Golafshan: Golafshan صفحهٔ احادیث موضوعی نفاق را به فرهنگ مصادیق:احادیث موضوعی نفاق منتقل کرد

2017-01-17T18:29:35Z

Golafshan صفحهٔ احادیث موضوعی نفاق را به فرهنگ مصادیق:احادیث موضوعی نفاق منتقل کرد

User16 در ‏۹ مرداد ۱۳۹۵، ساعت ۱۳:۵۳

2016-07-30T13:53:32Z

User16: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح ارقام

2016-07-30T13:50:08Z

اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح ارقام

صفحهٔ تازه

<div class="head1"> احادیث موضوعی نفاق </div>

حدیث (۱) امام علی علیه السلام : 

مَن أمَرَ بِالمَعروفِ شَدَّ ظَهرُ المُؤمِنِ وَ مَن نَهی عَنِ المُنکَرِ أَرغَمَ أَنفَ المُنافِقِ وَ أَمِنَ کَیدَهُ؛
هر کس امر به معروف کند به مؤمن نیرو می بخشد و هر کس نهی از منکر نماید بینی منافق را به خاک مالیده و از مکر او در امان می ماند. 

<ref>کافی(ط-الاسلامیه)، ج2، ص51.</ref>
حدیث (۲) امام صادق علیه السلام : 

إِنَّ المُؤمِنَ یَغبِطُ وَ لا یَحسُدُ وَ المُنافِقُ یَحسُدُ وَ لاَ یغبِطُ؛
مؤمن غبطه می خورد و حسادت نمی ورزد، منافق حسادت می ورزد و غبطه نمی خورد. 
(غبطه آن است که آرزو کنی آنچه دیگری دارد، داشته باشی بدون اینکه آرزوی نابودی نعمت دیگری را داشته باشی و حسد آن است که بخواهی نعمتی را که دیگری دارد، نداشته باشد). 

<ref> کافی(ط-الاسلامیه)، ج2، ص307، ح7.</ref>
حدیث (۳) رسول اکرم صلی الله علیه و آله : 

اَلغَیرَةُ مِنَ الایمانِ وَ المِذاءُ مِنَ النِّفاقِ؛
غیرت از ایمان است و بی بند و باری از نفاق. 
<ref>من لا یحضر الفقیه ، ج3 ،ص 444 - نهج الفصاحه ، ص587 ، ح 2045.</ref>
حدیث (۴) رسول اکرم صلی الله علیه و آله : 

اَلمُؤمِنُ یَأکُلُ بِشَهوَةِ أَهلِهِ، اَلمُنافِقُ یَأکُلُ أَهلُهُ بِشَهوَتِهِ؛
مؤمن به میل و رغبت خانواده اش غذا می خورد ولی منافق میل و رغبت خود را به خانواده اش تحمیل می کند. 

<ref>کافی(ط-الاسلامیه)، ج4، ص12، ح6.</ref>
حدیث (۵) رسول اکرم صلی الله علیه و آله : 

اَلمُؤمِنُ دَعِبٌ لَعِبٌ وَ المُنافِقٌ قَطِبٌ غَضِبٌ؛
مؤمن شوخ و شنگ است و منافق اخمو و عصبانی. 

<ref>تحف العقول، ص 496.</ref>
حدیث (۶) پیامبر صلی الله علیه و آله : 

نِیَّةُ المُؤمِنِ خَیرٌ مِن عَمَلِهِ و نِیَّةُ المُنافِقِ شَرٌّ مِن عَمَلِهِ؛

نیّت مؤمن بهتر از عمل او و نیت منافق بدتر از عمل اوست. 

<ref>مستدرک الوسائل و مستنبط المسایل، ج 1، ص 91.</ref>
حدیث (۷) پیامبر صلی الله علیه و آله : 

عَلیٌّ یَعسوبُ المُؤمِنینَ وَ المالُ یَعسوبُ المُنافِقینَ؛

علی پیشوای مؤمنان و ثروت پیشوای منافقان است. 

<ref>امالی (طوسی) ص 355.</ref>
حدیث (۸) پیامبر صلی الله علیه و آله : 

اَلمُؤمِنُ یَاکُلُ فی مِعاءٍ واحِدَةٍ وَ المُنافِقُ یَاکُلُ فی سَبعَةِ أمعاءٍ؛

مؤمن کم خوراک است و منافق پرخور. 

