که می‌فرماید: «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم»<ref>سوره نساء، آیه 59.</ref>. چرا که در این آیه اطاعت از اولی الامر هم ردیف اطاعت از رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ می‌آمده و با یک صیغه‌ام خداوند متعال، امر به اطاعت بی قید و شرط از آن‌ها کرده است که نشانه یکسانی اطاعت از آن‌ها و عصمتشان می‌باشد. چنان که حتّی بعضی از مفسّران بزرگ سنّی نیز از آیه، عصمت، اولی الامر را فهمیده و به آن تصریح کرده‌اند<ref>ر.ک: فخر رازی، التفسیر الکبیر، (بیروت: دار احیاء التراث العربی، چاپ سوّم، بی تا)، ج 10، ص 144؛ الشیخ محمّد، رشید رضا، تفسیر المنار، (بیروت: دار المعرفه، چاپ دوّم، 1393 هـ.ق)، ج 5، ص 185.</ref>. و طبق آیه تطهیر،<ref>ر.ک: سوره احزاب، آیه 33.</ref> این مقام (عصمت)، مخصوص ائمه اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ می‌باشد. و طبق روایات شیعه<ref>ر.ک: علّامه سیّد محمّد حسین طباطبائی، المیزان فی تفسیر القران، (قم: اسماعیلیان، چاپ پنجم، 1371)، ج 4، ص 412 ـ 409؛ السید هاشم، البحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، (قم: اسماعیلیان، چاپ دوّم، بی تا)، ج 1، ص 387 ـ 381؛ عبد علی بن جمعه العروسی الحویزی؛ (قم: اسماعلیان، چاپ چهارم، 1412 هـ.ق)، ج 1، ص 508 ـ 497.</ref>. و سنّی<ref>ر.ک: عبید الله بن احمد المعروف بالحاکم الحسکانی، تحقیق و تعلیق محمّد باقر، المحمودی، (تهران: موسسه الطبع و النشر التابعه لوزاره الثقافه و الارشاد الاسلامی، چاپ اوّل، 1411 ه.ق)، ج 1، ص 191 ـ 189؛ سلیمان بن ابراهیم، القندوزی، ینابیع الموده، (کاظمیه؛ دار الکتب العراقیه و قم: مکتبه المحمدی، چاپ هشتم، 1385 هـ.ق)، ص 117 ـ 114.</ref>. مراد از اولی الأمر در آیه شریفه، ائمه اهلýبیت ـ علیهم السّلام ـ می‌باشد که در برخی از آن‌ها، نام همه آن‌ها هم به ترتیب ذکر شده است.<br/>
- بعضی از علمای شیعه، امامت را جزء اصول دین می‌شمارند و بعضی هم جزء اصول مذهب، ولی طبق ادله و شواهدی، می‌توان امامت را از اصول دین برشمرد که عبارتند از:<br/>
الف) امامت محور دین است زیرا: در آیه تبلیغ<ref>ر.ک: سوره مائده، آیه 67.</ref> خداوند متعال انجام وظیفه رسالت توسط پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ را به ابلاغ مسئله مهمّی منوط کرده و عدم ابلاغ آن را مساوی با انجام ندادن وظیفه اش معرفی نکرده است؛ و آن مسئله مهم حتی طبق نقل فخر رازی امامت امام علی ـ علیه السّلام ـ می‌باشد. چنان که او در ذیل آن می‌نویسد: «نزلت الایه فی فضل علی بن ابی طالب ـ علیه السّلام ـ و لما نزلت هذه الایه اخذ بیده و قال : «من کنت مولاه فعلی مولاه ...»<ref>فخر رازی، پیشین، ج 12، ص 49.</ref> یعنی: «این آیه در فضیلت امام علی بن ابی طالب ـ علیه السّلام ـ نازل شده، است و وقتی این آیه نازل، شد پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ دست حضرت علی ـ علیه السّلام ـ را گرفت و فرمود: هر کسی را که من مولایش هستم علی (علیه السلام) مولای اوست»<br/>
