فرهنگ مصادیق:احسان به عموم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Fayzi: /* احسان به دیگران، شکر نعمت‌های الهی */

2016-09-21T09:31:55Z

‏احسان به دیگران، شکر نعمت‌های الهی

Fayzi در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۹:۰۶

2016-09-21T09:06:30Z

Fayzi در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۳۹

2016-09-21T08:39:11Z

نمایش تغییرات

Fayzi: اصلاح ارقام، اصلاح نویسه، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح نویسه‌های عربی

2016-09-19T10:27:12Z

اصلاح ارقام، اصلاح نویسه، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح نویسه‌های عربی

نمایش تغییرات

Fayzi در ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۹:۴۱

2016-09-19T09:41:31Z

Abbas69: اصلاح ارقام

2016-09-01T08:25:25Z

اصلاح ارقام

Admin: added Category:معروف اجتماعی using HotCat

2016-08-25T06:40:44Z

added Category:معروف اجتماعی using HotCat

Khalili در ‏۳ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۴:۲۳

2016-08-24T04:23:34Z

Fayzi: Fayzi صفحهٔ احسان به عموم را به فرهنگ مصادیق:احسان به عموم منتقل کرد

2016-08-14T07:32:31Z

Fayzi صفحهٔ احسان به عموم را به فرهنگ مصادیق:احسان به عموم منتقل کرد

Fayzi در ‏۲۴ مرداد ۱۳۹۵، ساعت ۰۷:۳۱

2016-08-14T07:31:36Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۹۰: / سطر ۹۰: @@
 === همه انسانها نیازمند احسانند ===
 فکر نکن همیشه همینطور است. دنیا پایین و بالا دارد. امروز وضعت خوب است. از کجا معلوم سال دیگر چطور باشی. ده سال دیگر چطور باشی. اینها فکر می‌کنند که اگر خارج رفتند خوش هستند. خیلی‌ها می‌گفتند: خوشا به حال زن شاه که زن شاه شد! به چه سرنوشتی مبتلا شد؟ آن زنهای ایران هم که داغ دیدند آن هم پسرش خودش را کشت، او هم داغ دید! اینطور نیست که اگر شما بلژیک و اتریش و کانادا و آمریکا بروی، از قهر خدا فرار کنی. زهر مار برای هر کجا مقدّر باشد، می‌رسد. خیر، خیر می‌آورد، شَر، شر می‌آورد.<br />
-=== احسان به دیگران، شکر نعمت‌های الهی ===
+=== احسان به دیگران، مصداقی از شکر نعمت‌های الهی ===
 خدا به تو احسان کرده است می‌فرماید: به قارون می‌گفتند: «أَحْسِن»<ref>سوره قصص؛ آیه 77</ref> به دیگران احسان کن؛ «کَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَیْک» خدا به تو احسان کرده است. تو هم به دیگران احسان کن، «أَحْسِنْ کَما أَحْسَنَ اللَّه» قرآن بزرگترین آیه اش، بزرگترین آیات قرآن که یک صفحه و چهارده سطر است، آیهٔ چهارده سطری ما در قرآن نداریم، فقط یک آیه داریم، آن هم مربوط به حقوق است، در آن حقوق می‌گوید: «وَ لَا يَأْبَ كَاتِبٌ أَنْ يَكْتُبَ»<ref>سوره بقره؛ آیه 282</ref> اگر دو نفر معامله دارند، سواد ندارند، به یک نویسنده گفتند: این سند را برای ما تنظیم کن، بنویس، ناز نکن «كَمَا عَلَّمَهُ اللَّهُ» ! «كَمَا عَلَّمَهُ اللَّهُ» یعنی خدا به تو سواد داده است، به شکرانهٔ این سواد حالا یک نامه برای ایشان بنویس، «أَحْسِنْ کَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَیْک» به شکرانهٔ این پول، پول بده. به شکرانهٔ این سواد، سواد بده. به شکرانهٔ اینکه شما یک پزشک از این روستا هستید، در سال پنج بار خودت در این روستا برو، یک اتاق بگیر، و بگو: من بچهٔ این روستا هستم. رفتم درس خواندم پزشک شدم. به شکرانهٔ اینکه آب و هوای این روستا را خوردم، سالی پنج روز در این روستا می‌آیم. هر آیت اللهی سالی ده روز، بیست روز وطن خودش برود. از شیراز است، شیراز برود. از اردبیل است، اردبیل برود. از تبریز است، تبریز برود. اگر سالی چند روز در شهر خودمان باشیم، در روستای خودمان باشیم همه به نوا می‌رسند. این هم یک معنای عدالت است. خیلی کار داریم تا عدالت شود. <br />
 این هدفمند شدن یارانه‌ها، یک قدمی است. و گرنه ما باید همه چیزمان عدالت باشد. بعد از سی و دو سال چشممان را باز می‌کنیم ببینیم اِ. . . در درون خودمان عدالت نیست. یعنی یک پولی که در صدا و سیما می‌آورند خرج دین کنند، یک میلیارد ششصد میلیون، هفتصد میلیون با کم و زیادش برای صد هزار تا حاجی خرج برمی دارد. آنوقت نماز و [[امر به معروف]] و خمس و [[زکات]] و نمی‌دانم عفاف و همه دین را دویست میلیون می‌دهند، به [[حج]] ششصد میلیون می‌دهند. خوب ببینید ما در خودمان هم عدالت نیست. راستش را بخواهید. عادل کسی است که همه را با یک چشم ببیند. ما باید به سمت این برویم که همه چیز یک شکل باشد، به چه دلیل یکبار در یک خیابان پنج تا روضه خوانی است و یک روستا هیچ آخوندی نمی‌رود؟ من خودم عادل هستم؟ خودم خواسته باشم وجداناً خودم را محاکمه کنم نمرهٔ صفر به خودم می‌دهم. حالا مردم هرچه می‌خواهند بگویند، بگویند. «و کم من ثناء جمیل لست أهلا له نشرته» در دعای کمیل می‌گوید: خدایا یک خوبی‌ها را در دهان مردم می‌اندازی، ولی تو که می دانی من اینطور نیستم. <br />
 === احسان به دیگران، عامل گشایش در کارها ===
 در کارت گشایش می‌شود، گره باز کن، گره باز می‌کنم. قرآن می‌گوید: «فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَ اتَّقَى»<ref>سوره لیل آیه 5</ref> کسی که به مردم کمک کند، بیننده‌ها بحث را در آستانهٔ عید نوروز نود گوش می‌دهید، خیلی خانه‌ها لباس نو ندارند، آذوقه ندارند، پول ندارند، مشکل دارند، اتاقشان کثیف است نمی‌توانند رنگ کنند. قرآن می‌گوید: «فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى» اگر عطا کنی، احسان کنی، «وَ اتَّقی» [[تقوا]] هم داشته باشی، آخر بعضی‌ها احسان می‌کنند [[تقوا]] ندارند، مثلاً پلو می‌دهد که در انتخابات رأی بیاورد، دانه می‌دهد که تخم مرغش را بردارد، علف می‌دهد که شیرش را بدوشد، نه! «أَعْطی وَ اتَّقی» یعنی احسانش «فی سبیل الله» برای خدا باشد. رنگی نداشته باشد.<br />