<ref>وسائل الشیعه ج 24، ص 241.</ref>
حدیث (۹) پیامبر صلی الله علیه و آله : 

إِنَّ المُؤمِنَ هِمَّتُهُ فِی الصَّلاةِ وَالصِّیامِ وَالعِبادَةِ وَالمُنافِقُ هِمَّتُهُ فِی الطَّعامِ وَالشَّرابِ کَالبَهیمَةِ؛

همّت مؤمن در نماز و روزه و عبادت است و همّت منافق در خوردن و نوشیدن؛ مانند حیوانات. 

<ref>تنبیه الخواطر و نزهه النواظر (معروف به مجموعه ورام) ،ج1، ص 99.</ref>
حدیث (۱۰) پیامبر صلی الله علیه و آله : 

مَثَلُ المُؤمِنِ کَمَثَلِ خامَةِ الزَّرعِ تُکفِئُهَا الرِّیاحُ کَذا و کَذا وکَذلِکَ المُؤمِنُ تُکفِئُهُ الوجاعُ وَالمراضُ و مَثَلُ المُنافِقِ کَمَثَلِ الرزَبَّةِ المُستَقیمَةِ الَّتی لایُصِیبُها شَیءٌ حَتّی یَتیهِ المَوتُ فَیَقصِفَهُ قَصفا؛

مَثَل مؤمن مانند ساقه کاشته است که بادها آن را به این سو و آن سو خم می کند هم چنین مؤمن را دردها و بیماریها خم می کند و مثل منافق مانند عصای آهنی است که چیزی به او نمی رسد تا اینکه مرگ او فرا رسد و او را سخت می شکند. 

<ref>الکافی(ط-الاسلامیه)، ج2، ص 258.</ref>
حدیث (۱۱) پیامبر صلی الله علیه و آله : 

إنَّ لِسانَ المُؤمِنَ وَراءَ قَلبِهِ فَإِذا أَرادَ أَن یَتَکَلَّمَ بِشَیءٍ یُدَبِّرُهُ قَلبُهُ ثُمَّ أمضاهُ بِلِسانِهِ وَ إنَّ لِسانَ المُنافِقِ أمامَ قَلبِهِ فَإِذا هَمَّ بِشَیءٍ أمضاهُ بِلِسانِهِ وَلَم یَتَدَبَّرهُ بِقَلبِهِ؛

زبان مؤمن در پس دل اوست، هرگاه بخواهد سخن بگوید دربارهٔ آن می اندیشد و سپس آن را می گوید اما زبان منافق جلوی دل اوست هرگاه قصد سخن کند آن را به زبان می آورد و دربارهٔ آن نمی اندیشد. 

<ref>تنبیه الخواطر و نزهه النواظر (معروف به مجموعه ورام)، ج1، ص 106.</ref>
حدیث (۱۲) امام علی علیه السلام : 

إِنَّ المُؤمِنَ إذَا استَغنی شَکَرَ... وَ المُنافِقُ إِذَا استَغنی طَغی؛

مؤمن هنگام بی نیازی شکر می گزارد و منافق هرگاه بی نیاز شود طغیان می کند. 

<ref>تحف العقول، ص212.</ref>
حدیث (۱۳) امام علی علیه السلام : 

إنَّ المُؤمِنَ إذا تَکَلَّمَ ذَکَّرَ... والمُنافِقُ إذا تَکَلَّمَ لَغا؛

مؤمن هرگاه سخن گوید یاد (خدا) می کند و منافق هرگاه سخن گوید بیهوده گویی می کند. 

<ref>تحف العقول، ص212.</ref>
حدیث (۱۴) امام علی علیه السلام : 

إنَّ المُؤمِنَ مَن یُری یَقینُهُ فی عَمَلِهِ، وَ المُنافِقُ مَن یُری شَکُّهُ فی عَمَلِهِ؛

در عمل مؤمن یقین دیده می شود و در عمل منافق شک. 
<ref>شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غرر الحکم و درر الکلم ج2 ، ص 544 ، ح3551.</ref>
حدیث (۱۵) امام علی علیه السلام : 

شُکرُ المُنافِقِ لا یَتَجاوَزُ لِسانَهُ؛

سپاسگزاری منافق از زبانش فراتر نمی رود. 