۲ـ طبق نقل ابن ابی الحدید سنّی، پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ فرموده‌اند: «من مات و لا امام له مات میته جاهلیه»<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، (بیروت: دار احیاء التراث العربی، چاپ سوّم، بی تا)، ج 13م ص 242.</ref> یعنی هرکسی بمیرد و در حالی که امامی برایش نیست، به مرگ جاهلی مرده است.» و آیا می‌توان پذیرفت چیزی که نبودش در حال مرگ موجب مرگ جاهلی (بدون اسلام) می‌شود جزء اصول دین نباشد؟<br/>
۳ـ امام علی ـ علیه السّلام ـ امامت را ستون و اساس دین می‌دانند و در مورد امامان اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ می‌فرمایند: «هم اساس الدین»<ref>نهج البلاغه، ترجمه محمّد دشتی، خطبه 2.</ref> و باز می‌فرمایند: «هم دعائم الاسلام»<ref>نهج البلاغه، ترجمه محمّد دشتی، خطبه 239.</ref><br/>
ب) طبق حدیث منزلت که در کتب شیعه و اهل سنت از پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ نقل شده است؛<ref>ر.ک: محمّد بن محمّد بن النعمان، (الشیخ المفید)، الارشاد، (قم: بصیرتی، بی نوبت چاپ، بی تا)، ص 83؛ ابومنصور، احمد بن علی بن ابی طالب، الطبرسی، الاحتجاج، تحقیق ابراهیم بهادری و محمّد هادی، (تهران: اسوه، چاپ دوّم، 1416 هـ.ق)، ج 1، ص 117؛ ابو عبدالله محمّد بن اسماعیل بن ابراهیم بن المغیره، النجاری، صحیح بخاری، (بیروت: دار احیاء التراث العربی)، ج 4، ص 24؛ مسلم بن الحجاج، القشیری النیشابوری، صحیح، مسلم، (بیروت: دار الفکر)، ج 4، ص 187 و 870 ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> بلکه به گفته ابن ابی الحدید همه فرق اسلامی آن را نقل کرده‌اند<ref>ر.ک: ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> همان گونه که ابن ابی الحدید از آن حدیث فهمیده، امام در تمام مراتب، به منزله پیامبر است و تنها وحی قرآنی دریافت نمی‌کند؛<ref>ر.ک: ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> و آن حدیث چنین است که پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ به امام علی ـ علیه السّلام ـ فرمودند: «انت منی بمنزله هارون من موسی الا انه لا نبی بعدی»<ref>ر.ک: ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> تو نسبت به من همچون هارون به موسی هستی جز این که پس از من پیامبری نیست.<br/>
ج) در حدیث معروف ثقلین که در کتب شیعه و اهل سنت نقل شده <ref>ر.ک: فضل بن الحسن، الطبرسی، مجمع البیان، تصحیح و تحقیق السید هاشم الرسولی المحلاتی و السید فضل الله الیزدی الطباطبائی، (بیروت: دار المعرفه)، ج 2و1، ص 805؛ فخر، رازی، پیشین، ج 8، ص 163، مسلم بن الحجاج، القشیری النیشابوری، صحیح مسلم، (بیروت: دار احیاء التراث العربی، چاپ دوّم، 1972 م)، ج 4، ص 1871 و 1873.</ref> و پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ امامان را قرین جدائی ناپذیر قرآن قرار داده که تمسک به آن دو را مایه نجات از گمراهی معرفی کرده است و هم چنین در حدیث معروف سفینه که باز در کتب شیعه و اهل سنت نقل شده <ref>ر.ک: شیخ عباس القمی، سفینه الیحار، (تهران: اسوه، چاپ اوّل، 1414 ه.ق) ج 4، ص 185، المبارک ابن محمّد، الجزری المعروف بابن الاثیر، النهایه فی غریب الحدیث و الاثر، (بیروت: المکتبه الاسلامیه، 1383 هـ.ق)، ج 2، ص 298.</ref> پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ ائمه اطهار ـ علیهم السّلام ـ را مانند کشتی نوح ـ علیه السّلام ـ مایه نجات دانسته‌اند.<br/>