@@ سطر ۱۳۳: / سطر ۱۳۳: @@
 === احسان به فقرای واقعی بدون منت، بدون اذیت ===
 به محتاج واقعی هم بدهیم. فقیر واقعی نه فقیر نما. بعضی‌ها هستند شکمشان سیر است روی حرص فقیری می‌کنند. نه! «لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ»<ref>سوره بقره؛ آیه  273</ref> یعنی واقعاً فقیر است، فقیر واقعی است. به فقیر واقعی سریع، بدون منت، بدون اذیت، از مالی که دوست داریم. شب عید است، هرکس هرچه می‌تواند کمک کند. کسی هم نگوید: نمی‌توانم کمک کنم. ببین اگر به من بگویند: چقدر میدوی؟ می‌گویم: من از الآن دیگر هیچی! خیلی چانه بزنی، می‌گویم: حالا شاید صد متر دویدم. اما یک گرگ دنبالم کند، سی کیلومتر می‌دوم. ببینید کسی نگوید: نمی‌توانم! هیچ کس نیست که نتواند. همه می‌توانیم. همه می‌توانیم! همه می‌توانیم.<br />
-اگر مثلاً فرض کنید که این یک جوانی است، دختری است، پسری است، هیچ کاری ندارد. هیچ پولی ندارد بدهد. خوب این پیرمرد و پیرزن دارند خانه شان را می‌شویند. بگو: آقا شیلنگ را به من بده من کمکت کنم. شما نمی‌توانید در خانه شویی کمک کنی؟ برف آمده، آقا شما پیرزنی، پیرمردی، اجازه بده من برف پشت بام را پایین بریزم. من می‌روم نان بگیرم، یک نان هم برای تو می‌گیرم. آقا طبقهٔ چهارم هستیم، طبقهٔ سومی، کیسهٔ زباله رامی آوریم که کارمندهای شهرداری ببرند. در راه پله‌ها می‌بینی به طبقهٔ دوم رسیدیم. خوب تو که داری نایلون خودت را می‌بری، نایلون همسایه ات را هم ببر. مگر نوکرش هستم؟ چشمش کور شود خودش بیاورد. بابا تو که داری پایین می‌روی، این کیسهٔ زباله را هم می‌بری، آن را هم ببر. تو که داری می‌روی، خوب پوست خیار را کنار بزن. مگر من کارمند شهرداری هستم؟ اِ. . . <br />
+اگر مثلاً فرض کنید که این یک جوانی است، دختری است، پسری است، هیچ کاری ندارد، هیچ پولی ندارد بدهد، خوب این پیرمرد و پیرزن دارند خانه شان را می‌شویند،. بگو: آقا شیلنگ را به من بده من کمکت کنم، شما نمی‌توانید در خانه شویی کمک کنی؟ برف آمده، آقا شما پیرزنی، پیرمردی، اجازه بده من برف پشت بام را پایین بریزم. من می‌روم نان بگیرم، یک نان هم برای تو می‌گیرم. آقا طبقهٔ چهارم هستیم، طبقهٔ سومی، کیسهٔ زباله رامی آوریم که کارمندهای شهرداری ببرند، در راه پله‌ها می‌بینی به طبقهٔ دوم رسیدیم، خوب تو که داری نایلون خودت را می‌بری، نایلون همسایه ات را هم ببر، مگر نوکرش هستم؟ چشمش کور شود خودش بیاورد. بابا تو که داری پایین می‌روی، این کیسهٔ زباله را هم می‌بری، آن را هم ببر، تو که داری می‌روی، خوب پوست خیار را کنار بزن. مگر من کارمند شهرداری هستم؟ اِ. . . <br />