<ref>شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غرر الحکم و درر الکلم ج4 ، ص 159 ، ح3551.</ref>
حدیث (۱۶) امام علی علیه السلام : 

عَلی لِسانِ المُؤمِنِ نُورٌ یَسطَعُ وَعلی لِسانِ المُنافِقِ شَیطانٌ یَنطِقُ؛

بر زبان مؤمن نوری (الهی) است و درخشان و برزبان منافق شیطانی است که سخن می گوید. 

<ref>شرح نهج البلاغه، ابن أبی الحدید، ج20، ص280، ح 218.</ref>
حدیث (۱۷) امام علی علیه السلام : 

إنَّ کَثرَةَ المالِ عَدُوٌّ لِلمُؤمِنینَ و یَعسُوبُ المُنافِقینَ؛

ثروت فراوان، دشمن مؤمنان و پیشوای منافقان است. 
<ref>التمحیص، ص48.</ref>
حدیث (۱۸) امام علی علیه السلام : 

اَلمُنافِقُ مَکُورٌ مُضِرٌّ مُرتابٌ؛

منافق، نیرنگباز، زیانبار و شکّاک است. 

<ref>شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غررالحکم و دررالکلم ، ج 1 ، ص340 ، ح 1289.</ref>
حدیث (۱۹) امام علی علیه السلام : 

المُنافِقُ وَقِحٌ غَبیٌّ مُتَمَلِّقٌ شَقیٌّ؛

منافق، بی شرم، کودن، چاپلوس و بدبخت است. 

<ref>شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غررالحکم و دررالکلم ، ج 2 ، ص65 ، ح 1853.</ref>
حدیث (۲۰) امام علی علیه السلام : 

وَرَعُ المُنافِقِ لایَظهَرُ إلاّ عَلی لِسانِهِ؛

پرهیزکاری منافق جز در زبانش ظاهر نمی شود. 
<ref>شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غررالحکم و دررالکلم ، ج 6 ، ص241 ، ح 10130.</ref>
حدیث (۲۱) امام علی علیه السلام : 

إِنَّ المُؤمِنَ إِذا نَظَرَ اعتَبَرَ... وَالمُنافِقُ إِذا نَظَرَ لَها؛

نگاه مؤمن عبرت آمیز و نگاه منافق سرگرمی است. 
<ref>تحف العقول، ص212.</ref>
حدیث (۲۲) امام علی علیه السلام : 

إِنَّ المُؤمِنَ... إذا سَکَتَ فَکَّرَ... وَالمُنافِقُ إِذا سَکَتَ سَها؛

سکوت مؤمن تفکر و سکوت منافق غفلت است. 

<ref>تحف العقول، ص212.</ref>
حدیث (۲۳) امام علی علیه السلام : 

إِنَّ المُؤمِنَ... إذا أَصابَتهُ شِدَّةٌ صَبَرَ... وَالمُنافِقُ إِذا أصابَتهُ شِدَّةٌ ضَغا؛

مؤمن در گرفتاری صبور است، و منافق در گرفتاری بی تاب. 

<ref>تحف العقول، ص212.</ref>
حدیث (۲۴) امام علی علیه السلام : 

عِلمُ المُنافِقِ فی لِسانِهِ وَعِلمُ المُؤمِنِ فی عَمَلِهِ؛

دانش منافق در زبان او و دانش مؤمن در کردار اوست. 

<ref>شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غرر الحکم و درر الکلم، ج 4 ، ص 350، ح 6288 و ح 6289.</ref>
حدیث (۲۵) امام علی علیه السلام : 

إِنَّ المُنافِقَ إذا مَرِضَ ثُمَّ اُعفِی کانَ کَالبَعیرِ، عَقَلَهُ أهلُهُ ثُمَّ أَرسَلُوهُ فَلَم یَدرِ لِمَ عَقَلُوهُ و لِمَ أَرسَلُوهُ؛

منافق هرگاه مریض شود سپس سلامت یابد، مانند شتری است که صاحبش او را بسته است و سپس رهایش کرده اند او نمی داند برای چه او را بسته اند و برای چه رهایش کرده اند. 