د) امامت بالاتر از نبوّت است چرا که طبق آیه ۱۲۴ سوره بقره، ابراهیم نبی ـ علیه السّلام ـ با وجود برخورداری از مقام نبوّت، ابتدا از مقام امامت برخوردار نبود و بعد از پشت سر گذاردن آزمایش‌هایی خدا او را به مقام امامت منصوب کرد و فرمود: «... انی جاعلک للناس اماماً» امام رضا ـ علیه السّلام ـ در مورد مقام والای امامت می‌فرماید: «... ان الامامه خص الله عزّوجلّ بها ابراهیم الخلیل بعد النبوه و الخلّه مرتبه ثالثه و فضیله شرّفه بها و اشار بها ذکره فقال: «انی جاعلک للناس اماما» ... یعنی همانا امامت مقامی است که خدای عزّوجلّ بعد از رتبه نبوّت و خلت در مرتبه سوّم به ابراهیم خلیل ـ علیه السّلام ـ اختصاص داده و به آن فضیلت مشرفش ساخته و نامش را بلند و استوار نموده و فرموده: «همانا من تو را امام مردم گردانیدم»<ref>محمّد بن یعقوب الکلینی، اصول کافی، ترجمه و شرح سیّد جواد مصطفوی، (تهران، علمیه اسلامیه، بی تا) ج 1، ص 285.</ref><br/>
پس امامت جزء اصول دین است و اطاعت از او موجب قبول طاعات و دخول در بهشت است.<br/>

==منبع==
مرکز مطالعات و پژوهش‌های فرهنگی حوزه علمیه<br/>

== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.andisheqom.com/public/application/index/viewData?c=9766&t=article مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات اندیشه قم] - تاریخ برداشت: 94/11/19 </span></div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[اطاعت از امامان]] </div>
</div>

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 نویسنده: حسن منتظری<br/>
-برخی معیار مطاع بودن (اطاعت شدن) را این می‌دانند که جزء اصول دین فرض باشد. در حالی که اطاعت امر والدین با این که جزء اصول دین نیست، در قرآن مطرح شده است<ref>سوره عنکبوت، آیه 8.</ref>. و از سوی دیگر، مطاع بودن معاد اصلاً بی معنی است، با این که مسلماً جزء اصول دین است. پس مطاع بودن معیار و اصول دین نمی‌باشد. و اگر هم فرضاً مطاع بودن، معیار اصول دین باشد، اطاعت از امام نیز در قرآن مطرح شده است، در آن جا که می‌فرماید: «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم»<ref>سوره نساء، آیه 59.</ref>. چرا که در این آیه اطاعت از اولی الامر هم ردیف اطاعت از رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ می‌آمده و با یک صیغه‌ام خداوند متعال، امر به اطاعت بی قید و شرط از آن‌ها کرده است که نشانه یکسانی اطاعت از آن‌ها و عصمتشان می‌باشد. چنان که حتّی بعضی از مفسّران بزرگ سنّی نیز از آیه، عصمت، اولی الامر را فهمیده و به آن تصریح کرده‌اند<ref>ر.ک: فخر رازی، التفسیر الکبیر، (بیروت: دار احیاء التراث العربی، چاپ سوّم، بی تا)، ج 10، ص 144؛ الشیخ محمّد، رشید رضا، تفسیر المنار، (بیروت: دار المعرفه، چاپ دوّم، 1393 هـ.ق)، ج 5، ص 185.</ref>. و طبق آیه تطهیر،<ref>ر.ک: سوره احزاب، آیه 33.