-من خودم اینجا، در همین تهران یکبار شهردار شدم. داشتم می‌رفتم دیدم این کله پاچه‌ای تمام استخوان‌ها و سیراب شیردان‌هایی که نخورده بود را در جوی ریخت. ترمز زدم گفتم: چرا شما اینجا ریختی؟ گفت: مگر شما شهردار هستی؟ گفتم: بله شهردار هستم. چرا ریختی؟ همهٔ ما شهردار هستیم. اگر دیدیم یکجایی آب پنیر شور را پای درخت می‌ریزند، درخت خشک می‌شود، باید نعره بکشیم. منکر است. [[نهی از منکر]] که فقط فکل نیست. این هم که درخت خیابان را می‌خشکاند این هم منکر انجام می‌دهد. البته فکل هم منکر است. حالا دخترهای فکلی نگویند: قرائتی گفت طوری نیست. نه آن هم [[گناه]] است. یک دانه مو هم نباید بیرون باشد. حکم شرعی اش این است. اما فقط آن نیست. ما خیلی وقت‌ها مذهبی هستیم قیافهٔ ما هم مذهبی است، حزب اللهی است ولی راحت آب پنیر شور را پای درخت می‌ریزیم خشک می‌شود. راحت خیار می‌خوریم پوستش را می‌اندازیم هرکس افتاد، به درک! گاهی هم به خیال ثواب می‌رویم در حمام سدر می‌زنیم، یکی افتاد به درک که افتاد! [[غسل]] جمعه می‌کنیم و حال آنکه مردم [[غسل]] واجب دارد هی می‌گوید: آقا آفتاب زد، می‌گویم: [[صبر]] کن ببینم! این آقا دارد مستحب انجام می‌دهد، او واجبش را هی پا به زمین می‌زند. ما باید یک بازنگری بکنیم. باید خاک باغچه را عوض کنیم. یعنی درست و حسابی یک مسلمان واقعی شویم. فعلاً نه شرقی هستیم، نه غربی هستیم، ولی مسلمان درست و واقعی هم کار دارد تا شویم. آن مسلمانی که در قرآن گفته است. <br />
+من خودم اینجا، در همین تهران یکبار شهردار شدم. داشتم می‌رفتم دیدم این کله پاچه‌ای تمام استخوان‌ها و سیراب شیردان‌هایی که نخورده بود را در جوی ریخت. ترمز زدم گفتم: چرا شما اینجا ریختی؟ گفت: مگر شما شهردار هستی؟ گفتم: بله شهردار هستم. چرا ریختی؟ همهٔ ما شهردار هستیم. اگر دیدیم یکجایی آب پنیر شور را پای درخت می‌ریزند، درخت خشک می‌شود، باید نعره بکشیم. منکر است. [[نهی از منکر]] که فقط فکل نیست، این هم که درخت خیابان را می‌خشکاند این هم منکر انجام می‌دهد، البته فکل هم منکر است، حالا دخترهای فکلی نگویند: قرائتی گفت طوری نیست، نه آن هم [[گناه]] است، یک دانه مو هم نباید بیرون باشد، حکم شرعی اش این است. اما فقط آن نیست، ما خیلی وقت‌ها مذهبی هستیم قیافهٔ ما هم مذهبی است، حزب اللهی است ولی راحت آب پنیر شور را پای درخت می‌ریزیم خشک می‌شود. راحت خیار می‌خوریم پوستش را می‌اندازیم هر کس افتاد، به درک! گاهی هم به خیال ثواب می‌رویم در حمام سدر می‌زنیم، یکی افتاد به درک که افتاد! [[غسل]] جمعه می‌کنیم و حال آنکه مردم [[غسل]] واجب دارد هی می‌گوید: آقا آفتاب زد، می‌گویم: [[صبر]] کن ببینم! این آقا دارد مستحب انجام می‌دهد، او واجبش را هی پا به زمین می‌زند. ما باید یک بازنگری بکنیم، باید خاک باغچه را عوض کنیم. یعنی درست و حسابی یک مسلمان واقعی شویم. فعلاً نه شرقی هستیم، نه غربی هستیم، ولی مسلمان درست و واقعی هم کار دارد تا شویم، آن مسلمانی که در قرآن گفته است.<br />
-خدایا به ما توفیق بده درست اسلام را بشناسیم. همه اسلام را بشناسیم. به همه اسلام عمل کنیم. مزهٔ اسلام را بچشیم و به دیگران بچشانیم. <br />
+خدایا به ما توفیق بده درست اسلام را بشناسیم، همه اسلام را بشناسیم، به همه اسلام عمل کنیم، مزهٔ اسلام را بچشیم و به دیگران بچشانیم.<br />
-«والسلام علیکم و رحمهٔ الله و برکاته»<br />
+«والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»<br />
 == پا نویس ==