<ref>النهایهفی غریب الحدیث و الاثر ، ج3 ، ص 266.</ref>
حدیث (۲۶) امام علی علیه السلام : 

لَو ضَرَبتُ خَیشُومَ المُؤمِنِ بِسَیفی هذا عَلی أن یُبغِضَنی ما أبغَضَنی ولَو صَبَبتُ الدُّنیا بِجَمّاتِها عَلَی المُنافِقِ عَلی أن یُحِبَّنی ما أَحَبَّنی؛

اگر با این شمشیرم بر بینی مؤمن بزنم که مرا دشمن بدارد با من دشمنی نمی کند و اگر همه دنیا را به منافق بدهم تا مرا دوست بدارد هیچگاه دوستم نخواهد داشت. 

<ref>نهج البلاغه(صبحی صالح)، ص 477 ، حکمت 45.</ref>
حدیث (۲۷) امام علی علیه السلام : 

اَلمُؤمِنُ فَهُوَ قَرِیبُ الرِّضی بَعیدُ السَّخَطِ... وَ المُنافِقُ فَهُوَ قَریبُ السَّخَطِ بَعیدُ الرِّضی؛

مؤمن زود خشنود و دیر ناراحت می شود و منافق زود ناراحت و دیر خشنود می گردد. 
<ref>تحف العقول، ص212.</ref>
حدیث (۲۸) امام علی علیه السلام : 

اَلمُؤمِنُ یُرضِیهِ عَلَی اللّه الیَسیرُ و لا یُسخِطُهُ الکَثیرُ... وَ المُنافِقُ یُسخِطُهُ عَلَی اللّه الیَسیرُ و لا یُرضِیهِ الکَثیرُ؛

مؤمن از اندک خدا خشنود می شود و بسیارش او را ناراحت نمی کند و منافق از اندک خدا ناخشنود می شود و بسیارش هم او را خشنود نمی سازد. 

<ref>تحف العقول، ص212.</ref>
حدیث (۲۹) امام حسین علیه السلام : 

إِنَّ المُؤمِنَ لا یُسیی ءُ و لا یَعتَذِرُ، وَ المُنافِقُ کُلَّ یَومٍ یُسیی ءُ وَ یَعتَذِرُ؛

مؤمن نه بدی می کند و نه معذرت می خواهد و منافق هر روز بدی می کند و معذرت می خواهد. 

<ref>تحف العقول، ص 248.</ref>
حدیث (۳۰) امام صادق علیه السلام : 

إِنَّ المُنافِقَ لا یَرغَبُ فِیما قَد سَعِدَ بِهِ المُؤمِنونَ وَ السَّعیدُ یَتَّعِظُ بِمَوعِظَةِ التَّقوی وَ إن کانَ یُرادُ بِالمَوعِظَةِ غَیرُهُ؛

منافق به آنچه مؤمنان بواسطه آن خوشبخت می شوند، میلی ندارد، ولی خوشبخت سفارش به تقوا را می پذیرد هر چَند مخاطب موعظه، کس دیگری باشد. 
<ref>الکافی(ط-الاسلامیه)، ج8 ، ص151، ح132.</ref>
حدیث (۳۱) امام صادق علیه السلام : 

إنَّ الحِکمَةَ لَتَکُونُ فی قَلبِ المُنافِقِ فَتُجَلجِلُ فی صَدرِهِ حَتّی یُخرِجَها فَیُوعِیَهَا المُؤمِنُ وَتَکُونُ کَلِمةُ المُنافِقِ فی صَدرِ المُؤمِنِ فَتُجَلجِلُ فی صَدرِهِ حَتّی یُخرِجَها فَیَعِیَهَا المُنافِقُ؛

به راستی حکمتی که در قلب منافق جا می گیرد، در سینه اش بی قراری می کند تا از آن بیرون آید و مؤمن آن را بر گیرد و سخن منافقانه (لغو و بیهوده) در سینه مؤمن بی قراری می کند تا از آن بیرون برود و منافق آن را برگیرد. 