</ref> این مقام (عصمت)، مخصوص ائمه اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ می‌باشد. و طبق روایات شیعه<ref>ر.ک: علّامه سیّد محمّد حسین طباطبائی، المیزان فی تفسیر القران، (قم: اسماعیلیان، چاپ پنجم، 1371)، ج 4، ص 412 ـ 409؛ السید هاشم، البحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، (قم: اسماعیلیان، چاپ دوّم، بی تا)، ج 1، ص 387 ـ 381؛ عبد علی بن جمعه العروسی الحویزی؛ (قم: اسماعلیان، چاپ چهارم، 1412 هـ.ق)، ج 1، ص 508 ـ 497.</ref>. و سنّی<ref>ر.ک: عبید الله بن احمد المعروف بالحاکم الحسکانی، تحقیق و تعلیق محمّد باقر، المحمودی، (تهران: موسسه الطبع و النشر التابعه لوزاره الثقافه و الارشاد الاسلامی، چاپ اوّل، 1411 ه.ق)، ج 1، ص 191 ـ 189؛ سلیمان بن ابراهیم، القندوزی، ینابیع الموده، (کاظمیه؛ دار الکتب العراقیه و قم: مکتبه المحمدی، چاپ هشتم، 1385 هـ.ق)، ص 117 ـ 114.</ref>. مراد از اولی الأمر در آیه شریفه، ائمه اهلýبیت ـ علیهم السّلام ـ می‌باشد که در برخی از آن‌ها، نام همه آن‌ها هم به ترتیب ذکر شده است.<br/>
+برخی معیار مطاع بودن (اطاعت شدن) را این می‌دانند که جزء اصول دین فرض باشد. در حالی که اطاعت امر والدین با این که جزء اصول دین نیست، در قرآن مطرح شده است<ref>سوره عنکبوت، آیه 8.</ref>. و از سوی دیگر، مطاع بودن معاد اصلاً بی معنی است، با این که مسلماً جزء اصول دین است. پس مطاع بودن معیار و اصول دین نمی‌باشد. و اگر هم فرضاً مطاع بودن، معیار اصول دین باشد، اطاعت از امام نیز در قرآن مطرح شده است، در آن جا که می‌فرماید: «أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»<ref>سوره نساء، آیه 59.</ref>. چرا که در این آیه اطاعت از اولی الامر هم ردیف اطاعت از رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ می‌آمده و با یک صیغه‌ امر، خداوند متعال، امر به اطاعت بی قید و شرط از آن‌ها کرده است که نشانه یکسانی اطاعت از آن‌ها و عصمتشان می‌باشد. چنان که حتّی بعضی از مفسّران بزرگ سنّی نیز از آیه، عصمت، اولی الامر را فهمیده و به آن تصریح کرده‌اند<ref>ر.ک: فخر رازی، التفسیر الکبیر، (بیروت: دار احیاء التراث العربی، چاپ سوّم، بی تا)، ج 10، ص 144؛ الشیخ محمّد، رشید رضا، تفسیر المنار، (بیروت: دار المعرفه، چاپ دوّم، 1393 هـ.ق)، ج 5، ص 185.</ref>. و طبق آیه تطهیر،<ref>ر.ک: سوره احزاب، آیه 33.</ref> این مقام (عصمت)، مخصوص ائمه اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ می‌باشد. و طبق روایات شیعه<ref>ر.ک: علّامه سیّد محمّد حسین طباطبائی، المیزان فی تفسیر القران، (قم: اسماعیلیان، چاپ پنجم، 1371)، ج 4، ص 412 ـ 409؛ السید هاشم، البحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، (قم: اسماعیلیان، چاپ دوّم، بی تا)، ج 1، ص 387 ـ 381؛ عبد علی بن جمعه العروسی الحویزی؛ (قم: اسماعلیان، چاپ چهارم، 1412 هـ.ق)، ج 1، ص 508 ـ 497.</ref>. و سنّی<ref>ر.ک: عبید الله بن احمد المعروف بالحاکم الحسکانی، تحقیق و تعلیق محمّد باقر، المحمودی، (تهران: موسسه الطبع و النشر التابعه لوزاره الثقافه و الارشاد الاسلامی، چاپ اوّل، 1411 ه.ق)، ج 1، ص 191 ـ 189؛ سلیمان بن ابراهیم، القندوزی، ینابیع الموده، (کاظمیه؛ دار الکتب العراقیه و قم: مکتبه المحمدی، چاپ هشتم، 1385 هـ.ق)، ص 117 ـ 114.</ref>. مراد از اولی الأمر در آیه شریفه، ائمه اهل البیت ـ علیهم السّلام ـ می‌باشد که در برخی از آن‌ها، نام همه آن‌ها هم به ترتیب ذکر شده است.<br/>