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 | ۷ || [[احسان-مرکز جهانی آل البیت]]<br />
 |}
-<p class="relatesubject">موضوعات مرتبط</p>
+<p class="relatesubject">مصادیق مرتبط</p>
 {| class="wikitable"
 |-
@@ سطر ۶۲: / سطر ۶۲: @@
 |}
-<p class="relatesites">پایگاه‌های اینترنتی مرتبط</p>
-{| class="wikitable"
-|-
-! ردیف !! عنوان
-|}
 </div>
 == احسان به دیگران ==

@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۶: @@
 | ۱ || [[احسان به همسایه]]<br />
 |-
-| 2 || [[احسان به والدین]]<br />
+| ۲ || [[احسان به والدین]]<br />
 |}
 <p class="relatemedia">چندرسانه‌ای مرتبط</p>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۶:۴۰
سطر ۱۲۸:		سطر ۱۲۸:

	[[رده:فهرست الفبایی مصادیق معروف]]		[[رده:فهرست الفبایی مصادیق معروف]]
		+	[[رده:معروف اجتماعی]]

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 | ۲ || [[بررسی مفهوم «احسان» و «محسنین» در قرآن کریم]]<br />
 |-
-| ۳ || [[فرهنگ خدمت و احسان- استاد محدثی]]<br />
+| ۳ || [[فرهنگ خدمت و احسان]]<br />
 |-
 | ۴ || [[کمک و احسان به دیگران از نگاه امام رضا علیه السلام]]<br />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۴ مرداد ۱۳۹۵، ساعت ۰۷:۳۲
(بدون تفاوت)