<ref>بحارالأنوار(ط-بیروت)، ج2، ص 94، ح28.</ref>
حدیث (۳۲) امام کاظم علیه السلام : 

اَلمُؤمِنُ قَلیلُ الکَلامِ کَثیرُ العَمَلِ، وَ المُنافِقُ کَثیرُ الکَلامِ قَلیلُ العَمَلِ؛

مؤمن کم حرف و پر کار است و منافق پر حرف و کم کار. 

<ref>مستدرک الوسایل و مستنبط المسایل ، ج 9 ، ص 18 - تحف العقول، ص397.</ref>
حدیث (۳۳) امام رضا علیه السلام : 

إِنَّ اللّه یُؤَخِّرُ إِجابَةَ المُؤمِنِ شَوقا إلی دُعائِهِ وَیَقُولُ: صَوتٌ اُحِبُّ أَن أَسمَعَهُ، وَیُعَجِّلُ إجابَةَ دُعاءِ المُنافِقِ وَیَقُولُ: صَوتٌ أَکرَهُ سَماعَهُ؛

خداوند اجابت دعای مؤمن را به شوق (شنیدن) دعایش به تأخیر می اندازد و می گوید: «صدایی است که دوست دارم آن را بشنوم» و در اجابت دعای منافق عجله می کند و می گوید: صدایی است که از شنیدنش بدم می آید. 

<ref>مستدرک الوسایل و مستنبط المسایل ، ج 5 ، ص 194 - فقه الرضا علیه السلام ، ص 345.</ref>
حدیث (۳۴) امام هادی علیه السلام : 

[اَلمُؤمِنُ] یُحسِنُ وَیَبکی کَما أَنَّ المُنافِقُ یُسیی ءُ وَ یَضحَکُ؛

مؤمن خوبی می کند و می گرید، ولی منافق بدی می کند و می خندد. 

<ref>ارشاد القلوب الی الصواب (دیلمی )ج1 ص 135.</ref>
حدیث (۳۵) امام عسکری علیه السلام : 

إِنَّ المُؤمِنَ نَعرِفُهُ بِسیماهُ، وَ نَعرِفُ المُنافِقَ بِمیسَمِهِ؛

مؤمن را از سیمایش می شناسیم و منافق را از نشانه هایش. 
<ref>الخرائج والجرائح، ج2، ص 737، ح50.</ref>
حدیث (۳۶) امام صادق علیه السلام : 

اَلمُؤمِنُ لا یُخلَقُ عَلَی الکِذبِ وَ لا عَلَی الخیانَةِ وَ خِصلَتانِ لا یَجتَمِعانِ فِی المُنافِقِ، سَمتٌ حَسَنٌ وَ فِقهٌ فِی السُّنَّةِ؛

مؤمن در سرشتش دروغ و خیانت نیست و دو صفت است که در منافق جمع نگردد: سیرت نیکو و دین شناسی. 

<ref>تحف العقول، ص367.</ref>
حدیث (۳۷) لقمان حکیم علیه السلام : 

عَلَیکَ بِقَبُولِ المَوعِظَةِ وَ العَمَلِ بِها فَإِنَّها عِندَ المُؤمِنِ أَحلی مِنَ العَسَلِ الشَّهدِ و عَلَی المُنافِقِ أَثقَلُ مِن صُعُودِ الدَّرَجَةِ عَلَی الشَّیخِ الکَبیرِ؛

موعظه را بپذیر و به آن عمل کن، زیرا موعظه نزد مؤمن از عسل ناب شیرین تر است و برای منافق از بالا رفتن از پله بر پیر مرد کهنسال دشوارتر است. 

<ref>اعلام الدین فی صفات المومنین، ص93.</ref>
حدیث (۳۸) امام موسی کاظم علیه السلام : 

اَداءُ الاَمانَةِ وَالصِّدقُ یَجلِبانِ الرِّزقَ، وَالخیانَةُ وَالکَذِبُ یَجلِبانِ الفَقرَ وَ النِّفاقَ؛

ادای امانت و راستگویی روزی را زیاد می‌کند و خیانت و دروغگویی باعث فقر و نفاق می‌شود. 