 - بعضی از علمای شیعه، امامت را جزء اصول دین می‌شمارند و بعضی هم جزء اصول مذهب، ولی طبق ادله و شواهدی، می‌توان امامت را از اصول دین برشمرد که عبارتند از:<br/>
 الف) امامت محور دین است زیرا: در آیه تبلیغ<ref>ر.ک: سوره مائده، آیه 67.</ref> خداوند متعال انجام وظیفه رسالت توسط پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ را به ابلاغ مسئله مهمّی منوط کرده و عدم ابلاغ آن را مساوی با انجام ندادن وظیفه اش معرفی نکرده است؛ و آن مسئله مهم حتی طبق نقل فخر رازی امامت امام علی ـ علیه السّلام ـ می‌باشد. چنان که او در ذیل آن می‌نویسد: «نزلت الایه فی فضل علی بن ابی طالب ـ علیه السّلام ـ و لما نزلت هذه الایه اخذ بیده و قال : «من کنت مولاه فعلی مولاه ...»<ref>فخر رازی، پیشین، ج 12، ص 49.</ref> یعنی: «این آیه در فضیلت امام علی بن ابی طالب ـ علیه السّلام ـ نازل شده، است و وقتی این آیه نازل، شد پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ دست حضرت علی ـ علیه السّلام ـ را گرفت و فرمود: هر کسی را که من مولایش هستم علی (علیه السلام) مولای اوست»<br/>
@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 ب) طبق حدیث منزلت که در کتب شیعه و اهل سنت از پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ نقل شده است؛<ref>ر.ک: محمّد بن محمّد بن النعمان، (الشیخ المفید)، الارشاد، (قم: بصیرتی، بی نوبت چاپ، بی تا)، ص 83؛ ابومنصور، احمد بن علی بن ابی طالب، الطبرسی، الاحتجاج، تحقیق ابراهیم بهادری و محمّد هادی، (تهران: اسوه، چاپ دوّم، 1416 هـ.ق)، ج 1، ص 117؛ ابو عبدالله محمّد بن اسماعیل بن ابراهیم بن المغیره، النجاری، صحیح بخاری، (بیروت: دار احیاء التراث العربی)، ج 4، ص 24؛ مسلم بن الحجاج، القشیری النیشابوری، صحیح، مسلم، (بیروت: دار الفکر)، ج 4، ص 187 و 870 ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> بلکه به گفته ابن ابی الحدید همه فرق اسلامی آن را نقل کرده‌اند<ref>ر.ک: ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> همان گونه که ابن ابی الحدید از آن حدیث فهمیده، امام در تمام مراتب، به منزله پیامبر است و تنها وحی قرآنی دریافت نمی‌کند؛<ref>ر.ک: ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> و آن حدیث چنین است که پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ به امام علی ـ علیه السّلام ـ فرمودند: «انت منی بمنزله  هارون من موسی الا انه لا نبی بعدی»<ref>ر.ک: ابن ابی الحدید، پیشین، ج 13، ص 211.</ref> تو نسبت به من همچون هارون به موسی هستی جز این که پس از من پیامبری نیست.<br/>