<ref>تحف العقول ، ص 403 - بحارالأنوار(ط-بیروت)، ج 75، ص 327.</ref>
حدیث (۳۹) رسول اکرم صلی الله علیه و ‏آله : 

ثَلاثٌ مَن کُنَّ فیهِ فَهُوَ مُنافِقٌ وَ اِن صامَ وَ صَلّی وَحَجَّ وَاعتَمَرَ وَقالَ «اِنّی مُسلِمٌ» مَن اِذا حَدَّثَ کَذِبَ وَ اِذا وَعَدَ اَخلَفَ وَ اِذَا ائتُمِنَ خانَ؛

سه چیز است که در هر کس باشد منافق است اگر چه روزه دارد و نماز بخواند و حج و عمره کند و بگوید من مسلمانم، کسی که هنگام سخن گفتن دروغ بگوید و وقتی که وعده دهد تخلف نماید و چون امانت بگیرد، خیانت نماید. 

<ref>نهج الفصاحه ، ص422 ،ح 1280.</ref>
حدیث (۴۰) امام علی علیه السلام : 

اِنَّ لِسانَ المُؤمِنِ مِن وَراءِ قَلبِهِ وَ اِنَّ قَلبَ المُنافِقِ مِن وَراءِ لِسانِهِ، لاَنَّ المُؤمِنَ اِذا اَرادَ اَن یَتَکَلَّمَ بِکَلامٍ تَدَبَّرَهُ فی نَفسِهِ، فَاِن کانَ خَیرا اَبداهُ وَ اِن کانَ شَرّا واراهُ وَ اِنَّ المُنافِقَ یَتَکَلَّمُ بِما اَتی عَلی لِسانِهِ لا یَدری ماذا لَهُ وَ ماذا عَلَیهِ؛

زبان مؤمن، در پشت دل اوست و دل منافق، در پشت زبان او، زیرا مؤمن هرگاه بخواهد سخنی بگوید، ابتدا دربارهٔ آن می اندیشد، اگر خوب بود اظهارش می کند و اگر بد بود آن را پنهان می دارد. اما منافق هر چه به زبانش آید می گوید، بی آن‌که بداند چه سخنی به سود او و چه سخنی به زیان اوست. 
<ref>نهج البلاغه(صبحی صالح)، خطبه 176 ، ص 253.</ref>
حدیث (۴۱) امام صادق علیه السلام : 

الغِناءُ یورِثُ النِّفاقَ. 
غِنا از خود نفاق بر جای می گذارد. 

<ref>وسایل الشیعه ، ج17 ، ص309 - کافی (ط-دارالحدیث) ،ج12 ،ص 780 - بحار الانوار(ط-بیروت) ، ج76 ، ص 241.</ref>
== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source">منبع: [http://www.aviny.com/hadis-mozooee/eteghadi/nefagh.aspx وبسایت شهید آوینی ] - تاریخ برداشت: 95/05/08</div>

<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[نفاق و دو رویی]] </div>
</div>

@@ سطر ۱۶۲: / سطر ۱۶۲: @@
 حدیث (۲۵) امام علی علیه السلام :<br/>
- إِنَّ المُنافِقَ إذا مَرِضَ ثُمَّ اُعفِی کانَ کَالبَعیرِ، عَقَلَهُ أهلُهُ ثُمَّ أَرسَلُوهُ فَلَم یَدرِ لِمَ عَقَلُوهُ و لِمَ أَرسَلُوهُ؛
+إِنَّ المُنافِقَ إذا مَرِضَ ثُمَّ اُعفِی کانَ کَالبَعیرِ، عَقَلَهُ أهلُهُ ثُمَّ أَرسَلُوهُ فَلَم یَدرِ لِمَ عَقَلُوهُ و لِمَ أَرسَلُوهُ؛
 منافق هرگاه مریض شود سپس سلامت یابد، مانند شتری است که صاحبش او را بسته است و سپس رهایش کرده اند او نمی داند برای چه او را بسته اند و برای چه رهایش کرده اند.<br/>

فرهنگ مصادیق:احادیث موضوعی نفاق - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Golafshan: Golafshan صفحهٔ احادیث موضوعی نفاق را به فرهنگ مصادیق:احادیث موضوعی نفاق منتقل کرد

Golafshan: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام

User16 در ‏۹ مرداد ۱۳۹۵، ساعت ۱۳:۵۳

User16: اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۸ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۲۹
(بدون تفاوت)