 ج) در حدیث معروف ثقلین که در کتب شیعه و اهل سنت نقل شده <ref>ر.ک: فضل بن الحسن، الطبرسی، مجمع البیان، تصحیح و تحقیق السید هاشم الرسولی المحلاتی و السید فضل الله الیزدی الطباطبائی، (بیروت: دار المعرفه)، ج 2و1، ص 805؛ فخر، رازی، پیشین، ج 8، ص 163، مسلم بن الحجاج، القشیری النیشابوری، صحیح مسلم، (بیروت: دار احیاء التراث العربی، چاپ دوّم، 1972 م)، ج 4، ص 1871 و 1873.</ref> و پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ امامان را قرین جدائی ناپذیر قرآن قرار داده که تمسک به آن دو را مایه نجات از گمراهی معرفی کرده است و هم چنین در حدیث معروف سفینه که باز در کتب شیعه و اهل سنت نقل شده <ref>ر.ک: شیخ عباس القمی، سفینه الیحار، (تهران: اسوه، چاپ اوّل، 1414 ه.ق) ج 4، ص 185، المبارک ابن محمّد، الجزری المعروف بابن الاثیر، النهایه فی غریب الحدیث و الاثر، (بیروت: المکتبه الاسلامیه، 1383 هـ.ق)، ج 2، ص 298.</ref> پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ ائمه اطهار ـ علیهم السّلام ـ را مانند کشتی نوح ـ علیه السّلام ـ مایه نجات دانسته‌اند.<br/>
-د) امامت بالاتر از نبوّت است چرا که طبق آیه ۱۲۴ سوره بقره، ابراهیم نبی ـ علیه السّلام ـ با وجود برخورداری از مقام نبوّت، ابتدا از مقام امامت برخوردار نبود و بعد از پشت  سر گذاردن آزمایش‌هایی خدا او را به مقام امامت منصوب کرد و فرمود: «... انی جاعلک للناس اماماً» امام رضا ـ علیه السّلام ـ در مورد مقام والای امامت می‌فرماید: «... ان الامامه خص الله عزّوجلّ بها ابراهیم الخلیل بعد النبوه و الخلّه مرتبه ثالثه و فضیله شرّفه بها و اشار بها ذکره فقال: «انی جاعلک للناس اماما» ... یعنی همانا امامت مقامی است که خدای عزّوجلّ بعد از رتبه نبوّت و خلت در مرتبه سوّم به ابراهیم خلیل ـ علیه السّلام ـ اختصاص داده و به آن فضیلت مشرفش ساخته و نامش را بلند و استوار نموده و فرموده: «همانا من تو را امام مردم گردانیدم»<ref>محمّد بن یعقوب الکلینی، اصول کافی، ترجمه و شرح سیّد جواد مصطفوی، (تهران، علمیه اسلامیه، بی تا) ج 1، ص 285.</ref><br/>
+د) امامت بالاتر از نبوّت است چرا که طبق آیه ۱۲۴ سوره بقره، ابراهیم نبی ـ علیه السّلام ـ با وجود برخورداری از مقام نبوّت، ابتدا از مقام امامت برخوردار نبود و بعد از پشت سر گذاردن آزمایش‌هایی خدا او را به مقام امامت منصوب کرد و فرمود: «...  إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا»<ref>سوره بقره؛ آیه 124</ref> امام رضا ـ علیه السّلام ـ در مورد مقام والای امامت می‌فرماید: «... ان الامامة خص الله عزّوجلّ بها ابراهیم الخلیل بعد النبوة و الخلّه مرتبه ثالثه و فضیله شرّفه بها و اشار بها ذکره فقال: « إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا» ... یعنی همانا امامت مقامی است که خدای عزّوجلّ بعد از رتبه نبوّت و خلت در مرتبه سوّم به ابراهیم خلیل ـ علیه السّلام ـ اختصاص داده و به آن فضیلت مشرفش ساخته و نامش را بلند و استوار نموده و فرموده: «من تو را پيشواى مردم قرار دادم»<ref>محمّد بن یعقوب الکلینی، اصول کافی، ترجمه و شرح سیّد جواد مصطفوی، (تهران، علمیه اسلامیه، بی تا) ج 1، ص 285.</ref><br/>
 پس امامت جزء اصول دین است و اطاعت از او موجب قبول طاعات و دخول در بهشت است.<br/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۰۹:۵۰
(بدون تفاوت)